แรดฤทัยมังกร (สนพ.เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 4 : ความปรารถนาของผู้ข้ามกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 584 ครั้ง
    15 ก.ค. 62

 

2: ความปรารถนาของผู้ข้ามกาล

เซียวหยางชุนเป็นพี่ชายที่ดี เพราะเธอยืนยันจะดูแลคนไข้ในอาณัติต่อ เขาจึงยอมมาปักหลักมานอนร่วมกับขอทานไร้หัวนอนปลายเท้าผู้หนึ่ง ยามที่เธอเข้าออกเช็ดตัว ป้อนยาให้คนผู้นี้จึงจะไม่มีผู้ใดครหาให้เสื่อมเสียได้ ซึ่งนั่นทำให้เขาต้องพลอยอดตาหลับขับตานอนไปทั้งคืนเช่นเดียวกัน

ยามรุ่งสางที่เขาต้องออกไปธุระ สภาพจึงทรุดโทรมมิใช่น้อย

ทว่าพอได้เห็นน้องสาวกระวีกระวาดยกสำรับอาหารมาเอาใจ หยางชุนกลับยิ้มออกมาได้และสั่งเสียเพียงให้นางพักผ่อน จากนั้นจึงออกจากเรือนไปโดยไม่วายสั่งให้เสี่ยวชิงมาผลัดเวรเฝ้า

เฟื้องได้แต่นิ่งงันยามที่ฝ่ามืออบอุ่นนั้นวางลงกลางกระหม่อม

วินาทีเดียว แต่กลับสั่นสะเทือนความรู้สึกมหาศาล...

ภพชาติก่อนแม้จะเป็นศัลยแพทย์ที่เก่งกาจ ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แต่ชีวิตครอบครัวของนางอาภัพนัก บิดามารดาจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ไม่มีพี่น้องให้พึ่งพิง เฟื้องได้แต่มุมานะสร้างตนด้วยสองมือ จนเมื่อทุกอย่างพรั่งพร้อม เธอจึงหันมามองหาความรัก

และก็ได้เจอ...เขา

ราวกับตกอยู่ในห้วงฝันแสนหวาน กรินทร์เป็นผู้ชายแบบที่หญิงสาวทุกคนใฝ่ฝันถึง เขาหล่อเหลา เฉลียวฉลาด และเป็นสุภาพบุรุษ สิบปีที่คบหากันเขามิได้หาเศษหาเลยหรือล่วงเกินเธอแม้แต่น้อย มากที่สุดก็มีเพียงโอบไหล่ จับเอว ต่อให้อยู่ลำพังกันสองต่อสองเขาก็ไม่ทำ

เฟื้องเคยรู้สึกว่าตนโชคดีที่สุดในโลก จนกระทั่งก่อนวันแต่งงานเพียงสัปดาห์เดียว...

วันนั้นเธอเบี้ยวนัดเขาเพราะติดผ่าตัดใหญ่ที่ลากยาวจนดึกดื่น กรินทร์ไม่เคยน้อยใจ แต่เป็นเธอเองที่คิดถึงจนทนไม่ไหว จึงโผล่ไปที่คอนโดของเขาทั้งที่เกือบเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ในใจนั้นคิดเพียงจะไปซุกตัวเข้าอ้อมกอดของเขา หากำลังใจจากที่ยึดเหนี่ยวหนึ่งเดียวในใจ แต่กลับได้เจอความจริงเบื้องหลังทั้งหมด

กรินทร์นอนอยู่กับผู้ชายอีกคนหนึ่ง

ทั้งคู่นอนเปลือยกายกกกอดพลอดรัก วาดฝันวิมานร่วมกัน เขาแต่งงานเพียงต้องการมีลูก แต่ไร้ความรัก เพราะได้มอบหัวใจให้ชายหนุ่มในอ้อมแขนไปจนหมดสิ้น

งานแต่งงานที่จะเกิดขึ้นในไม่กี่วันข้างหน้านั้นช่างไร้ความหมาย...

ความสัมพันธ์สิบปีที่ผ่านมาก็ไร้ค่าเฉกเช่นเดียวกัน

ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงมา เฟื้องจากมาอย่างเงียบงันพร้อมหัวใจแหลกสลาย พริบตานั้นความสะเทือนใจแปรเปลี่ยนเป็นความคั่งแค้น! เพราะรัก...เธอจึงสู้ถนอมเนื้อถนอมตัวมาจนอายุล่วงเลยปูนนี้ ไม่เคยมีภมรใดมากล้ำกลาย แต่ชายผู้เดียวที่วาดหวังอนาคตด้วยกลับหลอกใช้เธอ!

ดี! หากเป็นเช่นนี้ก็ช่างหัวพรหมจรรย์มันเถอะ!

เขาหาความสำราญได้ แล้วทำไมเธอจะทำไม่ได้

แผลสดใหม่ช่างแสบร้อนแผดเผาหัวใจเกินทานทน ทันทีที่กลับขึ้นรถยนต์ของตัวเอง เฟื้องก็ขับออกมาอย่างไร้ทิศทาง รอยยิ้มของเขา...แววตาของเขายังตราตรึงอยู่ในทุกอนูความทรงจำ มันจุกแน่นในอกจนหายใจไม่ออก เพียงแต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไหลออกมา...

เพียงพริบตาที่เหม่อลอยถึงความทรงจำเก่าก่อน รถยนต์คันงามของเธอก็แฉลบออกนอกเลน เสียงแตรดังลั่นจากรถที่สวนมาพร้อมๆ กับแสงไฟที่สาดเข้ามาเต็มใบหน้าจนตาพร่าลาย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป

ชั่ววินาทีที่วิญญาณหลุดออกจากร่าง นอกเหนือจากความตื่นตระหนกแล้ว สิ่งเดียวที่ติดค้างในใจก็พลันเด่นชัดขึ้นมา

เธอยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่เลย...

เกิดมาสามสิบแปดปี อยู่มาจนรังไข่ฝ่อจนแทบจะหมดประจำเดือนอยู่แล้ว รักษาเด็กบางคนจนกระทั่งมีลูกมีเต้าไปแล้ว ตัวเธอเองกลับยังไม่เคยกระทั่งสัมผัสรสชาติหฤหรรษ์ที่ใครต่อใครเล่าขานกันมา

ผู้ใดมิเคยลิ้มรสสวาท นับว่าเสียชาติเกิดแล้ว

อาจเพราะเป็นความปรารถนาสุดท้ายที่แรงกล้าขึ้นมา หรือจะเพราะเหตุอันใด็ก็สุดรู้ เพียงแต่ก่อนที่วิญญาณของเธอจะถูกมัจจุราชช่วงชิงไป เทพเฒ่าผู้หนึ่งกลับเป็นคนเก็บไปได้เสียก่อน

 

เจ้าปรารถนาสิ่งใด

เสียงนั้นดังก้อง ท่ามกลางความว่างเปล่ามืดมิด กึ่งจริง กึ่งฝัน จนยากแยกแยะได้ หญิงสาวผู้มาใหม่ยังสับสนมึนงงอยู่ไม่น้อย กระน้ันไตร่ตรองเพียงไม่นานก็ได้คำตอบจากก้นบึ้งของจิตใจ

ฉัน...อยากเสียซิง

ไม่ว่าจะปัจจุบันหรือโบราณกาล สาวซิงนั้นย่อมเป็นที่หมายปอง ทว่าซิงมาจนอายุเฉียดใกล้เลขสี่นั้นนับว่าน่าสยองไม่ใช่น้อย มันน่าแค้นใจไม่น้อยหรอกกับโอกาสชีวิตที่เสียไป เพียงเพราะเลือกมอบความซื่อสัตย์ให้บุรุษผิดคน

เหตุผลประหลาด ไม่สู้ความมุ่งมั่นที่พุ่งพวยออกมารอบดวงวิญญาณ เทพเฒ่าอมยิ้มชื่นชมอยู่ชั่วครู่ ก่อนหัวเราะร่วนออกมา

ดี! ดียิ่ง! สายตาข้านับวันยิ่งเฉียบแหลม ข้าคือเฒ่าจันทรา เทพแห่งความรัก ความปรารถนาของเจ้าย่อมไม่เกิน...

ฉันไม่อยากรัก!” เฟื้องสวนขวับ ถ้อยคำนั้นปลุกเพลิงแค้นของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาราวกับราดน้ำมันลงบนกองไฟความรักมีดีอะไร สุดท้ายก็แค่ลมปากไร้ค่า! ไร้สาระ เพ้อเจ้อสิ้นดี...ฉันต้องการแค่ผู้ชายมาเสพสุข เข้าใจไหม!”

แล้วเจ้าจะมีความสุขจริงๆ ได้อย่างไร...” เทพเฒ่าบ่นพึมพำอย่างหนักใจ แต่แล้วก็เงยหน้าขึ้นยิ้มประจบประแจงเอาเถิดๆ จะรักหรือไม่ก็ล้วนตามใจเจ้า ดีหรือไม่ แต่ข้าคงปล่อยเจ้าไล่ปล้ำบุรุษไปทั่วมิได้หรอก ดังนั้นจึงต้องมีเงื่อนไขเล็กน้อย

เงื่อนไขอะไร

เฒ่าจันทราลูบเคราสีขาวยาวๆ ของตนเอง เอ่ยพร้อมรอยยิ้มจนตาหยีอนุญาตให้เจ้าเสพสังวาสได้กับเฉพาะผู้ที่มีแต้มสะสมเท่ากันเท่านั้น มิเช่นนั้นข้าจะขอริบชีวิตกลับคืน

แต้มสะสม...ของการเสพสังวาสเนี่ยนะ...

เฟื้องอ้าปากค้าง เธอเป็นสาวพรหมจรรย์ เช่นนั้นแล้วก็มีได้เพียงตัวเลือกเดียว “...หนุ่มแต้มศูนย์!?”

จะเรียกเช่นนั้นก็มิผิด  

จะบ้าหรือไง!?” เธอร้องลั่นไล่ปล้ำเด็กมันบาปนะตาเฒ่า

ประสบการณ์ในฐานะแพทย์สิบกว่าปีทำให้เธอได้เปิดโลกกว้างในบางแง่มุม กระทั่งเด็กชายอายุไม่ถึงสิบขวบบางครั้งยังติดโรคทางเพศสัมพันธ์มาได้ ประสาอะไรกับโลกที่ไม่รู้จะมีประเพณีอย่างไร แต่เพศชายนั้นมีแรงขับดันสูงตามธรรมชาติ ให้หาบุรุษวัยฉกรรจ์ที่ยังรักษาพรหมจรรย์ไว้ได้ มิเท่ากับงมเข็มในมหาสมุทรหรือไร

ดันไม่ชอบเคี้ยวกระดูกอ่อนเสียอีก ไม่เคยได้ยินหรือว่ากินเด็กเป็นอมตะ เฒ่าจันทราบ่นอุบ แต่พอเห็นคลื่นอารมณ์จากวิญญาณสาวตรงหน้าแล้ว เขาก็รีบเจรจา ใจเย็นไว้ก่อน ด้ายแดงของข้ามีรึจะใจร้ายถึงเพียงนั้น ขอเพียงเจ้าเลือกถูกคน โชคชะตาย่อมเหลือทางรอดไว้ให้อย่างแน่นอน

เฟื้องหน้าบึ้งตึง หากยังไม่ทันได้อ้าปากทัดทานไป เทพเฒ่าก็พลันยกไม้เท้า สะบัดด้ายแดงเส้นหนึ่งผูกเข้าที่ข้อมือเธอ พร้อมกับภาพทั้งหลายที่ค่อยๆ เลือนรางไป เช่นเดียวกับเสียงก้องกังวาน

ข้ามอบโอกาสให้เจ้าแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาเจ้าทำงานตอบแทนข้าบ้าง เงื่อนไขมีเพียงสามข้อ...หนึ่ง ห้ามคนผู้หนึ่งฆ่าคนอีกผู้หนึ่ง สอง ช่วยหนึ่งแสนชีวิต และสาม รักษาต้นไม้ต้นหนึ่งไว้มิให้มีเลือดหลั่งชโลมในช่วงอายุขัยเจ้า

นี่มัน...เป็นการตัดบทที่ทุเรศสิ้นดี

 

ด้วยเหตุนี้ แพทย์หญิงเฟื้องจึงเข้ามาอยู่ในร่างเซียวเฟิ่งหลาน

บิดาของนาง เซียวหวนดำรงตำแหน่งเจ้ากรมโยธาธิการแห่งแคว้นต้าเยว่ มีภรรยามาแล้วถึงเจ็ดนางด้วยกัน แม้ปัจจุบันจะเหลืออยู่ในจวนเพียงสองก็ตาม เฟิ่งหลานเป็นบุตรีคนเล็กสุด เกิดจากอนุภรรยาคนที่เจ็ดซึ่งตกเลือดเสียชีวิตไปตั้งแต่คลอดนาง เฟิ่งหลานจึงตกอยู่ในความดูแลของฮูหยินใหญ่มาตลอดสิบสามปีเต็ม

แม้ว่าฮูหยินใหญ่ เยี่ยลี่ฮวา จะมีบุตรธิดาเป็นของตนเองอย่างละคน นางก็ยังดูแลบุตรธิดาจากอนุภรรยาทั้งหลายด้วยความใส่ใจยิ่ง เป็นที่เลื่องลือในหมู่ขุนนางและสังคมชั้นสูงถึงความใจกว้างของฮูหยินเยี่ย ทว่าจากการที่เฟื้องสังเกตมาร่วมเดือน กลับพบว่าความใส่ใจของแม่เลี้ยงแสนดีผู้นี้อาบไว้ด้วยยาพิษอย่างแนบเนียน

บุตรธิดาอนุทุกคนล้วนถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ เฟิ่งหลานเองก็เป็นหนึ่งในเด็กที่เสียคน อยากกินล้วนได้กิน กินเสียจนอ้วนพีเนื้อตัวแทบปริแตก สุดท้ายเมื่อจะหมั้นหมายให้แก่บุตรชายตระกูลอื่นจึงเป็นปัญหา การดูตัวครั้งล่าสุดนั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า ไม่เพียงถูกปฏิเสธ ว่าที่คู่หมั้นของนางยังปากคอเราะร้ายถึงขนาดดูหมิ่นเหยียดหยาม ดรุณีน้อยอับอายถึงขั้นผูกคอตายเลยทีเดียว

ธิดาอนุคนอื่นแม้มิได้อ้วนกลมเช่นเฟิ่งหลาน แต่ก็มีข้อเสียแตกต่างกันไป หากหน้าตางดงามก็มักถูกตามใจจนไร้มารยาท หากกิริยามารยาทงดงามก็มักไร้ความสามารถ ส่วนบุตรอนุนั้นก็มักได้รับการส่งเสริมในอีกหลายแง่มุม จะเกกมะเหรกเกเรที่ไหน  ลี่ฮวาล้วนไม่ว่า ขอเพียงไม่เดือดร้อนเสื่อมเสียมาถึงวงศ์ตระกูล ไม่ถึงหูบิดานับเป็นใช้ได้

ทว่าลูกอนุไม่เคยโดนหวด ลูกเมียหลวงกลับถูกตีจนเนื้อแตกเป็นประจำ

เซียวฟางเซียน ปีนี้อายุสิบห้า กำลังงดงามผลิบาน เชี่ยวชำนาญทุกศาสตร์ศิลป์ เพียบพร้อมทั้งคุณสมบัติและรูปสมบัติ เป็นที่หมายปองจากตระกูลใหญ่มากมาย แต่กลับยังมิได้หมั้นหมายแก่ผู้ใด ขณะนี้จึงนับว่าเนื้อหอมเป็นอย่างยิ่ง

เซียงฟง ผู้เป็นน้องชายเองก็โดดเด่นไม่แพ้กัน แม้จะอายุเพียงสิบปี รูปร่างยังผอมบางเหมือนจะปลิวลมได้ แต่บุคลิกสง่างามน่าเกรงขามทรงภูมิไม่น้อย เมื่อฤดูใบไม้ผลิปีก่อนเขายังสอบได้ตำแหน่งชิ่วไฉในการสอบชุนซื่อ ทำให้กลายเป็นหนุ่มน้อยอนาคตไกล ผู้คนล้วนจับตามอง

แม้จะเป็นที่รักใคร่ของบิดามารดาและผู้คน สองพี่น้องก็มิได้ทำตัวร้ายกาจต่อพี่น้องร่วมสกุล เซียวฟงนั้นส่วนมากศึกษาอยู่ในรั้ววังจึงมิได้ข้องเกี่ยวกับพี่น้องมากนัก เซียวฟางเซียนเองก็มีเมตตาต่อพี่น้องลูกอนุ มิได้ยกตนข่มเหงน้ำใจผู้ใด

ด้วยกลยุทธเช่นนี้เอง ฮูหยินเยี่ยจึงเป็นที่ชื่นชมของบุตรธิดาอนุทั้งหลาย ครอบครัวมีสิ่งใดล้วนแต่รักใคร่สามัคคี จะมีก็แต่เด็กหัวกบฏโผล่ขึ้นมาเป็นจุดด่างพร้อยในครอบครัว

เดิมทีก็มีกบฏหนึ่งเดียว หัวเดียวกระเทียมลีบยิ่งนัก แต่หลังจากเฟิ่งหลานรอดตายมาได้ นางก็กลายเป็นเด็กหัวกบฏอีกคนให้มารดาเลี้ยงผู้ประเสริฐลอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เซียวหยางชุนเป็นบุตรชายคนโต แต่เพราะเกิดจากสาวใช้จึงไม่เป็นที่นับหน้าถือตาเท่าไรนัก ยิ่งทำตัวก่อกบฏ บิดาส่งไปเรียนหนังสือดันหนีไปฝึกยุทธ์ จึงมีเรื่องให้ถูกดุด่าไม่เว้นแต่ละวัน ต่อให้ได้ลี่ฮวาช่วยขอร้องผ่อนปรนอย่างไร เซียวหวนก็ไม่ยินยอม ต้องโบยตีจนกว่าลูกชายตัวดีจะยอมไปเรียน

ทว่าตีให้ตาย หยางชุนก็ไม่คิดเอาดีในสายบัณฑิต

อย่างไรก็ตาม ครอบครัวย่อมมีจุดลงตัวของมัน หยางชุนยินยอมกลับไปเรียนที่สำนักบัณฑิตในที่สุด แม้ว่าจะเรียนได้เชื่องช้าเทียบเท่าน้องชายคนเล็ก บิดาเองก็จำต้องยินยอมหลับตาข้างหนึ่งให้เขาคบหากับกลุ่มเพื่อนที่เขาตราหน้าว่าอันธพาล เข้าออกค่ายทหาร ฝึกฝนตนเองจนผิวเกรียม มือหยาบกระด้างไม่น่าดูชม

วันหนึ่งๆ สองพ่อลูกแทบไม่ได้พบหน้า คนหนึ่งไป คนหนึ่งมา บางคราได้เจอยังเอาแต่เงียบใส่กัน นับว่าความสัมพันธ์เข้าขั้นวิกฤต

เฟื้องสังเกตการณ์ได้ไม่กี่วัน ก็กระโดดลงเรือลำเดียวกับพี่ชายต่างมารดาผู้นี้ทันที

สัญชาตญาณศัลยแพทย์ทำให้นางถนัดเลือกเพื่อนที่ไว้วางใจได้ เซียวหยางชุนนิสัยซื่อตรง ยอมหักไม่ยอมงอ มีน้ำใจต่อพี่น้อง ต่อให้ทึ่มทื่อไปบ้างจะเป็นไร เธอพอใจแล้ว

เฟื้องมองส่งแผ่นหลังองอาจของพี่ชายออกไปนอกจวน ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเช้าอีกครู่ ทักทายคนนั้นคนนี้ รอดูจนมั่นใจแล้วว่าบิดาคงไม่ได้กลับจวนอีกตามเคย เด็กสาวจึงย้อนกลับไปยังห้องเก็บฟืน สั่งแก่เสี่ยวชิง

เจ้าออกไปตามหมอมาให้ข้าที ไม่ต้องเอาหมอที่เก่งมาก แค่พอรักษาโรคง่ายๆ ได้เป็นพอเพราะเธอต้องการจะถาม ไม่ต้องการตอบคำถามผู้ใด เฟื้องเม้มปากน้อยๆ ควักเงินยัดใส่มือสาวใช้ไปหลายตำลึงเอาเงินนี้ทำทีไปซื้อขนมให้ข้า ที่เหลือให้เจ้าเก็บไว้ ส่วนค่าหมอค่อยมาเก็บจากข้า...จำไว้ว่าอย่าให้ใครเห็น พาเขาเข้ามาทางประตูหลัง เข้าใจหรือไม่

เสี่ยวชิงเห็นเงินในมือก็ตาลุกวาว พยักหน้าหงึกหงักราวกับไก่น้อยจิกข้าวสาร คาดว่าค่าหมอที่ไม่เก่งมากนักคงน้อยกว่าที่ให้ไปมากทีเดียว กระนั้นเฟื้องก็คร้านจะใส่ใจอีก เมื่อเอ่ยปากแล้วย่อมหมายความตามนั้น 

รีบไปรีบมาล่ะ

คล้อยหลังสาวใช้ที่หายไปอย่างรวดเร็ว เฟื้องก็เอนตัวลงนอนข้างคนไข้ของเธออย่างหมดเรี่ยวหมดแรง เดิมทีเป็นศัลยแพทย์ผ่าตัดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนได้ อย่างไรก็มีพยาบาลคอยดูแลรับไม้ต่อ กระทั่งอยู่เวรก็ยังมีเวลาลงเวร แต่นี่ไม่เหลือใครให้เธอผลัดกะโยนไม้ให้รับช่วงต่อได้เลย! ช่างน่าคับแค้นใจยิ่ง ซ้ำเครื่องไม้เครื่องมือเธอก็เตรียมไว้สำหรับผ่าตัดเล็ก มิใช่สำหรับผ่าตัดใหญ่ที่มีปัญหาติดเชื้อแทรกซ้อนเช่นนี้

ความดันเท่าไหร่ไม่รู้ ออกซิเจนในเลือดเท่าไหร่ไม่รู้ ดูได้มากที่สุดก็เพียงปากเขียวหรือยัง รูปแบบการหายใจยังปกติดีอยู่หรือไม่ คลำชีพจรเป็นระยะ ศัลยแพทย์สาวจากโลกอนาคตที่เคยมีทุกอย่างพร้อมสรรพแทบอึดอัดใจตาย

แต่ทำอันใดไม่ได้ นอกจากหันไปแยกเขี้ยวใส่ต้นตอความเดือดร้อนทั้งปวง

ข้าลงแรงกับเจ้าถึงเพียงนี้ อย่าได้คิดเบี้ยวสัญญาขายตัวเชียวล่ะ!”

เด็กสาวจิ้มนิ้วลงบนปลายจมูกโด่งนั้นอย่างมันเขี้ยว คนป่วยของเธอยังไม่ได้สติ แต่เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าสกปรกออกไป จัดการเนื้อตัวให้สะอาดหมดจด ใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเครานั้นก็ยังหล่อเหลาโดดเด่น ช่วยบรรเทาอารมณ์ขุ่นข้องหมองใจของคนอดนอนลงไปได้ไม่น้อย

นายบำเรอ...

คำนั้นผุดออกมาพาความขบขันมาบรรเทาความเครียดลงไปได้บ้าง ก็นับว่าดีกว่าไม่ได้อะไรกลับมาเลย คิดแล้วรอยยิ้มก็จุดขึ้นบนมุมปาก พินิจมองสำรวจใบหน้ารกๆ นั้นอีกครั้ง ก่อนกระตุกเคราอีกฝ่ายจนคนเจ็บร้องครางหน้ายู่

รีบฟื้นล่ะ เจ้าหนุ่มน้อย

เจ้าลืมตาเมื่อไหร่...ได้เวลาสนุกแน่นอน!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 584 ครั้ง

4,578 ความคิดเห็น

  1. #4372 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 09:40
    อยากให้เฟื้องสวยไวๆจัง
    #4372
    0
  2. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 12:01
    เฟื่องคือตลกจริงจัง แงงง~แรงอาฆาตของสาวซิง 5555
    #4057
    0
  3. #4008 _玉刷_ (@Aikaterina) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 17:59
    เจ้าเฟื้อง555555555 โอ้ย อ่านรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่ได้นับ แต่จำได้ว่าขำจนไหล่สั่นตลอด แง้ 555555 มุ่งมั่นเหลือเกินแม่คุณ หายไวๆนะคะเจ้าหนุ่มน้อย คิ้กกก
    #4008
    1
    • #4008-1 ลูเซีย The jar's modeller (@wolffer) (จากตอนที่ 4)
      15 กรกฎาคม 2562 / 23:00
      555555 อย่าลืมเก็บไว้อ่านตอนเป็นเล่มอีกรอบน้าาา
      #4008-1
  4. #3451 เอเซียนาจา (@natchita-s) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 19:35
    5555555 น่าร้ากกก สนุกค่า
    #3451
    0
  5. #3426 ทอร์รี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:33
    เสพสุข 5555 อย่างฮา
    #3426
    0
  6. #3411 oobka (@oobka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 12:50
    มาเร็วๆๆนะไรท์
    #3411
    0
  7. #40 ลิงสีน้ำตาล (@newlarin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:28
    กำลังคิดอยู่เลยค่ะว่าจะเป็นอะไรรึเปล่าใช้ด้ายแทนไหม แต่ยังไงก็นิยายอะไรก็เกิดขึ้นได้ตามที่ไรท์บันดาล 555 แต่ว่าเค้านับแต้มยังไงคะเนี่ย ถ้าเป็นฮาเร็มนี่ไม่ต้องแต่งกับฮ่องเต้เป็นการปิดฮาเร็มกันใช่ไหมคะ งี้ถ้านางเอกเก็บแต้ม คุณนายบำเรอก็ต้องเก็บแต้มเช่นกันรึเปล่า เรื่องมันซับซ้อน คิดว่าฮาเร็มน่าจะเป็นไปได้ยาก
    #40
    0
  8. #39 oDeeo (@lnudeel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:08
    รอน้าาา~
    #39
    0
  9. #38 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:07
    สนุกคะชอบอะ 5555 ติดตามนะคะ
    #38
    0