ผู้ชายคนนั้น...มีอยู่จริงไหม

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 113 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    113

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

การรอคอยที่เเสนยาวนาน ของหญิงสาวคนหนึ่ง ยาวนานจนเธอเลิกคิดเลิกหวัง ความศรัทธาของรักเเท้ที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจ กำลังเหือดหายไป เธอผู้นี้ จะได้พบกับ ความรักที่เธอรอคอยหรือไม่


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ TNเเสนหวาน นะคะ เรียกสั้นๆว่า ทอสว. ก็ได้นะคะ เเฮร่ ล้อเล่นค่ะ เรียกเเสนหวานก็ได้  ปกติเเล้วเป็นนักอ่านค่ะ เเต่ก็อยากจะเขียนอะไรที่เป็นของตัวเองออกมาบ้าง เเต่จะให้เขียนหนังสือ หรืออะไรที่เป็นสาระมากกว่านี้ก็ความรู้ไม่ถึงอีกเเหล่ะค่ะ เเต่สำหรับนิยาย ก็พอได้อยู่บ้าง เเต่ก็ยังเป็นเด็กฝึกหัดนะคะ ไม่รู้ว่าผลงานจะเป็นยังไงบ้าง สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องเเรกของเเสนหวาน ขอให้คุณผู้อ่านที่น่ารักทุกท่าน ลองอ่าน เเละคอมเม้นต์ ติชมได้เลยนะคะ ยังไงก็ฝาก นิยายสั้นเรื่องเเรกนี้ไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาาาา

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มิ.ย. 61 / 21:53

บันทึกเป็น Favorite


ฉัน...ผู้หญิง ที่ไม่เเต่งตัว ไม่เเต่งหน้า ท่าทางห้าวเหมือนผู้ชาย
ฉัน...ผู้หญิงที่ทั้งชีวิตไม่เคยมีเเฟน ไม่เคยพบเจอกับความรัก ไม่ว่าจะเป็น ช่วงมัธยม จนถึงช่วงมหาวิทยาลัย ก็ไม่เลย ไม่เคยมี ไม่มีผู้ชายหน้าไหนชายตามามองผู้หญิงอย่างฉัน ...สักคนเดียว
เเต่...ลืมไปหรือเปล่าว่าฉันก็มีหัวใจ...
คุณคิดว่า...จะมีไหม ผู้ชายที่จะมองฉัน~ที่หัวใจ~
ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก
จะมี...สักคนมั๊ย

      คำตอบอยู่ตรงนี้ค่ะ อยู่ตรงที่...
ผู้ชายคนนี้ที่กำลังนั่งเช็ดผมเปียกๆของเขาอยู่ที่ปลายเตียง สายตาจับจ้อง 'โคนัน เดอะมูฟวี่' ในจอทีวีอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ....
      ใช่ค่ะ สามีของฉันเอง เราเเต่งงานกันได้ปีครึ่งเเล้วล่ะค่ะ

             #ผู้ชายคนนั้น...มีอยู่จริง#


ฉันนึกย้อนกลับไปถึงวันนั้น...วันรับปริญญาบัตร
       วันที่ฉัน...หมดสิ้นเเล้ว หมดหวังที่จะเจอกับใครคนนั้น คนที่ฉันรอเขาเข้ามา รอให้เขาเข้ามารักฉันในเเบบที่ฉันเป็น จะว่าฉันขี้เหร่ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ เเต่อย่างที่เขาว่ากัน 'ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะเเต่ง' ฉันน่ะเป็นคนที่เชยเเสนเชย ในเรื่องของการเเต่งตัว หน้าตาก็จืดชืด ไม่มีสิ่งใดประดับเสริมเพิ่มเติมขึ้นบนใบหน้าจืดๆของฉัน ในขณะที่คนรอบข้าง ต่างก็เเต่งเนื้อเเต่งตัวกันอย่างสะสวย จนสิ่งนั้นนั่นเเหล่ะ ที่คอยดึงดูดความรักเข้ามาหาพวกเขา
      เเต่ก็เพราะว่าฉันไม่ชอบ ฉันไม่เข้าใจ ว่าความรักจะเกิดขึ้น เเละดำเนินไปได้อย่างไร กับเเค่ความสวยงามเเละรูปลักษณ์ภายนอก ที่ไม่ใช่จิตใจ!!!
      ฉันต้องการรักเเท้ รักที่เกิดขึ้น เพราะหัวใจของคนสองคน ไม่ใช่สายตา...
      ฉันมีความหวัง เเละความศรัทธาต่อรักเเท้มาตลอด หวังว่าสักวัน ฉันจะต้องเจอ...
      เเต่ในวันหนึ่ง ความหวังเเละความศรัทธาก็พังทลายลงมา เพราะฉันไม่มีเเรง ไม่มีเเรงพออีกเเล้ว ที่จะคอยพยุงความหวังนั้นเอาไว้
       มันนานเกินไป... นานเกินไปจนฉันคิดว่า คงไม่มีอีกเเล้วล่ะ คนๆนั้น
       'สวรรค์คงจะลืม ลืมส่งเนื้อคู่มาให้ฉัน เนื้อคู่ของฉันคงจะยังไม่เกิดเเน่ๆ' ฉันบอกตัวองอย่างปลงๆ ในวันรับปริญญาของฉัน วันซึ่งจบเเล้ว จบเเล้วซึ่งการเรียนรู้ในรั้วมหาวิทยาลัย จบเเล้วซึ่งความหวังเเละความศรัทธาที่นานเกินพอ ฉันคิด...ว่าขนาดเรียนมาจนจบมหาวิทยาลัยเเล้ว ฉันยังไม่เจอใครคนนั้นเลย...
         ฉันยิ้มให้กล้องถ่ายรูป ขณะที่กำลังถ่ายรูปหมู่อยู่กับครอบครัว ยิ้ม...พร้อมกับบอกตัวเองว่า 'เอาน่า ละทิ้งไปเถอะ ความหวังลมๆเเล้งๆนั่น กลับมาอยู่กับปัจจุบัน กลับมาอยู่กับครอบครัว ผู้คนซึ่งเปี่ยมไปด้วยความรัก ที่พร้อมจะมอบให้เราตลอดเวลา ถึงจะต้องเป็นโสดไปตลอดชีวิต ฉันก็จะอยู่ เเละยืนหยัดเข้มเเข็ง ท่ามกลางความรักจากครอบครัว จะไปหวังอะไรกับรักเเท้ ที่มาจากคนอื่นที่ไม่ใช่ครอบครัวของเรา พอเถอะ! มันไม่มีอยู่จริง'
     "เเก้ม" ฉันหลุดจากภวังค์ เพิ่งรู้ตัวว่าการถ่ายภาพหมู่กับญาติๆเสร็จสิ้นไปเรียบร้อยเเล้ว ฉันหันกลับไปตามเสียงเรียก เเละได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก ..เขาสวมชุดครุยอยู่เหมือนกัน..
     "เราขอถ่ายรูปด้วยได้มั๊ย"
     "อ่ะ...เอ่อ  ได้สิ" ฉันยิ้มให้เขา ในขณะที่สมองยังประมวลผลไม่ได้... เขาเป็นใครกัน
      "นี่ของขวัญ เราให้" เขายิ้ม พร้อมกับยื่น 'ของขวัญ' มาให้
       "เอ่อ ขอบคุณนะ" ฉันยังคง'งง' เเต่เราก็ถ่ายรูปด้วยกันไปหลายรูป โดยมีพี่ชายของฉันเป็นผู้ถ่ายให้ ใช้ทั้งกล้องของครอบครัวเรา เเละกล้องของเขา 'หนุ่มนิรนาม'

        กลับบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า เเต่ก่อนที่จะนอน ฉันก็ไม่ลืมที่จะเเกะของขวัญต่างๆที่ได้รับมา รวมถึงของขวัญของหนุ่มนิรนามคนนั้นด้วย ถ้าจะถามว่าฉันรู้สึกอย่างไร กับการปรากฏตัวของเขา ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน มันรู้สึกเบลอๆ เเต่ฉันก็เเอบดีใจ ดีใจอะไรน้าาาาา
          ฉันเเกะของขวัญของหนุ่มนิรนาม เป็นชิ้นสุดท้าย นั่นทำให้ฉันเเทบช็อค สิ่งที่ฉันเห็น เป็นรูปถ่ายของฉันหลายรูป ที่ถูกถ่ายในอิริยาบทต่างๆ เเปะเอาไว้กับเเผ่นกระดานเเผ่นโต ตกเเต่งด้วยสติกเกอร์น่ารักๆ ...รูปของฉัน ที่ฉันเเน่ใจว่าฉันเองก็ไม่เคยเห็น 'เขาเเอบถ่ายรูปฉันเหรอ' รูปถ่ายใบที่เก่าสุด น่าจะเป็นรูปของฉันตอนเรียนอยู่ชั้นปีที่2 โอ้มายก็อท!!! เขาเป็น 'ไอ้โรคจิต' รึเปล่านะ เเล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นถ้อยคำที่เขาเขียนเอาไว้บนเเผ่นกระดานนั่น
 'เเก้ม ขอโทษนะ รูปภาพพวกนี้อาจทำให้เเก้มตกใจ ...เเต่เราไม่ใช่พวกโรคจิตนะ!!... เรามีเรื่องราวมากมาย อยากจะเล่าให้เเก้มฟัง ถ้าเเก้มไม่รังเกียจช่วยโทรหาเราได้มั๊ย ที่เบอร์ 08x-xxx-xxxx เเต่ถ้าเเก้มไม่โอเค เเก้มก็ไม่ต้องโทรมา'
                                                       ...รุจ...

'โทร ไม่โทร โทร ไม่โทร' ฉันนั่งตริตรองอยู่เป็นชั่วโมง กว่าจะได้ตัดสินใจ เเละ กดหมายเลขตามที่เขาบอกมาเเล้วกดโทรออกไป เเค่เพียงไม่นานเท่านั้น เขาก็รับสาย
     "ฮัลโหลครับ" เสียงทุ้มนุ่มกรอกมาตามสาย
     "ฮัลโหล เบอร์รุจใช่มั๊ย นี่เเก้มนะ"
     "เเก้ม!!!" เขาโพล่งออกมาอย่างคาดไม่ถึง เเล้วก็เงียบไปนาน
     "รุจ รุจ เฮ้!!รุจ"
     "ครับๆๆ" ฉันเรียกอยู่พักนึง กว่าเขาจะตอบกลับมา
     "เป็นอะไร"
     "เราไม่คิดว่าเเก้มจะโทรมาจริงๆ"
     "ก็นายบอกให้โทร อีกอย่าง..เราก็อยากรู้ว่านายรู้จักเราได้ยังไง เเล้วก็...เป็นพวกโรคจิตรึป่าว"
     "อ้าว เเล้วถ้าเราเป็นโรคจิตขึ้นมาจริงๆ เเก้มจะทำยังไง อันตรายนะนั่น"  
     "ไม่เห็นจะเป็นไร นายจะทำอะไรเราได้ ผ่านโทรศัพท์น่ะ ถ้านายเป็นจริงๆ เราก็เเค่กดวางสายก็จบ เเล้วจะไม่รับอีกถ้านายโทรมา เเล้วก็อาจจะบล็อกเบอร์....เราอยากรู้ นายเล่ามาหน่อย รู้จักเราได้ยังไง เอ่อ เราจะได้พิจารณา ว่านายเป็นไอ้โรคจิตรึป่าว"
      "ตอนเเรก เราไม่ได้อยากจะรู้จักเเก้มซะหน่อย"
      "อ้าว"
      "จริงๆนะ ตอนปี1เลยล่ะ เราไม่ได้อยากรู้จักเเก้มสักหน่อย ก็เห็นๆอยู่ ว่าเเก้มไม่เเต่งหน้า ไม่เเต่งตัว ไม่อยู่ในสายตาอ่ะ"
       "อ้าวๆ พูดงี้ต่อยเลยมั๊ย" อย่าย้ำนักสิ ว่าฉันไม่สวย
       "ใจเย็นครับ เรายังไม่อยากเจ็บตัวนะ ฮ่าๆ นั่นล่ะ เเก้มไม่ได้อยู่ในสายตาเรา เเต่ก็เหมือน 'โดนยัดเยียด'อ่ะ " หนอย อีตานี่ พูดออกมาเเต่ละคำ "เราจะพบเเก้ม ในเกือบๆจะทุกที่ที่เราอยู่ เช่น ตอนเรานั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร สักพัก หางตาเราก็จะเหลือบไปเห็นเเก้ม ยืนซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่กับเพื่อน , ตอนที่เราไปเเตะบอลกับเพื่อนที่สนามกีฬาของมหา'ลัย เราก็จะเห็นเเก้มวิ่งออกกำลังกายอยู่บนลู่วิ่งรอบสนามบอล เเล้วเวลาเราไปนั่งรอเข้าคาบเรียน ตรงใต้ต้นตีนเป็ดหน้าตึก เราก็มักจะเห็นเเก้มซ้อนท้ายจักรยานเพื่อนไปเรียนด้วยล่ะ"
      "โห จริงเหรอ"
      "ใช่ เป็นเเบบนี้ตลอดปี1เลยนะ จนพอปี2อ่ะ เริ่มเป็นเราเองที่ต้องสอดส่ายสายตามองหาเเก้มอยู่ทุกวัน ปีหลังๆมานี้เราไม่ได้เจอเเก้มทุกวันเเล้วล่ะ ตอนอยู่ปี2 เราเลยเริ่มถ่ายภาพเเก้มเก็บไว้ ฮ่าๆ โรคจิตน่าดูเนอะ"
      "อืม โรคจิต" ฉันเริ่มรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นในตอนนั้น
       "ก็นะ ก็มันเริ่มมีความรู้สึกที่เรียกว่า 'คิดถึง' เราเลยถ่ายรูปเเก้มเก็บไว้ เวลาไม่เจอจะได้ดูรูปไง....เราว่าสวรรค์เเกล้งเราชัดๆ"
       "เเกล้งยังไง" ถึงเเม้จะอึ้ง เเละเขินกับคำว่าคิดถึง เเต่ก็ต้องทำใจดีสู้เสือถามออกไป
       "ก็เเกล้งให้เราเจอเเก้มบ่อยๆ ได้เห็นเเก้มทุกวัน จนเเก้มกลายเป็นส่วนหนึ่งในโลกของเรา เเล้วพอหลังจากนั้น กลับทำให้เราเจอเเก้มน้อยลงๆ"
        "เราเรียนหนักหรอกน่า"
        " ก็นั่นเเหล่ะ เเต่เเก้มรู้มั๊ย นอกจากสวรรค์จะเเกล้งเราเเล้ว สวรรค์ยังสอนอะไรบางอย่างเเก่เราอีกด้วย"
         "สวรรค์สอนอะไร"
         "ก็สวรรค์สอนให้เรารู้ว่า เราไม่ควรมองคนจากรูปลักษณ์ภายนอก จะสวยไม่สวย อย่าไปสนใจ เราควรมองให้ลึกเข้าไปในจิตใจของเขาว่าเป็นยังไง เเละการได้เจอเเก้มบ่อยๆ ยังทำให้เราได้เห็น ได้รู้ถึงนิสัยใจคอของเเก้มอีกด้วยนะ เราเห็น...ความน่ารักของเเก้ม"
         "นี่ จะว่าเเก้มไม่สวยใช่มั๊ย" ถึงเเม้ว่าจะปลื้มใจกับทัศนคติของเขา เเต่ก็อดสะกิดใจไม่ได้ ไอ้ตรงที่สวยไม่สวยนี่ล่ะ
          "โธ่ เเก้มอย่าเพิ่งโกรธ ก็อย่างว่า เเก้มไม่เเต่งหน้าเเต่งตัวนี่ ผู้ชายน่ะ เขามองผู้หญิงปากเเดงๆโน่น มองเห็นมาเเต่ไกล ปากไม่เเดงนี่มองไม่เห็นนะ"
           "จะวางเเล้วนะ!" ฉันบอกเสียงกร้าว 
           "เเก้ม เเก้มๆๆๆ อย่าวางนะ เราชอบเเก้ม เราชอบเเก้ม ถึงเเม้ว่า เเก้มจะไม่ทาปากเเดง เเต่เราก็ชอบเเก้มนี่ไง เรารู้เเล้วว่า'หัวใจ'สำคัญกว่ารูปลักษณ์ภายนอกเป็นไหนๆ อีกอย่างเเก้มก็ไม่ได้ขี้เหร่สักหน่อย เเก้มน่ะน่ารัก ก็เเค่เเก้มไม่เเต่งหน้า.. . เราชอบเเก้มนะ ขอร้อง อย่าวางเลย"
         "...!...ชอบ..."  เสียงของฉันขาดช่วงไป
         "เเต่ถ้าเเก้มรังเกียจ..."
         "บ้าสิ ใครบอกว่ารังเกียจ"ฉันโพล่งขึ้นอย่างลืมตัว
         "จริงเหรอ"
         "อื้อ...เอ่อ...ไม่เคยถูกใครบอกชอบสักที เเถมยังบอกหลายครั้งด้วย  เรา..เราตกใจ"
         "เเก้ม.."
         "ขอบคุณนะ" 
         "หือ?"
         "ขอบคุณ...ที่ชอบเรา"
         "เเก้ม...กำลังจะปฏิเสธเราใช่มั๊ย"เสียงอย่างหงอยเลยล่ะ
          "บ้าสิ ใครบอก คิดเองเออเองนะนาย"
          "เย้!!!!!เราดีใจจังเเก้ม"
          "เราก็...ดีใจ ดีใจที่นายก้าวเข้ามาในชีวิตจืดๆของเรา ต่อไปนี้ ช่วยสร้างสีสันให้โลกของเราหน่อยได้มั๊ย"
           "ได้สิ ได้เลย เราเต็มใจ"
           "ขอบคุณนะ ที่ก้าวเข้ามาพยุงเราไว้ในวันที่เราหมดสิ้นความหวัง"
            "สิ้นหวังเรื่องอะไร"
            "ก็...เราหวังมาตลอด ว่าสักวันเราจะเจอคนที่มองข้ามรูปลักษณ์ภายนอก เเล้วมองเข้ามาข้างในจิตใจของเรา เราเชื่อว่ามีคนๆนั้นอยู่ เเละสักวันเราจะได้พบเขา....เเต่เรารอมานานเหลือเกิน รอมานานเกินไปเเล้วรุจ จนวันนี้ เราคิดเเล้วว่าคนๆนั้นไม่มีอยู่จริง" ฉันเผลอร้องไห้ออกมาจนได้ บ้าจริง!
            "มีสิ มีเราอยู่นี่ไง อย่าร้องเลยนะเเก้ม ต่อเเต่นี้ไป เราจะอยู่ข้างๆเเก้มเองนะ ..... ได้มั๊ย"
            "อื้อ"

"ที่รัก โคนันจบเเล้วอ่ะ นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องเปิดร้านเเต่เช้าอีกนะ" ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดทันที เมื่อคนที่นั่งจ้องทีวีอยู่เมื่อครู่ เดินเข้ามาหา
"ค่าๆ เเป๊บนึงนะ....ผมเเห้งรึยัง" ฉันถามออกไป เพราะเขาเป็นคนที่ขี้เกียจเช็ดหัวเปียกๆของตัวเองหลังสระผมเอามากๆ 
"เเห้งเเล้วคร้าบบบ ทำอะไร เขียนไดอารี่อีกเเล้ว
เหรอ"
"ช่ายย กำลังจะเสร็จเเล้วล่ะ อีกเดี๋ยวเดียวนะ" เขาพยักหน้ารับ เเล้วเดินไปล้มตัวลงนอนที่เตียงก่อน

       หลังจากวันนั้น ที่เราคุยกันในคืนวันรับปริญญา เราสองคนก็โทรศัพท์คุยกันเกือบจะทุกวัน เขามักจะโทรมาหาก่อน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ เราคุยกันผ่านโทรศัพท์จนถึง3เดือน พอเข้าเดือนที่4 นั่นล่ะ ถึงจะได้นัดเจอ นัดทานข้าวกัน เราทั้งสองต่างคนต่างทำงานตามสายงานของตัวเอง ทำงานเก็บเงินได้2ปี พวกเราก็ลาออก ลาออกมาเเต่งงานค่ะ ตอนนี้เเต่งงานได้ปีครึ่งเเล้ว เเละเราก็มีร้านอาหาร
น่ารักๆของเราเอง พวกเรามีความสุขมากค่ะ 
      ฉันลืมไปหมดเเล้ว ลืมความน้อยเนื้อต่ำใจ ในเรื่องของการรอคอยที่เเสนยาวนานนั่น เพราะฉันได้เจอเขาเเล้ว ผู้ชายคนนั้น  'รัก...ที่รอคอย' ของฉัน

 "ฝันดีค่ะ...ที่รัก"
"ฝันดีเช่นกันครับ...สุดที่รักของผม"       

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TNเเสนหวาน จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น