คำอธิษฐาน...ที่ถูกเลือก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 20 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    20

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

...อยากนั่งเล่นบนก้อนเมฆ อยากบินชมเมือง...<br /> ..มันจะเป็นไปได้มั๊ยนะ.... <br /> คำอธิษฐาน....เมื่อเราเอ่ยขอออกไปเเล้ว เรามีความหวังอยู่สักกี่เปอร์เซนต์ ที่คำอธิษฐานนั้นจะเป็นจริง


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
         สวัสดีค่าาาาา  วันนี้TNเเสนหวาน ขอนำเสนอ นิยายสั้นเรื่องที่2ค่าาาา คราวนี้มาในรูปเเบบ เรื่องราวของเด็กๆ เกี่ยวกับความเชื่อ ในการอธิษฐานขอพรจากดาวตก หลายคนคงจะเชื่อเเละศรัทธาในคำอธิษฐาน ที่เปล่งออกไป ต่อดาวตก เเต่จะมีคนสักกี่คนที่คำขอนั้นเป็นจริง อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันนะคะ เเต่ในหัวใจของเเสนหวานเอง ยังคงมีทั้งความเชื่อ ความหวัง เเละความศรัทธา ดังนั้นจึงเกิดเป็นเรื่องราวสั้นๆเรื่องนี้ขึ้นมา ว่าหากคำอธิษฐาน คำขอ ของเราเป็นจริงขึ้นมา มันจะเป็นยังไงน้าาาาา ~~~
          เเต่ว่านะคะ ก็ยังอยากจะขออภัย หากว่า การเขียน การใช้ภาษา หรือการสื่อสาร สื่ออารมณ์ ยังคงก๊อกเเก๊ก เเฮ่ คือยังไม่ดีพอ ก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ ถ้ายังไงก็จะพยายามพัฒนาตัวเองเยอะๆๆ 
          งั้นตอนนี้ ไปเริ่มอ่านกันได้เลยค่าาาาาาาา  ขอบคุณทุกคนที่เข้ามา เเละลองเปิดใจอ่านนะคะ^^

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มิ.ย. 61 / 21:55

บันทึกเป็น Favorite




"ขอพรต่อดาวตก หนูอยากท่องเที่ยวไปทั่วเมืองโดยการโบยบินล่องลอยอยู่ในอากาศ เเละหนูอยากนั่งเล่นบนก้อนเมฆด้วยค่ะ!!!" 
     ถึงเเม้จะรู้เเละเข้าใจดีว่า คำขอของเธอเป็นเรื่องเหลวไหล เเละไม่สามารถเป็นไปได้ เเต่หนูน้อยดาน่า ในวัย10ขวบ ที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างห้องนอนของตัวเองอยู่ ก็ร้องตะโกนรัวเร็วไปสุดเสียง เมื่อมองเห็นดาวตกสีสวยที่พวยพุ่งลงมาจากฟากฟ้าดำมืดเบื้องหน้า
"ดาน่า เอะอะเสียงดังอะไรกันลูก" คุณเเม่ของเด็กน้อย รีบผลักประตูเข้ามาในห้องนอนของลูกสาวคนโต เมื่อได้ยินเสียงของเธอเมื่อสักครู่
"ขอโทษค่ะเเม่ หนูทำให้น้องตื่นเหรอคะ เอ่อ หนูเเค่...เเค่เจอเเมลงสาบน่ะค่ะ เเต่หนูจัดการมันเรียบร้อยเเล้ว" หนูน้อยยิ้มยิงฟัน
"จ้าๆ ลูกของเเม่เก่งจัง น้องไม่ได้ตื่นหรอกจ่ะ เเม่เเค่เป็นห่วง ไม่เป็นไรก็ดีเเล้วล่ะ นอนได้เเล้วนะ มาจ่ะเเม่จะห่มผ้าให้" 
       เมื่อคุณเเม่เดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดไฟในห้องนอนของหนูน้อยจนมืดมิด หนูน้อยดาน่าก็ผล็อยหลับไปด้วยความง่วง

 ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เเม่เหรอคะ@...@" หนูน้อยดาน่าพึมพำอย่างงัวเงีย เปลือกตาของเธอยังคงปิดสนิท เเต่ก็เดินไปถึงประตูห้องอย่างปลอดภัย หนูน้อยดาน่าจับลูกบิดเเล้วเปิดประตูออกกว้าง
"มีอะไรเหรอคะเเม่..." เมื่อเธอเปิดเปลือกตาขึ้น กลับไม่เห็นใครยืนอยู่หน้าห้อง "ฝันไปเหรอเนี่ย?"
 ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"เอ๊ะ! " เสียงนั่น ไม่ได้มาจากประตู เเต่เป็น'หน้าต่าง' เหรอออ!?
      หนูน้อยดาน่าตกใจ เเละรู้สึกกลัวมาก เธอไม่กล้าขยับตัวไปไหน
"เจ้าหนูดาน่า เปิดหน้าต่างหน่อย" 
       'เสียงคน? เเต่ห้องเราอยู่ชั้นสองนะ! เปิดดีมั๊ย เปิดดีมั๊ย เปิดดีมั๊ย' หนูน้อยดาน่าคิดกังวลอยู่ในใจ เเต่เธอก็มีความกล้าอยู่พอตัว เมื่อตัดสินใจได้หนูน้อยดาน่าค่อยๆปิดประตูห้อง เเละวิ่งไปยังหน้าต่าง  เปิดม่านออกดู เเต่ก็ไม่เห็นใคร! หนูน้อยปลดล็อก เเละเลื่อนเปิดบานหน้าต่าง  ทันใดนั้น!
 "สวัสดีดาน่า" เสียงทุ้มนุ่มทักทายก่อนปรากฎตัว
 หนูน้อยดาน่าอ้าปากค้าง เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า กำลัง.... กำลังลอยตัวอยู่ในอากาศ!!!!!  ดาน่าทำท่าจะอ้าปากกว้างขึ้น เพื่อที่จะเเผดเสียงร้องให้ดังลั่นบ้าน เเต่หนุ่มน้อยตรงหน้าไวกว่า เขาใช้มือปิดปากดาน่าไว้ เเละลากตัวหนูน้อยออกมาทางหน้าต่างห้องนอนของเธอ 
      เเละตอนนี้ เท้าของดาน่าไม่เเตะพื้น เธอ.... เธอกำลังบินอยู่! หนุ่มน้อยปล่อยมือจากปากของดาน่า เเละเปลี่ยนมาจับมือเธอไว้ ดาน่าสงบลงมากเเล้ว
"พี่ชื่อลูคัส เป็นเทพเเห่งการผจญภัย คำขอของเธอถูกเลือกเเล้ว เจ้าหนูดาน่า" หนุ่มน้อยวัย17 กล่าวเเนะนำตัว เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"จะ...จริงเหรอคะ หนูไม่ได้ฝันไปเหรอ" หนูน้อยถามออกมาอย่างดีใจ เเต่ก็กำลังง่วนอยู่กับการทรงตัวที่ช่างทุลักทุเลเหลือเกิน "ลูคัส หนูทรงตัวไม่ได้ หนูจะตกมั๊ย" 
ลูคัสหัวเราะเบาๆ เเล้วตอบ "ถ้าพี่ปล่อยมือ...เราก็ตก"
"งืออออ หนูกลัว"ดาน่าพูด เเล้วกระชับมือเขาไว้เเน่น 
"เอาล่ะ ไม่ต้องกลัวนะ " ลูคัส ค่อยๆส่งตัวหนูน้อยดาน่าขึ้นไปบนหลังของเขา เเละเเบกเธอไว้
"สบายจัง~~~" หนูน้อยดาน่าผ่อนคลายลง พอความกลัวลดลง เธอก็เริ่มสังเกต เเละตื่นตาตื่นใจกับทัศนียภาพที่ได้เห็น ดวงไฟเล็กกระจิริดที่เห็น เมื่อมองลงไปข้างล่าง ช่างสวยงามเหลือเกิน 
"อยากไปเที่ยวที่ไหน"ลูคัสถามใจดี
"ไม่รู้สิคะ อยากบินไปรอบๆเลย  ลูคัส...อยู่บนหลังพี่มันสบาย เเต่หนูอยากบินเองจังเลย"
"ได้สิ งั้นเราต้องหาที่หยุดพักก่อนละนะ" 
ดาน่าตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า 'ที่หยุดพัก' ของลูคัส คือเมฆผืนใหญ่ เป็นปุยหนาน่าสัมผัส สีขาวนวลตาเนื่องจากกระทบกับเเสงจันทรา 
"ว้าววววววววววว  ว้าวววว ว้าวววววววววววว"
"ฮ่าๆ พอเเล้วๆ พี่ปวดหูไปหมดเเล้ว" ลูคัสหยุดอยู่ที่ขอบก้อนเมฆ หันหลังเข้าหาเมฆก้อนนั้น " เอาล่ะ กระโดดลงไปโลด " เเต่ดาน่ากลับรัดไหล่เขาไว้เเน่น ไม่ยอมลงจากหลังของลูคัส
"มันยืนได้จริงๆเหรอ หนูจะร่วงรึเปล่า"
"ร่วงสิ..."
"งือออ"ไหล่ของเขาเริ่มปวด เพราะหนูน้อยรัดเอาไว้เเน่นกว่าเดิม
"ถ้าหนูไม่มีความศรัทธามากพอ หนูก็จะตกลงไป"
"ยังไงเหรอคะ" หนูน้อยผ่อนมือลงเล็กน้อย 
"ถ้าหนูเชื่อ ว่ายืนได้ หนูก็จะยืนได้ เเละไม่ตกลงไป ...ทุกสิ่งมันขึ้นอยู่กับหัวใจของเราเอง"
หนูน้อยลังเล เเต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมา
"โอเคค่ะ หนูเชื่อว่าเมฆต้องใจดีกับหนู ไม่ปล่อยให้หนูตกลงไปเเน่" ว่าเเล้วหนูน้อยก็กลั้นใจ เเล้วกระโดดออกจากหลังของลูคัส ลงไปยืนอยู่บนปุยเมฆหนานุ่มนั่น
"ลูคัส พี่ดูสิ สุดยอดเลย มันนุ่มนิ่มน่ารัก" ลูคัสยิ้ม เขาเหยียบเท้าเดินไปบนปุยเมฆ มองดูเด็กน้อยนั่งเล่นกับปุยเมฆอย่างมีความสุข ดาน่าหยิบเอาปุยเมฆนุ่มนิ่มขึ้นมา ปั้นเป็นตุ๊กตาหมีน่ารัก ถูไปมาที่ข้างเเก้ม มันช่างนุ่มนิ่มเหลือเกิน
"ดาน่า เอานี่ไปสิ" เขานั่งลงข้างๆหนูน้อย เเล้วยื่นเข็มกลัดอันเล็กให้เธอ มันเป็นรูปปีก สีขาว เเวววาวด้วยกากเพชรสีฟ้า 
"เหมือนปีกเทวดา"หนูน้อยดาน่ายิ้ม
"มันจะทำให้หนูบินได้เอง โดยไม่ต้องจับมือพี่ กลัดไว้ที่เสื้อสิ" 
"ค่ะ"หนูน้อยรับคำยิ้มเเย้ม เเล้วทำตามที่ลูคัสบอก
"อยากจะไปต่อหรือยัง ไปผจญภัยให้เต็มที่กันเลย"
ลูคัสชักชวน ด้วยท่าทีฮึกเหิม
"อยากค่ะ เเต่...เเต่หนูไม่อยากลุกไปจากปุยเมฆเเสนนุ่มนิ่มนี่เลย หนูคง...คิดถึงมัน" ดาน่ามองดูเมฆก้อนกลมในมืออย่างอาวรณ์
"โธ่ เด็กน้อย ไม่มีใครอยู่กับอะไร หรือครอบครองอะไรได้ตลอดไปหรอกนะ เราทำได้เเค่...จดจำ เเละบอกลา" ลูคัสกล่าวอย่างอ่อนโยน พร้อมลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าเบาๆ
"ค่ะ เข้าใจเเล้วค่ะ" หนูน้อยดาน่า หันหลังไปโบกมือให้กับปุยเมฆหนานุ่มนั่นอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่จะหันกลับมาหาลูคัสเเล้วยิ้มตาหยี "งั้น..ไปกันเถอะค่าาาา" 
        ทั้งสองโบยบินออกมาจากเมฆหนานุ่ม อันเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันของหนูน้อยดาน่า ที่อยากจะลองสัมผัส เเละนั่งเล่นบนก้อนเมฆหนานุ่มนั่นสักครั้ง เเละอีกหนึ่งภารกิจของลูคัส ก็คือ พาหนูน้อยดาน่าโบยบินไปในอากาศ ตามสถานที่ๆเธออยากไป เขาถูกมอบหมายมาจากประธานสมาคมการผจญภัยเเห่งสวรรค์ ให้มาสร้างความสุขให้กับเด็กน้อยคนนี้ คำขอของเธอ คือ คำอธิษฐาน...ที่ถูกเลือก

"ดาน่า หนูอยากไปที่ไหนบ้าง" ลูคัสถามเสียงอ่อนโยน
"หนูวางเเผนไว้เเล้วค่ะลูคัส " หนูน้อยยิ้มตาหยีอีกครั้ง "เริ่มต้นจาก เรซาน่าสเเควร์ ที่เดือนนี้ผู้คนในเมืองต่างออกมาจับจ่ายซื้อของเเละเดินเล่นกัน ในวาระงานวัฒนธรรมของเมืองเราค่ะ พี่เคยมารึเปล่าคะ" ลูคัสยิ้มน้อยๆ เเละส่ายหน้า "งั้นเดี๋ยวเราไปกันนะคะ จากนั้น ก็ไปที่ชิงช้าสวรรค์ยักษ์ การียาล หนูอยากมองมันจากข้างบนนี้ค่ะ เเล้วก็...เเล้วก็ปิดท้ายด้วยการบินเลียบชายหาด มาโทโมร่า เเล้วบินกลับบ้านกันค่ะ" หนูน้อยอธิบายเเผนการเดินทางอย่างร่าเริงเเจ่มใส ลูคัสยิ้มให้อย่างเอ็นดู 
"โอเคจ่ะ งั้น....ไปกันโลดดดดด!!"
      ทั้งสองโบยบินสู่สถานที่ต่างๆ หนูน้อยดาน่าตื่นตาตื่นใจ เเละมีความสุขมาก บางครั้งก็ร้องว้าวๆๆๆออกมาเสียงดังจนลูคัสต้องเอามือของเขาปิดปากหนูน้อยไว้ เเล้วปรามเสียงนุ่ม เพราะเกรงว่าผู้คนข้างล่างจะได้ยิน ตอนนี้เด็กน้อยก็บินได้อย่างคล่องเเคล่ว ทรงตัวได้ดี ไม่กลัวตกอย่างก่อนหน้านี้อีกเเล้ว บ้างก็ไม่บินธรรมดา ทั้งม้วนตัวไปมาจนน่าหวาดเสียวอยู่ในอากาศ เเต่หนูน้อยดาน่านั้นไม่ได้เกรงกลัวเลย เธอสนุกสนานเป็นที่สุด
        เมื่อทั้งสองโบยบินชมวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนเลียบชายหาดมาโทโมร่าจนหนำใจเเล้ว ก็ถึงเวลากลับบ้าน ระหว่างทางกลับบ้าน หนูน้อยดาน่าเงียบไปจนผิดสังเกต เเต่ลูคัสก็เข้าใจว่าหนูน้อยกำลังคิดอะไรอยู่
"ดาน่า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรานะจ๊ะ"
"หนูเข้าใจค่ะลูคัส" หนูน้อยหันมายิ้มให้ เเต่ช่างเป็นยิ้มที่ดูไม่สดใสเอาเสียเลย "พี่จะลบความทรงจำหนูมั๊ย"
ลูคัสยิ้ม เกือบจะเป็นขำ "อ่านนิทานมาเยอะใช่มั๊ยเรา"
"อ้าว เเล้วไม่ลบหรือคะ"
"ที่จริงพี่สามารถลบได้นะ เเต่ก็ต้องถามความสมัครใจของหนูก่อน ซึ่งทั้งการลบ เเละไม่ลบความทรงจำ ก็มีทั้งข้อดีเเละข้อเสีย ถ้าไม่ลบความทรงจำ ข้อดี คือหนูจะจดจำทุกรายละเอียดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ได้ เเละมันจะเป็นความทรงจำที่ดีของหนูตลอดไป เเต่ข้อเสียคือ หนูอาจจะโหยหามันอีก ทั้งปุยเมฆที่หนูได้ไปนั่งเล่นมา ทั้งการผจญภัยโบยบินไปทั่วเมืองเเบบนี้ หนูจะคิดถึง เเละอยากทำมันอีก เเต่มันจะเป็นไปไม่ได้อีกเเล้ว" หนูน้อยดาน่านิ่งฟังอย่างตั้งใจ "เเละหากว่าลบความทรงจำไป มันก็จะเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย ถ้าหนูต้องลืมเลือนการผจญภัยของเราในคืนนี้ไปจนหมด เเต่ว่าก็มีข้อดี ตรงที่หนูจะไม่คิดถึงการผจญภัยที่เคยเกิดขึ้นในคืนนี้อีก เพราะหนูจะลืม เเละคิดว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พี่ให้หนูตัดสินใจเอง ว่าจะลบ หรือไม่ลบ"
" อืมมมมม หนู...เอ่อ หนูก็อยากเก็บความทรงจำนี้ไว้กับหนูตลอดไป เเต่..." ลูคัสเริ่มหน้าเสีย ถึงเเม้จะเป็นเวลาเพียงเเค่ไม่นานนักในคืนนี้ เเต่ความผูกพันก็เกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน เขาอยากให้น้องสาวตัวน้อยคนนี้ จดจำการผจญภัยในครั้งนี้เอาไว้ รวมถึง จดจำเขาเอาไว้ด้วย "เเต่....ไม่เเต่ดีกว่าค่ะ ไม่ลบ ไม่ลบค่ะ หนูจะจดจำการผจญภัยในคืนนี้ที่สุดเเสนจะมหัศจรรย์สำหรับหนู จดจำปุยเมฆอ่อนนุ่ม จดจำผืนฟ้ากว้างไกล จดจำธารอากาศที่ไหลผ่านตัวหนู ยามที่เราโบยบิน เเละหนูจะจดจำพี่ไว้ค่ะลูคัส พี่ชายที่เเสนดี" ลูคัสยิ้มออกมาได้ เขาลูบหัวหนูน้อยดาน่าอย่างอ่อนโยน ทั้งสองยิ้ม หัวเราะ เเละโบยบินกลับสู่บ้านของหนูน้อยดาน่า 
      ลูคัสส่งตัวดาน่าเข้าสู่ห้องนอนของเธอ ผ่านบานหน้าต่างบานเดิมที่เปิดอ้ารออยู่ หนูน้อยดาน่าถึงเเม้จะอายุเเค่เพียง 10 ขวบ เเต่ก็รู้เเละเข้าใจในหลายๆอย่างได้ในเเบบที่ผู้ใหญ่เข้าใจ ไม่มีการร้องไห้ งอเเงใดๆ 
 "หนูคืนให้ค่ะ" หนูน้อยดาน่า ปลดเข็มกลัดออกจากเสื้อ เเละส่งคืนให้กับลูคัส เเต่ลูคัสกลับส่ายหน้า เเละยิ้มกลับมาอย่างอ่อนโยน ปนเอ็นดู
"ทำไมล่ะคะ"
"เก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ"
"ได้เหรอคะ" หนูน้อยถาม ดวงตาของเธอขยายขึ้น
"ได้สิ นี่เป็น...โบนัสจ่ะ โบนัสจากพี่ พรุ่งนี้เช้า เข็มกลัดอันนี้จะกลายสภาพเป็นสร้อยคอ หนูสามารถใส่ไว้กับตัวได้ เอาไว้คิดถึงกันนะ เเละอีกอย่าง..." ลูคัสก้าวข้ามบานหน้าต่างเข้ามาภายในห้องของดาน่า เเล้วคุกเข่าลง จับบ่าเด็กน้อยไว้ "โบนัสจากสวรรค์ หนูจะโบยบินได้อีกครั้ง เมื่อหนูโตขึ้นมีอายุครบ21ปี เวลานั้น หนูจะเริ่มก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ใหญ่เเล้ว ดังนั้น หากระยะเวลาอันยาวนานนี้ยังไม่พรากความศรัทธาในหัวใจของหนูไป ในวันเกิดครบรอบ21ปีของหนู ให้หนูนำเข็มกลัดอันนี้ที่จะคืนสภาพกลับมาเป็นเข็มกลัดเเละมีอิทธิฤทธิ์ได้อีกครั้งในวันนั้น มากลัดไว้ที่เสื้อของหนู เหมือนในคืนนี้......เเละออกโบยบินอีกครั้ง" 
       ลูคัสพูดจบ เเละยิ้มให้เด็กน้อยตรงหน้า  หนูน้อยดาน่า ดีใจเเละตื้นตัน พุ่งตัวเข้ากอด ลูคัส จนทั้งสองหงายหลัง ตึง! เสียงหัวเราะดังลั่นห้อง เเต่ลูคัสก็ไม่อยากขัดความสุขเเละสนุกสนานของเด็กน้อย ดังนั้นจึงให้อิทธิฤทธิ์ของตนอำพรางเสียงของพวกเขาไว้
 "พี่ต้องกลับเเล้วล่ะ " ลูคัสออกไปยืนอยู่นอกหน้าต่างห้อง
"รอหนูเเปปนึง " หนูน้อยดาน่า หันหลังเข้าไปในห้อง เปิดลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือ ค้นหาสิ่งของบางอย่าง เมื่อเจอเเล้วก็เดินกลับมา เเละยื่นให้ลูคัส
"หนูให้พี่ค่ะ ดาวดวงน้อยๆในขวดเเก้ว เอาไว้คิดถึงกันนะคะ" 
"ขอบใจมากจ่ะ"ลูคัสมองขวดเเก้วเล็กๆในมือ ที่บรรจุดาวดวงน้อยๆที่หนูน้อยดาน่าเป็นคนพับเก็บเอาไว้ เเล้วยิ้มออกมา "พี่ไปล่ะนะ" ว่าเเล้ว เขาก็หันหลังเตรียมตัวโบยบินจากไป 
"พี่ลูคัส" หนูน้อยตะโกนเรียก จนเขาชะงัก "หนูอยากรู้ ว่าสวรรค์ คัดเลือกคำอธิษฐานด้วยวิธีไหนกันคะ ทำไม...คำอธิษฐานของหนู ถึงถูกเลือก"

     ลูคัสหันมา ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเเปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขบขัน เเละหัวเราะเบาๆ

 "จับฉลาก^^"





        

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TNเเสนหวาน จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น