หัวใจเปลี่ยนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 36 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    36

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

มันอาจจะประหลาด เเต่หัวใจดวงเดียวกันนี้ของผม ที่เคยบอกปฏิเสธสาวน้อยใบไม้ไปเมื่อ 3 ปีที่เเล้ว มันกลับมาบอกกับผมว่าจะไม่ยอมให้ใครมาเเย่งเธอไปอย่างเเน่นอน ทั้งๆที่ผม ...อาจจะไม่มีสิทธิ์อีกต่อไปเเล้วก็ได้


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
       สวัสดีค่าาาาา ขอต้อนรับทุกคนที่เเว๊บบบบบผ่านเข้ามานะค้าาา ลองเเวะมาอ่านกันดูก่อนน้า เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่องที่3 ของTNเเสนหวานเเว้วน้าาาา เรื่องนี้ภูมิใจนำเสนอมากๆๆๆๆเลยค่า เป็นเรื่องที่ได้พล็อตมาจากการฝัน ฮ่าๆ ตื่นปุ๊บ เขียนปั๊บ จนคลอดออกมาเป็นเรื่องนี้ได้ค่ะ เเต่ฝันเป็นเเค่เเรงบันดาลใจของเรื่องนี้ค่ะ ไม่ใช่เนื้อหาทั้งหมด เพราะจำฝันไม่ได้เท่าไหร่ มันเบลอๆ 
        สำหรับเรื่องการเขียน การสื่อความ อารมณ์ความรู้สึก ก็กำลังพยายามพัฒนาไปเรื่อยๆค่ะ ถ้าจะให้ดี....อยากให้มีคำติชมนะคะ อยากรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี ถ้าอ่านเเล้ว ยังไงก็เม้นติชมกันได้เลยนะคะ  
      ......เเต่ตอนนี้ ขอให้มีคนอ่านก่อนก็เเล้วกันเน๊อะะะะะะ.......เยิฟๆๆๆค้าาาา

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 มี.ค. 62 / 20:45

บันทึกเป็น Favorite


ก๊อก ก๊อก ก๊อก
     ผมละสายตาจากคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เเละลุกจากกองงานบนโต๊ะมุ่งตรงไปยังประตูห้องทำงาน เมื่อได้ยินเสียงเคาะเรียก
"พี่ณลคะ เเม่ให้เอาต้มจืดหมูสับมาฝากค่ะ" หญิงสาวตรงหน้า ยื่นถุงต้มจืดที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงพลาสติกอีกชั้นมาให้ตรงหน้าของผม
      นี่'ใบไม้ 'ครับ น้องสาวของเพื่อนสนิทผมเอง เพื่อนสนิทของผมชื่อนายต้น หรือชื่อเต็มว่า'ต้นไม้ '
นายต้นกับผมเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งเเต่อนุบาลเเล้วล่ะครับ พอดีว่าพ่อเเม่ของพวกเราสนิทกันมาก่อน เเล้วผมกับนายต้นก็ดันลืมตาออกมาดูโลกปีเดียวกันอีกซะนี่ เลยทำให้เราเป็นเหมือนทั้งพี่น้อง ทั้งเพื่อนเล่น เเละสนิทกันตลอดมา จนตอนนี้เรียนจบเเล้วเเละยังได้ทำงานที่เดียวกันอีกด้วย ผมบอกเลยว่าอยู่ด้วยกันมากๆจนผมเริ่มเบื่อเริ่มเอียนมันเเล้วล่ะ เพื่อนคนนี้ 
       ส่วนสาวน้อยตรงหน้า ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย ชั้นปีที่1 เป็นน้องน้อยที่ทั้งนายต้นเเละผมต่างหวงเเหน เธอก็เป็นเหมือนน้องสาวของผมเหมือนกัน
"ขอบใจมากนะใบ ฝากขอบคุณคุณน้าด้วยนะ"
"ค่า ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้เเม่ทำเยอะเลย ว่าเเต่คุณลุงคุณป้าไปไหนคะ บ้านเงียบเชียว" ใบไม้ตอบยิ้มเเย้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าสงสัย
"พ่อกับเเม่ไปงานเเต่งงานของลูกสาวเพื่อนเขาน่ะ เเต่พี่ไม่รู้จัก เลยไม่ไปด้วย เข้ามาก่อนสิ" ผมเอ่ยชวน เพราะตอนนี้เราสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ที่กรอบประตู
"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ พี่ณลทำงานอยู่นี่คะ ใบไม่กวนดีกว่า อย่าลืมทานด้วยนะคะ" 
       ผมพยักหน้ารับ ใบไม้ทำท่าจะหมุนตัวกลับไป "อ้อ พี่ณลคะ ประตูรั้ว กับประตูหน้าบ้านน่ะ ให้ใบล็อกให้มั๊ยคะ ปล่อยไว้เเบบนั้นเดี๋ยวขโมยก็ขึ้นบ้านหรอกค่ะ เข้าออกง่ายจะตาย" สาวน้อยพูดด้วยหน้าตาจริงจัง
"ง่ายเหมือนที่เราเข้ามาเเบบนี้รึเปล่า"
"อุ้ย ฮ่าๆๆ ก็ใบไม่ใช่ขโมย เข้าได้ค่ะ" 
        ผมส่ายหน้า พร้อมกับยิ้มน้อยๆ ให้กับคำพูดของสาวน้อยตรงหน้า 
"งั้นเอาสิ ฝากล็อกด้วยเเล้วกันนะ" 
"ค่ะ งั้นใบไปนะ พี่ณลทำงานอย่าเครียดนะคะ สู้ๆ พักผ่อนบ้าง เเล้วก็อย่าลืมกินข้าวเที่ยง กับต้มจืดของเเม่ใบด้วยนะ" ใบไม้พูดกำชับในขณะที่เจ้าตัวเดินลงบันไดไปจนจะถึงโถงชั้นหนึ่งอยู่เเล้ว 
       ผมก้มลงมองความเอื้ออารีย์ของครอบครัวของเพื่อนสนิทที่อยู่ในมือด้วยรอยยิ้มเกลื่อนใบหน้า ผมยอมรับว่าผมมีความสุข เเละผมดีใจที่ได้เกิดมาในครอบครัว ที่เหมือนจะรวมกันจากสองเป็นหนึ่ง ความอบอุ่นที่มีให้กันตลอดมา ทำให้ความสุขของผมเพิ่มมากขึ้นทุกๆวัน เเละผมก็เฝ้าภาวนาให้ความสุขจะยังคงอยู่กับพวกเราตลอดไป
       เเต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่ง ที่ความสุขเเละความอบอุ่นที่ผมหวงเเหน เกือบจะต้องเหือดหายไป เพราะน้องสาวคนนี้ 'ใบไม้ '
       เมื่อ 3 ปีก่อน ใบไม้เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ส่วนผมกับนายต้นเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 1 ในสายตาเเละความรู้สึกของผม ใบไม้เป็นเหมือนน้องสาวเเท้ๆของผม ผมรัก เเละเป็นห่วงเธอ ในฐานะที่ผมเป็นพี่ชายคนหนึ่งของเธอ เเต่วันหนึ่งใบไม้ก็ตัดสินใจที่จะสารภาพสิ่งหนึ่งกับผม
'พี่ณลคะ ใบรู้ว่าสิ่งที่ใบคิดเเละกำลังจะพูดมันไม่ดี ไม่สมควร เเต่ใบไม่อยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้อีกเเล้ว .....ใบชอบพี่ณลค่ะ" น้ำตาของเด็กน้อยไหลลงมา พร้อมกับคำสุดท้ายที่เอ่ยออกมาจากปาก
     ในตอนนั้น ผมทั้งตกใจ เเละไม่สบอารมณ์กับประโยคที่ออกมาจากปากของผู้ที่ผมรักเหมือนดั่งน้องสาวเเท้ๆของผม ผมไม่ได้รังเกียจเธอ เเต่ผมกลัวความรักที่ก่อเกิดขึ้นในหัวใจของสาวน้อย ผมกลัวเธอจะต้องเจ็บปวดกับความรู้สึกที่มีให้ผม เพราะผมไม่สามารถรักเธอในฐานะอื่นได้อีกเเล้ว นอกจากฐานะ 'น้องสาวของผม'
'ใบ ไม่ได้นะ เราจะชอบจะรักพี่เเบบนั้นไม่ได้ ใบช่วยหยุดความรู้สึกนี้ไว้ได้รึเปล่า ...พี่รู้ว่ามันเป็นการเห็นเเก่ตัว เเต่เราคือน้องสาวของพี่ พี่ไม่สามารถรักใบเเบบนั้นได้หรอกนะ เเล้วอีกอย่าง ตอนนี้พี่ก็มีเเฟนเเล้ว พี่ขอโทษนะใบ'
'ใบรู้ค่ะ ใบรู้เเละเข้าใจ' เด็กน้อยนิ่งไปนิด ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม 'ใบไม่ได้หวังอะไร พี่ณลสบายใจได้นะคะ ใบเเค่อยากพูดออกไป เก็บเอาไว้ก็รังเเต่จะอึดอัดใจ ใบขอเเค่...เมื่อฟังเเล้วพี่ณลจะยังเป็นพี่ชายที่เเสนดีของใบต่อไปเหมือนเดิมได้มั๊ยคะ อย่าเปลี่ยนไปเพียงเพราะความรู้สึก เเละคำพูดของใบ นะคะพี่ณล '
'ได้สิใบ พี่ไม่มีทางเปลี่ยนไปเเน่นอน ยังไงใบก็เป็นน้องสาวที่พี่เเละนายต้นรัก เเละหวงเเหนที่สุด พี่ขอเเค่....ใบเลิกรักพี่ในเเบบอื่นเถอะนะ' ท้ายประโยค เสียงของผมเเผ่วเบาเหลือเกิน เพราะกลัวว่าคำพูดของผม จะไปกระทบใจของเธอให้เจ็บ เเต่เด็กน้อยตรงหน้ากลับยิ้มตอบกลับมา
'พี่ณลไม่ต้องห่วงนะคะ ใบก็คือใบ พี่ณลก็รู้ว่าเคยล้มจนเข่าถลอกมากี่ครั้ง ใบก็ยังยืนได้โดยไม่ร้องสักเเอะเดียว พี่ณลจะกังวลอะไรคะ ...ใบจะเป็นน้องสาวคนเดิมของพี่ณลค่ะ' 
      ผมไม่รู้หรอกว่าใบไม้จะเเอบไปร้องไห้เสียน้ำตาโดยไม่ให้ใครเห็นบ้างรึเปล่า เเต่หลังจากวันที่เธอสารภาพรักกับผม รุ่งเช้าขึ้นมาเธอก็ทำตัวเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เหมือนความรู้สึกของเธอที่มีต่อผมยังเป็นเพียง 'พี่ชายน้องสาว' ตลอดมาไม่เคยเปลี่ยนเเปลง จากวันนั้นจนมาถึงทุกวันนี้ ใบไม้เเสดงออกให้เห็นว่าเธอยังคงเป็นน้องสาวคนเดิมของผม ความร่าเริง ความเเก่นซ่าของเธอไม่เคยลดน้อยลงเลยเเม้เเต่น้อย เเต่กลับเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายกลัว เเละกังวล เป็นห่วงหัวใจของเธอ กลัวว่าความร่าเริงที่ผมเห็นจะเป็นเพียงสิ่งที่เคลือบความทุกข์เเละความเสียใจเอาไว้ภายใน

      ...ที่จริงเเล้ว เธอยังคงรู้สึกกับผมเหมือนเมื่อ 3 ปีก่อนรึเปล่านะ...

กริ๊งงงง กริ๊งงงง 
        เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ความคิดในทันที
....เเละคนที่โทรมา ก็คือคนที่อยู่ในความคิดของผมนั่นเอง....
"ฮัลโหล ลืมอะไรรึเปล่าใบ" ผมนั่งลงตรงชุดโซฟาเล็กๆมุมหนึ่งของห้องทำงาน พร้อมกรอกเสียงลงไปตามสาย
"เปล่าลืมของค่ะ เเต่ใบลืมคุยเรื่องนึงกับพี่ณล จะกลับเข้าไปอีกทีก็ไม่ได้เเล้ว เพราะใบล็อกประตูบ้านพี่ณลไปเรียบร้อยเล้วล่ะค่ะ"
"ฮ่าๆๆ เเล้วจะเข้ามารึเปล่า เดี๋ยวพี่ลงไปเปิดประตูให้" ผมขำกับสาวน้อยคนนี้จริงๆ 'รอบคอบ เเต่ก็ไม่รอบคอบ'
"ไม่เป็นไรค่ะ ใบคุยเเป๊บเดียว ใบจะถามว่าพรุ่งนี้พี่ณลจะเข้าบริษัทรึเปล่าคะ ใบจะขอติดรถไปลงหน้ามหาวิทยาลัย" 
"พรุ่งนี้วันอาทิตย์ พี่ไม่มีธุระให้ไปบริษัทนะ เเต่พี่ไปส่งใบก็ได้ เเล้วนายต้นล่ะ ไม่อยู่เหรอ?" ที่ผมถามถึงนายต้น ไม่ใช่เพราะผมไม่อยากไปส่งใบไม้หรอกครับ เเต่ปกติเเล้วนายต้นจะเป็นสารถีประจำตัวขับรถไปรับไปส่งน้องน้อยของมันไม่เคยให้คลาดสายตา
"พี่ต้นมีนัดกับสาวค่ะ พรุ่งนี้ออกจากบ้านเเต่เช้าเชียว เเต่ใบมีนัดบ่าย เลยออกพร้อมกันไม่ได้"
"นัด? จริงสิ พรุ่งนี้วันอาทิตย ์เเล้วใบมีธุระอะไรที่มหาลัยล่ะ"
"เอ่อ  ใบมีนัดดูหนังกับเพื่อน ที่ห้างหน้ามหาลัยค่ะ"
      เสียงที่เบาลงหน่อยๆ ทำให้ผมต้องซักเธอต่อ
"เหรอ เเล้วไปกันกี่คนล่ะ"
"เอ่อ 2คนค่ะ" คำว่า2คนที่หลุดมาจากปากเธอ ทำให้ใจผมสั่นไหวไปวูบนึง
"เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย" ผมรู้ตัว ว่าทำเสียงเข้มใส่น้อง เเต่มันก็หยุดไม่ได้
"โธ่ พี่ณลคะใบโตเเล้วนะ ทำไมใบต้องรายงานพี่ณลทุกเรื่องด้วย" เสียงของเธอเหมือนจะเริ่มไม่สบอารมณ์ที่ผมซักเธอมากเกินไป เเต่ผมไม่สนหรอกนะ
"ใบ พี่ถามว่าเพื่อนเราที่ไปด้วยกันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"
"ผู้ชายค่ะ"คำพูดที่ส่งมาตามสายเบาหวิว หัวผมตื้อไปพักหนึ่ง ก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้
"พี่ไปด้วย พอดีพรุ่งนี้พี่ว่าง อยากดูหนังสักเรื่องจัง พี่ไปด้วยได้รึเปล่า" ผมปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
"...." 
"หรือใบไม่อยากให้พี่ไป ไม่อยากให้พี่ไปเป็นก้างล่ะสินะ"
"ก้างอะไรกันล่ะคะพี่ณล ใบกับเเม็กเป็นเเค่เพื่อนกันค่ะ" นั่นล่ะคำตอบที่ต้องการ
"เเล้วเเน่ใจรึเปล่า ว่าเค้าคิดกับเราเเค่เพื่อน"
"เอ่อ..ไม่ค่ะ เเม็กเคยขอใบเป็นเเฟน" หึย ไอ้เเม็กนั่น อย่าให้เจอตัวเชียวนะ 
      มันอาจจะประหลาด เเต่หัวใจดวงเดียวกันนี้ของผม ที่เคยบอกปฏิเสธสาวน้อยใบไม้ไปเมื่อ 3 ปีที่เเล้ว มันกลับมาบอกกับผมว่าจะไม่ยอมให้ใครมาเเย่งเธอไปอย่างเเน่นอน ทั้งๆที่ผม ...อาจจะไม่มีสิทธิ์อีกต่อไปเเล้วก็ได้
"เเล้วเราชอบไอ้หนุ่มนั่นรึเปล่า ถึงได้ไปดูหนังกัน2คนน่ะ"
"ไม่ๆๆ ไม่ค่ะ ใบไม่ได้ชอบเเม็ก " ผมเเทบไม่รู้ตัว ว่าตัวเองยิ้มจนเเก้มเเทบปริ เพียงเพราะคำพูดประโยคนี้ของใบไม้
"เเล้วไปดูหนังกับเค้าทำไม"
"ก็เค้าชวนหลายครั้งเเล้ว เเล้วใบก็ปฏิเสธไปหลายครั้ง จนใบหาข้ออ้างไม่ได้เเล้วนี่คะ ก็เลยต้องไป"
"งั้น...พรุ่งนี้พี่ไปด้วยนะ "
" ได้สิค่ะ พี่ณลไปด้วยอุ่นใจดี พรุ่งนี้บ่ายโมงตรงนะคะ ...เอ่อ พี่ณลเป็นห่วงใบเหรอคะ"
"อือ เเน่นอนสิ น้องสาวพี่ทั้งคนนะ" ผมรู้ ว่าตัวเองปากเเข็ง เเต่ทำไงได้ก็ผมเป็นอย่างนี้ ที่จริงผมอยากจะบอกเหลือเกินว่า 'พี่ไม่ได้ห่วง เเต่พี่หวง'

     ผมเเละใบไม้นั่งอยู่ที่ร้านกาเเฟมุมหนึ่งของห้างสรรพสินค้าเเห่งนี้ เรากำลังนั่งรอสมาชิกอีกคนที่จะไปดูหนังด้วยกัน (สมาชิกที่ใจผมไม่ต้อนรับเท่าไหร่) 
" เเม็ก  ทางนี้" ใบไม้ยกมือขึ้นโบก ให้นายนั่นเห็นว่าเรานั่งอยู่ที่นี่ 
"ใบไม้ หวัดดีจ้า รอเรานานมั๊ย" นายเเม็กยิ้มปากเเทบฉีกเเหน่ะ (โด่ว หมั่นไส้!!)
"นาน" ผมลอยหน้าลอยตาตอบ นายนั่นที่ยังไม่สังเกตเห็นผม ทั้งที่ผมนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ถึงกับสะดุ้ง
"เอ่อเเม็ก นี่พี่ณล พี่ชายเรา" นายเเม็กหันมายิ้มให้ พร้อมกับยกมือไหว้ผม
"สวัสดีนายเเม็ก" ผมยกมือรับไหว้ "พอดีฉันเซ็งๆ อยากออกมาเปิดหูเปิดตา ได้ยินว่าใบจะมาดูหนัง ฉันเลยมาด้วยน่ะ นายคงไม่ว่าอะไรใช่มั๊ย"
"ไม่ว่าอะไรหรอกครับพี่ ดูด้วยกันสนุกดีครับ" เเน่ใจนะว่าคำตอบนั่นน่ะ มาจากใจจริงๆ 
" โอเค งั้นก็ไปกันเถอะ" ใบไม้เป็นคนตัดบทการสนทนาในครั้งนี้ เเละทุกคนก็ปฏิบัติตามเป็นอย่างดี
      ระหว่างที่เดินออกจากร้านกาเเฟ ผมก็เอามือโอบไหล่ยัยตัวเล็กของผมไว้ตลอด ให้นายนั่นเห็นว่าพี่ชายคนนี้ห๊วงหวงใบไม้เเค่ไหน อย่าได้เเอ้มๆ ส่วนเจ้าใบไม้เองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับการโอบไหล่ของผม เพราะเธอก็เคยชินอยู่เเล้ว (ตอนที่ใจของผมยังเป็นพี่ชายเธออยู่ ผมก็ทำออกบ่อย)
       เมื่อพวกเราทั้ง 3 คน เข้ามานั่งประจำที่นั่งได้เเล้ว กลายเป็นว่าใบไม้นั่งตรงกลางระหว่างผมเเละนายเเม็ก คือที่จริงผมอยากนั่งคั่นกลางระหว่างสองคนนั้นต่างหากล่ะ เเต่ทำไงได้เเย่งตั๋วหนังมาผิดใบ..
        เมื่อภาพยนตร์เริ่มฉาย ผมจึงได้รู้ว่าเรื่องที่มาดูเนี่ยเป็นภาพยนตร์ตลก ของชอบใบไม้เขาเลยล่ะ ดูได้จากตอนนี้เลย นั่งตาเเป๋วจ้องจอจนไม่สนใจคนรอบข้างละ บางครั้งก็หัวเราะออกมาจนผมก็ขำตามไปด้วย ทั้งๆที่สายตาของผมไม่ได้โฟกัสอยู่ที่จอภาพยนตร์ เเต่กำลังนั่งเพ่งมองปฏิกิริยาไอ้เจ้าเเม็กมันน่ะสิ ก็มันเล่นนั่งจ้องหน้าใบไม้ไม่ยอมลดละ ... เข้ามาทำไมห้ะ ถ้าจะไม่ดูหนังอ่ะ... (คงต้องถามตัวเองด้วยเหมือนกัน ฮ่าๆ)
          เอ๊ะนั่น!! นายเเม็กมันริ่มเเล้วครับ มันยกมือขึ้นมาหวังจะโอบไหล่เจ้าใบไม้ของผมที่กำลังใจจดใจจ่อกับภาพยนตร์จนไม่สนใจคนรอบข้าง เเต่ผมก็เร็วกว่า ผมปัดมือมันทิ้งพร้อมกับโอบไหล่เจ้าใบไม้เอาไว้เอง มันหันมามองหน้าผม ผมเลยยักคิ้วให้มันไปทีนึง 'เล่นกับใครไม่เล่นไอ้นี่' ส่วนเจ้าใบไม้พอรู้สึกว่าโดนผมโอบไหล่ก็เลยหันหน้ามามองเเว๊บนึง ก่อนจะหันไปสนใจเรื่องราวตรงหน้าต่อ ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง
"พี่ณล ดูสิคะตลกจังเลย" ใบไม้พูดกับผม พร้อมกับยิ้มปนหัวเราะ
"ฮ่าๆ นั่นสิ ตลกจังเลยเนอะ" ผมตอบกลับไป พร้อมกับหันไปยักคิ้วให้นายเเม็กนั่นอีกที ซึ่งนายนั่นนั่งหน้าเอ๋อไปเเล้วหลังจากไม่ได้รับความสนใจจากใบไม้ บางทีใบไม้อาจจะลืมไปเเล้วก็ได้ว่ามีไอ้เจ้าเเม็กมาด้วย ยังไงผมก็สำคัญกว่าอยู่เเล้วนี่เนอะ ^^

      หลังจากออกมาจากโรงภาพยนตร์ ผมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเเป๊บนึง พอกลับมาก็ได้ยินบทสนทนาของสองคนนั้นเข้า
"ใบไม้ พี่คนนั้นเป็นพี่ชายหรือว่าเเฟนเธอกันเเน่"
"เเฟน" เเฮ่ ไม่ใช่เสียงใบไม้หรอกครับ เสียงผมเอง 
"พี่ณล!" สีหน้าใบไม้ดูตกใจ เเละเเปลกใจมาก เเต่ผมขอจัดการเจ้านี่ก่อน
"เอาล่ะเจ้าเเม็ก ใบไม้เป็นเเฟนฉัน เเล้วคราวหน้าคราวหลังอย่าริชวนเเฟนชาวบ้านเค้ามาดูหนังอีก ฉันไม่อนุญาต!" ผมเเกล้งทำหน้าโหด เสียงเข้ม จนเจ้าคนตรงหน้าผวา
"ครับๆ ครับพี่ งั้นผมไปก่อนนะ ไปก่อนนะใบไม้" 

     หลังจากเจ้าเเม็กหนีหายไปเเล้ว ก็เหลือเเค่เราสองคน ผมเเทบไม่กล้าหันไปคุยกับสาวน้อยที่ยืนมึนอยู่ข้างๆ เเละในขณะที่เธอมึนเเละงงอยู่นั้น ผมเลยฉวยโอกาสจับมือเธอพาเดินไปที่รถ เเละขับรถพาเธอไปที่ๆหนึ่ง 
 "ไปไหนคะพี่ณล" ใบไม้ถามขึ้นมาเป็นประโยคเเรก หลังจากผมขับรถพาเธอออกมาได้เกือบครึ่งทาง
"ไปสวนสาธารณะที่เราชอบไปเที่ยวเล่นกันตอนเด็กๆไง"
"ไปทำไมคะ"
"พี่มีเรื่องอยากคุยกับใบ" ผมตอบออกไปอย่างนั้น เพราะผมตัดสินใจเเล้วที่จะทำอะไรบางอย่างในวันนี้
      เมื่อมาถึงสวนสาธารณะเเห่งนี้ เวลาก็ล่วงเข้าไปเป็นห้าโมงเย็นเล้ว ผมพาใบไม้ไปนั่งด้วยกันที่ม้านั่งยาวริมสระ มีดอกไม้ต้นไม้ปลูกประดับประดาอยู่รอบๆให้รู้สึกสดชื่นเเละสบายใจ
"พี่ณลอยากคุยอะไรเหรอคะ" สาวน้อยข้างกายถามออกมาโดยไม่ละสายตาจากสระน้ำกว้างขวางตรงหน้า เเต่เเล้วก็ต้องหันกลับมาจ้องหน้าผมเมื่อนึกอะไรออก "อ้อจริงสิ ทำไม่พี่ณลไปบอกเเม็กอย่างนั้นล่ะคะ"
"ก็พี่ไม่ชอบนายเเม็กนั่น"
"ก็ไม่เห็นต้องหยิบเอาฐานะ 'เเฟน' มาใช้เลยนี่คะ" น้ำเสียงของคนตัวเล็กเบาหวิว ในขณะที่หันไปทอดสายตามองสายน้ำตรงหน้าอีกครั้ง
"พี่รักใบ" ผมตัดสินใจเเล้ว!
"ใบรู้ค่ะ" เเต่เหมือนคนถูกบอกรักจะไม่รู้อะไรเลย
"ไม่ใช่ ไม่ใช่รักเเบบพี่น้อง" คราวนี้สาวน้อยใบไม้คงจะเข้าใจเเล้ว เธอหันขวับมามองหน้าผมด้วยดวงตาโตๆที่ขยายขึ้นอีกเท่าตัว
"อะ อะไรนะคะ?" 
"พี่รักใบ เเบบที่ใบเคยรู้สึกเมื่อ3ปีที่เเล้ว ตอนนี้...ใบยังรู้สึกเเบบนั้นอยู่อีกรึเปล่า"
"คนใจร้าย" ใบไม้พูดใส่หน้าผม ด้วยสายตาที่ผมอ่านไม่ออก ก่อนจะก้มหน้ามองตักตัวเอง
"พี่รู้ ใบพี่รู้ พี่ขอโทษ" ผมจับมือของเธอเอาไว้ " ก็ตอนนั้นพี่ไม่คิดว่าหัวใจของพี่จะเปลี่ยนความรักที่พี่มีให้ใบจากความรักต่อน้องสาวให้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไปได้นี่" 
"ตอนนี้ก็อาจจะยังไม่เปลี่ยนก็ได้มั๊งคะ พี่ณลลองถามใจตัวเองดีๆสิคะ" สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมามองตาผม "ถ้าใบตอบว่าใบไม่ได้รักพี่ณลเเบบนั้นเเล้วล่ะคะ ตอนนั้นใบยังเด็ก ที่บอกรักพี่ณลไปเเบบนั้นคงเป็นเพราะพี่ณลเป็นผู้ชายคนเดียวนอกจากพี่ต้น ที่ใบผูกพันด้วย ใบเลยคิดว่าใบรักหรือชอบพี่ณล เเต่ที่จริงเเล้ว ใบอาจจะไม่เคยรักพี่ณลเเบบนั้นเลยก็ได้นะคะ" ใบไม้มองหน้าผมด้วยสายตาที่ผมก็ยังอ่านไม่ออกอยู่ดี
" ไม่เอาน่าใบ ไม่ใช่หรอกใช่มั๊ย ใบยังรักพี่อยู่...ใช่รึเปล่า" ผมใช้สายตาอ้อนวอนขอคำตอบจากเธอ มือก็จับมือเธอเอาไว้เเน่น 
"พี่ณลใจร้าย เเล้วก็เห็นเเก่ตัวที่สุดเลย!" สาวน้อยตะโกนใส่หน้าผม เเล้วเธอก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับมีหยดน้ำใสๆที่ไหลลงมาอาบสองข้างเเก้ม เธอทำท่าจะหมุนตัววิ่งหนีไป เเต่มือของเธอโดนผมยึดเอาไว้เเน่น ผมลุกขึ้นตามเเล้วก็ไม่ลังเลที่จะรวบตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"พี่ณล อย่ามากอดใบเเบบนี้ ปล่อยนะ" เธอประกาศเสียงกร้าว ใช่...เธอไม่เคยโดนผมกอดเเบบนี้ ผมคลายมือลงหน่อยๆ ให้มองหน้าเธอได้
"สัญญาก่อนสิ ว่าจะคุยกับพี่ให้รู้เรื่อง ไม่หนีไปอีก" คนตัวเล็กพยักหน้าอยู่กับอกผม ผมยอมคลายวงเเขนออกให้เธอเป็นอิสระ เเต่ก็ยังคงจับมือเธอไว้เเน่น กลัวว่าเธอจะวิ่งหนีผมไปอีก เเละผมก็ได้เห็นอะไรบางอย่างบนใบหน้าเธอ เเก้มที่เริ่มกลายเป็นสีเเดงระเรื่อพร้อมกับอาการหลบตาของเธอ ผมคาดว่าผมคงเข้าใจไม่ผิดหรอกนะครับ 'เธอยังรักผมอยู่'
" พี่ขอถามนะ" ผมเอ่ยขึ้นหลังจากพาใบไม้ให้กลับมานั่งลงเหมือนเดิม "อะไรทำให้เราคิดว่า หัวใจของพี่อาจจะยังไม่เปลี่ยนไป" เพราะประโยคก่อนหน้านี้ของเธอที่ว่า 'ตอนนี้ก็อาจจะยังไม่เปลี่ยนก็ได้มั๊งคะ พี่ณลถามใจตัวเองดีๆสิคะ' ทำให้ผมสงสัยเเละเอ่ยถามออกไป
"ก็เพราะว่าเมื่อ3ปีก่อน พี่ณลมีพี่ไอซ์อยู่ พี่ณลเลยคิดว่า...ไม่ว่ายังไงพี่ณลก็รักใบเเบบนั้นไม่ได้ เเต่พอมาตอนนี้ พี่ณลไม่มีใครเเล้ว พี่ณลเลยคิดว่าพี่ณลรักใบไงคะ ที่จริงพี่ณลก็เเค่...อาจจะเหงา" คำพูดของคนตรงหน้าทำให้ผมโกรธ โกรธที่เธอไม่เชื่อใจ
"ใบ ถ้าพี่บอกรักใบเพียงเพราะพี่เหงา พี่ก็คงเป็นผู้ชายที่เลวมากๆเลยนะ ใบก็รู้จักพี่ดี ใบไม่รู้เหรอว่าพี่เป็นคนยังไง พี่เสียใจนะใบ ที่เราพูดกับพี่เเบบนี้" 
"พี่ณล ใบขอโทษ" คนตรงหน้าพูดออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด 
"ใบไม่ต้องขอโทษ เเต่บอกพี่มาตามความจริงได้มั๊ย ว่าใบยังรักพี่อยู่รึเปล่า ความรู้สึกของใบมันยังเป็นเหมือนเดิม เหมือนเมื่อ3ปีก่อนรึเปล่า" ผมลดเสียงให้อ่อนลง เพื่ออ้อนวอนให้เธอบอกความรู้สึกจริงๆกับผมมา 
"หลังจากวันนั้น หัวใจของใบก็ไม่สามารถรักใครได้อีกเเล้วค่ะพี่ณล" ใบไม้พูดออกมาใบขณะที่น้ำตาของเธอไหลลงมาอีกครั้ง ผมใช้มือปาดน้ำตาบนเเก้มของเธออย่างเบามือ ก่อนจะเอ่ยออกไป
"รวมถึงพี่ด้วยรึเปล่า" สาวน้อยส่ายหน้า
" หัวใจของใบมันรักพี่ณล จนไม่มีพื้นที่พอให้ใครอีกเเล้วค่ะ"น้ำตาของเธอไหลลงมาเป็นสายอีกครั้ง ผมไม่เสียเวลาเช็ดน้ำตาให้เธอ เเต่กลับรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้เเน่น
" ใบ พี่ขอโทษนะ ระยะเวลาที่ผ่านมาพี่ปล่อยให้ใบต้องโดดเดี่ยวมานานมากพอเเล้ว ต่อไปนี้พี่จะไม่ปล่อยให้หัวใจของใบมันเปลี่ยวเหงาเเบบนั้นอีกเเล้ว หัวใจของพี่จะเติมเต็มหัวใจของเราเองนะใบ พี่รักใบนะ" 
 "ค่ะ" ใบไม้พยักหน้าอยู่กับอกของผม "ใบก็รักพี่ณลมาก มากเหลือเกิน" ผมรู้สึกถึงความเปียกชื้นจากน้ำตาของคนตัวเล็กในอ้อมกอด น้ำตาของผมก็ไหลลงมาเหมือนกัน สงสารเธอจับใจ ผมปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยวมาได้ยังไงตั้งนาน เเละคงจะเเสนนานสำหรับเธอ 
       ริมฝีปากของผมจรดลงบนกลุ่มผมนุ่มๆของเธอ เเล้วหัวใจของผมก็ร้องตะโกนบอกว่า 

...พี่รักใบ เเละจะรักตลอดไป 
     ใบไม้ใบน้อยของพี่ณล...



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TNเเสนหวาน จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น