คนใกล้ตัว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    0

    Overall
    3

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

เคยทะเลาะกับใครบ่อยๆไหม เคยนึกถึงใครเเล้วอยากทะเลาะด้วยไหม เวลาไม่เจอเขาก็เหงา เเละคุณจะรู้สึกไม่ดี หรือเศร้าใจ เวลาที่ไม่มีเขา อยากให้รู้ไว้ เขานี่เเหล่ะ คนสำคัญของคุณ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่าาาา  คราวนี้ TNเเสนหวาน มาด้วยเรื่องเบาๆ เบามากค่ะ (เเป่ววววว)
ขอโทษด้วยนะค้าาาา ถ้าเกิดว่าเรื่องสั้นเรื่องนี้ไม่ดีพอ เเง~~~

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 มี.ค. 62 / 23:58

บันทึกเป็น Favorite


"ไอ้เตี้ย" 
     เสียงตะโกนเรียกจากอีกฟากของถนนด้วยคำเรียกที่คุ้ยเคย(เเต่ก็ไม่อยากจะคุ้นสักเท่าไหร่) ทำให้สาวน้อยผมสั้น หน้าใส ที่กำลังเดินก้มหน้ามองพื้นอยู่ เนื่องจากต้องการหลบไอร้อนจากเเดดยามเช้าที่ส่องกระทบใบหน้า ต้องเงยหน้าขึ้นมา เเละหันไปมองทางต้นเสียง 

"ไอ้ยักษ์ -_-" 
      เสียงพึมพำเบาๆ ออกมาจากปากของสาวน้อย พร้อมส่งสีหน้าเเละสายตาเอือมระอาไปให้ชายหนุ่มที่กำลังเลี้ยวรถจักรยาน เเล้วพุ่งตรงมาหาเธอ

" เหอะ ทำหน้าอย่างกะเจอสิ่งที่ไม่อยากเจอที่สุดในชีวิตงั้นล่ะ" ชายหนุ่มกระโดดลงจากรถจักรยาน เเล้วเดินเคียงไปกับสาวน้อยตาโต

"ก็ไม่อยากเจออ่ะดิ" สาวน้อยเบ้ปากก่อนจะทำเเก้มป่องอย่างเคยตัว

"เออ รู้  เเล้วนี่จะไปไหน ทำไมไม่ขี่ไอ้น้ำเงินมา" ชายหนุ่มหมายถึงจักรยานสีน้ำเงินคันโปรดของสาวน้อยข้างตัว ที่เธอมักจะขี่ไปไหนมาไหนอยู่เป็นประจำ

"จะไปซื้อโจ๊ก ส่วนเจ้าน้ำเงินอ่ะยางเเบน" คนตัวเล็กกว่าตอบออกมาโดยที่ไม่มองหน้าคนตัวสูงข้างตัว

"อ้าว โดนตะปูล่ะมั๊ง เดี๋ยวไปดูให้"

"ทำไมวันนี้ใจดี"สาวน้อยเงยหน้ามองคนตัวสูงด้วยความกังขา

"ฮึ เอ้าขึ้นมาสิ เดี๋ยวพาไปซื้อโจ๊ก" ชายหนุ่มไม่ตอบ เเต่กระโดดขึ้นไปคร่อมเจ้าจักรยานคันเก่ง เเล้วตบเบาะข้างหลัง ให้คนตัวเล็กขึ้นมาซ้อน เเละสาวน้อยก็ทำตามเเต่โดยดี


     ทั้งสองมุ่งตรงไปยังร้านโจ๊กเจ้าประจำที่หน้าปากซอย

"เอ้าบิ๊ก ลืมอะไร" เจ้าของร้านโจ๊กถามขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มกลับมาอีกครั้ง ทั้งๆที่เพิ่งขี่จักรยานออกจากร้านไปได้ไม่นานนัก

"เปล่าฮะเจ๊ พอดีเจอไอ้เตี้ย..โอ๊ย..เอ่อ เจอเจ้าปุณเดินหงอยอยู่ข้างถนน เลยพามันมาซื้อโจ๊กฮะ โอ๊ยๆๆๆ" ชายหนุ่มบอกกล่าวอยากทุลักทุเล เพราะโดยสาวน้อยข้างตัวหยิกเอวอยู่ตลอดเวลา ตั้งเเต่พูดคำว่า 'ไอ้เตี้ย' 

"เจ้าปุณ เลิกหยิกพี่เค้าได้เเล้ว มาดูมา จะซื้ออะไร โจ๊กหมู โจ๊กไก่ หรือปูอัด" สาวน้อยวางมือจากการหยิก ชายหนุ่มข้างตัว เเล้วรีบพุ่งไปหาหม้อต้มโจ๊กทันที

"ของพ่อกับเเม่ เอาโจ๊กหมู ของพี่เปิ้ลไก่ เเล้วก็ของปุณปูอัดจ่ะน้าอร อ้อ เอาปาท่องโก๋ 10 ตัวด้วยค่ะ"

"จ้า รอเเปปนึง"

      ระหว่างยืนรอน้าอรจัดการกับโจ๊กทั้ง4ถุง เเละปาท่องโก๋ 10ตัว ที่สั่งไป สาวน้อย 'ปุณ' ก็หันมองนู่นนี่ไปเรื่อย จนสายตาไปปะทะเข้ากับปาท่องโก๋คู่หนึ่งในมือของ 'บิ๊ก' ชายหนุ่มตัวโต ที่กำลังนั่งรอเธออยู่บนจักรยานสีเงินคันโตของเขา 

"เฮ้ย ไอ่เตี้ย เเย่งกินได้ไงเนี่ย เเกก็สั่งไปไม่ใช่รึไง"

      บิ๊กโวยลั่น เมื่อสาวน้อยปุณ พุ่งเข้ามาดึงมือข้างที่เขาถือปาท่องโก๋เอาไว้ เเล้วงับปาท่องโก๋เข้าปากซะเต็มคำ เเถมยังยักคิ้วให้กับหน้าเหวอๆของเขาอีก

"ก็คนมันหิวนี่ยักษ์ ยักษ์จะใจร้ายกับน้องเหรอ"

"ไม่ต้องมาพูดน๊งพูดน้อง คายออกมา" ชายหนุ่มเอามือจับคางของปุณ เเล้วใช้มืออีกข้างยันหน้าผากของเธอเอาไว้ พยายามให้เธออ้าปาก 

"เฮ้ๆๆๆ หยุดๆ สองคนนี้นี่ยังไง เล่นกันเเรงทุกวัน" น้าอร เจ้าของร้านโจ๊ก รีบเข้ามาเเยกทั้งสองคนออกจากกัน ก่อนที่เจ้าปุณของน้าอรจะสำลักปาท่องโก๋ตายซะก่อน

"ไอ้ยักษ์บ้า ถ้าปาท่องโก๋ติดคอตายขึ้นมาจะทำไงเล่า" สาวน้อยโวยลั่น ก่อนจะเดินไปจ่ายเงินค่าโจ๊กเเละปาท่องโก๋ เเล้วก้าวฉับๆออกจากร้านไป โดยไม่สนใจคนตัวโต ชายหนุ่มคิดว่า 'ไอ้เตี้ย' ของเขาคงจะโกรธซะเเล้ว เลยขี่จักรยานตามหลังคนตัวเล็กไปติดๆ

"เฮ้ ฉันขอโทษ ขึ้นมาสิจะไปส่งบ้าน"



"นายนี่ยังไงนะบิ๊ก เเกล้งน้องสาวฉันทุกวัน เเกล้งตั้งเเต่มันเพิ่งเกิดนู่น จนตอนนี้โตขนาดนี้เเล้วยังเเกล้งมันไม่เลิก"

     'เปิ้ล' พี่สาวของปุณ ซึ่งมีอายุเท่ากันกับบิ๊ก ยืนเท้าสะเอวบ่นบิ๊กอยู่หน้าบ้าน เนื่องด้วยเห็นน้องสาวเดินหน้าบึ้งเข้าบ้านไป หลังจากกระโดดลงจากรถจักรยานของบิ๊กเมื่อสักครู่ ก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนนี้ทะเลาะกันอีกเเล้ว

"วันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะเเกล้งอะไรหรอก เห็นว่าเป็นวันเกิด ก็เลยตั้งใจจะปล่อยๆมันไปสักวัน เเต่มันก็มีเหตุให้ต้องเเกล้งมันขึ้นมาจนได้นี่หว่า"

"อดใจไม่อยู่ว่างั้น" เปิ้ลถามประชด

"เออ ประมาณนั้น ก็เเกล้งมันอยู่ทุกวัน จะมาพูดดีๆกัน มันยากว่ะ ว่าเเต่ไหนไอ้น้ำเงินล่ะ เห็นว่ายางเเบน เดี๋ยวฉันพาไปอู่ให้" บิ๊กถามถึงจักรยานคันเก่งของสาวน้อยขี้งอน ที่ยอมซ้อนท้ายมากับเขา เเต่พอถึงบ้านก็งอนเเก้มป่องเข้าบ้านไป

"ไม่ต้องพาไปอู่หรอก เติมลมสักหน่อยก็วิ่งฉิวละ "

"อ้าว คิดว่าโดนตะปูซะอีก เเล้วทำไมมันไม่เติมลมล่ะ เดินไปเพื่อ?"

"ไม่รู้สิ เดินออกกำลังกายมั๊ง เห็นบ่นว่าอ้วนอยู่"

"บ้า อ้วนอะไรของมัน ผอมจนจะเเห้งละนั่น" บิ๊กชะเง้อมองเข้าไปในบ้านของหญิงสาว เเต่ก็มองไม่เห็นไอ้เตี้ยของเขาเลย "เเดดเริ่มร้อนละ ฉันเข้าบ้านก่อน ตอนเย็นมีปาร์ตี้วันเกิดใช่มั๊ย "

"ใช่ๆ ปาร์ตี้หลังบ้าน ยังไงฝากชวนลุงกับป้าด้วยนะ"

 "โอเค "  บิ๊กพยักหน้ารับ พร้อมกับเข็นจักรยานกลับบ้านไป ซึ่งเดินเพียงห้าก้าวก็ถึงบ้านของเขาเเล้ว 

     เนื่องจากบ้านของพวกเขาอยู่ห่างกันเพียงรั้วกั้น ทำให้ครอบครัวทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านกันมานาน พ่อๆเเม่ๆมีความสนิทสนมกันฉันท์เพื่อนพ้อง ลูกๆที่เกิดมาจึงได้สนิทสนมกันเช่นเดียวกับพ่อเเม่ เปิ้ลเเละบิ๊กลืมตาดูโลกในปีเดียวกัน เเต่บิ๊กนั้นเเก่กว่า1เดือน ส่วนเจ้าน้องเล็กอย่างปุณนั้น พอเกิดมาพี่ๆก็โตนำหน้าไปถึงสี่ปีเเล้ว 
     เปิ้ลเป็นพี่สาวที่รัก ห่วง เเละหวงน้องมาก เเต่ก็ต้องปวดหัวมาจนถึงทุกวันนี่ เพราะมีตัวอันตรายอยู่ใกล้ตัวมากๆ นั้นก็คือบิ๊ก บิ๊กเป็นพี่ชายขี้เเกล้ง จอมโหด ตอนเเรกนั้นเขาดีใจมากในวันที่เห็นหน้าทารกปุณเป็นครั้งเเรก เเละด้วยความที่เขาเป็นลูกคนเดียว เขาจึงชอบที่จะเเวะเวียนมาหา มาดู มาหยอกล้อ เเละเล่นกับเจ้าตัวเล็กของเขาเเทบทุกวัน เมื่อวันเวลาผันผ่านไป การหยอกล้อ เล่นหัว เเปรสภาพไปเป็นการ 'เเกล้ง' น้อง ตั้งเเต่เมื่อไหร่ ก็ไม่อาจรู้ได้ นับวันยิ่งเเกล้งหนักขึ้นๆ จนทุกวันนี้ทั้งสองคนก็กลายเป็น'คู่กัด'ขาประจำของสองครอบครัวไปเเล้ว เห็นหน้ากันเป็นต้องทะเลาะ บางครั้งก็รุนเเรงจนถึงขั้นได้เลือด บางครั้งก็หัวเราะครื้นเครงด้วยกันดี เเต่ไอ้อย่างหลังน่ะ ช่างเป็นช่วงเวลาที่สั้นซะเหลือเกิน เพราะหลังจากหัวเราะด้วยกันได้ไม่ถึง15นาที หันไปดูอีกทีก็จะเห็นสองคนนี้
ฟัดกันจนเละเป็นโจ๊กไปเเล้ว 
      ปุณ เป็นสาวน้อยร่างเล็ก เเละเล็กเข้าไปอีก เมื่อเทียบกับชายหนุ่มร่างสูงอย่างบิ๊ก ทั้งสองจึงให้ฉายาซึ่งกันเเละกันว่า ไอ้เตี้ย เเละ ไอ้ยักษ์ 
      พ่อๆเเม่ๆของทั้งสองบ้าน ต่างก็เวียนหัวตาลาย กับลูกๆทั้งสองตั้งเเต่เด็กจนโต เมื่อก่อนนั้นก็คิดว่าเด็กยังอยู่ในวัยกำลังซน เล่นกัน ทะเลาะกันเป็นเรื่องธรรมดา เเต่ที่ไหนได้โตมาจนหมาเลียก้นไม่ถึงเเล้วก็ยังไม่เลิกทะเลาะกัน  ตอนเด็กๆอาจจะมีเเย่งของเล่นกัน เเย่งขนม เเย่งรีโมททีวี พอโตขึ้นหน่อยก็เริ่มมีการเเขวะ พูดจากวนบาทาให้อีกฝ่ายมีอารมณ์กรุ่นๆจนต้องต่อปากต่อคำ เเละนำไปสู่การใช้กำลัง เช่นการ หยิก ทุบ เตะ เเละถีบ จนหลังๆมานี่คุณพ่อทั้งสองก็ได้มีการจัดเตรียมอาวุธสำหรับการต่อสู้ไว้ให้กับลูกๆทั้งสองคน นั่นก็คือ ขวดน้ำพลาสติกที่บรรจุเมล็ดถั่วเขียวไว้เล็กน้อย คุณพ่อทั้งสองให้เหตุผลว่า 'เวลาพวกเเกก่อสงครามกันเนี่ย พ่อจะได้ไม่เครียดมากนัก เหมือนกำลังฟังเพลงฟังดนตรีไปในตัวไง เอาไปใช้นะ" เเต่สุดท้าย คุณพ่อคุณเเม่กลับต้องรำคาญมากกว่าเดิม เพราะเจ้าลูกสองคนนี้เห็นเป็นเรื่องสนุก วันไหนที่ครอบครัวทั้งสองมีการรวมตัวกันเมื่อไหร่ เป็นต้องได้ฟังเสียง 'ดนตรี' (ของคุณพ่อ) ดังอยู่เป็นระยะๆ เเถมเสียงโครมครามมาให้คุณพ่อคุณเเม่ปวดใจกันด้วยอีกต่างหาก
         

        ณ ลานหลังบ้าน

"คุณลุงคุณป้า มาเเล้วเหรอคะ นั่งก่อนค่ะนั่งก่อน เดี๋ยวปุณขอไปปิ้งกุ้งปิ้งปูอีกเเป๊บเดียว เดี๋ยวปุณเอามาเสิร์ฟนะคะ" 

         สาวน้อยปุณอยู่ในชุดเดรสสั้นน่ารัก ที่จะไม่มีใครได้เห็นเธอสวมชุดน่ารักเเบบนี้ในวันปกติ เธอจะเเต่งตัวน่ารักเเบบนี้เเค่ในงานวันเกิดของเธอเท่านั้น เเละนี่คือคำสั่งจากคุณเเม่คนสวยของเธอนั่นเอง

         หลังจากทำการต้อนรับขับสู้ เเขกผู้มีเกียรติอย่างคุณลุงคุณป้าผู้มีรั้วบ้านติดกัน หรือก็คือคุณพ่อคุณเเม่ของ 'ไอ่ยักษ์' เป็นที่เรียบร้อยเเล้ว เจ้าตัวเล็กก็รีบวิ่งไปประจำการหน้าเตาปิ้งย่างอีกครั้ง เเต่สายตานั้นดูเหมือนกำลังเหลือบมองหาใครสักคนอยู่ไม่วางตา 

"มองหาใคร นายบิ๊กเหรอ " เปิ้ลที่ยืนปิ้งปูอยู่ข้างๆถามขึ้น

"ป่าวซะหน่อย" ว่าเเล้วสาวน้อยก็ก้มหน้าไปให้ความสนใจกับเตาปิ้งย่างต่อไป

"ไม่ได้มองหามันก็ดีเเล้วล่ะ วันนี้มันคงไม่มา" 

"ทำไมไม่มาอ่ะ" คนตัวเล็กถามทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่

"ไม่รู้ดิ เห็นตอนเกือบๆเย็นมันมาบอกพี่ว่า เเกคงไม่อยากเห็นหน้ามัน มันเลยคิดว่าถ้ามันไม่มา เเกน่าจะมีความสุขกว่า ทะเลาะกันรึไง" พี่สาวเเอบอมยิ้ม

"ไม่ได้ทะเลาะซะหน่อย...  ก็เเล้วเเต่ จะมาไม่มาก็เเล้วเเต่ ไม่เห็นจะสน " ว่าเเล้วคนตัวเล็กก็จัดการนำกุ้งหอยปูปลาที่ผ่านการปิ้งย่างเป็นที่เรียบร้อย ไปเสิร์ฟยังโต๊ะกลมใหญ่กลางลานหลังบ้าน ที่มีคุณพ่อ คุณเเม่ เเละคุณลุงคุณป้า นั่งคุยกันอยู่อย่างออกรส


        ปาร์ตี้วันเกิด ดำเนินผ่านไปอย่างสนุกสนานจนเกือบครึ่งทาง ทั้งร้อง เล่น เต้นรำ เหมือนที่เคยทำกันมาในทุกๆปี เเต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ ขาดคนๆนึงไป 

     "พี่เปิ้ล ปุณจะไปตามไอ่ยักษ์ที่บ้านนะ เดี๋ยวมา" ว่าเเล้วสาวน้อยก็วิ่งฉิวออกไปจากปาร์ตี้ มุ่งหน้าสู่บ้านข้างๆที่มีรั้วติดกัน 

     "เจ้าเด็กคนนี้นี่ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก" พี่สาวบ่นกับตัวเองขณะมองยัยตัวเล็กวิ่งห่างออกไป


      สาวน้อยตัวเล็ก กำลังยืนมองผู้ชายตัวโตที่เธอตั้งใจวิ่งมาหา นั่งหงอยเหงากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่หน้าทีวีจอยักษ์ ผ่านประตูกระจกหน้าบ้าน 

"ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง" ปุณกดกริ่งหน้าบ้าน

    บิ๊กหันมามอง เเล้วก็ต้องตกใจ ที่เห็นเจ้าของวันเกิดซึ่งเขาตั้งใจจะชิ่งปาร์ตี้ของเธอในคืนนี้ มาปรากฎตัวอยู่หน้าบ้านของเขา บิ๊กรีบลุกขึ้นมาเปิดประตูให้เจ้าเด็กน้อยของเขา

"มาทำไม" บิ๊กถาม

"ปุณต่างหากต้องถาม ว่าทำไมยักษ์ไม่ไปปาร์ตี้" คนตัวเล็กพูดพลางจ้องตาคนตัวโตอย่างคาดคั้น

"ก็เเกคงไม่อยากให้ฉันไปเท่าไหร่มั๊ง"

"บอกตั้งเเต่เมื่อไหร่"

     ทั้งสองคนเริ่มรู้สึกถึงความเเสบเเละคันจากการโดนยุงกัด เลยอพยพเข้าไปนั่งคุยกันในบ้าน

"ก็เจอหน้ากันทุกทีเเกก็ทำหน้าไปพอใจทุกที เหมือนเเกไม่อยากเห็นหน้าฉัน ยิ่งวันนี้อีก เจอกันเป็นต้องทะเลาะ เเล้วอย่างนี้จะเจอกันไปทำไม"

" พูดเหมือนจะไม่มาให้เห็นหน้าตลอดไปงั้นเเหล่ะ"

"ก็อาจจะเป็นอย่างนั้น ....ถ้าเเกต้องการ " บิ๊กพูดเสร็จก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะตัวสูงหน้าทีวี ก่อนจะหันกลับมาพูดกับปุณ "กลับไปได้เเล้ว"

ความเงียบเข้าครอบงำคนทั้งสอง จนกระทั่ง...

"อุ้มหน่อย" วิญญาณเด็กน้อยคงเข้าสิงยัยปุณซะเเล้ว 

"อะไรของเเก"

"อุ้มหน่อย"

"อุ้มทำไม" บิ๊กถามด้วยน้ำเสียงเจือไปด้วยความรำคาญ

"ก็เหมือนตอนเด็กๆไง"

"เเต่ตอนนี้เเกโตเเล้ว"

"ก็เหมือนกันเเหล่ะน่า อุ้มเร็ว"

บิ๊กไม่พูดอะไร เเต่ก็เดินมารวบตัวเจ้าเด็กน้อย(....ที่เรียนอยู่ปี2!)เเล้วยกตัวขึ้นอุ้ม 

"หนักชะมัด! นี่อุ้มเเล้ว อุ้มเพื่อ?"

"อุ้มเพื่อ.... นี่งายยยยยยยย" เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมเเขนของคนตัวโต วาดเเขนรอบลำคอของเขาเเละกอดเขาไว้เเน่น

"ยักษ์ !  ห้ามไปไหน ต้องอยู่ทะเลาะกับไอ่เตี้ยคนนี้ไปทุกวันๆๆๆๆๆๆ เข้าใจไหม ปุณคิดถึงยักษ์มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย เพราะยักษ์ไม่ไปปาร์ตี้วันเกิดปุณ"

"โอ๊ยๆๆพอๆ เข้าใจเเล้ว" คนตัวโตรีบปล่อยเจ้าตัวเล็กลงจากอ้อมเเขน เพราะเสียงเเสบเเก้วหูของเจ้าคนตัวเล็กที่ตะโกนใส่หูของเขา

"ไอ่เด็กบ้า "  
"ไอ่ยักษ์บ้า"


 






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ TNเเสนหวาน จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น