#Student Number#

ตอนที่ 12 : ของหวานปลิดชีพ ( แก้คำผิดครั้งที่ 1 )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ค. 51

                   เป็นธรรมดาที่กลุ่มคนซึ่งสร้างความโกลาหลจะถูกขับไล่ออกจากสถานที่นั้น นักเรียนพวกนี้เช่นกัน เพียงแต่พวกเขาสมัครใจที่จะออกเอง ไม่มีการขับไล่แต่อย่างใดเพราะที่แห่งนี้เป็นมิตรมาก คนถึง 8 คนมาตายในสถานที่เงียบสงบ สร้างความโกลาหลวุ่นวาย ที่นี่คงไม่ต้อนรับพวกเขาอีกแล้ว บรรดานักเรียนจากโรงเรียนโมริตะต่างหิ้วข้าวของเดินออกมาจากโรงแรม พวกเขาคงอับอายจึงกลับไป หญิงเจ้าของโรงแรมเล่าให้ผมฟัง

 

                   รถที่พวกเขาใช้นั่งกลับบ้าน ดูแตกแต่งไปจากรถบัสที่มาส่งพวกเขายังอาโอโมริมากเพราะมันเป็นเพียงรถตู้แคบๆคันหนึ่งที่เอมม่าเช่ามาเท่านั้น เป็นเหตุให้เพื่อนๆต้องเบียดเสียดกันอย่างอึดอัด

 

                   เอโนโมโต้นั่งเงียบๆริมหน้าต่าง ตาเขาแดงก่ำคงเพราะร้องไห้เมื่อวานนั่นเอง

 

                   อายะชอบเรามานานแล้วหรือ แต่ทำไมต้องคิดสั้นอย่างนั้นเอโนโมโต้รำพันในใจ เขาเม้มปากเบาๆ ข่มน้ำตาให้ไหลอยู่ข้างใน อย่ายอมแพ้นะ...ฝากเพื่อนของเราด้วยเสียงนี้มันก้องอยู่ในใจ

 

                   เอโนโมโต้ ยูมิทักขึ้น เอโนโมโต้สะดุ้งด้วยความตกใจ

 

                   หือ ? เอโนโมโต้หันไปทางซ้าย

 

                   ฉะ...ฉันไม่เข้าใจ หมายว่าว่าอะไร ข้ามเธอไป ? ยูมิตาโหลเพราะนอนไม่พอ มองมาที่เอโนโมโต้

 

                   ก็...หลังจากที่นามิตาย คนต่อไปควรจะเป็นฉัน แต่อายะกลับมาตายซะก่อน มันเลยข้ามฉันไป คิดไม่ถึงเลย... ทำไมคิดสั้นอย่างนี้ อายะ เอโนโมโต้ร้องไห้

 

                   เขาเต็มใจสละชีวิตเพื่อนายนะเอโนโมโต้ ซาคาโมโต้ชะโงกหน้ามาปลอบ

 

                   เราช่วยกันได้ ไม่จำเป็นต้อง... เอโนโมโต้ร้องไห้หนักขึ้น เขากลั้นเสียงสะอื้นไว้ ก้มหน้าก้มตากลั้นน้ำตาไว้

 

                   รู้มั้ย เอมม่า...คิระคิดจะจีบเธอตอนเรียนจบ ไคพูดโดยไม่สบตาเอมม่า

 

                   หรอ ยังไงฉันก็ไม่สนใจคนพรรค์นั้นอยู่แล้ว เอมม่าพูดจาแดกดัน

 

                   ทะ...ทำไมเธอคิดอย่างนั้นล่ะ ไคหันมาสบตาอันร้อนแรงของเอมม่า

 

                   มันก็แค่คนไร้ค่า ตายไปฉันก็ไม่สนหรอก เอมม่าปั้นหน้าเย็นชา

 

                   นี่เธอพูดจา... ไคเงื้อมมือขึ้น

 

                   อย่านะ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว แค่นี้ยังไม่พออีกหรอ มิโยโกะห้าม

 

                   เธอมัน... ไร้ยางอาย ไคหันหน้าไปอีกทางแล้วกอดอกด้วยความโมโห

 

                   ชุนซึ่งนั่งเงียบอยู่นานเอ่ยปากขึ้นหลังจากทุกคนสงบ เพื่อนๆของเราตายแล้ว ต่อไปก็คงเป็นเรา...

 

                   อย่าพูดอย่างนั้นสิ เราจะ... ยูมิหันไปตอบ

 

                   ช่วยกัน เรารู้ แล้วดูสิ อะไรเกิดขึ้นกับเพื่อนๆเรา มิชิโกะเครียดจนฆ่าตัวตายโดยใช้ที่เสียบกระดาษ ชุนกลืนน้ำลาย

 

                   ไม่จริง ! เธอกำลังจัดของจะไปเที่ยวกับพวกเรา มันเป็นอุบัติเหตุ เอโนโมโต้ละสายตาจากวิวริมทางหันมาตอบ

 

                   แล้วทำไม เพื่อนๆของเราต้องตายกันไปหลายๆคนด้วย ฉันว่า เธอกดดันพวกเราอยู่นะ เอมม่าพูดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยมารยา

 

                   เขาต้องมีเหตุผลของเขาแน่ๆ คุมิโกะกล่าว แล้วมองไปที่เอโนโมโต้

 

                   เล่าเรื่องนั้นให้พวกเขาฟังสิ ยูมิสะกิดเอโนโมโต้

 

                   ...พวกเธอรู้เรื่องพ่อแม่ของพวกเรามั้ย เอโนโมโต้คิดสักพักก่อนจะพูด ท่าทางพ่อแม่ของพวกเราไปทำอะไรไว้ กับผู้หญิงคนนั้นที่ชื่อ...

 

                   ยูกิ ซาดาโกะ ทาเคชิช่วยต่อ ฉันได้ยินชื่อนี้จนเบื่อเต็มทนแล้ว เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ซะที

 

                   ฉันว่าทุกคนควรรับรู้ไว้ เธอคนนี้คือสาเหตุของทุกอย่าง เอโนโมโต้เริ่มมีเหงื่อผุดออกมาตามรูขุมขน

 

                   ทำไมเธอคิดอย่างนั้นล่ะ อันโดะชะโงกหน้ามาจากข้างๆคนขับ

 

                   มันน่าแปลกมั้ยที่พ่อแม่พวกเราตายกันหมด แล้วเคยได้ยินพวกเขาพูดเรื่องซาดาโกะมั้ย ทำไมพวกเขาถึงยังติดต่อกันแม้แยกทางกันนานแล้ว

 

                   ทั้งรถเงียบสงบ...ไม่มีใครเถียงตอบจนกระทั่งแยกย้ายกันกลับบ้าน

 

                   ปึง ! เอโนโมโต้ปิดประตูห้องเช่าด้วยเสียงดังจนห้องข้างๆต้องออกมาดู ขณะนี้เป็นเวลา 22.30 น. เอโนโมโต้ล้มลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

                   ขณะเดียวกันที่ชุน บ้านของเขาไม่ใหญ่โตนักแต่ไม่ถึงกับเล็ก บ้านนี้ค่อนข้างมีฐานะ สังเกตได้จากรูปปั้นน้ำพุหน้าบ้าน รถตู้มาจอดที่นี่เป็นที่สุดท้าย ชุนเข้าไปในบ้าน ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ทุกคนหลับหมดแล้ว ชุนค่อยๆปิดประตูห้องนอน โยนกระเป๋าเดินทางใส่เตียง เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำทิ้งไว้ในอ่างใหญ่รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส แล้วชุนก็เปิดประตูห้องน้ำเดินออกไปยังห้องนอน ปึง ! ประตูปิดเสียงดังโดยไม่ได้ตั้งใจ ขวดสบู่เหลว แชมพู รวมไปถึงแป้งโกนหนวด และอื่นๆอีกมากมาย ที่ตั้งเรียงรายอยู่บนชั้นวางของ ค่อยๆล้มระเนระนาดไปคนละทิศคนละทาง

 

                   ฝาขวดน้ำยาเหล่านั้นได้เปิดออกโดยบังเอิญ ทำให้น้ำยาต่างๆไหลออกมาจากขวดลงสู่ชั้นวางของก่อนที่จะล้นลงมารวมกันทั่วขอบอ่างอาบน้ำ มีบางส่วนไหลลงไปยังพื้นห้องน้ำ และในอ่าง

 

                   ชุนเปิดประตูห้องพร้อมถือที่โกนหนวดมาด้วยอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์

 

                   เอโนโมโต้เข้าไปในห้องน้ำในห้องเช่าของตน แล้วเขาค่อยๆชะล้างหน้าให้สะอาด กึกๆๆๆ น้ำค่อยๆเปลี่ยนเป็นเลือด เขาตักน้ำนั่นมาล้างหน้า

 

                   เฮือก ! เอโนโมโต้สะดุ้งด้วยความตกใจ น่าแปลกที่มันไม่มีอะไรเลย น้ำก็เป็นปกติ คงจะตาฝาด... หรือว่า... ชุน เอโนโมโต้รีบวิ่งออกจาก

อพาร์ตเม้นต์

 

                   วูบ เงาดำลอยผ่านกระจกที่ชุนโกนหนวดอยู่

 

                   โอ๊ย ! ” เขามองมันจนลืมว่าตนเองโกนหนวดอยู่ จนใบมีดบาดตรงคาง เอ๊ะ...นั่น ขวดบนชั้นล้มระเนระนาดหมดเลย ชุนมองมันผ่านทางกระจก เขาหันหลังไปดูแล้วค่อยๆเดินไปยังอ่างน้ำที่กำลังจะเต็ม

 

                   ยูมิ ! ขอโทษที่รบกวน แต่...ชุน... เอโนโมโต้นั่งแท็กซี่มาที่บ้านยูมิ

 

                   อุ้ย ! แย่แล้ว ยูมิรีบปิดบ้านแล้วก้าวขึ้นรถ บึ่งไปบ้านชุน

 

                   ชุนค่อยๆเดินไปดูชั้นวาง น้ำในอ่างข้น เต็มไปด้วยของเหลว หารู้ไม่ว่าบนพื้นนั้น มีบางสิ่งค่อยไหลเอื่อยๆมาเกือบแทบเท้า

 

                   พรืดดด ! ตูมมมม ! ชุนเสียหลักล้มลง ใบหน้าของเขาฟาดลงไปในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำสบู่และน้ำยาต่างๆผสมกัน มือของชุนพยายามตะเกียกตะกายเพื่อที่จะคว้าหาขอบของอ่างอาบน้ำ แต่ด้วยความที่มันลื่นมากทำให้เขาเกาะขอบอ่างได้ด้วยความยากลำบาก เขาพยายามที่จะดันตัวขึ้นมาให้พ้นจากน้ำในอ่างอาบน้ำ แต่ทว่า เหมือนมีแรงกดตัวเขาให้จมลงสู่ก้นอ่างไปเรื่อย ชุนดิ้นอย่างทรมานด้วยอาการขาดอากาศหายใจ ก่อนที่จะ สิ้นใจไปในที่สุด

 

                   เอี๊ยด ยูมิจอดรถหน้าบ้านชุน มีแม่บ้านสาวมาเปิดให้

 

                   ชุน ชุนอยู่มั้ยคะ ยูมิถามอย่างตื่นตระหนก

 

                   รบกวนคุณชายไม่ได้นะคะ แม่บ้านกันเอโนโมโต้และยูมิไว้

 

                   เราคุยไม่นานหรอกครับ เอโนโมโต้ไม่สนใจแล้ววิ่งเข้าบ้านของชุนไป

 

                   เอโนโมโต้วิ่งขึ้นไปชั้นสอง แต่...ห้องไหนล่ะ

 

                   น้ำค่อยๆไหลออกมาจากประตูสุดทางเดิน เอโนโมโต้มองไปยังน้ำนั่น เขาค่อยๆย่องไปเปิดประตูห้องนอน ค่อยๆย่องไปเปิดประตูห้องน้ำ ร่างซีดเซียวมีรอยช้ำตามแขนตามขานอนจมแน่นิ่งอยู่ในอ่างซึ่งเต็มไปด้วยฟอง

 

                   เป็นอีกครั้งที่เอโนโมโต้และยูมิมาช้าไปเพียงก้าวหนึ่ง

 

                   กว่าทั้งคู่จะได้นอนก็ปาไปราวๆตีหนึ่งตีสอง เนื่องจากเจ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงที่เกิดเหตุช้า วันนี้เอโนโมโต้ตื่น 11.00 น.

 

                   กริ๊ง ! เสียงโทรศัพท์ในอพาร์ตเม้นต์ของเอโนโมโต้ดังขึ้น เอโนโมโต้เดินไปรับ

 

                   ฮัลโหล...ฮัลโหล นี่คุมิโกะนะ

 

                   มีธุระอะไร

 

                   ฉันอยากชวนเธอมาทานอาหารเที่ยงที่บ้านฉันแน่ะ ตอนนี้ทุกคนมารอแล้วนะ

 

                   งั้นเดี๋ยวเจอกัน

 

                   เอโนโมโต้ใช้เวลาในการอาบน้ำทำธุระ ครึ่งชั่วโมง กว่าจะถึงบ้านของคุมิโกะก็ปาไปราวเที่ยงวัน

 

                   เสร็จพอดีเลยจ้า คุมิโกะถือผัดผักออกมาจากครัว

 

                   เธอมาพอดีเลยนะ ยูมิส่งยิ้มให้เอโนโมโต้

 

                   ไม่มีอะไรที่ดีกว่านี้อีกหรอเนี่ย เอมม่าทำหน้าบูดเบี้ยว

 

                   ทำเองหรอเนี่ย หอมจัง ทาเคชิจอมตะกละรีบตักผัดผัก 1 ทัพพีลงไปในข้าวของตัวเอง

 

                   แล้วชุนล่ะ... อันโดะถามด้วยความห่วงใยเพื่อน

 

                   เอ่อ... อย่าพูดเรื่องนี้เลยนะ ยูมิกลืนน้ำลาย

 

                   เอาอีกแล้วหรอ ซาคาโมโต้มองไปทางยูมิ

 

                   เอ้า เริ่มทานได้แล้ว คุมิโกะถือกับข้าวมาอีกสองจาน

 

                   ทุกคนนั่งทานอาหารอย่างเงียบๆจนเกือบเสร็จทุกคน

 

                   เอโนโมโต้ ไคเรียกเอโนโมโต้ด้วยสายตาเลี่ยงๆ

 

                   ทำไมหรอ เอโนโมโต้หันไปมองหน้าไค

 

                   ขอโทษนะที่ไม่เชื่อใจนาย

 

                   ...

 

                   ฮ่าฮ่า ในที่สุดก็ดีกันซะที คุมิโกะพูดจาอารมณ์ดี ยังมีของหวานต่อนะ เมื่อพูดจบ คุมิโกะก็เดินเข้าไปในครัว

 

                   ชุนบอกให้เราขอโทษนายแน่ะ ไคทำหน้าเศร้า

 

                   เอโนโมโต้มองหน้าไคแล้วยิ้ม เขาไม่ถือสาอะไรกับไค

 

                   มาแล้วจ้า คุมิโกะถือเค้ก 12 ชิ้นออกมา

 

                   อ้าวทำไมมี 12 ชิ้น มิโยโกะถามด้วยความสงสัย

 

                   ตอนแรกจะทำเผื่อชุนไว้น่ะ เฮ้อ... คุมิโกะส่งจานเค้กให้ทุกคน เพื่อนๆต่างค่อยๆนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย

 

                   งั้นฉันชิ้นนั้นขอนะ ฮ่าฮ่า ทาเคชิสวาปามเค้กชิ้นแรกอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ส้อมจิ้มเค้กชิ้นที่สอง

 

                   แค่กๆ มามิโกะไอ

 

                   เป็นอะไรมั้ย ค่อยๆกินนะ ทาเคชิลูบหลังมามิโกะ

 

                   แค่กๆๆ อุก... เฮือก มามิโกะเริ่มไอรุนแรงขึ้น เธอค่อยๆหายใจถี่และไอสลับกันไป ปากค่อยๆแดง

 

                   เธอใส่อะไรลงไปในเค้กน่ะ ทาเคชิถามก่อนจะอาเจียนออกมาจนหมด

 

                   ไม่รู้สิ เอ่อ... แป้ง...นม...ไข่...ช็อคโกแลต...ถั่วลิสง...

 

                   เรียกรถพยาบาลเร็วคุมิโกะ เอโนโมโต้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยไหวพริบ เธอแพ้อะไรมั้ย

 

                   ถั่ว เธอแพ้ถั่ว มิโยโกะ เพื่อนคนเดียวของมามิโกะก่อนที่คนอื่นๆจะตายลุกขึ้น

 

                   รถพยาบาลจะมาทันไหม หรือมามิโกะจะตายเสียก่อน ชีวิตของเธอกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย

 

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรติดตามได้ในตอนต่อไป...

127 ความคิดเห็น