#Student Number#

ตอนที่ 5 : เฉียดตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 มี.ค. 51

                   กระผมต้องขออภัยหากชื่อตอนผิดพลาด

                  
แท็กซี่ เอโนโมโต้โบกมือเรียกรถ หลังเขาวิ่งออกมาถึงถนนใหญ่แล้ว เขากำลังจะไปบ้านของไทกิพร้อมกับยูมิ ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เอโนโมโต้เคาะประตู พ่อของไทกิออกมารับ

 

                   ไทกิอยู่มั้ยครับ เอโนโมโต้ลุกลี้ลุกลน

 

                   เขาไปฉลองกับเพื่อนของเขาน่ะ พ่อของไทกิทำท่าสงสัย

 

                   ครับๆ แล้วเอโนโมโต้ก็รีบขึ้นรถแท็กซี่ที่ยูมินั่งรออยู่

 

                   เธอคิดว่าไทกิจะไปอยู่ที่ไหน ยูมิถาม

 

                   ห้างสรรพสินค้า K ” เมื่อเอโนโมโต้พูดจบรถก็เลี้ยวขวาดัง เอี๊ยด! ชาวบ้านละแวกนั้นหันมามองกันมากมาย ยูมิถลาไปศีรษะเกือบชนกับกระจกรถ

 

                   รถไปจอดอยู่หน้าห้างสรรพสินค้า K ห้างนี้เคยโด่งดังมาก แต่หลังจากช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ ห้างสรรพสินค้านี้ถูกสภาพสังคมในสมัยนั้นบีบคั้นจนต้องปิดกิจการไปในที่สุด

 

                   เอโนโมโต้รีบรุดลงจากรถ ยูมิรีบจ่ายเงินแล้วพยายามตามให้ทัน

 

                   ผมเพิ่งตรวจสอบไปว่าในวันนั้นมีพายุเข้าพอดี บ้านเรือนบางหลังถึงกับร้าวเลยทีเดียว แต่ก็ไม่พบรายงานผู้เสียชีวิต

 

                   เอโนโมโต้หยุดมองไปรอบๆ โคมระย้าหนักกว่าร้อยกิโลถึงกับไหวอยู่บนเพดานห้าง เอโนโมโต้นึกถึงตอนเลิกเรียน

 

                   นายจะไปฉลองกับพวกเรามั้ย ไทกิถามเอโนโมโต้ แต่เอโนโมโต้ไม่ตอบ

 

                   งั้นถ้าว่างๆ เราไปทานอาหารอยู่ข้างบนห้าง K นะ ร้านที่มีซูชิหมุนหน่ะ

 

                   โอ... ร้านอาหาร ... ซูชิหมุน เมื่อคิดได้เอโนโมโต้จึงวิ่งไปแผนกกีฬาซึ่งมีบันไดเลื่อน ก็พบว่าไทกิกับพวกของซาคาโมโต้กำลังลงบันไดเลื่อนแล้วหัวเราะอย่างสนุกสนาน แต่ความสุขก็หายไปเมื่อเอโนโมโต้สะกิดไทกิแล้วก้มลงไปหอบ

 

                   ไทกิ...

 

                   เอโนโมโต้ เป็นอะไรรึเปล่า ไทกิก้มลงไปมองหน้าเอโนโมโต้

 

                   ระ ระ รายต่อไป คือนาย

 

                   เฮือก! ไทกิตกใจสุดขีดจนเสียสติ

 

                   เดี๋ยวก่อน ! ” เอโนโมโต้วิ่งตามไทกิซึ่งคลุ้มคลั่งอย่างสุดแรง

 

                   ไทกิรีบวิ่งไปประตูทางออกด้านหลังห้างแต่มันกลับปิดอยู่

 

                   เปิดนะ !!! ” ไทกิทุบประตูจนสั่นไหว

 

                   ทันใดนั้นเรือล่องแก่งหนัก 70 กิโลกรัม ผูกด้วยเชือกบนฝาด้านบนหลุดออกมาแล้วเหวี่ยงอย่างแรงมาทางไทกิ

 

                   ระวัง ! ” เอโนโมโต้ผลักตัวไทกิจนล้มไปบนพื้น

 

                   เคล้ง ! ประตูกระจกที่ไทกิทุบเมื่อสักครู่แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กๆร่วงมาทางทั้งสองคน เอโนโมโต้ได้แผลบาดนิดหน่อย

 

                   นะ นะ นายช่วยชีวิตเราไว้ ขอบใจนะเอโนโมโต้ ไทกิพูดแล้วดันตัวลุกขึ้นปิดเศษกระจก

 

                   เอโนโมโต้ลุกตาม ทั้งคู่เดินไปโดยมีไทกินำอยู่ห่างๆ แล้วจะออกไปนอกห้าง ระหว่างผ่านลานว่างพื้นหินอ่อนตรงกลางห้างนั้นเอง โซ่แขวนโคมระย้าหนักกว่าร้อยกิโลหลุดดัง เคล้ง!

 

                   ไทกิ !!!!! ” เอโนโมโต้รีบวิ่งไปทางไทกิสุดแรงเกิด

 

                   ยูมิมาเจอเข้าพอดีหลังจากแยกกันหาไทกิตอนเข้ามา ยูมิรีบคว้าตัวเอโนโมโต้ อย่านะ

 

                   ภาพสุดท้ายที่เอโนโมโต้เห็นไทกิคือ ไทกิหันหน้ามาทางเขา ก่อนจะถูกโคมระย้าเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตรเศษทับร่างแหลกสลายเลือดกระเซ็นมาถูกตัวของเอโนโมโต้

 

                   หากคุณไม่เคยสูญเสียเพื่อนสนิทหรือเพื่อนที่เข้าใจกัน คุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกของเอโนโมโต้ได้ ให้ผมพิมพ์สักร้อยหน้าก็บรรยายได้ไม่ถึงครึ่งของครึ่งด้วยซ้ำ หลังจากวันนั้นเอโนโมโต้ก็ร้องไห้จนตาปูดตาโปนแทบจะขาดใจ

 

                   ผมตัดสินใจแล้วครับแม่ เอโนโมโต้หอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำลงมาจากชั้นสอง

 

                   ลูกแน่ใจหรอ แม่ของเอโนโมโต้พูดด้วยท่าทีเป็นห่วงเอาการ

 

                   ผมไม่อยากให้ใครๆ เดือดอีกแล้วครับ

 

                   งั้นก็โชคดีนะลูก แม่ของเอโนโมโต้สวมกอดเขาแล้วร่ำไห้แก่กันและกัน

 

                   ผมเสียใจที่ต้องบอกว่า นี่จะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของแม่ลูกคู่นี้

 

                   เอโนโมโต้ย้ายไปอยู่อพาร์ตเม้นต์แห่งหนึ่งในละแวกบ้าน เวลาผ่านไปจนไทกิเสียชีวิตเป็นเวลา 1 สัปดาห์แล้ว

 

                   กริ๊ง ! เสียงโทรศัพท์มือถือของเอโนโมโต้ดังขึ้น เอโนโมโต้เดินจาดในครัวเล็กๆมารับโทรศัพท์

 

                   เอ่อ...นั่น...เอโนโมโต้รึเปล่าค่ะ

 

                   อืม

 

                   นี่ ยูมินะ

 

                   อืม

 

                   เธอจะไม่ไปช่วยชีวิตใครอีกหรอ

 

                   ไม่  

 

                   ทำไมล่ะ

 

                   ฉันไม่เหลือใครแล้ว ฉันเสียเพื่อนสนิทที่สุดไปโดยทำอะไรไม่ได้ ฉันไม่อยากพบใครทั้งสิ้น

 

                   ไม่นะ เธอยังมีแม่ แล้วก็ฉัน

 

                   ตุ๊บ ! เอโนโมโต้ไม่สนใจแล้วเดินเข้าห้องครัวไป อาหารกลางวันของเขาวันนี้คือ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ขณะเดียวกัน ยูมิอยู่ในบ้านของเธอ ยูมิอาศัยอยู่คนเดียวเนื่องจากพ่อแม่ของเธอตายหมดแล้ว ตอนนี้เธอกำลังนั่งดูรายการข่าวการเสียชีวิตของกลุ่มนักเรียนโรงเรียนโมริตะอยู่ พลางดูรายชื่อเพื่อนๆ

 

                   เลขที่ 29     โทมิยะ                 โกฮารุ

 

                   ยูมิรีบใส่เสื้อโค้ดยาวจรดเข่าสีกากีออกเดินเข้าโรงรถ ขับรถเก๋งสีเลือดหมู ออกเดินทางตระเวนไปรอบเมือง ระหว่งขับรถเธอก็กดโทรศัพท์โทรหาเอโนโมโต้

 

                   สวัสดีครับ

 

                   เอโนโมโต้ นี่ยูมิพูดนะ

 

                   ฝากข้อความไว้นะครับ ตู๊ด...

 

                   เอโนโมโต้ นี่ยูมิพูด ตอนนี้ฉันจะไปหาโกฮารุ เธอจะมาด้วยก็ได้นะ ยูมิวางสายแล้วเดินทางต่อ

 

                   โอ๊ย ! ” เอโนโมโต้ทำน้ำร้อนหกใส่เท้า เขาก้มลงไปเช็ดแล้วดูอาการว่าเป็นอะไรมั้ย วูบ เงาดำผ่านหัวของเอโนโมโต้ไปโดยรู้สึกได้ เขาหันหลังไปมอง แต่ก็ไม่พบอะไร

 

                   โกฮารุอยู่ในโรงพยาบาล แม่ของโกฮารุพาเธอมาตรวจสุขภาพประจำปี

 

                   โทมิยะ โกฮารุ ค่ะ นางพยาบาลรูปร่างท้วมผิวคล้ำออกมาเรียกคนไข้

 

                   แม่ค่ะ โกฮารุยืนขึ้นแล้วสะกิดแม่ที่กำลังอ่านนิตยสารอยู่

 

                   จ๊ะ แม่ของเธอเงยหน้าขึ้น

 

                   หนูไปละนะ โกฮารุพูด

 

                   จากการตรวจสอบของผมพบว่า ผู้ที่อายุน้อยกว่า 25 ปี จะต้องได้รับการตรวจสุขภาพดังนี้

-          ตรวจร่างกายโดยละเอียด

-          ตรวจดูความสมบูรณ์ของเม็ดเลือดและเกล็ดเลือด

-          ตรวจหาระดับน้ำตาลในเลือด

-          ตรวจการทำงานของตับ

-          ตรวจหาระดับไขมันในเลือด

-          ตรวจปัสสาวะ

-          เอ็กซเรย์ปอด

                   แต่อาจมีการเพิ่มเติมหรือลดลงตามแต่โรงพยาบาลจะจัด

 

                   สำหรับข้อมูลนี้ กระผมคิดว่าไม่จำเป็นสำหรับเรื่องนี้เลย จึงขอตัดไปตรงส่วนนั้น

 

                   หลังจากที่บอกลาแม่ของตน นางพยาบาลก็หันมาบอกเธอ เชิญที่ชั้น 5 ห้อง 508 ค่ะ

 

                   โกฮารุเดินไปที่ลิฟต์แล้วขึ้นไปชั้นบน ในลิฟต์มีเธอเพียงผู้เดียว อุ๊ย โกฮารุครางเบาๆ เมื่อเห็นเงาดำบางอย่างผ่านหลังไป ติ้ง ! ลิฟต์เปิดอ้าเผยให้เห็นทางเดินว่างเปล่าแต่ไม่มืด โกฮารุเดินเข้าห้อง 508 โดยไม่คิดอะไร สวัสดีค่ะ คุณหมอ

 

                   ดังที่กล่าวไว้ข้างต้นว่าไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องจึงขอตัดออก

 

                   โกฮารุตรวจสุขภาพเสร็จแล้วและกำลังกดลิฟต์เพื่อลง

 

                   ขณะเดียวกันยูมิมาถึงพอดีจากการถามแม่บ้านของโกฮารุ ยูมิสอบถามนางพยาบาลแล้วรีบเดินไปกดลิฟต์ เร็วสิ...

 

                   พรึบ ! ไฟดับทั้งโรงพยาบาลลิฟต์ไปหยุดอยู่ระหว่างชั้นสามและชั้นสี่ แต่ไม่ทราบสาเหตุใดลิฟต์จึงติดและเปิดออก ชั้นสามไฟฉุกเฉินไม่ติดแต่ชั้นสี่ติด เป็นอย่างนี้ไปไม่นานแต่ความเงียบและความกดดันทำให้เธอรู้สึกเหมือนมันนานเหลือเกิน โกฮารุนึกกลัวจึงใช้แขนปีนขึ้นไปชั้นสี่และแล้วเมื่อโผล่ไปได้ครึ่งตัวนั้นเอง

 

                   พรึบ ! ไฟติดขึ้นมาอีกครั้ง โกฮารุแปลกใจ ปัง ! ประตูลิฟต์ติดมาใส่ตัวเธอ กรี๊ด !!!!! ” ขณะนั้นเอง ยูมิวิ่งขึ้นมาพบพอดี ยูมิพยายามเปิดประตูลิฟต์แต่มันแข็งมาก ตึง ! ลิฟต์เลื่อนลงมาจะลงชั้นล่าง โอ้ย ! ฮือๆๆ ช่วยด้วย!!! ” ตึง !

 

                   อึบ ! ” ยูมิออกแรงถึงขีดสุดแต่มันไม่เปิด

 

                   อัก... โกฮารุกระอักเลือดแล้วตัวเธอก็ขาดออกมา ท่อนบนของเธอตรงส่วนมือยังกำข้อเท้าของยูมิซึ่งล้มลงแล้วกรีดร้องด้วยความกลัว

 

                   ติ๊ง !

 

                   กรี๊ด!!!!! ” นางพยาบาลหุ่นเพรียวซึ่งกำลังจะขึ้นลิฟต์กรีดร้องเมื่อเห็นส่วนล่างและลำไส้เส้นหนึ่งห้อยออกมา

 

                   ยูมิเดินลงบันไดลงมาชั้น 1 ก็พบกับเอโนโมโต้ผ่านประตูอัตโนมัติของโรงพยาบาลเข้ามา มาจนได้นะ

 

                   อืม เอโนโมโต้ตอบด้วยเสียงราบเรียบ โกฮารุตายแล้วสินะ เอโนโมโต้พูดแล้วมองเสื้อโค้ดเปื้อนเลือดของยูมิ

127 ความคิดเห็น