#Student Number#

ตอนที่ 6 : รูปคนตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 มี.ค. 51

                   ขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะ ยูมิเดินเข้าห้องนอนบ้านตน

 

                   เธอเอาประวัติของทุกคนมาจากไหนเนี่ย เอโนโมโต้นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของยูมิ

 

                   อ๋อ ระหว่างที่เธอกำลังเศร้า ฉันก็เลยถือโอกาสแอบขโมยมาจากในโรงเรียน แหม ไหนๆเค้าก็จะเก็บเข้าคลังแล้วเลยถือโอกาสนิดหน่อยน่า เดี๋ยวเอาไปคืนก็ได้ ยูมิตอบจากในห้องนอนของตน

 

                   แล้วมันมีประโยชน์อะไรละ

 

                   ก็ยังไม่รู้ อยากให้เธอลองอ่านมันดูแน่ะ

 

                   เธอเปลี่ยนไปมากนะ เอโนโมโต้พูด แล้วก้มลงอ่านเอกสาร

 

                   ยูมิแอบยิ้มนิดๆแล้วออกมานอกห้อง

 

                   เธอก็เหมือนกันนะ ยูมิตอบแต่โดนขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู เอโนโมโต้เดินไปเปิดให้

 

                   เจ้าหน้าที่ตำรวจนั่นเอง

 

                   ถ้าคุณจะมาหาเพื่อจะกล่าวหาพวกเรา คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิมนะครับ เอโนโมโต้ไล่เจ้าหน้าที่

 

                   เดี๋ยวก่อนครับ ตำรวจคนนั้นเอามือจับประตูก่อนที่จะปิด เรามีอะไรจะให้พวกคุณดูครับ

 

                   เอโนโมโต้และยูมิยอมตามเจ้าหน้าที่ตำรวจแต่โดยดีขึ้นรถตำรวจไป พวกเขาเดินเข้ามาในหน่วย ชันสูตรศพ ตำรวจคนนั้นเชิญเอโนโมโต้เข้าไป ยูมิตามไปติดๆ

 

                   แม่ ! เอโนโมโต้ตะลึงวิ่งเข้าไปคุกเข่าร้องไห้โฮหน้าเตียง ยูมิตะลึงทำตาโต

 

                   ศพบนเตียงนั่นคือแม่ของเขานั่นเอง ระหว่างที่เอโนโมโต้ไม่อยู่ ได้เกิดแก๊สรั่ว กลิ่นฟุ้งกระจายไปทั่วบ้าน และแล้ว เหตุสยองก็เกิดขึ้นเมื่อบ้านนั่นระเบิด นี่คือสาเหตุที่พวกตำรวจและนักสืบคาดไว้ แต่ผมคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่

 

                   นี่คือสิ่งที่แม่ของคุณทิ้งไว้ให้ครับ เธอกำสิ่งนี้ไว้ในมือตอนเธอเสียชีวิต ชายผู้ยื้นกระดาษแผ่นนั้นคือยามาโมโตะ ตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้นั่นเอง

 

                   มันคืออะไรครับ เอโนโมโต้ถาม แต่ดูเหมือนเขาไม่ต้องการคำตอบ เอโนโมโต้รีบคลี่กระดาษออก นั่นคือ รูปของหญิงปริศนา

 

                   ทางเราทราบชื่อมาว่า เธอคือ ยูกิ ซาดาโกะ เธอหายตัวไปเมื่อประมาณ 20 กว่าปีก่อน

 

                   แล้วเธอเกี่ยวอะไรกับแม่ผมหรอครับ

 

                   ตอนนี้ทางเรากำลังสืบอยู่ครับ

 

                   งั้นผมขอเก็บภาพนี้ไว้นะครับ

 

                   อ๋อ ได้สิครับ

 

                   งั้นผมขอตัวก่อน เอโนโมโต้เดินออกไป เขาขึ้นรถตำรวจ ตามด้วยยูมิ ทั้งคู่นั่งกันเงียบๆ ในรถ

 

                   ฉันเสียใจด้วยนะ ยูมิลูบหลังเอโนโมโต้

 

                   เอโนโมโต้มองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนกำลังตก เขาจ้องหยดน้ำบนกระจกรถ ที่ค่อยๆไหลลงไป คืนนี้ เราขอค้างบ้านของเธอนะ

 

                   ได้สิ ย้ายมาก็ได้นะ พ่อแม่ฉันตายหมดแล้ว นอนในห้องพ่อของฉันละกัน

 

                   เมื่อถึงบ้านของยูมิแล้ว เอโนโมโต้ตรงไปจุดเดิมที่เขานั่งก่อนหน้านั้น หยิบรูปนั้นออกมาพิจารณา

 

                   เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ยูมินั่งลงข้างๆเอโนโมโต้

 

                   ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็นหน้า แต่จำได้ว่าเคยได้ยินชื่อจากไหนนี่แหละ เอโนโมโต้ครุ่นคิด

 

                   ดึกแล้วฉันไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วจะเตรียมสบู่ แปรงสีฟันไว้ให้ ยูมิเดินเข้าห้องน้ำไป

 

                   ชีวิตพวกเขาดำเนินไปจนถึงเช้าอย่างปกติ เอโนโมโต้และยูมิเริ่มตามหาคนต่อไป ถึงแม้กระผมไม่บอกท่านผู้อ่านคงรู้ว่ารายต่อไปคือ เลขที่ 3 ฮาเซงาวะ ทาคุมิ นั่นเอง เอโนโมโต้ติดรถยูมิไปด้วย เริ่มด้วยการสอบถามทางบ้านว่าทาคุมิออกไปไหนหรือไม่ ปรากฏว่าเพิ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้

 

                   ถ้าเพิ่งออกไปก็ต้องผ่านตรงนี้สิ ยูมิพูดแล้วตรงไปเรื่อยๆ

 

                   นั่นไง ! ” เอโนโมโต้ชี้ออกไปนอกหน้าต่าง

 

                   รถจักรยานยนต์สีดำพุ่งไปข้างหน้าความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง หารู้ไม่ว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามา

 

                   รถสิบล้อ ขับชิดทางเท้ามาก

 

                   ดูตาม้าตาเรือซะมั่ง!!! คนที่เดินริมทางเท้าสบถด่าคนขับที่เฉี่ยวเขาไป

 

                   รถบรรทุกคันนั้นเกี่ยวสายไฟห้อยลงมากลางถนน

 

                   ทาคุมิ หยุดก่อน เอโนโมโต้เปิดกระจกรถออกไป

 

                   เมื่อทาคุมิเห็นดังนั้นจึงเร่งความเร็วขึ้นไปอีก

 

                   ตามไปเร็ว เอโนโมโต้เร่งยูมิ

 

                   ทาคุมิไปไกลจนเอโนโมโต้ไม่เห็นแล้ว

 

                   โอ๊ย ! ”

 

                   โครม ! คอทาคุมิเกี่ยวกับสายไฟ ร่างตกลงบนถนน อ้าก !!! ”

 

                   นั่นไง จอดเร็ว เอโนโมโต้เห็นรถของทาคุมิจอดอยู่จึงชี้บอกยูมิแล้ววิ่งออกไปดู

 

                   ทาคุมิโดนรถสิบล้ออีกคันทับช่วงกลางเอว เลือดท่วมถนน ชาวบ้านละแวกนั้นมามุงดูกันมากมาย

 

                   เฮือก !!! ยูมิพยายามตั้งสติเมื่อเห็นสภาพนั้น

 

                   ระ...เราไปกันเถอะนะ ดูเหมือนยูมิจะตั้งสติได้เร็วกว่าเอโนโมโต้

 

                   ระหว่างที่อยู่บนรถนั้น...

 

                   ลงตรงนี้แหละ เอโนโมโต้ชี้จุดที่ใกล้ อพาร์ตเม้นต์ของเขา

 

                   โชคดีนะ ยูมิอวยพรก่อนที่เอโนโมโต้จะลงรถไป

 

                   เอโนโมโต้พิจารณาประวัติของเพื่อนตนสักพักก่อนจะเข้านอน เอโนโมโต้พยายามจะข่มตาหลับ แต่มันก็ไม่หลับได้ง่ายๆ ภาพเพื่อนๆของเขาวนเวียนอยู่ในสมอง ไหนจะตำรวจ ไหนจะแม่ แล้วยังผู้หญิงปริศนาคนนั้นอีก ยูกิ ซาดาโกะ ซาดาโกะ ซา... เอโนโมโต้คิดมากคนเคลิ้มหลับไป

 

                   10.00 น. โอโนโมโต้ตื่นสาย เขารีบทานข้าวเช้าแล้วกดโทรศัพท์ไปหายูมิ

 

                   มาเจอกันที่ร้านอาหารตรงหัวมุมถนนนะ เราค้นพบอะไรบางอย่างแล้ว

 

                   อื้อ จะรีบไป

 

                   การสนทนาจบลงอย่างรวดเร็ว เอโนโมโต้นั่งรถโดยสารประจำทางไป ยูมินั่งรออยู่แล้ว

 

                   สวัสดีค่ะ พนักงานออกมาต้อนรับ ร้านอาหารนี้ตั้งอยู่ริมทางเท้าบริเวณสี่แยก เมื่อมองจากด้านบนแล้วจะเห็นว่าอยู่ด้านขวาบน จึงสามารถเห็นรถผ่านไปผ่านมาได้สะดวก ถนนด้านบนหรือข้างๆร้านนั้น เป็นเนินค่อนข้างชันทีเดียว

 

                   เอโนโมโต้ชี้ไปที่โต๊ะที่ยูมินั่งอยู่ บริกรพยักหน้า เอโนโมโต้ค่อยๆเดินไปนั่งตรงข้ามยูมิ

 

                   เธอบอกว่าเธอค้นพบอะไร ยูมิเปิดฉากการสนทนา

 

                   จะสั่งอะไรไหมค่ะ บริกรขัดจังหวะยูมิ

 

                   กาแฟลาเต้สองแก้วครับ เอโนโมโต้ตอบอย่างผู้ดี

 

                   ค่ะ แล้วบริกรผู้นั้นก็เดินจากไป

 

                   เอาละ เริ่มจากรูปนั้นนะ เอโนโมโต้เปิดฉากการพูด

 

                   อืม ยูมิเหมือนถูกสะกดไว้

 

                   เราจำได้แล้วว่าเราเคยได้ยินชื่อนี้มาจากไหน เมื่อตอนเด็กๆ ตอนที่พ่อเราอยู่ เราเคยได้ยินชื่อนี้จากปากแม่ตอนที่พ่อแม่ทะเลาะกัน พอเห็นเรา พ่อแม่ก็เงียบเลย

 

                   จะว่าไปแล้วฉันก็เคยได้ยินเหมือนกันนะ พ่อแม่ฉันซุบซิบกันบ่อย

 

                   พูดถึงแบบแผนการตาย ตามรายชื่อแล้วจะเริ่มจาก เลขที่ 1 ไป 30 , 2 , 29 , 3 ,28 ”

 

                   เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว ก็เพื่อนๆเราตายไปแล้วตั้ง 5 คน

 

                   ความตายนั้นจะคืบคลานมาตามลำดับแบบแผนการตายของมัน ถ้าเราหาทางช่วยชีวิตเพื่อนๆของเรา มันก็จะข้ามคนนั้นไป แล้วเมื่อมันมาถึงคนสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างก็จะจบ

 

                   อืม งั้นก็คงต้องหาทางช่วยทุกคนแล้วละสิ

 

                   กาแฟเราหมดและ ร้านนี้ให้น้อยจัง เดินไปคุยไปกันเถอะ

 

                   บริกรเดินมาคิดเงิน เอโนโมโต้จ่ายเงินพอดี พอเดินมากำลังจะข้ามถนนข้างๆร้านนั้น ทั้งคู่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นไคเดินกอดคอฟุชิโกะมา เมื่อไคเห็นเอโนโมโต้ ด้วยสัญชาตญาณความชอบใช้กำลัง ไคปล่อยฟุชิโกะเดินตรงดิ่งมาต่อยเอโนโมโต้ทันที

 

                   แกอีกแล้ว

 

                   ทั้งคู่ต่อสู้อย่างดุเดือด

 

                   นี่ หยุดนะ ฟุชิโกะเดินมาห้ามทั้งคู่ ไค ! ถ้าเธอจะตามจองเวรเอโนโมโต้แล้วละก็...เราก็ไม่ต้องมายุ่งกัน ฟุจิโกะค่อยๆถอยไปตรงถนน

 

                   เดี๋ยวก่อนสิ นี่มันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยนะ ที่รัก ไคแสยะยิ้ม

 

                   ฉันสุดจะทดแล้ว แล้วก็จะไม่ทนอีกด้วย นับจากวันนี้ เราขาดกัน เชอะ

 

                   ตูม ! รถขนส่งเฟอร์นิเจอร์ย้ายบ้านไหลลงเนินอย่างรวดเร็ว ชนฟุจิโกะเลือดกระเซ็นมาโดน ไค ยูมิ และเอโนโมโต้ ทั้งสามถึงกับตะลึงปากค้าง

 

                   จะ...จำได้ไหมที่ฉันบอกว่าคนพบอะไร เอโนโมโต้ปากสั่นระริก

 

                   จะ...จ๊ะ ยูมิก็เช่นกัน

 

                   ไม่พ่อก็แม่หรือทั้งสองคน...ของพวกเราทุกคนตายกันหมดแล้ว แต่ยะ...ยังเหลืออีกคนนึง

 

                   ใคร ยูมิใจสั่นสะท้าน

 

                   พ่อแม่ของนามิ

127 ความคิดเห็น