[EXO] To the dentist's (KrisBaek LayChen)

ตอนที่ 8 : To the dentist's : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ธ.ค. 57



 

Is this the real life? Is this just fantasy?

 

พยอน แบคฮยอนตกอยู่ในสถานการณ์เหนือฝัน (เหนือจริงยังน้อยไป) ไม่น่าเชื่อระดับต้องคอยถามตัวเองซ้ำหลายครั้งว่านี่คือความจริงหรือเป็นแค่มโนภาพกันแน่ ดึงแก้มแรง ๆ จนหนืดติดมือทั้งข้างซ้ายข้างขวา แต่กลับตอบตัวเองไม่ได้ว่าเจ็บหรือไม่ เหมือนวันนี้สมองมันทำงานเชื่องช้าชอบกล

ขณะที่ยังแรมเต็มอยู่นั้น ตาเรียวตกเหมือนลูกหมามองกวาดไปรอบห้อง ทุกอย่างก็ดูเป็นปกติดี ทั้งพื้นปูเบาะยางที่สีเขียวที่เขานั่งขัดสมาธิอยู่ กระจกบานกว้างริมผนังห้องฟากหนึ่ง ธงชาติเกาหลีใต้ผืนใหญ่โดดเด่นบนบอร์ดกำมะหยี่สีแดง ข้างใต้มีคำขวัญที่ตัดจากกระดาษสีเหลืองทองติดอยู่ ปกติเสียจนนึกแปลกใจ

แปลกใจสิ ก็เมื่อกี้... เขาเพิ่งบอกคนไข้คริสว่า “ไปเปลี่ยนเสื้อสิครับ เดี๋ยวผมคอย” แล้วก็มานั่งแหมะอยู่ตรงนี้ ใช่มั้ยนะ...

 

บ้า คนไข้คริสมาจากไหน

นี่มันสตูดิโอฮัปกิโดที่แบคฮยอนทำหน้าที่เป็นครูถ่ายทอดวิชาให้นักสู้ตัวน้อยชั้นประถม หลังเวลาโรงเรียนเลิกทุกวันพุธกับวันศุกร์ ไม่ว่าจะเหนื่อยจากวิชาเรียนและกิจกรรมที่มหาวิทยาลัยมากแค่ไหน แต่เด็กหนุ่มไม่เคยอิดออดที่จะต้องมาสอนเลยสักครั้ง การได้พบปะกับลูกศิษย์ตัวจ้อยถือเป็นการผ่อนคลายชั้นดี ชั้นเรียนเล็ก ๆ ขนาดสิบคน ทว่าอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะอยู่เสมอ เพราะ “คุงคูพยอนใจดี” ทำให้เด็ก ๆ คอยตามติดแจ ผู้ปกครองทั้งหลายก็อดชื่นชมตามลูก ๆ ไปด้วยไม่ได้ เมื่อคลาสจบลง ดวงหน้าอ่อนโยนจะยิ้มส่งทั้งลูกศิษย์และผู้ปกครองทุกคนกลับบ้านแม้จะเหงื่อโทรมกาย แบคฮยอนจึงจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ปิดสตูดิโอ และกลับบ้านเป็นคนสุดท้ายเสมอ

แต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาคงจะเหนื่อยเกินไป...แบคฮยอนบอกตัวเองพร้อมส่ายหน้าแรง ๆ หนึ่งที

 

แต่...แต่ไม่มีเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กประถมดังมาให้ได้ยิน ไม่สิ...ไม่มีแม้แต่ลูกศิษย์มานั่งตาแป๋วคอยให้เขานำวอร์มร่างกายเลยสักคน เห็นก็แต่กระเป๋าที่ดูท่าทางจะราคาแพงหนึ่งใบวางอยู่ไม่ไกลจากตำแหน่งที่เขาจับจองอยู่บนเบาะสีเขียวอื๋อนี่เท่าไหร่นัก

ก่อนจะได้เฉไฉว่าอาจจะเป็นกระเป๋าที่ครูคนอื่นลืมทิ้งไว้ก็ได้ เจ้าของกระเป๋าตัวจริงก็แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเต็มที่โดยการคว้ามันขึ้นมาพาดไว้บนไหล่

“ให้เอากระเป๋าไว้ไหนดีครับ? แบคฮยอน”

นั่น...คนไข้คริส ตัวจริงเสียงจริง ไหล่กว้าง ๆ นั่นก็ของจริง เสียงต่ำ ๆ นั่นก็ด้วย!

 

.

.

.

 

อี้ฝานขอตัวจากคุณหมอพยอนเมื่ออ่านข้อความจากจุนมยอนจบ ท่าทางรีบร้อนจนคุณหมอและผู้ช่วยไม่ต้องการคำอธิบายใด ๆ เพิ่มเติม ทั้งคู่คิดว่าคงจะเป็นเรื่องด่วนมาก เพราะสีหน้าของชายหนุ่มดูคล้ายสามีของภรรยาท้องแก่ใกล้คลอดที่กำลังเหยียบคันเร่งฝ่าไฟแดงไปโรงพยาบาล มือใหญ่กดโทรออกทันทีที่ออกมาอยู่หน้าห้องตรวจ ก่อนที่ปลายสายจะได้เอ่ยอะไรออกมา นายแบบหนุ่มชิงละล่ำละลักพูดเสียจนเกือบฟังไม่ได้ศัพท์

 

“จุนมยอน ชั้นเป็นหนี้บุญคุณนาย I’m so grateful. Thank you.

“โอเค... แอมไฟน์ ซิทดาวน์” จุนมยอนพูดพลางกลั้วหัวเราะ “นี่ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยหรออี้ฝาน”

“นายช่วยชั้นไว้ ช่วยไว้จริง ๆ นะ อีกนิดเดียวต้องตายแน่ ๆ”

“หือ? อยู่ไหน? ชั้นคิดว่านายนัดหมอไว้เลยไม่กล้าโทรเข้า” เสียงหอบหายใจที่ปนมากับเสียงพูดทำให้จุนมยอนนึกกังวล

 

แต่เมื่ออี้ฝานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องตรวจจนจบ นอกจากจุนมยอนจะคลายกังวลเป็นปลิดทิ้งแล้ว ยังส่งเสียงหัวเราะดังลั่นที่หยุดไม่ได้นานหลายนาทีมาตามสายเป็นของแถม

 

“พอรึยัง” อี้ฝานที่เงียบไปครู่ใหญ่พูดอย่างตึง ๆ เขาถือสายรอจนเพื่อนจบการหัวเราะด้วยเสียงสำลักน้ำลายไอค่อกแค่ก

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ โอเค พอ ฮะฮะ” แต่เจ้าของเอเจนซี่ก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ “ไม่น่าบังคับให้นายไปหาหมอเลย ขอโทษนะ ฮ่าๆๆๆ”

“เหยียบไว้เลยนะ เรื่องกลัวหมอเนี่ยอี้ชิงยังไม่รู้เลย ถ้ามันรู้ก็ต้องเป็นเพราะนายแน่ อย่าบอกนะ ไม่งั้น...” อี้ฝานเตรียมคาดโทษ “แล้วให้โทรกลับทำไม? มีอะไรหรอ? พูดทางโทรศัพท์ได้มั้ย?”

“จริง ๆ ก็ได้หรอก แต่ไม่อยาก อยากเห็นปฏิกิริยานายตอนเล่าให้ฟังอ่ะ แต่พอดีมันด่วนจริง ๆ กว่านายจะกลับมาออฟฟิศคงไม่ทัน บอกเลยดีกว่า”

 

นายแบบหนุ่มสัญชาติแคนาเดียนเงียบ ยอมรับว่ากลัวสิ่งที่จุนมยอนกำลังจะพูดออกมา ยิ่งน้ำเสียงที่เพื่อนใช้ฟังดูกระเซ้าเย้าแหย่มากเท่าไหร่ เหงื่อเม็ดใหญ่ยิ่งผุดขึ้นมาตามไรผมมากเท่านั้น มือทั้งสองข้างเย็นเฉียบลงกว่าเดิม อี้ฝานต้องยกมือข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์อยู่ขึ้นมาประคองมืออีกข้างที่เริ่มจะสั่นเทา

 

“งานตัวประกอบหนังแอ็คชั่นของผู้กำกับโดตอบรับมาแล้ว ยินดีด้วยครับคุณคริส คุณได้รับบทนั้น เดี๋ยวนี้!

 

 

 

หลังจากตอบรับงานที่แคสท์ได้เรียบร้อยแล้ว ทางทีมงานก็ได้ส่งรายละเอียดอย่างคร่าว ๆ มาทางแฟกซ์ (ที่ในสุดจุนมยอนก็ซื้อ) บทที่อี้ฝานได้รับเป็นบทตำรวจหนึ่งในห้าคน และต้องออกสเต็ปโชว์บู๊เล็กน้อยแบบพอไม่แย่งซีนตัวเอกซึ่งเป็นดาราแถวหน้าของเกาหลี

หลังจากฟังจุนมยอนกับอี้ชิงกรอกหูอยู่หลายวัน ว่างานนี้ดังแน่ ๆ ดังแน่ ๆ ดังแน่ ๆ เพราะถึงกับได้เข้าฉากกับดาราใหญ่ แถมยังมีบทพูดอีกต่างหาก (ตำรวจ 2: “มันไปทางนั้นแล้ว!- หนึ่งประโยคถ้วน) แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่นายแบบร่างสูงใหญ่ยังกังวลใจอยู่ไม่ใช่น้อย นั่นคือข้อความที่ถูกเน้นตัวหนาอยู่ในหน้ากระดาษที่ได้รับที่ว่า “ควรมีพื้นฐานบอดี้คอมแบทหรือศิลปะป้องกันตัวมาบ้าง” ถึงอี้ฝานจะเล่นกีฬามาเป็นสิบปี แต่เขาไม่ค่อยสันทัดกิจกรรมเสียเหงื่อแนวชกต่อยเท่าไหร่นัก ถึงหน้าตาจะดุดันประหนึ่งนักเลงหัวไม้ แต่สิ่งสุดท้ายที่อี้ฝานลงไม้ลงมือด้วยคือตุ๊กตาโปโระโระที่แขนยาว ๆ ของเขาเผลอปัดจนตกเตียง ก็แค่นั้นเอง...

 

“อ่อนหัดจริง ๆ” นั่นคือความเห็นของอี้ชิง “เรื่องชกต่อยนี่มันธรรมดาของลูกผู้ชายนะ”

“ให้ลองต่อยปากนายซักทีมั้ยล่ะ”

“ไม่เอาน่า เดี๋ยวอาทิตย์หน้าอี้ชิงต้องถ่ายแบบให้ใบปลิวซุปเปอร์ของโคเอ็กซ์เลยนา รักษาหน้าตาเอาไว้ดี ๆ สิ” จุนมยอนเข้ามาห้ามศึกระหว่างกว่างโจวกับฉางชาก่อนจะเกิดการเสียเลือดเสียเนื้อ

“มันอยู่ในสัญชาติญาณอยู่แล้วน่า” อี้ชิงกำหมัดชกในอากาศพร้อมทำเสียงเอฟเฟคต์ประกอบ “เค้าบอกให้ต่อยเดี๋ยวก็ต่อยออกมาเอง เหมือนปฏิกิริยาป้องกันตัวนั่นแหละ”

“แต่ถ้าพลาดคือเจ็บตัวไม่ใช่หรอ ชั้นไม่ได้มีสตันท์แมนแบบพระเอกนะ” คริสพูดอย่างกังวล “แล้วต่อยไปมั่ว ๆ ซั่ว ๆ ถ้าโดนปลดจากบทล่ะ...”

 

ทั้งสามเงียบ และยังคงเงียบตอนที่จงแดยกกาแฟเข้ามาให้ ว่าที่ตำรวจ 2 ยกแก้วกาแฟสีแดงขึ้นมาจิบ อี้ชิงหันไปบ่นกับจงแดว่ากาแฟหวานเกินไป ส่วนจุนมยอนรับแก้วมาถือไว้เงียบ ๆ ใบหน้าขาวจัดแสดงสีหน้าเคร่งเครียดไม่ใช่น้อย แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ดวงตาสีเข้มก็ฉายแววยินดี ก่อนที่เขาจะโพล่งออกมา

 

“นึกออกแล้ว! แบคฮยอนไง แบคฮยอน!

.

.

.

 

“ให้เอากระเป๋าไว้ไหนดีครับ? แบคฮยอน”

 

คริสยกกระเป๋าที่อยู่เหนือไหล่กว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงในชุดกีฬาสีเข้มยิ้มให้อีกฝ่าย ตอนนั้นเองที่แบคฮยอนเริ่มแน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝันและงานมโน เด็กหนุ่มสะบัดหน้าแรง ๆ เหมือนลูกหมาที่เพิ่งขึ้นจากน้ำมาหมาด ๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป พลางบอกตัวเองให้ตั้งสติเข้าไว้ เพราะนี่เป็นงานที่ทั้งคุณพ่อและจุนมยอนฮยองวางใจให้เขาทำ

 

“เดี๋ยวผมเอาไปเก็บให้ครับ คุณคริสรอตรงนี้แหละ” มือเล็กยื่นออกไปตรงหน้า รับกระเป๋าสีดำสนิทที่เจ้าของส่งมาให้ไว้ในมือข้างนั้น แบคฮยอนเพียงแค่ยิ้มแก้เขินออกมาเท่านั้นเมื่อถูกมือใหญ่ของอีกคนแตะเข้าโดยบังเอิญ ทั้งที่ในใจนับเลขหนึ่งถึงสิบด้วยสปีดเชื่องช้าเรียบร้อย

 

ร่างสูงใหญ่มองอีกคนเดินออกไปจนพ้นแนวสายตา อี้ฝานลอบยิ้ม เมื่ออยู่ในชุดกีฬาประจำชาติ แบคฮยอนยิ่งดูเด็กกว่าอายุลงไปอีก คุณครูเฉพาะกิจของเขาดูเหมือนเด็กชายในวัยมัธยมที่ดูท่าทีแล้วไม่น่าจะต่อยตีหรือใช้กำลังอะไรเป็นเลย ทว่าโล่รางวัลและใบประกาศหลายใบที่ประดับอยู่บนผนังห้องตรวจของหมอพยอนก็เป็นเครื่องการันตีว่าฝีมือของพยอน แบคฮยอนคงไม่ใช่เล่น ๆ เลย

 

“คริสฮยอง”

 

คริสโพล่งออกไปเมื่อเห็นแบคฮยอนเดินกลับมา ร่างเล็กชะงักกึกแล้วขมวดคิ้ว

 

“ครับ?”

“เรียกว่าคริสฮยองสิ เรียกว่าคุณคริสตลอดมันแปลก ๆ นะ”

 

อี้ฝานนึกถึงจงแดที่เรียกพวกเขาทุกคนในเอเจนซี่ว่าฮยองทั้งหมด นั่นทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมกันมากกว่าเรียกว่ากันคุณนั่นคุณนี่ เพราะอายุก็ไม่ได้ต่างกันมากเท่าไหร่ เลยไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องมาเรียกกันอย่างเหินห่างด้วยคำที่สุภาพจนเกินควร พาลจะทำให้เกร็งเสียเปล่า ๆ

นายแบบหนุ่มดูออกว่าแบคฮยอนกำลังเกร็ง คงเพราะไม่สนิทกันแต่ต้องมาอยู่ด้วยกันสองต่อสองในสตูดิโอเล็ก ๆ แบบนี้

 

“เรียกฮยองสิ แบคฮยอน”

“อ่า แต่ว่า...”

“ไม่เป็นไรหรอก”

“แต่ผมว่า...”

“ไม่สะดวกใจหรอ?”

“ไม่ ๆ” แบคฮยอนปัดมือไปมาในอากาศ “สอนภาษาจีนผมสิ คริสฮยองเป็นคนจีนใช่มั้ยล่ะ ฮยองในภาษาจีนนี่เรียกยังไงหรอ?”

 

ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเมื่อได้ยินคำของแบคฮยอน คำขอที่ตรงไปตรงมาอย่างน่ารักเหมือนเด็ก ๆ

 

“เกอ” คริสตอบ “ฮยองภาษาจีนเรียกว่าเกอ อปป้าก็เหมือนกัน ภาษาจีนไม่แบ่งเป็นฮยองกับอปป้าเหมือนที่นี่”

“งั้นก็...คริสเกอ” หัวกลม ๆ เอียงลงเหมือนไม่แน่ใจ “นะครับ?”

 

ร่างสูงพยักหน้าตอบรับ มือใหญ่เลื่อนไปแปะไว้บนหัวน้องชาย ขยี้ผมเส้นเล็กนุ่มมืออย่างเอ็นดู แบคฮยอนช่างให้ความรู้สึกเหมือนน้องชายผู้ว่าง่าย (เป็นความว่าง่ายที่หาไม่ได้ในจื่อเทา) เสียจริง ๆ

 

ที่ผ่านมาอี้ฝานคิดว่าแบคฮยอนดูเป็นเด็กช่างจ้อแต่กลับพูดน้อยเกินปกติ วันนี้เองที่เขาได้เห็นลูกชายคุณหมอพยอนพูดเจื้อยแจ้วแนะนำเขาเกี่ยวกับกีฬาฮัปกีโด ศิลปะป้องกันตัวแขนงหนึ่งที่เกิดมาอี้ฝานก็เพิ่งจะเคยได้ยินจากจุนมยอนเป็นครั้งแรก ตอนที่หนุ่มเจ้าของเอเจนซี่เล่าให้ฟังว่าพยอน แบคฮยอนเป็นเลิศในด้านนี้

พอได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองถนัด แก้วตาสีเข้มก็ดูเป็นประกายวิบวับขึ้นมาในพริบตา

 

"ครูที่สอนผมตอนยังเด็กบอกว่ากีฬานี้เหมาะกับคนตัวเล็ก" เด็กหนุ่มเล่า ปากเล็กช่างพูดเบ้ลงเล็กน้อย "ตอนนั้นผมไม่ได้ตัวเล็กซะหน่อย ตัวโตกว่าเพื่อนในคลาสเกือบทุกคนเลยด้วย"

“งั้นหรอ? คุณครูมองเห็นอนาคตรึเปล่าเนี่ย”

“คริสเกอ! เดี๋ยวเหอะ เจอผมทุ่มแล้วจะหนาวนะ”

 

คริสยกมือขึ้นเสมอบ่าเป็นอันว่ายอมแพ้ แบคฮยอนหัวเราะเสียงใสดังไปทั่วห้อง จากนั้นเด็กหนุ่มจึงเดินไปหยิบแผ่นดีวีดีมาจากชั้นเก็บของด้านหลัง ภาพเคลื่อนไหวของนักกีฬาสองคนสาธิตท่าต่าง ๆ ทั้งท่าตั้งรับและท่าโจมตี คนอายุน้อยกว่าคอยอธิบายประกอบท่าทางไปด้วย แบคฮยอนย้ำว่าฮัปกีโดเป็นกีฬาที่เน้นการป้องกันตัวเสียมากกว่าจะเป็นการต่อสู้

 

“ฮัปกีโดเน้นการต่อสู้ระยะประชิด ประชิดหมายถึงเข้ามาใกล้ ๆ กันน่ะ เข้าใจมั้ยครับ?”

“เข้าใจ แต่ว่าในวิดีโอน่ะ คนสาธิตเค้าขนาดตัวเท่า ๆ กันนะ...”

 

ยังไม่ทันสิ้นคำคริสพูด แบคฮยอนก็กอดอกฉับ เงยหน้ามองคริสที่ยืนประจันหน้ากันเขม็ง สายตาของชายหนุ่มดูยังไงก็ไม่เชื่อว่าเด็กชายตัวเล็กบางขนาดนี้จะสามารถจับเขาที่สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรทุ่มลงกับพื้นเบาะยางได้ สำหรับพยอน แบคฮยอน เจ้าของเหรียญและถ้วยรางวัลทั้งระดับภูมิภาคและระดับประเทศมากมาย สายตานี้ถือเป็นการดูถูกอย่างถึงที่สุด แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดอะไรเลยก็ตาม

 

“งั้น...” มือเล็กคว้ารีโมทมาถือไว้ กดย้อนไปท่าก่อนหน้านี้สองสามท่า “เกอดูท่านี้แล้วกัน แล้วทำตามผู้ชายคนขวานะ”

“โอเค”

 

ตามภาพที่สาธิตในวิดีโอ ร่างสูงใช้มือทั้งสองข้างคว้าเข้าที่มือขวาของแบคฮยอน เด็กหนุ่มอมยิ้มที่มุมปากข้างหนึ่ง ดวงตากลมเหมือนลูกหมาหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ ชั่วพริบตาเดียว เด็กหนุ่มใช้สันมือข้างซ้ายที่ไม่ถูกพันธนาการกดลงที่แขนข้างหนึ่งของนายแบบหนุ่ม คงจะถูกจุดเสียด้วย เพราะคริสร้องออกมาไม่ได้ศัพท์ก่อนจะล้มลงไปตามแรงกดมหาศาลเกินกว่าที่เขาจะคาดคิดได้ มือข้างที่ยังจับมือเล็กอยู่กลับเป็นฝ่ายถูกจับล็อกไว้เสียเอง ทุกอย่างควรจะจบแค่นั้น แต่แบคฮยอนยังย้ำชัยชนะด้วยการกดเข่าลงไปบนไหล่กว้างของคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น จนคริสไม่มีแม้แต่เสียงจะร้องประท้วงออกมา

ร่างเล็กที่แทบจะนั่งอยู่บนไหล่ของอีกคนหัวเราะอย่างพอใจ หากเขาทิ้งน้ำหนักของเข่ามากขึ้นไปอีก นายแบบหนุ่มอาจจะตกงานระยะยาวเพราะบาดเจ็บก็เป็นได้ สภาพของคริสในตอนนี้ทำให้ไม่จำเป็นต้องถามซ้ำเลยสักนิดว่าเขาหายกังขาในความสามารถของคนตัวเล็กอย่างพยอน แบคฮยอนแล้วหรือยัง

 

“ผมบอกแล้วนะ ว่าฮัปกีโดเหมาะกับคนตัวเล็ก”

“เกอก็ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อซะหน่อย” เสียงทุ้มต่ำหลุดรอดออกมาจากลำคออย่างยากเย็น “ลุกเร็วแบคฮยอน”

 

เด็กหนุ่มกระโดดผลุงออกมาอย่างว่าง่าย แถมยังหวังดี ยื่นมือออกมาหมายจะช่วยฉุดคริสให้ลุกขึ้นนั่งได้สะดวก แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มจนตาหยีซึ่งดูคล้ายการล้อเลียนกันทำเอาร่างสูงนึกหมั่นไส้ขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ คริสเท้าแขนยกตัวช่วงบนขึ้นจากพื้นก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย แบคฮยอนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากขึ้นมาอีกเมื่อเห็นคนตัวโตพรูลมหายใจยาวเหมือนเหนื่อยอ่อนเสียเต็มประดา ตอนนั้นเองที่นายแบบชาวจีนแคนาเดียนรู้...ว่าเขาได้โอกาสแล้ว

อี้ฝานคว้ามือเล็กเอาไว้ ก่อนที่คุณครูจำเป็นจะได้ออกแรงดึงคนตัวสูงขึ้นมาจากพื้น กลายเป็นว่าเขาถูกดึงฉุดจากฝ่ายที่นอนทำเป็นหมดแรงอยู่กับพื้นเสียนี่ เด็กหนุ่มซึ่งไม่ได้เอะใจจึงเสียหลักล้มลงบนตัวของอีกคนเข้าพอดี ปลายจมูกรั้นเฉียดข้างแก้มคร้ามเลยลงไปหยุดที่ใบหู ร่างเล็กของเด็กหนุ่มไม่ได้ทิ้งน้ำหนักลงมามากมายเลยสักนิด คริสเพียงแค่หัวเราะร่วนสนุกสนานกับการได้เอาคืนของตัวเอง

หากแต่หูที่อื้อไปทำให้แบคฮยอนไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น เขาดันตัวเองขึ้นมาจากอกกว้าง ซ่อนใบหน้าแดงจัดเอาไว้ด้วยหลังมือ...ไม่อยากให้คริสได้เห็น

 

ห้องทั้งห้องช่างเงียบเหลือเกิน เงียบเสียจนแบคฮยอนกลัว

กลัวว่าเสียงหัวใจของเขาจะดังทะลุอกออกมาให้คนตรงหน้าได้ยิน



 





 


W r i t e r ' s  c o r n e r *

ฟิคหมอฟันคัมแบ็คแล้วก๊าบบบบบบบ
มาดีใจกับเค้าหน่อยเร้ว ;-;

ฟิคที่ดองนานเป็นชาติแบบนี้ก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกันค่ะ ;-;
หลายคนคงคิดว่า เราอาจจะไม่กลับมาอัพฟิคเรื่องนี้แล้ว
ซึ่ง จริงๆทีแรกเราก็คิดแบบนั้นแหละ ;___;
ที่หายไปนานๆนั่นคือคิดว่าคงเขียนต่อไม่ได้แล้วค่ะ
แต่เราก็ยังอยากเห็นฟิคเรื่องนี้ ซึ่งเป็นฟิคเรื่องแรกของเรา
ได้ดำเนินเรื่องไปจนถึงตอนจบ เหมือนฟิคเรื่องอื่นๆเค้าเหมือนกันนะ


จึงอยากขอบคุณผู้อ่านทุกคน ที่ได้เข้ามาทวงมาถาม
ทั้งหน้าใหม่หน้าเก่า ขอบคุณจริงๆนะคะ >___<
มันมีความหมายมากจริงๆนะ ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ เราอาจจะเลิกไปจริงๆก็ได้ แง้
(จริงๆคิดว่าไม่มีใครรออ่าน เลยไม่คิดว่าจะต้องมาต่อ 55555)

ตอนนี้เราก็เปิดเทอมแล้ว แต่จะพยายามไม่ดองแล้วนะ ;-;
(แต่ก็อาจจะต้องใช้เวลานิดนึง เค้ายุ่งจริงๆค่ะ T___T)

ขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ
ยังติดแท็ก
#ไปหาหมอพยอน ได้เหมือนเดิมนะเออ!
คุยกันได้ทาง
@japaniwyf ด้วยค่ะ ^^


a little update:
141126
เรายังไม่ตายนะคะ แอร๊ เพียงแต่ว่าตอนนี้ไปซุ่มลงฟิคอีกเรื่องนึงอยู่
ส่วนฟิคเรื่องนี้เราก็ยังเขียนต่ออยู่นะคะ ;-; แต่เนื่องจากห่างไปนาน อาจจะต้องรีไรท์กันบ้างค่ะ
เอาเป็นว่า ขอฝากฟิคอีกเรื่องนึงด้วยนะคะ ขยันอัพมาได้เดือนนึงแล้ว 55555
Lost in Labyrinth {KrisBaek KaiSoo ChanHun}
ช่วงนี้เรียนหนักด้วย จะพยายามนะคะ ทุกๆคนก็สู้ๆนะคะ ;-;
คิดถึงมากๆค่ะ
<3




 



97 ความคิดเห็น

  1. #88 ฮู อา ยู!! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 22:04
    ชอบมากเลยอ่ะ

    เฮ้ยๆสวีทกันแล้ว มันเป็นอะไรที่ละมุนนมากเยย

    อยากบอกว่าพี่คริสตกหลุมรักไปแล้วแน่ๆๆ

    .

    ป.ล มาอัพไวๆๆนะ เขาอ่านทุกเรื่องเยย ชอบมากเลย

    รักไรท์มากก จู๊ปปปปป เพิ่มกำลังนะ
    #88
    0
  2. #87 Miso Seo (@seosis) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 17:12
    แหมมมมมมมมม เค้าให้เรียกคริสฮยอง ดันอยากเรียกคริสเก่อ อิอิ
    น้องลูกหมาเนี่ยน่ารักจังเลยนะ คริสเก่อสุดหล่ออ่ะอย่าเจ้าเล่ห์กะน้องบ่อยนะ
    แค่นี้น้องก็ตกหลุมจนขึ้นไม่ไหวอยู่แล้ว ยิ่งขาสั้นๆ อยู่ 55555
    #87
    0
  3. #86 แฟนพี่ไค อิ๊ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 19:41
    คริสเกอออออออออออออออออออออออออออออออ (อ.อ่างกระแทกสันดั้ง)

    ตาพร่าไปหมดแล้ว ไรเตอร์แต่งหวานๆ น่ารักมากเลยนะ จริงๆ





    เขิน บ้าหลอออออออ เอาชนะน้องแบคแบบนี้ขี้โกงมากนะรู้ไหม

    ดึงน้องไปนัวต่อหน้าธงประเทศ คำนับฟ้าดินเดี๋ยวนี้!

    เอาจริงๆ พาร์ทต่อช่างไร้แก่นสาร นอกจากโชว์ความน่ารักของพี่พยอน

    กับความกากขากคากงากของคริสเกอแล้ว ไรเตอร์ก็มั้ยเก่งอัลไลอีกเหล่ยยย





    เนอะคริสเกอเนอะ

    คริสเกอ โอ๊ยตาย ติ่งผู้คลั่งไคล้ยังไม่ได้เรียกเลยนะ

    หมั่นไส้ เรียกคุณคริส ไม่เอามันห่างเหินไป เรียกฮยองสิ ไม่เอาฮยองเป็นคนจีน เรียกเกอสิ

    คิดไรมากข้ะ ถ้ามีนัวกันคาเบาะฝึกนี่อีกไม่นานก็เรียกที่รักแล้วล่ะ แหม่

    คริสเกอที่ฝรว้ากกกกกกก อิ__________อิ



    จริงๆ แล้วเรายังหวังว่าสักวันพี่แบคฮยอนจะทับคริสเกอในมุมมองอื่น #เดี๋ยว

    เช่นได้ฝึกกันในท่าที่หลากหลายหรือไม่ก็ชนิดกีฬาอื่น เงร้!

    ส่วนตัวแล้วแค่เริ่มยังเฉียดแก้ม (ลามไปถึงหูด้วยเลยเอ้า เข้าใจนะว่าเนื้อผ้ากับเนื้อผ้าอ่ะแรงต้านไม่ค่อยมี)

    ในอีกไม่กี่คลาสต้องมีการทัชบาดี้แน่นแน่แม่จ๋า พี่แบคอ่อย (?) ไว้แล้วว่าเป็นการต่อสู้ระยะประชิด





    ระ - ยะ - ประ - ชิด !!! #หันหลังมาทำตาลุกวาว

    ชิดคันหนาดไหนนร้าาาาาาาาาา แอร๊  A ., A)/





    รอตอนต่อไปนะคะ เขินคริสเกอกับน้องแบคฮยอนก็จริงแต่เลาไม่ลืมเล่ยเฉินนะ *^*

    คุณไรเตอร์สู้ๆ ค่า แต่งสนุกน่ารักมะๆ โลยยยย งิ้ง อุ๊อิ๊ บุบุ มิ้มๆ กย๊ากๆๆ

    #ขอคืนสติให้เธอประชาชนนนนนน 
    #86
    0
  4. #85 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 19:07
    คริสเกอ น่ารักอ่ะ
    #85
    0
  5. #84 Tuntounwan (@tunicz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 01:23
    ปลื้มปริ่มมากคร้าบบบบบ OMG!! คิดว่าจะไม่อัพแล้ว ตอนเข้ามาคิดว่าจะไม่ได้อ่านต่อแล้วจริงๆ อยากให้ไรท์มาต่ออีก ชอบมากๆนะ อาจจะมีถูกเนื้อต้องตัวตอนเรียนก็เป็นได้ -.,-
    #84
    0
  6. #83 แฟนพี่ไค อิ๊ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 22:33
    ทางทีมงานส่งรายละเอียดมาทางแฟกซ์ (ในที่สุดจุนมยอนก็ซื้อ)

    ใ น ที่ สุ ด จุ น ม ย อ น ก็ ซื้ อ 5555555555555555555555555555555555555555555

    โอ่ยขำ ขำค่ะ ขำมากค่ะ555555555555555555555555555555555

    นี่ถ้าไม่บอกว่าฟิคตลก ต้องคิดว่าเป็นฟิคตลกแน่ๆ อ่ะ #เดี๋ยว55555555555555555555555

    โอ๊ย55555555555555555555555555555555555555555555555



    (เลขห้ารกก็โทษตัวเองนะคะคุณไรเตอร์ 5555555555555555555555555555)





    เราจะไม่กล่าวอะไรที่มีสาระ เพราะให้ฉากพี่จงแดมาน้อยมากเราเสียใจด้วยค่ะ

    แต่ย่อหน้า หลังจาก... ทั้งสองย่อหน้านั่นโคตรฮาอ่ะ ฮาในวงเล็บ ฮาโปโรโระด้วย คนอะไรกากได้กากดี

    และยังคงกากต่อเนื่องมายังถ้าต่อยพี่อี้ชิง โทษนะคะ ท้าทำไมให้แพ้เหรอ 555555555555555555555555555





    นี่มันฟิคเน้นคนกากชัดๆ เอ่าะ To The Dentist's คนกากฟันลูกชายหมอ 

    feat. พี่จุนคนป่วง เลย์เฉินละมุนละไม พี่มินซอก และอื่นๆ



    เอาจริงๆ เราคิดว่ามันคงเป็นฟิคปกติทั่วไป ตอนที่อ่านพาร์ทพี่แพคเพ้อตาลอยถึงพี่ฟ่าน

    แต่พอมาเจอแอมไฟน์ซิทแดวน์ อ่อมส์ พี่จุนยังคงความป่วงและสติออบซอได้อย่างน่ารักน่าชัง

    ไร้สติจริงๆ ค่ะ สงสาร5555555555555555555555555555555555555555



    ปล.เพิ่งรู้เหมือนกันว่าการปัดตุ๊กตาตกเตียงนี่เรียกการใช้กำลัง ลงไม้ลงมือ ......./ใบไม้ปลิว

    ปล.2 ไรท์เตอร์หายไปนานมากกกกกกกก คิดถึงน้า มาต่อไว้ๆ นะคะอยากเห็นพี่คริสคนกากเรียนการต่อสู้แบบเด็กประถมกับครูพยอน งึ่ ฉู้ๆ น้า จู้บบบบบบบบบบบบบบบ <3





    #83
    0