❍ Into the moonlight #ณพระจันทร์ |Yaoi| [สนพ.Rose]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,959 Views

  • 752 Comments

  • 2,559 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    472

    Overall
    24,959

ตอนที่ 19 : 00.10 am.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

00.10 am.


ในชั่วขณะที่สายตาของพวกเขาสอดประสานกัน ทุกอย่างพลันหยุดนิ่งเงียบสงัด


แววตาของลัลแตกต่างจากทุกที ผมไม่เคยเห็นเขามองใครเช่นนี้ สีหน้าห่วงหาอาวรณ์แต้มด้วยความเศร้าโศกถูกแสดงออกมาอย่างปิดไม่มิด เหนืออื่นใด สีฟ้าในตาเขาเต็มไปด้วยความรัก


ผมรับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคงเป็นคนที่หักอกซินเดอเรลล่า ทุกอย่างระหว่างเราตอนนี้มันกระอักกระอ่วนไปหมด ผมไม่รู้ว่าตัวเองต้องรู้สึกอย่างไร ผมกับลัลไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ความสัมพันธ์ยากจะอธิบาย มันเริ่มลึกซึ้งผูกพันมากขึ้น ทว่าทั้งผมทั้งเขา ไม่มีใครเคยเอ่ยปากบอกคำรัก มีแต่การกระทำอันไม่แน่นอน


ลัลยืนจ้องคนที่ชื่อฮิมแน่นิ่ง ส่วนคนโดนจ้องก็ทำอะไรไม่ถูก มองลัลกับผมสลับไปมา ส่วนผมเลือกพักสายตาตัวเองไว้ที่ลัล


คนที่ช่วยดึงพวกเราให้ออกจากบรรยากาศเลวร้ายนี้คือไอ้จ๊าก


“มึงมาทำไมเนี่ยฮิม กูบอกว่าอย่ามาไง” เสียงไอ้จ๊ากกระซิบกระซาบ ลากตัวคนต้นเหตุให้ออกไป ทิ้งให้ผมอยู่กับลัลเพียงสองคน พอฮิมจากไปลับตาแล้ว เหมือนซินเดอเรลล่าเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่คนเดียว เขาหันมามองผมราวกับกำลังจะแตกสลาย สีหน้าของเขาเหมือนจะร้องไห้ได้ตลอดเวลา มองอ้อนวอนราวกับผมจะช่วยอะไรเขาได้


ผมตอบแทนเป็นการเอ่ยถาม


“รักเขาใช่ไหม”


ลัลพยักหน้า เดินเข้ามาซุกที่อกผมอย่างสิ้นแรง ผมรับรู้ได้ถึงโลกที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ของคนในอ้อมกอด และสัมผัสความชื้นที่ซึมผ่านเสื้อจากบริเวณอก


คืนนั้น เรากลับบ้านมานอนกอดกันโดยที่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา ผมรอให้ลัลหลับก่อนจะแอบลุกออกมาทำงานที่ค้างคาไว้ แต่ไม่ว่ายังไงก็ฝืนใจป้ายสีต่อไม่ออก ผมสูบบุหรี่หมดไปหลายมวน หยิบเฟรมอัปลักษณ์อันเดิมออกมาตั้ง ผืนผ้าใบโดนแต้มสีฟ้ามั่วซั่ว ชิ้นงานอัปลักษณ์จนไม่อยากจะมอง ถึงอย่างนั้ผมก็บีบหลอดสีลงถาด ก่อนใช้พู่กันป้ายทับความน่าเกลียด


ดวงตาสีฟ้าทอประกายแวววาวสวยงามทว่าเศร้าโศกในวันนี้ฝังลึกอยู่ในใจผม เมื่อลบภาพนั้นออกไปไม่ได้เลยทำการระบายออกมาเป็นภาพวาด จากภาพที่เคยเป็นสีฟ้าขมุกขมัวในตอนนี้เริ่มดูดีขึ้น แต่พอระบายไปได้สักพักผมก็รู้ตัวว่าไปต่อไม่ได้ ผมไม่สามารถทำให้ภาพนี้สวยกว่านี้ได้แล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนี้


ผมยอมแพ้ เอนหลังพิงพนักอย่างหมดแรง


ในคืนนี้ ผมนอนไม่หลับ


ผมออกมาสูดอากาศยามเช้า จู่ๆ ก็ตกใจเสียงดังตึงๆ ที่คิดว่าน่าจะดังมาจากคนร่วมบ้านวิ่งวนและพอเขาเจอผมอยู่ที่ระเบียงก็หยุดพฤติกรรมประหลาด ลัลตื่นมาด้วยสภาพที่ตาบวมเป่ง เขาคงนอนร้องไห้ทั้งคืน พอเจ้าตัวเสียงดังเห็นผมเขาก็ชะงัก ก่อนโถมตัวกอดผมเต็มแรง


“ทำไมตื่นเช้า”


“ผมตื่นมาไม่เจอคุณ”


“...ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย”


“อือ รู้แล้ว”


ลัลพูดงุบงิบซุกอยู่ในหน้าอกผม กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นราวกับว่าถ้าไม่ล็อคตัวผมไว้แล้วผมจะลอยหายไปอย่างนั้นแหละ


“ร้อนแล้ว เข้าบ้านกัน” ผมบอกเขา ลูกโคอาล่าที่ซุกอกผมอยู่พยักหน้า แต่ไม่ยอมขยับตัว


“ปล่อยก่อน” เขาส่ายหน้า


“ไม่ปล่อยจะอุ้มนะ” เขาไม่ตอบ ผมถือว่าเป็นคำตกลง จึงช้อนตัวเขาขึ้น ลัลตวัดขาเกี่ยวเอวผมทันที เขาตัวหนักใช่เล่น แต่ก็ไม่มากถึงขนาดที่จะอุ้มไม่ไหว


ผมพาเขาเข้าบ้าน ตรงไปยังห้องนอนเพื่อวางเขาลง พออุ้มนานๆ แล้วปวดหลังหน่อยๆ ผมคงแก่ตัวแล้ว ไม่หนุ่มแน่นเหมือนเมื่อก่อน


“คุณ”


“หืม”


หลังจากที่วางตัวดีลงบนเตียงแล้วผมก็นั่งพักที่ขอบเตียง มีตัวขี้เกียจนอนอยู่ข้างๆ จนลัลร้องทักทำให้ผมหันไปสบตากับเขา


“โกรธผมไหม...”


“โกรธเรื่องอะไรล่ะ”


“เมื่อคืน...”


“...แล้วคิดว่ายังไง”


ผมตอบเป็นคำถาม จ้องลงไปในแววตาสีฟ้าที่เปลี่ยนมาสะท้อนภาพของน้ำทะเลอีกครั้ง ลัลขยับตัวเข้ามาหาผม เอาคางเกยไหล่ กระซิบข้างหู


“ถ้าโกรธจะง้อ”


“หึ”


ผมหลุดหัวเราะขำ คนบอกจะง้อเลยงับเข้าที่ใบหูผมเบาๆ แต่เสียใจด้วย ผมไม่ได้อ่อนไหวเหมือนเขาเลยไม่รู้สึกอะไรนอกจากจั๊กจี้เบาๆ


“สรุปโกรธมั้ย”


“เปล่า แต่ก็ผิดหวังเหมือนกัน” พูดจบ ลัลก็ทำหน้าจ๋อย ดูเซื่องซึมลงไปถนัดตา ผมรู้สึกอย่างที่พูด ไม่ถึงกับโกรธ แต่คิดว่าถ้าลัลยังรักหมอนั่นอยู่ก็อยากให้ตัดใจให้จบก่อนที่จะมายุ่งกับผม เขาทำเหมือนผมเป็นของตาย จะมาหาเมื่อไหร่ก็ได้ ออดอ้อนได้ นอนกกกอดได้ แต่ไม่ได้จริงใจ


“ฮิมมีแฟนอยู่แล้ว”


“อืม”


“เขาเป็นเพื่อนคนแรก เป็นคนสำคัญในชีวิตผม เป็นโลกทั้งใบ”


“แต่เขาไม่ได้คิดกับนายอย่างนั้นใช่ไหม”


“อือ...ผมเลยอกหัก แต่เพราะเขาสำคัญมากเลยลืมไม่ได้”


“ถ้าเขายังสำคัญอยู่ก็อย่ามาอยู่ที่นี่เลย”


ลัลส่ายหน้า “เขาสำคัญอยู่ก็จริง แต่เขาไม่ใช่โลกของผมแล้ว”


“...”


“โลกของผมคือคุณ”


“สารภาพรักหรือ”


“คิดว่าไงล่ะ” เจ้าเด็กอกหักยอกย้อน จนผมอกไม่ได้ที่จะยื่นหน้าเข้าไปงับหูเขาเบาๆ ลัลสะดุ้ง หดคอหนี ขยับตัวไปไกลๆ ราวกับผมเป็นตัวเชื้อโรค ผมยกยิ้ม เอ่ยถามเขา


“กลางวันจะกินอะไร”


เขาส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่เบื่อมาม่า”


ผมหัวเราะขำ “เดี๋ยวออกไปซื้อให้ ง่วงก็นอนไป”


เจ้าเด็กง่วงครางตอบรับก่อนซุกตัวลงไปในหมอน ใช้ขาเรียวตวัดเอาผ้าห่มมาคลุมร่าง ทำตามอย่างว่าง่าย


ผมตัดบทใส่เขาอย่างง่ายดาย และลัลก็เป็นเด็กดีเชื่อฟังผม ไม่งอแงอะไรต่อ แต่เอาเข้าจริงคือผมขลาดเขลาเกินไป ที่จะเริ่มใหม่กับคนที่เอาหัวใจตัวเองไปผูกกับคนอื่น


และมันยากมากที่จะเชื่อว่าลัลทำใจได้แล้ว ดวงตาของเขาที่ทอประกายภาพท้องฟ้าในตอนนั้นผมยังจำมันได้ดี


สีฟ้าเปล่งประกาย สดใสสวยงาม ไม่เหมือนยามเขามองผมหรือมองสิ่งอื่น ที่มักจะเหมือนมีทะเลอยู่ในดวงตา  ทว่าทะเลที่เป็นแค่ผืนน้ำสะท้อนสีของท้องฟ้า ยังไงก็สวยสู้ท้องฟ้าจริงๆ ไม่ได้



ผมนั่งเหม่อมองผู้ร่วมบ้านทานข้าว ลัลเองก็เหมือนรู้ตัวว่าถูกจ้อง เขาหันมามองผมบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งข้าวหมดจาน คนถูกจ้องเลยลุกขึ้นทำหน้าที่เอาจานไปล้างให้อย่างขัดเขิน


ทำไมคนอย่างเขาถึงโดนหักอกได้ ลัลแทบจะไม่มีตำหนิตรงไหน ใบหน้าสวย รูปร่างงดงาม อาจจะกวนประสาทไปบ้างแต่โดยรวมแล้วเขาก็นิสัยน่ารัก น่าเอ็นดู น่าทะนุถนอม ผมเชื่อว่าไม่มีใครที่เห็นลัลแล้วจะไม่ตกหลุมรัก เขาดูเป็นคนประเภทที่น่าเข้าหา มีสเน่ห์ล้นจัด ใครเห็นก็ต้องชอบ มีแต่ชอบมากหรือน้อยก็เท่านั้น สิ่งเหล่านี้ติดอยู่ในหัวผมตลอดตั้งแต่ลัลตื่น


คำถามที่หาคำตอบไม่ได้เพราะไม่กล้าถามเอาจากเขา ผมไม่อยากให้เขามีสีหน้าเหมือนโลกกำลังจะถล่มแบบนั้นอีก


“ลัล”


“หืม”


“...เปล่า ไม่มีอะไร”


ในเมื่อหาความจริงไม่ได้ ผมเลยคิดเอาเองว่าไอ้คนที่ชื่อฮิมคงไม่ได้ชอบผู้ชาย เป็นเหตุผลเดียวที่พอจะนึกออกในตอนนี้


ผมปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อตามธรรมชาติ คืนนี้เราไม่ได้ไปร้านเหล้าของจ๊ากอีก ลัลโดดงาน ส่วนผมไม่มีอารมณ์ออกไปไหน ไม่มีอารมณ์ทำอะไรด้วยซ้ำ ขนาดจะจับพู่กันยังแขยงเลย สุดท้ายก็มานอนดูทีวีโง่ๆ บนเตียง ในห้องที่เปิดแอร์เย็นๆ


ในระหว่างที่กำลังนอนผึ่งพุงอยู่นั้น คนเด็กกว่าก็เข้ามา ทำการจู่โจมใส่ผม ลัลพุ่งเข้ามาคร่อมตัวผมไว้ก่อนก้มลงจูบ บดเบียดสะโพกตัวเองเข้ามาให้แนบกาย


“อะไรเนี่ย”


เจ้าเด็กก่อเหตุไม่ตอบ มุดลงเข้ากับไหล่ผม กัดเข้าที่หัวไหล่เบาๆ


“เป็นหมารึไง” ผมบ่นในพฤติกรรมประหลาด


“เมื่อไหร่จะกอดผมสักที”


“...”


“ผมไม่เคยเจอใครทนผมได้นานเท่าคุณเลย”


“แล้วไง ไม่อยากเก็บสถิติแล้วหรือ”


“ไม่อยากแล้ว อยากให้คุณกอด”


“ทำไมต้องอยากให้ฉันกอด”


“...”


“หืม”


ผมเอ่ยเสียงย้ำคำถามอีกครั้ง ลัลนอนนิ่งทับตัวผม เขามุดหน้าไปมาราวกับพยายามหาคำตอบให้ตัวเองอยู่


“จะใช้ฉันเป็นตัวทดลอง หวังว่าจะทำให้ลืมหมอนั่นได้หรือไง”


“...คุณ”


“ฉันพูดถูกใช่ไหม”


“ผม...” เขาเงยหน้ามาสบตาผม ทิ้งคำพูดไร้เสียงไว้เนิ่นนาน “ผมไม่รู้”


“งั้นก็ปล่อย”


“ไม่เอา คุณ...ผมไม่รู้ ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใคร ผมเลยคิดว่าถ้าเป็นคุณคงได้”


“ได้อะไร”


“ช่วยผมได้”


“...” ผมเงียบ จ้องมองดวงตาเขาอีกครั้ง ลัลมีสีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่รู้ว่าเขาได้รับการสั่งสอนมายังไง เพียงแต่ผมเองก็ไม่ใช่เครื่องจักรหรือที่ระบายอารมณ์ให้ใคร


“แล้วคิดว่าฉันอยากช่วยนายหรือไง” จบประโยคคำถาม แววตาสีฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นสีน้ำทะเลตอนกลางคืน มันดำมืดและมีคลื่นรุนแรง


ลัลไม่ตอบ ค่อยๆ ผละออกจากตัวผมช้าๆ


“ผมขอโทษ...” จบประโยค น้ำทะเลก็ล้นทะลักออกมา หยดลงใบหน้าเขา “ผมขอโทษ ผมขอโทษ...”


เขาเอ่ยคำขอโทษซ้ำๆ ก่อนค่อยๆ ลุกออกจากตัวผม ลุกออกจากเตียง เดินโซเซเหมือนคนไม่มีเรี่ยวแรงตรงไปที่ประตูห้อง ผมนั่งขยี้หัวอย่างจนใจ และก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องนอนได้ ผมก็คว้าตัวเขาไว้ พาไปยังบนเตียงที่เพิ่งจากมา ผลักเขาลงไปนอนพร้อมกับกอดขังเขาไว้


“กอดแล้วนี่ไง” ผมบอกเขา รู้ทั้งรู้ว่าคนละความหมายกับกอดที่เขาต้องการ “ไม่ร้อง”


แต่การเห็นน้ำตาเขาก็ไม่สามารถทำให้ผมอยู่เฉยๆ ได้


ลัลสะอื้นมากขึ้น ก้มตัวซุกลงในอ้อมกอดของผม พรั่งพรูคำพูดที่หลุดออกมาโดยไม่ทันได้กลั่นกรอง ร่วมกับเสียงสะอื้นไห้ ทำให้จับใจความไม่ได้ ฟังไม่ออก


“ผมขอโทษ ผมไม่รู้... ไม่เคยเป็น”


“ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง คุณดี ผมเลย...ผมขอโทษ”


“เขา ฮิม ผมรัก..แต่คุณ มีคุณผมเลย...ผมไม่รู้”


“ผมไม่รู้ ไม่รู้ว่าต้องทำไงแล้ว”


จบคำพูด ลัลกรีดร้อง ร้องไห้หนักราวกับเด็กทารกแรกเกิด ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดผม เขาในตอนนี้เปราะบางยิ่งกว่าแก้วที่ร้าว


“ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไร” ผมปลอบใจเด็กขี้แง ลูบหลังเขาหวังให้เด็กน้อยหยุดร้อง “ไม่ร้อง”


ลัลทำให้อารมณ์ผมเหวี่ยงขึ้นลงได้ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และผมคิดว่าเขาเองก็คงสับสนมากไม่แพ้กัน  จนกระทั่งเวลาผ่านไป ลัลหยุดร้องแล้วแต่ยังไม่ขยับตัวออกไปไหน ฝังตัวเองอยู่ในอ้อมกอดผมแน่น คราวนี้ผมไม่ว่าอะไรแล้ว ผมไม่ได้อยากใจร้าย เพียงแค่ระวังตัวไม่ให้มีคนมาใจร้ายใส่ เพราะถ้าเขาคิดใช้ผมเป็นเครื่องมือลืมใครสักคน พอได้ตามต้องการแล้วเขาอาจจะเขี่ยผมทิ้งไป


ตอนนั้นแหละที่คนแหลกสลายจะเป็นผมเอง


“คุณ...”


“หืม”


 “ผม...มีเรื่องอยากจะเล่าให้ฟัง...”


“อืม”


“สนใจฟังไหม”


ผมมองหน้าเขา รับรู้ทันทีว่าลัลต้องการจะพูดถึงเรื่องอะไร และไม่มีความจำเป็นอะไรให้ผมเลือกปฏิเสธ อย่างน้อย การได้รู้จักเขามากขึ้นก็เป็นเรื่องดี


“เอาสิ”


ผมว่า รอฟังนิทานของซินเดอเรลล่าผู้อกหัก

 






สับสนทั้งพี่ทั้งน้อง ให้เวลาพวกเขาหน่อยนะ555

อีกนิดนึงก็จะเฉลยแล้วว

#ณพระจันทร์



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #695 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:10
    สงสารพี่อ่ะ ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้วะ

    หนีจากอกหักมาก็เจอคนอกหัก แม่ง
    #695
    0
  2. #663 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 13:37
    สงสารลัล สงสารพี่คุณ เจ็บปวดทั้งคู่เลย
    #663
    0
  3. #627 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:13
    ลัลทำไมอาการหนักขนาดนั้นอะ

    อกหักอารมจะสวิงขนาดนี้เลยเหรอ มีฟามหลังฝังใจอะไรกับฮิมอะ สงสัย
    #627
    0
  4. #570 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 11:08
    หนักอ่ะ มันหนักมากกก คุณก็เหมือนจะแน่ใจว่ารัก?แต่ก็ยังไม่แน่ใจ มันยังสับสนอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ ลัลก็เหมือนจะลืมฮิมได้แต่ก็ไม่ แบบเหมือนจากที่ลืมแล้วเริ่มต้นนับศูนย์ใหม่ แต่แค่เจอฮิมมันทำให้จากศูนย์กลายเป็นร้อยแบบเดิมอ่ะ ลัลยังไม่ได้ลืม ฮือเศร้า
    #570
    0
  5. #544 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 15:08
    หน่วงโคตรๆ คนพี่มีใจแต่ก็กลัวลัลใช้เป็นเครื่องมือ ส่วนคนน้องก็ยังสับสนอยู่ ขอให้ลัลเลิกสับสนเร็วๆเถอะะ หน่วงไปหมดแล้วว
    #544
    0
  6. #248 milddk (@mumimy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:33

    สงสารพี่คุณ ฮือ

    #248
    0
  7. #235 tensita (@tensita) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 11:33
    สู้ไปด้วยกันนะทั้งสองคน
    #235
    0
  8. #220 versense (@versense) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:28
    เหมือนในใจลัลยังรักฮิมอยู่เลยอะ สงสารพี่คุณแกนะอยากให้พี่แกเผื่อใจไว้บ้างอะ กลัววันหน้าน้องลัลยังสับสนไรงี้อะ เฮ้อมมมมมม
    #220
    0
  9. #215 mobemobee (@momaayty3986) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 18:33
    บางหนูน้องลัลก็เห็นแก่ตัวนิสๆ เราว่าในใจน้องยังมีฮิมอยู่ ขนาดเจอหน้ายังทำใจบ่ได้เลย ถ้าในความเป็นจริง พี่คุณถ้าไม่มีใจจะแอบผิดหวังทำไมน้อ อิอิอิซ่า555555เราว่าความสัมพันธ์หน่วงๆมาก พี่คุณเหมือนจะมีใจ แต่จริงๆก็เผื่อใจนิดๆเพราะหนีอะไรในตอนแรก5555555555 ลุ้นคร่ะ หรือจะจบที่ ลัลโย #หนีไปหนี
    #215
    0
  10. #214 madampinkthawi (@madampinkthawi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 11:21
    สู้ๆน้าาาา
    #214
    0
  11. #213 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 10:58
    ลุงกระดูกกระเดี้ยวเขาก็ไม่ดีแล้ว น้องลัลอย่าหักอกลุงเค้าอีกเลยนะคะ สงสารรร บทนี้น้องลัลร้องไห้หนักมากจริงๆเด้ออ เพราะอีพี่ฮิมคนเดียวเลยยยย
    #213
    0
  12. #212 Rung_moohham (@Rung_moohham) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 09:31
    น้องงงงง T T
    #212
    0
  13. #211 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 08:39
    สงสารน้อง สงสารพี่ด้วย
    #211
    0
  14. #209 modxv.3 (@newchamppreawmod) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 02:57
    โห ลัลกำลังจะดีขึ้นเชียว จู่ๆฮิมก็โผล่มาซะงั้น เทาๆหม่นๆไปหมดเลย แง้
    #209
    0
  15. #208 Quarto, (@minidark) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 01:03

    ฮือออออสงสารน้องมาก อยากรู้เหตผลของฝั่งฮิมด้วยเลย รอค่า

    #208
    0
  16. #207 SPwPS (@SPwPS) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:09
    สงสารน้องงงง สงสารพี่ด้วย อิพี่ฮิมจะโผล่มาทำไม
    #207
    0
  17. #206 Ben285-vip (@wannaporn-285) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 00:02
    สรุป 2 เรื่อง อีพี่ฮิมเลวสุด พี่คุณของน้องงงงดีเหลือเกิน //สงสารทั้งคุณทั้งลัลเลยอะ ลัลเองก็ยังร้องไห้ให้อีพี่ฮิมอยู่แต่ก็สับสนตัวเองเพราะพี่คุณยังอยู่ ส่วนพี่คุณยังไงก็แพ้น้องลัลอยู่ดีสินะ TT
    #206
    0
  18. #205 sun is shining so u r (@aiimmie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:58
    สงสารลัลมาก แต่สงสารพี่ด้วย ถ้าเป็นเราคงแย่มากเลย รู้แหละว่าลัลคงไม่กลับไปหาเค้าแล้ว แต่ก็จะร้องไห้เพราะเค้าอยู่งี้หรอ ละเราง่ะ ฮืออ
    #205
    0
  19. #204 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 23:57
    ก็ขอให้น้องลัลง้อคุณพี่แกได้เร็วๆ แล้วก็ขอให้พี่ฮิมจีบน้องโยติดสักที
    #204
    0