❍ Into the moonlight #ณพระจันทร์ |Yaoi| [สนพ.Rose]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,982 Views

  • 752 Comments

  • 2,555 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    495

    Overall
    24,982

ตอนที่ 24 : 00.12 am.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    1 ก.ค. 61

00.12 am.


เขางดงามกว่าพระจันทร์ดวงไหนๆ


ผมมองคนตัวขาวที่เปลือยกายนอนแผ่อยู่บนเตียงจากฝีมือของผม เนื้อขาวละเอียด นวลเนียนน่าสัมผัสไปหมดทุกช่องตาราง อดไม่ได้ที่จะลูบคลำผิวเนื้อก่อนบีบเค้นให้มันขึ้นสี ลัลบิดตัวเร่า ทรวดทรงสับส่ายราวกับผีเสื้อเริงระบำ เส้นผมสีดำยาวกระจายทั่วหมอน ใบหน้าละมุนเริ่มขึ้นสีระเรื่อ อุณหภูมิในตัวเขาร้อนขึ้น เช่นเดียวกับผม




XXX







รุ่งเช้ามาถึง สิ่งที่ผมทำหลังจากตั้งสติได้แล้วคือเดินหากรรไกรตัดเล็บ ลัลจัดข้าวของเป็นระเบียบ ทำให้ผมเจอสิ่งที่ต้องการง่ายๆ และเมื่อได้กรรไกรตัดเล็บมาแล้ว ผมก็ทำการจับมือของคนที่หลับสนิทบนเตียงมาตัดเล็บให้ โดยไม่สนใจว่าเจ้าของเล็บจะยินยอมหรือไม่


ลัลตื่นขึ้นในขณะที่ผมเริ่มตัดเล็บอีกข้างของเขา


“คุณ? ทำอะไรน่ะ”


“ตัดเล็บให้”


เขาไม่ตอบจ้องเล็บมือตัวเองที่ถูกผมบรรจงตัดให้ ผมจึงขยายความ “ข่วนแล้วเจ็บ”


ลัลหันขึ้นมามองหน้าอกผมที่ขึ้นรอยแดงลากเป็นเส้น ยังไม่นับที่แผ่นหลังที่เจ้าแมวนี่กรีดลงไปอีก เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ปล่อยให้ผมตัดเล็บยาวๆ นั่นต่อไป เมื่อครบสิบนิ้วผมก็ใช้ตะไบเล็บฝนให้เล็บสวยมน เกลี้ยงเกลา เจ้าแมวเซาดูชอบใจสปาเล็บที่ไม่ได้ขอนี่พอควร เมื่อเขาเอาแต่นอนอมยิ้ม


เสร็จสิ้นภารกิจ ผมตั้งท่าจะลุกไปเก็บเครื่องมือ ทว่าเจ้าของห้องกลับรั้งมือผมไว้ ดึงให้เข้าใกล้ตัวเองก่อนผลักให้นอนลงข้างๆ


“จะไปเก็บกรรไกรตัดเล็บ”


“ไว้ก่อน”


เขาว่า ซุกไซร้ซบลงที่หน้าอกผม บดเบียดสะโพกที่มีเพียงผ้าห่มผืนบางคั่นผิวเนื้อของเรา ผมตะปบลงเข้ากับเอวสอบ ไล่ลงไปบีบเฟ้นก้อนเนื้อนุ่ม


“เจ็บ...”


“...ก็อย่ายั่ว”


ผมแย้งคนขี้ยั่ว เอ่ยกระซิบข้างใบหูเขา ลัลยอมแพ้ เขาละสะโพกออกเปลี่ยนมามุดซบอกผมแทน


“คุณ...”


“อืม?”


“เป็นโลกให้ผมได้หรือยัง”


“ทำไมถึงยึดติดกับการหาคนเป็นโลกให้นักล่ะ”


“ไม่ได้เหรอ”


“...นายไม่ควรเอาตัวเองไปผูกติดกับใคร เรื่องที่ผ่านมาไม่ได้สอนเหรอ”


“...” เขาเงียบ ก้มหน้าอยู่ทำให้ผมไม่เห็นว่าลัลแสดงสีหน้าอะไร แต่กลัวว่าเด็กนี่จะคิดมากอีกเลยรีบบอก


“เปลี่ยนจากหาโลกใบใหม่เป็นมาอยู่โลกใบเดียวกันเถอะ”


ครานี้ ผู้ฟังยอมเงยหน้ามาสบตากับผม


“นายอยู่ในโลกของนาย ฉันอยู่ในโลกของฉัน บางเวลาฉันจะไปอยู่กับนาย และนายก็มาอยู่กับฉัน แบบนี้ดีกว่าไหม”


“มันต่างจากเดิมยังไง”


“ต่างสิ เพราะนายไม่จำเป็นต้องหาโลกใบใหม่ให้วุ่นวาย มีโลกของตัวเองเถอะ แล้วหลังจากนั้นเราจะไปหากัน”


เขาไม่ตอบ มุดหน้าลงไปซบอกผมดังเดิม ทำให้ผมคิดเอาเองว่าเจ้าเด็กดื้อคงตอบตกลงแล้ว


“ฉันไม่อยากให้นายกลัวการอยู่คนเดียว”


ผมกระซิบบอกเขาอีกครั้งก่อนที่เราจะหลับใหลไปในยามเช้า


คราวนี้เป็นลัลที่ตื่นก่อนผม เขาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแต่ไม่เรียบร้อย...หมายถึง บนตัวเขามีเสื้อผ้าครบชุด ทว่าเสื้อยืดสีขาวตัวบางยาวปิดกางเกงขาสั้นไม่ทำให้เขาดูเหมือนสวมใส่อะไรเท่าไหร่ เขายื่นแก้วน้ำที่บรรจุกาแฟมาให้ผม


“รู้ด้วยหรือ”


ผมหมายถึงเขารู้ว่าผมชอบดื่มกาแฟดำเพียวๆ ด้วยหรือ


“ผมสังเกตคุณตลอดนั่นแหละ” คือคำตอบของเขา


“แล้วเป็นไง” ผมเอ่ยถาม หลังจากดื่มกาแฟได้จิบนึง คนถูกถามหันมาทำหน้าสงสัย “เอวนาย”


“ก็ดี” เขายักไหล่ คงหมายตามอย่างที่เขาว่า ท่าทางยียวนจนผมแอบนึกว่าครั้งหน้าน่าจะลองเล่นงานจนเขาลุกขึ้นมากวนประสาทแบบนี้ไม่ได้สักที ลัลง่วนกับการเก็บเสื้อผ้าไม่ใช้แล้วลงตะกร้า พอเขาทำมันเสร็จแล้วก็เดินไปจัดของแถวๆ ชั้นวางอย่างไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ


“ลัล” ผมทัก “มานี่”


เขาส่ายหน้า “ผมรู้สึกแปลกๆ”


“ยังไง”


“ที่เราตื่นขึ้นมาที่ห้องนอนผม”


“ไม่ดีหรือ”


“จู่ๆ ผมก็คิด...คุณนอนทับที่ฮิมและผมก็กลัวว่า...”


คราวนี้เป็นผมที่ลุกไปหาเขา “เด็กโง่”


“ผมพยายามทำตามที่คุณบอกแล้วนะ...ยากจริง”


ผมหัวเราะขำ คิดว่าเขาต้องใช้เวลากับการปรับตัวนี้อยู่พอควร เขาโดดเดี่ยวมานานเกินไป และยึดติดกับใครสักคนมานานเกินไป พอผมเข้ามา...ไม่รู้สิ ผมคิดว่าผมเข้ามาทำให้เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวแต่ก็ไม่ได้เป็นที่ยึดติดให้เขาจนเขาลืมตัวเอง เขาคงสับสนที่เจอเหตุการณ์ใหม่ๆ ในชีวิต


“เอาตามตรงผมก็ยังคิดถึงฮิมนะ แต่มันไม่เท่าเมื่อก่อนแล้วตั้งแต่ผมเจอคุณ...”


“งั้นหรือ”


“ตอนนั้นที่ผมเจอเขาผมตกใจจริงๆ จะให้ไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงไม่ได้ในเมื่อเขาเคยเป็นโลกทั้งใบให้ผม”


ผมทำท่าจะพูดตอบแต่เขาก็แทรกขึ้นมาก่อน “แต่พอหันไปแล้วเจอคุณ ผมก็รู้แล้วว่าที่จริงผมต้องการอะไร”


“ถ้าเราตื่นมาที่บ้านฉันนายจะกังวลน้อยกว่านี้ไหม” ผมเอ่ยถาม ยกยิ้มเมื่อลัลพูดความในใจจนจบประโยค เขาดูฟุ้งซ่านกว่าที่เป็นจริงๆ


“น้อยลงมาก” เขาตอบ หันมาสบตากับผม “ผมอยากไปบ้านคุณเดี๋ยวนี้เลย”


และก็ตามบัญชาเจ้าหญิง


ลัลดูสงบขึ้นเมื่อย้ายมาอยู่ที่บ้านของผม เขานอนกลิ้งอ่านหนังสือที่ค้างไว้บนเตียงผมอย่างเป็นธรรมชาติ ผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ ได้กลิ่นคุณแล้วผมสงบ เขาว่าหลังจากที่ผมเอ่ยคำถามว่ามันแตกต่างอย่างไร


ให้ตายสิ ไอ้เด็กคนนี้ คนเพิ่งบอกอยู่หยกๆ ว่าอย่ายึดติดกันให้มากนัก


ผมนั่งลงข้างเขา วันนี้ตั้งใจโดดงานงานเต็มที่ ยกมือเกลี่ยปลายเส้นผมของเขาเบาๆ ลูบไล้เส้นผมนิ่มอย่างเพลินมือ


“คุณว่าผมตัดผมสั้นดีไหม”


“ทำไมล่ะ”


“คุณรู้ไหม...ในตอนนั้นผมตัดผมก็เพราะคุณ”


“หืม...จริงหรือ เพราะฉันทักไปตอนนั้นน่ะหรือ”


“อืม ฮิมเป็นคนบอกให้ผมลองไว้ผมยาว เขาคิดว่ามันน่าจะเหมาะ ผมเลยลอง แล้วพอคุณทักตอนนั้นมันทำให้ผมคิดถึงฮิม”


“ก็เลยคิดว่าตัดผมแล้วจะช่วยได้”


“อือ นอกจากจะช่วยไม่ได้แล้วยังไม่กล้าขอให้ช่างตัดให้สั้นกว่านี้อีกต่างหาก”


ผมหัวเราะเบาๆ “ดีแล้วนี่ นายเหมาะกับผมยาวออก” ก่อนลูบเส้นผมนิ่มเพลินมือต่อ “แต่ถ้าอยากตัดก็ไม่ว่ากัน”


“...ตอนนี้คงไม่อยากแล้ว” ผมเงียบ รอเขาพูดต่อ “ผมชอบให้คุณลูบหัวอย่างนี้”


และผมก็ก้มลงไปจูบเส้นผมสวยของเขาแทนการตอบรับ เรานิ่งเงียบกันไปพักนึง น่าแปลกที่คราวนี้ความเงียบที่มีเขาอยู่ด้วยไม่ทำให้ผมกระสับกระส่ายเหมือนที่แล้วมา


“คุณ” เป็นเขาที่ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน


“หืม”


“...ผมถามได้ไหม” เขาว่า ปิดหนังสือในมือ พลิกตัวมาสบตากับผม


“ว่ามาสิ”


“ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงกับผม”


ผมนิ่ง...นึกสักพักก่อนเอ่ย


“เหมือนสีฟ้า เยือกเย็นและสงบ ลุ่มหลงเมื่อได้มองเห็น ย้อมโลกที่เคยมีแต่สีขาวดำให้มีสีสัน และมันกลายเป็นสีที่น่ามองที่สุดในตอนนี้” ผมตอบ จ้องเข้าไปในดวงตาของเขา


ลัลเบะปากไม่เข้าใจ ผมเดาไว้แล้วจึงหัวเราะขำ ก่อนบอกให้เขาลุกตามมา


ลัลตามมาที่ห้องสตูดิโอของผม เดินมายังรูปภาพสองรูปที่ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง มันไม่ใช่รูปขนาดใหญ่ แต่จับใจทุกครั้งที่ผมได้เห็นหรือได้ลงมือแต่งแต้มให้มันสมบูรณ์


 “นายทำให้ฉันเป็นบ้า...” ผมว่า “ฉันไม่วาดรูปคนมานานแล้ว แต่จู่ๆ รูปแรกที่วาดคือนาย” ผมชี้ไปที่รูปที่ตั้งอยู่บนขาตั้งกระดานวาดภาพ


“และบ้ายิ่งกว่านั้นคือฉันพยายามเก็บดวงตานายลงในภาพวาดตั้งแต่เจอกันครั้งแรกๆ แต่มันไม่เคยสำเร็จสักที”


ผมชี้ไปยังรูปข้างๆ ที่วางอิงขาตั้งอยู่ รูปภาพที่เต็มไปด้วยสีฟ้าดาดๆ หลายเฉดทาทับกันมั่วๆ


เขายืนมองรูปของตัวเอง นิ่ง ไม่ขยับ


“นี่เป็นภาพที่สองแล้ว ภาพแรกขายได้ราคาดีเกินคาด” ผมจึงกล่าวต่อไม่ให้บทสนทนาเงียบ และเอ่ยติดตลกตอนท้าย


“สวย”


เป็นเขาที่ทำให้ความตั้งใจของผมล้มเหลว ทั้งห้องเงียบสงัด และเมื่อเขาหันมาสบตาผม โลกทั้งใบของผมก็ถูกเขาดูดลงไป ราวกับต้องมนต์สะกด ผมก้มลงมอบจุมพิตให้ซินเดอเรลล่าแสนรัก





ตอนที่หายไปหาได้จากเล้าเป็ดนะคะ ////


ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ

#ณพระจันทร์


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #719 nu_uu61 (@Parinda_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:01
    น้องจะรักพี่คุณจริงๆใช่มั้ย ขอร้องละ อย่าให้ใครเจ็บปวดอีกเลน ฮืออออ
    #719
    0
  2. #698 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:27
    พี่เขาลืมคนเก่าได้ใช่ไหม..
    #698
    0
  3. #668 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 14:16
    เขิน เขินมากกกก รู้สึกถึงความอบอุ่น ละมุนๆ นุ่มๆ เบาๆ ชอบบบ พี่คุณตัดเล็บให้น้องเป็ยโมเม้นที่น่ารักมากๆ
    #668
    0
  4. #632 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:43
    รักกันรักกัน
    #632
    0
  5. #575 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 12:35
    ตอนนี้เหมือนกับท้องฟ้าสดใส ปลอดโปร่ง แต่งแต้มไปด้วยก้อนเมฆขาว อยู่เต็มไปหมด
    #575
    0
  6. #547 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 15:54
    ตอนนี้ฟีลกู๊ดมั่กก ละมุนไปหมดดด เขินนนน ชอบตอนพี่ตัดเล็บให้ ค่อยๆซึมซับกับไปทีละนิดเนอะลัล
    #547
    0
  7. #337 tensita (@tensita) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 08:32
    ประทับใจจจจ
    #337
    0
  8. #336 Polka-neko (@Polka-neko) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 06:56
    ฝากคุณดูแลลัลดีๆด้วยนะ อย่าให้ฮิมเข้าใกล้เลย
    #336
    0
  9. #335 SPwPS (@SPwPS) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 05:44
    ฝากพี่คุณดูแลน้องลัลด้วยยย
    #335
    0
  10. #333 sun is shining so u r (@aiimmie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 00:34
    อยากจะมุดเข้าไปในฟิคแล้วสะกดจิต รักกันๆน้าา ฮือ ลัลน่าสงสารมาก มากจริงๆ น้องโดดเดี่ยวมาตลอด น้องเลบเคยชินกับการหาหลักยึด ขอให้ครั้งนี้น้องโตขึ้นและมีความสุขได้จริงๆสักที
    #333
    0
  11. #332 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:46
    แงงงง ดีแล้ว น้องกำลังจะดีขึ้น ได้รับการเยียวยาแล้วนะเจ้าเหมียว อบอุ่นละมุนมากเลยย
    #332
    0
  12. #331 mobemobee (@momaayty3986) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:43
    ต้องเม้นต์ว่าอะไรถึงจะพอ555555 กรีดร้องอย่างโหยหวนยังไม่พอที่คนเขียนจะได้ยินจากชั้นคนนี้ รอต่อไปเมื่อไหร่ดวงตาจะได้เป็นหน้าต่างของดวงใจ อิอิ ช้านมาทุกทาง55555 (มั่วสุด) แต่จริงๆยัยหนูลัลยังคิดว่าพี่คุณเปนตัวแทนอยู่เลยเศร้าจุง รอวันนั้นนะคะท
    #331
    0
  13. #330 MissbeeeBunnyfiy (@MissbeeeBunnyfiy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 23:07
    คือบั่บมันดีอะค่ะ คือแบบน่ารักมากอ่ะ โอ๊ยยยยนย อยากให้ลัลเลิกนึดติดสักที แต่ลัลก็กำลังพยายามอยู่สู้ๆนะหนู ทำได้เพราะมีเขาอยู่ข้างๆ อยู่แล้ว คนข้างบ้านอ่ะ 555555
    #330
    0
  14. #329 nongyollada (@nongyollada) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:49
    ฮื่ออ เขินนน
    #329
    0
  15. #327 GGINTONIC. (@fonzfonzjung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:24
    หวีดและกรีดร้อง เลิฟหฟ
    #327
    0
  16. #326 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 22:08
    ทำไมน่ารักขนาดนี้ ชอบบรรยากาศแบบเน้ ขอฟีลนี้เยอะๆ ค่ะ อิ_อิ
    #326
    0
  17. #325 Ben285-vip (@wannaporn-285) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    พี่คุณคนดีที่หนึ่ง น้องลัลน่าร๊ากกก
    #325
    0
  18. #324 otiosesone (@otiosesone) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    ตัวติดกันหนึบเล้ยยยย เขินนนน
    #324
    0