❍ Into the moonlight #ณพระจันทร์ |Yaoi| [สนพ.Rose]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 24,983 Views

  • 752 Comments

  • 2,555 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    496

    Overall
    24,983

ตอนที่ 26 : 00.13 am.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    7 ก.ค. 61

00.13 am.


“ลัล เป็นแบบให้หน่อย”


“ไม่เอาอ่ะ”


“ทำไมล่ะ ครั้งที่แล้วยังเสนอตัวอยู่เลย”


“ผมเมื่อย”


“นอนเฉยๆ ก็ได้”


เจ้าของดวงตาสีฟ้าจับจ้องมาที่ผมเมื่อจบคำชักชวน สุดท้ายคนคร้านก็บิดขี้เกียจ โก่งโค้งเห็นเส้นสันหลังเป็นลูกคลื่น จนน่าจับตีก้นให้ลาย ลีลาเยอะจริง หลังจากรอเขาบิดตัวเสร็จ ผมก็เดินนำไปที่ห้องทำงาน ผมจัดที่นั่งให้ลัลแล้วเรียบร้อย แสงวันนี้ดีจนอดไม่ได้จริงๆ ที่จะวาดเก็บไว้สักรูปสอรูป แสงสวยสว่างไม่จ้าไม่อ่อนเกินไป


เขานั่งลงบนที่นั่งที่ผมจัดเตรียม ก่อนเอนตัวนอนลงไป หลับตาพริ้ม นอนตามที่ผมบอกก่อนหน้านี้ไม่ผิดเพี้ยน เด็กนี่ชักจะเอาใหญ่แล้ว


แต่ทำไงได้ ผมก็ได้แต่วาดรูปเขาต่อไป ครานี้ลัลนอนยาว ทำให้ผมมีเวลาเก็บรายละเอียด เลยไม่ได้วาดเป็นรูปสเก็ตช์เหมือนครั้งก่อน เป็นรูปเหมือนในรอบหลายปีที่ได้วาดต่อหน้าเจ้าตัว เป็นรูปที่วาดแล้วมีความสุขในรอบหลายปีเช่นกัน


ลัลตื่นขึ้นในขณะที่ผมเก็บรายละเอียดแสงเงาใกล้จะเสร็จ เขาลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลืออยู่พักหนึ่ง ก่อนหันมาทางผม ท่าทางและองค์ประกอบดีจนผมบอกให้เขาอยู่นิ่งๆ แล้วรีบสเก็ตช์รูปเก็บไว้


พอเขาเห็นผมหยุดลากดินสอ ก็เลิกทำตัวนิ่งเป็นรูปปั้น เขาขยับตัวบิดขี้เกียจ


“ขออีกสักสองท่าสิ” ผมรีบบอกเขา ก่อนที่รูปปั้นจะเดินหนีไปเสียก่อน


“คุณอยากได้ท่าไหน”


“อะไรก็ได้”


ลัลนิ่งนึก จ้องหน้าผมก่อนลุกขึ้นยืน ปลายเสื้อสีขาวบางตกลงมาคลุมต้นขาขาวเนียน แสงแดดส่องผ่านจนเสื้อบางทะลุเห็นเนื้อผิว เขาเดินมาที่ผม เชื่องช้าทว่ามั่นใจในทุกย่างก้าว ราวกับแมวป่าล่าเหยื่อ


ก่อนที่ผมจะได้ถามว่าเขาเดินเข้ามาทำไม เด็กดื้อก็เข้ามาถึงตัวผมพอดี ทิ้งน้ำหนักตัวนั่งคร่อมตักผม


และผมก็ถูกช่วงชิงเสียงด้วยจุมพิตของซินเดอเรลล่า


“ทำอะไรน่ะ”


“คุณบอกทำท่าไหนก็ได้”


“หึ” ผมหลุดหัวเราะ เด็กดื้อขี้เล่นแถมยังช่างยั่วอีกแล้ว ผมวางดินสอเก็บไว้ที่ขอบกระดานวาดภาพ รู้ตัวว่าหมดเวลาวาดเล่นแล้ว ยกตัวเขาขึ้นอุ้ม เดินพาเขาไปวางลงบนที่นั่งที่เขาเพิ่งจากมาเมื่อครู่ มือล้วงเข้าไปในสาบเสื้อ บีบขยำเนื้อนวล ก่อนเริ่มบรรเลงบทเพลงแสนหวานท่ามกลางแสงอาทิตย์


“เหม่ออะไร” หลังจากจบกิจกรรม ลัลไม่ได้หลับเหมือนทุกที แต่เขานั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง จ้องแสงอาทิตย์ภายนอกเนิ่นนาน


“เปล่า” เขาหันมา


“ฉันถามได้ไหม...”


“ว่าอะไรล่ะ”


“ยังรักฮิมอยู่ไหม”


“...” ลัลเงียบ ใช้ดวงตาสีฟ้าที่ผมหลงสเน่ห์ จับจ้องมาที่ผมทำให้ขยับไปไหนไม่ได้


“ถ้าบอกว่าไม่แล้วก็คงโกหก” เขาเริ่มเอ่ย “ผมอยู่กับฮิมมานานเกินไป เคยชินกับการมีเขามากเกินไป ให้มาเลิกรู้สึกในวันสองวันคงทำไม่ได้”


ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป


“แต่...” เขาพูดขัดความเงียบ “ตอนนี้ผมรู้สึกอยากอยู่กับคุณมากกว่าอยู่กับเขา ใบหน้าที่ผมฝันถึงทุกคืนกลายมาเป็นคุณแทนที่เขา อยากทำอะไรหลายๆ อย่างกับคุณมากกว่าเขา”


ลัลขยับตัวมาใกล้ผมมากขึ้น “ความรู้สึกที่ผมมีต่อฮิมอาจจะยังไม่หายไป แต่ว่าตอนนี้ผมรู้สึกกับคุณมากกว่าเขาแล้ว...”


และผมก็คว้าเขามาประกบจูบ เก็บเสียงทุ้มเย็นไม่ให้เล็ดรอดออกมาอีก เมื่อผละจากรสจูบแสนหวาน เราประสานตากัน เป็นลัลที่เอ่ยขึ้นมาก่อน


“แล้วคุณล่ะ...?” เขาเอียงหัว ไม่ละสายตา “คิดอย่างไรกับผมบ้างแล้ว”


ผมยกยิ้ม “คงเหมือนกัน”


“แน่หรือ มั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วหรือ?” เขายิ้ม เอียงหัวอีกครั้ง ถามอย่างสงสัย น่ารักน่าชังนัก


“คิดว่า” ผมตอบกลับเขาไป ไล่มือตามกรอบใบหน้าละมุน


“ขี้โกงจัง ผมหลงคุณตั้งขนาดนี้”


“แล้วรู้ได้ไงว่าฉันไม่หลงนาย หืม”


“คุณพูดเหมือนยังโลเลอ่ะ” เขางอแง เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาทำหน้าบึ้งงอเหมือนเด็กเล็กๆ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูจนหลุดขำ


“ถ้ายังโลเลอยู่คงไม่ทำอะไรกับนายหรอก”


“คุณนี่ซีเรียสกับเรื่องพวกนี้จังนะ”


“ก็ไม่เชิงหรอก”


“มีอะไรไม่ได้บอกผมรึเปล่า”


“...”


“ผมเล่าเรื่องของผมตั้งเยอะแล้ว คุณลองเล่าเรื่องของคุณบ้างสิ”


“ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก”


“ไม่จริงหรอก เล่าเถอะนะ อยากฟัง” คนอยากฟังว่าพร้อมเอียงหัว ปล่อยให้เส้นผมยาวคลอเคลียอยู่ที่เนินไหล่


“ฉันไม่รู้จะเล่าอะไร”


“งั้นเริ่มจาก...ทำไมถึงย้ายมาอยู่ที่นี่”


“เบื่อกรุงเทพฯ”


“จริงหรือ”


“อืม อยู่ที่นี่แล้วสงบจิตสงบใจได้มากกว่า”


“ไม่ใช่ว่าหนีใครมาหรอกนะ”


“คิดมากแล้ว”


“คุณรู้ไหม ตอนแรกผมคิดว่าบ้านนี้เป็นบ้านร้างมีอาถรรพ์ด้วยแหละ ผมอยู่มาเป็นสิบๆ ปี เจ้าของเปลี่ยนบ่อยมาก ไม่มีใครอยู่นานเกินห้าปีเลย”


“งั้นหรือ”


“ผมเลยคิดว่าบ้านนี้อาจจะมีผี”


“ไร้สาระ”


“อืม มองเห็นอยู่ฝั่งตรงข้ามทุกวัน พอได้เข้ามาอยู่จริงๆ ก็คิดว่าคงไม่ได้มีผี”


“แน่สิ บ้านนี้เป็นของคนรู้จักเพื่อนฉัน เขาแนะนำให้ เลยได้ราคาถูกมาเฉยๆ ฉันมาอยู่ได้หลายเดือนแล้ว ถ้าจะมีอะไรนายก็คงเจอพร้อมกันไปแล้ว”


“อืม...ผมรู้ว่ามันไม่มีอะไรหรอก” เขาวรรค น้ำเสียงฟังดูเบาบางเลื่อนลอย “แต่ว่าคุณจะไม่ย้ายออกไปไหนใช่ไหม”


“...”


“อ่า...ผมว่าแล้ว มีอาถรรพ์จริงๆ ด้วย”


“ฉันไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน บ้านฉันอยู่กรุงเทพฯ”


“ผมก็คิดว่าอย่างนั้น” เขาตอบ น้ำเสียงหงอยเหงาจนน่าสงสารจับใจ ผมไม่เคยคิดถึงข้อนี้มาก่อน อย่างที่บอก ผมย้ายมาอยู่ที่นี่เพื่อหลบหนีความวุ่นวาย ไม่ได้คิดว่าจะอยู่ลงรากปักฐานจริงจัง และก็ไม่ได้วางแผนว่าจะอยู่ถึงกี่ปี หวังจ่ายค่าเช่ารายเดือนไปเรื่อยๆ ในตอนแรกมันก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากหรอก แต่พอมีลัลเข้ามาแล้วทำให้ผมเริ่มต้องวางแผนชีวิตใหม่


ผมไม่รู้จะอยู่ที่นี่ได้นานแค่ไหน แต่ผมไม่อยากทิ้งให้ลัลอยู่คนเดียว


ลัลเองก็เหมือนจะรู้ว่าผมคิดอะไร เขาขยับตัวมาออดอ้อน ซบใบหน้าละมุนเข้ากับไหล่ผม คลอเคลียเหมือนแมวขาดความรัก ให้ตาย ก็เขาเป็นซะอย่างนี้แล้วผมจะทิ้งเขาลงได้ยังไง


“ไปอยู่ด้วยกันไหม”


“หืม”


“ถ้าวันหนึ่งฉันต้องย้ายออกจริงๆ ไปอยู่ด้วยกันไหม”


เขาไม่ตอบ ไม่หันมาสบตา ไม่ขยับตัว ผมกอดเขา สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน ลัลขยับเพียงสองแขนเพื่อเอื้อมมากอดรอบเอวผมไว้ ราวกับพยายามเชื่อมั่นในคำสัญญา


ก่อนที่เราจะไปร้านจ๊าก ผมเก็บงานวาดภาพอีกระยะหนึ่ง เจ้าลัลมาป้วนเปี้ยนคอยก่อกวนอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ปกติเวลาผมทำงานเขาจะไม่ค่อยเข้ามายุ่ง แต่ตอนนี้กลับนอนกลิ้งอยู่ในห้องที่มีแต่คราบสี วนเวียนอยู่ในห้องสตูดิโอของผมไม่ไปไหน


“ลัล ขอพู่กันหน่อย”


เจ้าตัวป่วนยังป่วนไม่พอ เมื่อเขาเอาพู่กันของผมไปเสียบที่ขอบกางเกง พอผมจะเรียกใช้เขาก็จะเดินมาใกล้ๆ ปล่อยให้ผมหยิบเลือกพู่กันที่ขอบกางเกงเขา งานของผมไม่ได้ต้องการความจริงจังอะไรในเรื่องของอารมณ์ แค่วาดภาพเหมือนของร้านอาหารแห่งหนึ่งตามรูปถ่าย ทำให้ผมไม่ต้องใส่ความรู้สึกลงไปมากมาย และทำให้ผมไม่หงุดหงิดที่เขามาป่วนแบบนี้ ถึงจะเสียสมาธิอยู่หน่อยๆ ก็ตาม


แน่นอนว่าถ้าผมกำลังทำงานที่เป็นภาพนามธรรมที่ต้องใช้อารมณ์ความรู้สึกเยอะๆ ล่ะก็ ผมคงไล่ตะเพิดเขาไปแล้ว แต่อันที่จริงถ้าลัลรู้ว่าผมซีเรียส เขาก็จะไม่มากวนอย่างนี้หรอก


จนสุดท้าย ผมก็ยอมแพ้ในเวลาสองทุ่มครึ่ง บอกลัลให้ไปเตรียมตัวไปร้านจ๊าก ตัวป่วนมีสีหน้ายินดีอย่างเห็นได้ชัด และไม่รอช้าที่จะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เตรียมออกบ้าน


ไม่นานเราก็มาถึงที่หมาย แม้ช่วงนี้ลัลจะโดดงานบ่อยแต่เจ้าของร้านดูจะไม่ว่าอะไร อันที่จริงผมว่าจ๊ากแค่อยากช่วยเพื่อนเฉยๆ มากกว่า เขาไม่ได้สนว่าลัลจะทำงานรึเปล่าด้วยซ้ำ แค่ตำแหน่งของลัลก็พอจะรู้แล้ว ใครที่ไหนจะจ้างให้เพื่อนตัวเองมานั่งเฉยๆ บ้าง


ลัลเล่นกับเจ้าจิ้งจอกตรงลานจอดรถสักพักก่อนเราจะเข้าไปในตัวร้าน ไอ้จ๊ากออกมาต้อนรับเหมือนเคย


จ๊ากอวดว่าวันนี้จะมีวงดนตรีของรุ่นน้องที่คณะมาเล่นด้วย จ๊ากบอกว่านานๆ ทีวงดนตรีที่คณะจะได้มาสักครั้ง เหตุเพราะไม่ค่อยมีเวลาซ้อม เนื่องจากโปรเจคทับถม พอตอนนี้มีโอกาสซ้อมแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้แสดง จ๊ากเลยจ้างมาเล่นที่ร้านแทน วันนี้จึงมีเด็กคณะนี้มากันที่ร้านเยอะหน่อย


ผมพยักหน้ารับรู้ ลัลเองก็เช่นกัน แต่เราก็ไม่ได้ไปสนใจใครต่อ นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมด้วยกันเหมือนปกติ


ลัลดูไม่ได้สนใจกับคนในคณะขนาดนั้น ผิดกับจ๊ากที่ดูเป็นเด็กกิจกรรม และตื่นเต้นที่จะได้เจอคนรู้จักที่คณะอีก เรานั่งมองบรรยากาศไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงวงดนตรีของรุ่นน้องเขาขึ้นเล่น ลัลไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรเป็นพิเศษ อันที่จริง ผมไม่เคยเห็นเขารู้สึกสนใจอะไรเป็นพิเศษเลยด้วยซ้ำ


ดวงตาสีฟ้าเฉื่อยชากับสิ่งแวดล้อมรอบข้างจนน่าเสียดาย


คิดว่าถ้าเขาตื่นตัวกับสิ่งรอบข้างมากกว่านี้ดวงตาของเขาคงเปล่งประกายสวยกว่าเดิมน่าดู แต่ไม่เป็นไร ให้มันเปล่งประกายเฉพาะตอนที่อยู่กับผมแค่คนเดียวก็พอแล้ว


เพลงแรกเล่นจบ เพลงต่อไปก็ตามมาทันที ผมหันไปมองรอบๆ ร้านเห็นผู้คนเยอะกว่าปกติ คงเพราะมีเด็กที่คณะสถาปัตย์มาเยอะอย่างที่จ๊ากบอก เลยไม่ได้ตกใจอะไร เพียงแต่ชั่ววินาทีที่สายตาของผมปะทะเข้ากับร่างของอีกคน หัวใจผมที่เต้นอย่างสงบนิ่งมาโดยตลอดพลันสั่นสะท้าน


ดูเหมือนพระจันทร์จะเล่นตลก เมื่อคนที่ถูกผมจับจ้องหันมาสบตากับผมเข้าราวกับถูกผีบอก และเขาก็นิ่งค้างไปเช่นกัน


ผมหนีความวุ่นวายมาอยู่ต่างจังหวัด ใช่ มันเป็นเหตุผลแค่ส่วนเดียว แต่ผมรู้อยู่แก่ใจว่าที่ผมย้ายมาเพราะหวังว่าจะได้เจอกับคนๆ หนึ่งอย่างบังเอิญเข้าสักวันแค่นั้นเอง ผมแค่อยากรู้ว่าเขายังสบายดี แม้ว่าเขาอาจจะไม่อยากเจอหน้าผมแล้วก็ตาม


จบความคิด ร่างเล็กที่ถูกผมจับจ้องก็เดินเข้ามาเรื่อยๆ


ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องอย่างอ่อนแรง ผมพบอดีตครึ่งของหัวใจที่เคยหายไป


โยธา...


“คุณ?”


ผมสะดุ้งเมื่อน้ำเสียงของลัลปลุกให้ตื่นจากภวังค์


“มีอะไรรึเปล่า”


“อ้อ...เปล่า” ผมตอบเขา น้ำเสียงเบาและแห้งเหือด หายใจไม่ทั่วท้อง สายตาสลับไปมาระหว่างลัลและโยที่กำลังเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ


ไม่อาจควบคุมกาลเวลาให้หยุดหรือย้อนกลับไปได้ โยธามาถึงตัวผมในที่สุด


“พี่คุณ...พี่ลัล...”


ฉับพลันที่สิ้นสุดเสียงเรียกของโย สีหน้าของลัลบึ้งตึง แววตาแข็งทื่อ บ่งบอกถึงการไม่ต้อนรับการมาของเขาอย่างเห็นได้ชัด ผมไม่ได้ถามถึงสาเหตุ เขาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน


“มาทำไม ฮิมไม่มาด้วยหรือไง”


“พี่ฮิมติดงานครับ...”


จบการพูดคุยของสองคน เสมือนมีฟ้าผ่าลงมาทำให้ทุกอย่างกระจ่าง


ผมรู้ว่าทั้งสองฝ่ายรู้จักกันแทบจะทันที จากเรื่องเล่าของลัล เขาเคยเอ่ยถึงชื่อของคนที่พรากฮิมจากไปว่าชื่อโย ในตอนแรกผมไม่คิดว่าจะเป็นโยธาคนเดียวกับที่ผมรู้จัก แต่พอได้เห็นแววตาของเขาที่มองมาที่โยแล้วผมถึงรับรู้ได้โดยแทบไม่ต้องเดา เชื่อมโยงที่มาที่ไปสรุปในใจได้อย่างง่ายดาย โยคือคนที่ฮิมรัก คนที่พรากฮิมไปจากเขา


หัวใจผมสั่นสะท้าน เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งรุนแรง ไม่คิดว่าโลกจะกลมถึงเพียงนี้ ไม่คิดว่าพระจันทร์จะเล่นตลกให้เรื่องราวของเราอยู่บนเส้นเดียวกัน ผมตกใจที่ทุกอย่างมาเชื่อมโยงกันเช่นนี้จนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ


“พี่ลัล...กับพี่คุณ รู้จักกันเหรอครับ”


“...” ไม่มีคำตอบจากลัล


เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าสู่สภาวะเงียบ ผมจึงเอ่ยถามเขา “โยสบายดีนะ”


“...ครับ โยตกใจหมดเลยที่เจอพี่คุณ”


“...พี่ก็ตกใจที่เจอเรา”


“ไม่เจอกันมาหลายปีแล้วเนอะ พี่คุณมาเที่ยวเหรอครับ”


“เปล่าหรอก...”


“งั้น...เอ่อ...มาหาใครรึเปล่าครับ” เขาถาม ฝืนยิ้มสบตาคนข้างๆ ตัวผม


“พี่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนน่ะ”


“อ้อ ดีจังเลย”


“ว่างๆ ก็มาหาได้นะ”


“ได้สิครับ พี่อยู่แถวไหนล่ะ”


“หมู่บ้านOOน่ะ”


“ครับ ไว้ผมไปหานะ” ผมยิ้มรับ ก่อนเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาในใจนับปี


“โย...ตอนนี้...เป็นยังไงบ้าง โอเคไหม”


“...ก็ดีครับ พี่ล่ะ”


“ดี”


ผมยกยิ้มตอบให้เขา สบตากับดวงตากลมที่อยู่ภายใต้เปลือกตาชั้นเดียวอันเป็นเสน่ห์ของเขา เมื่อได้ยินเสียงได้เห็นภาพคนตรงหน้า ห้วงความทรงจำถาโถมเข้ามาใส่ผมไม่ยั้งเมื่อได้จ้องหน้าเด็กคนนี้ ทุกวินาทีที่ผมเคยอยู่กับเขา ทุกความรู้สึกเข้าโจมตีโดยไม่ทันได้รับมือ ความคิดถึง คะนึง ห่วงหาที่มีให้เขามาตลอดหลายปี ในวันนี้เหมือนมันกำลังล้นพรั่งพรูออกมา ใบหน้าของโยเปลี่ยนไปจากเมื่อครั้งก่อนเล็กน้อย เขาเติบโตขึ้น และผมดีใจที่เขายังแข็งแรงดี


พายุหมุนในหัวผมเกิดขึ้นภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบเป็นป่าช้าในระยะเวลาสั้นๆ


ยังไม่ทันได้สานต่อบทสนทนา จู่ๆ ลัลก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นแล้วเดินจากไป


ทิ้งผมให้อยู่กับโยสองคน ผมหันซ้ายหันขวาตัดสินใจ ภายในใจสับสนปั่นป่วน แม้ในตอนนี้อยากจะคุยกับโยมากกว่านี้ เพราะไม่ได้เจอเขามานาน แต่ว่าในใจกลับว้าวุ่นคิดถึงคนที่รีบเดินจากไป จึงได้แต่อ้ำอึ้ง บอกลาโยธาอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งไปหาลัลทันก่อนที่เขาจะสตาร์ทรถหนี


จริงๆ เลย


ผมรีบจับตัวเขาไว้ พิงกับรถมินิคูปเปอร์สีดำ รีบเอ่ยถามถึงอาการปึงปังของเขา


“ลัลเป็นอะไร”


“คุณรู้จักกับโยหรือ” เขาถามเข้าประเด็นทันที


“...อืม นานแล้ว”


“เขาเป็นคนที่ทำให้คุณมาอยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม”


“...”

เขาเป็นคนที่พรากหัวใจผมไปด้วยเช่นกัน


ผมคิดในใจ ผมไม่รู้ว่าลัลรู้หรือมองออกได้ยังไง ผมอาจจะแสดงท่าทางชัดเจนเกินไปแต่ถึงอย่างนั้น ดวงตาสีฟ้าที่ผมชื่นชอบเริ่มหม่นแสง ไม่ต่างจากดวงจันทร์ที่หายตัวเข้ากลีบเมฆครึ้ม ริมฝีปากเล็กค่อยๆ เผยออกกล่าวคำ


“ผมเกลียดเขา”


ฉับพลันที่ได้สบตากับเขา ผมเห็นอุทกภัยครั้งใหญ่อยู่ในนั้น





อีกหนึ่งโค้ง...

#ณพระจันทร์

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #752 mmymindss (@mmymindss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 20:08
    ลัลก็คือ แตกสลาย จะร้อง
    #752
    0
  2. #737 Junery. (@Juneryu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 21:00
    พี่คุณชอบกินเด็กหร๊ออ
    #737
    0
  3. #728 vviwian (@vuffle-view) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:51
    โอโห กลมซะ ตอนเเรกคิดว่าไลน์เรื่องสองคู่นี้คงเชื่อมกันเเบบเดินผ่าน หรือเป็นเพื่อนกันเฉยๆ เเต่พอเฉลยว่าฮิมเคยเป็นโลกของลัล นี่ก็แบบของคุณคงไม่ใช่โยหรอกม้างงงง สรุปจ่ะ โลกกลมดิ้ก
    #728
    0
  4. #714 kapooksung (@yurisung) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 12:39
    สาหัสส
    #714
    0
  5. #711 winterwinddd (@bo1360) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 22:12
    ช้อคไปเลยค่ะ สงสารลัลจัง
    #711
    0
  6. #699 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:34
    ... บ้าบอสุดๆ
    #699
    0
  7. #670 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 14:28
    ทุกคนชอบโยหมดเลยเนอะ ลลัลลล มาอยู่กับเรามา เราจะดูแลลัลเอง เราจะโอบกอดลัลเองงง
    #670
    0
  8. #641 poonplin (@ok-world89) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 15:30
    เวงงง เพิ่งเจอออ ชอบบบ
    #641
    0
  9. #633 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 22:51
    อาวแล่วววววววว โลกมันกลมขนาดนี้เล้ยยยย
    #633
    0
  10. #586 __mmint (@SutitaPutkeaw) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 00:25
    สงสารลัลสุด ใครๆก็รักโย
    #586
    0
  11. #576 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 17:01
    ฉันว่าแล้ว!!โอ้ยยยยย ปวดใจมากกก สงสารลัล น้ำตาแตกอ่ะ
    #576
    0
  12. #548 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 16:06
    ฮืออ น้องลัลลูกกก สงสารรร โยไม่ผิดแต่สงสารลัลมากกว่าอาา คุณพระจันทร์อย่าใจร้ายกับน้องนักเลยแค่นี้น้องก็พังจะแย่แล้ว TT
    // แอบเอ็นดูลัลมากกว่าโยนิดนึง
    #548
    0
  13. #500 summerbb (@reddddcrab) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 10:26
    พูดไม่ออก ลัลน่าสงสารจริง โอย เอาจริงก็น่าสงสารหมด พระจันทร์เหมือนเล่นตลกกับพวกเขาเลย
    #500
    0
  14. #472 PeEarn (@PeEarn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 13:34
    ลัลคงนอยชหอ่ะ แบบทำไมใครๆก็รักแต่โยงี้
    #472
    0
  15. #399 'm yours. V.I.P (@magis) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:58
    โอ้มายก้อดดดดด น้องลันของพรี่
    #399
    0
  16. #385 nongyollada (@nongyollada) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:57
    โอ๋นะน้องลัล ฮื่ออ
    #385
    0
  17. #384 K.Polariz (@kokonight) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:54
    ถ้าเราเป็นลัล เราคงสติเเตกอ่ะ เเบบ ทำไม ต้องเป็นคนเดิมๆที่ ทำให้เราเป็นเเบบนี้ โยไม่ได้ผิดนะ เเต่เเบบ เจ็บเเทนลัลอ่ะ ชีวิตต้องมาเจ็บซ้ำๆ อะไรขนาดนี้ อยากให้ลัลได้พักบ้าง ไม่อยากให้ลัลเจ็บอีกเเล้วอ่ะ เเง
    #384
    0
  18. #377 Extra Ordinary (@Orndinaryme) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 18:23

    สงสารน้องลัลจับใจ ... ทั้งฮิมทั้งทั้งคุณรักโย T T

    #377
    0
  19. #376 tensita (@tensita) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:53
    พระจันทร์ใจร้ายเกินไปแล้ว
    #376
    0
  20. #375 madampinkthawi (@madampinkthawi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 13:38
    โอ้ยยยย ไม่น่าที่เปนอย่างที่คิดเลย สลับคู่กันรุ้จักกัน พายุกำลังมาาาาา
    #375
    0
  21. #374 lobilo (@lobilobilo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 10:50
    โอยยย ลัลสาหัสอ่ะ แผลแรกยังไม่หายดีแผลใหม่มาอีกแล้ว หน่วงใจเหลือเกิน น้องโยก็น่าเห็นใจไม่น้อย ทฤษฎีโลกกลมนี่เล่นเอาปวดหัว หวังว่าพี่คุณจะชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองในหลายๆความหมายด้วย
    #374
    0
  22. #373 Polka-neko (@Polka-neko) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 10:18
    โอ้ยยยยยยย สงสารลัล *กอดดดดด*
    #373
    0
  23. #372 taetae_somy (@aenine_ss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 10:07
    เนี่ยยโอ้ยยสงสารน้องลัล
    นี่อ่านไปยังแอบเจ็บตาม​ ความรู้สึกเหมือนเรากำลังแพ้ให้คนๆเดิม2ครั้ง2คราอ่ะ​ น้องลัลของพี่อยากกอดปลอบ
    #372
    0
  24. #371 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 09:27
    บ้าจริงงงงง นี่มันหายนะชัดๆ เหมือนแกล้งกันอ่ะ โอ่ยยยย จะร้องไห้ สงสารลัล
    #371
    0
  25. #370 WaraphornSenagan (@WaraphornSenagan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:22

    ถ้าเราเป็นลัล เราก็เกลียดนะ ผู้ชาย 2 คน ที่เรารักและกำลังจะรัก ตกอยู่ในบ่วงของคนคนนั้น

    มันคงเจ็บน่าดู และคงต้องถามว่า มันเป็นเจ้ากรรมนายเวรของกู ตั้งแต่ชาติไหนวะ

    #370
    0