❍ Into the moonlight #ณพระจันทร์ |Yaoi| [สนพ.Rose]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,016 Views

  • 752 Comments

  • 2,557 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    529

    Overall
    25,016

ตอนที่ 29 : 00.14 am.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    16 ก.ค. 61

00.14 am.


จบเรื่องราว ลัลทำเพียงมองผมนิ่ง ดวงตาสีฟ้าไม่สะท้อนภาพอันใด


“กับโย...มันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว ฉันเป็นฝ่ายผิดที่ไม่ห้ามใจจนทำไม่ดีใส่เขา ตั้งแต่วันนั้นเราก็ยังไม่ได้คุยทำความเข้าใจกันดีๆ เลย”


“...”


“โยหลบหน้าทุกคน หนีทุกอย่างมาที่นี่”


“คุณก็เลยมาตามเขา?”


“...”


“สุดท้าย คุณยังก็ยังรักเขาใช่ไหม”


“...”


“ที่ไม่ยอมมีอะไรกับผมสักทีก็เพราะเขาใช่ไหม”


“...”


“ที่ไม่ยอมทำอะไรให้มันชัดเจนสักทีก็เพราะเขาใช่ไหม”


“ลัล...”


“ผมพอแล้วล่ะ”


“ลัล ฟังก่อน”


“ผมจะกลับบ้าน”


เขาว่า ผมถอนหายใจ เปิดประตูให้เขาเข้าไปนั่งในรถก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ ออกรถไปสู่จุดหมายปลายทาง ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร ลัลร้องไห้เงียบๆ จนผมใจเสีย ทว่าพอเอื้อมมือจะเช็ดน้ำตาให้เขาก็เอียงหน้าหนี


ไม่ใช่ อย่างที่เขาคิด


แต่ก็ใช่ว่าไม่ใช่เลย


ผมหนีมาอยู่ที่นี่เพราะตัวเองขี้ขลาดเกินกว่าจะเผชิญหน้าต่อเพื่อนฝูง แม้ในตอนนั้นผมมักจะหมกตัวอยู่แต่ในบ้านก็จริง นานๆ ทีออกไปข้างนอกบ้างและนั่นทำให้ผมบังเอิญเจอคนรู้จักเป็นครั้งคราว ผมสู้หน้าพวกเขาไม่ติด ด้วยความอ่อนแอและน่าสมเพช สุดท้ายผมจึงย้ายตัวเองมาอยู่ที่นี่


เหตุผลที่ผมเลือกที่นี่คือโยธา


ผมอาจจะไม่ได้หนีความจริงมาหรอก ผมมาเพื่อเผชิญหน้ากับมัน


คิดว่าอย่างน้อยได้มาหายใจใกล้เขาคงจะดีขึ้น ห่างไกลจากคนรู้จักคงจะดีขึ้น ความผิดของผมแม้ไม่อาจได้รับการให้อภัย แต่ถึงอย่างนั้นการหนีจากสถานที่ที่มีแต่ความทรงจำเก่าๆ ก็ช่วยทำให้ผมไม่เป็นบ้า


และการหลอกตัวเองว่าสักวันอาจจะได้เจอกับโยเข้าโดยบังเอิญก็ทำให้ผมมีชีวิตอย่างมีความหวังมาจนถึงทุกวันนี้


จนกระทั่งได้เจอลัล


ทั้งผมทั้งเขาต่างเป็นคนที่ผิดหวังในรักทั้งคู่ ลัลเป็นประเภทที่พยายามหารักครั้งใหม่เพื่อกลบกลืนลืมความทรงจำเก่า ผิดกับผมที่เก็บความทรงจำเก่าๆ ไว้ และหลีกเลี่ยงการมีรักครั้งใหม่


ความตั้งใจที่จะหนีความรักทุกอย่างมันล้มเหลวเมื่อได้เจอเขา แววตาสีน้ำทะเลจับใจผมได้อย่างจัง แม้ว่าจะพยายามห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวกับคนแปลกหน้าที่เป็นแค่เด็กข้างบ้าน แต่ลึกๆ แล้วยังไงผมก็รู้ตัวอยู่ดีว่าห้ามไม่ได้ ลำพังแค่หน้าตาของเขาก็ยั่วยวนมีเสน่ห์มากพออยู่แล้ว ยิ่งเขามานัวเนียชิดใกล้มากขนาดนี้ มีหรือที่ผมจะไม่หวั่นไหว


เพียงแต่ผมเองก็ยึดติดกับโยมากเกินไป ความทรงจำของโยกับผมมีมากเกินไป ผมกับเขารู้จักมานาน แม้สุดท้ายจะเป็นได้แค่พี่น้อง แต่เหตุการณ์ต่างๆ ที่ผมได้ใช้ร่วมกับเขาไม่ใช่แค่ปีสองปี มันฝังรากลึกและยากที่จะลืม


โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับเรื่องคืนนั้น เรื่องที่ผมได้ทำความผิดร้ายแรงที่สุดในชีวิต มันฝังอยู่ในใจตลอดมา


โยชอบผม การที่เขาไม่ได้บอกผมตั้งแต่แรกคงเป็นเพราะผมเองก็ทำตัวไม่ชัดเจน ไม่ผิดที่โยจะเลือกเพื่อนผม และเก็บผมไว้เป็นพี่ชายของเขาต่อไป และนั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะแตะต้องหรือรุกล้ำเขาได้ เขาเป็นคนรักของเพื่อน ทั้งๆ ที่ผมควรจะรู้กฎข้อนี้ แต่ก็ยังฝ่าข้อห้าม ลงมือกระทำตามความต้องการที่อยู่ในส่วนลึกของใจ ผมอยากอธิบายให้ลัลเข้าใจ เสียแต่ตอนนี้สภาพของลัลคงไม่พร้อมที่จะฟัง


ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกับการอยู่ในความรู้สึกผิดเลวทรามที่ตัวเองกระทำมาเป็นปี


“ผมจะกลับบ้าน”


ลัลบอกหลังจากที่เรามาถึงหน้าบ้านของผม เขาพูดจบก็ลงจากรถไปโดยที่ไม่ได้สนใจว่าผมจะทำยังไง เจ้าตัวรีบไขกุญแจเข้าบ้านตัวเองไป ทิ้งผมไว้ให้อยู่กับพระจันทร์ตามลำพัง


ผมเก็บรถเขาเข้าบ้านตัวเอง


และเมื่อเดินเข้าไปในบ้าน ผมก็ทิ้งตัวลงบนโซฟารับแขก หัวสมองพยายามเรียบเรียงความทรงจำใหม่ ตอนนี้ผมมีลัลแล้ว โยเป็นแค่อดีต ผมไม่ควรคิดถึงเขาอีก ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะกลับไปหาเพื่อเอ่ยคำขอโทษเหลือเกิน อยากขอโทษที่ทำให้ชีวิตเขาต้องมาเป็นเช่นนี้ ขอโทษที่ทำให้รอยยิ้มสดใสหายไป ขอโทษที่อยู่ดูแลไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว


ท่ามกลางความเงียบ เสียงความคิดผมดังขึ้น ผมยกมือมาปิดหน้าตัวเอง ถอนหายใจ ลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อให้หัวเย็นลง


คำตอบของผมคือปัจจุบัน มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว จมอยู่กับอดีตไปไม่ช่วยให้ชีวิตผมก้าวต่อ


จนกระทั่งหาคำตอบได้แล้ว ผมเดินไปยังบ้านตรงข้าม


หลังจากที่รู้ที่ซ่อนกุญแจของลัล ผมก็ขอเขาปั๊มกุญแจสำรองเผื่อมีเหตุฉุกเฉิน เจ้าตัวไม่ได้ว่าอะไรและมันก็ช่วยผมได้ในตอนนี้ ผมไขกุญแจเข้าไป เดินขึ้นไปยังห้องเขาท่ามกลางความมืด จนมาถึงห้องนอนของเขา


คราวนี้ลัลล็อคห้องไว้...


ผมไม่มีกุญแจห้องเขา แต่จำได้ว่าห้องอีกฝั่งหนึ่งมีห้องน้ำที่เชื่อมกับห้องของเขา ผมหวังว่ามันจะไม่ได้ล็อค


และขอบคุณที่มันเป็นอย่างที่หวัง


ผมเข้ามาหาลัลได้จากห้องน้ำที่เชื่อมกับอีกห้องหนึ่ง ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็นห้องของพ่อเขา ทว่าไม่มีร่องรอยของการใช้งาน แสงไฟจากถนนฉายให้เห็นข้าวของในห้องให้พอสังเกตเห็นได้ว่ามีเพียงเตียงเดี่ยวที่ถูกผ้าคลุมกันฝุ่นและข้าวของระเกะระกะวางชิดขอบผนัง สภาพของห้องไร้การมีอยู่ของมนุษย์จนน่าใจหาย แค่คิดว่าตลอดมาเขาต้องทนอยู่ในบ้านหลังนี้คนเดียวความเหงาและความเศร้าก็เข้าโจมตีผมราวกับผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้


เดินผ่านห้องน้ำมาอีกฝั่ง เปิดประตูห้องนอนออกมา ลัลนั่งตัวอยู่บนเตียง หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง ปล่อยให้แสงไฟจาถนนเคลือบใบหน้าจางๆ ผมเดินเข้าไปหาเขา นั่งลงข้างๆ เขารับรู้การมาถึงของผม และคงรับรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมเปิดประตูรั้วบ้านเขาแล้ว


ระหว่างเรายังคงมีเพียงความเงียบ ผมพยายามหาถ้อยคำที่ดีที่สุดเพื่ออธิบายความรู้สึกตัวเองให้เขา


“คุณรู้อะไรไหม...” แต่จู่ๆ ก็เป็นเขาที่พูดขึ้นมาก่อน


“หืม”


“...ต่อให้ผมอยากหนีมากแค่ไหนผมก็หนีไปไกลได้มากสุดเท่านี้”


“...”


“แค่ตรงข้ามบ้านของคุณ”


“ดีแล้วนี่...ฉันจะได้มาหาได้ง่ายๆ”


“ไม่ดี...ไม่ดีเลย”


เขาว่า น้ำเสียงสั่นสะอื้นจนผมต้องเอื้อมมือไปปัดเส้นผมสีดำที่ปกปิดใบหน้าละมุน แก้มใสของเขาเปรอะด้วยน้ำตา เขาหันหน้าหนีเมื่อถูกผมสัมผัส


“ผมนึกอยากให้โลกแบน...จะได้วิ่งไปที่ปลายขอบโลกแล้วกระโจนออกไป พาตัวเองให้หลุดพ้นจากโลกใบนี้”


“ลัล...อย่าร้อง”


“ผมเกลียดเขา...”


“...เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว”


“ผมเกลียดที่เขาเอาฮิมไป”


“ลัล”


“แล้วตอนนี้...เขาก็เหมือนจะเอาคุณไปด้วย”


“ฉันไม่ได้ไปไหน”


“ไม่จริงหรอก...ตอนที่คุณมองเขา...มันเหมือนกับ...คุณพร้อมจะไปกับเขาทุกเวลา”


“...”


“ขอแค่เขาเอ่ยปาก”


“...ตอนนี้ฉันมีแค่นาย”


“...เขาดีกว่าผมตรงไหน”


“มันคนละเรื่องกัน ลัล...อย่าร้อง”


“ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณถึงไม่ลืมเขา”


“เรื่องโยมันเป็นเรื่องที่ฉันลืมไม่ได้ มันฝังอยู่ในใจ ลึกเกินกว่าจะเอาออกได้ง่ายๆ ไม่ต่างจากเรื่องของนายกับฮิมหรอก”


“มันไม่เหมือนกัน!” เขาร้องเสียงดัง หันหน้ามาทางผม จ้องหน้าผมด้วยใบหน้าที่เลอะน้ำตา “ผมรักฮิม แต่เขาไม่ ส่วนคุณรักโย...และโยก็เคยรักคุณใช่ไหม”


“มันไม่ใช่อย่างนั้น” ผมว่า และก่อนที่เขาจะเถียง ผมก็รีบคว้าเขาเข้ามาในอ้อมกอด “มันก็จริงที่ฉันเคยรักเขา แต่เราไม่เคยรักกัน”


“แต่คุณก็รักเขา”


“ฉันเคย” ผมย้ำ


“...”


“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...ฉันพยายามตัดใจจากเขาเพื่อมาหานาย รู้ตัวได้แล้วเด็กดื้อ” ผมอธิบาย “ทุกวันที่นายพยายามเข้าหาฉัน เรื่องราวของโยก็เริ่มหายไปทีละนิด อาจจะมีบ้างที่หวั่นไหวเรื่องโย แต่ตอนนี้ฉันรู้ใจตัวเองแล้ว”


“ผม...ฮึก...กลัวว่าเขาจะพาคุณไปอีก” เขาสะอื้นสั่น จนผมต้องกระชับอ้อมกอดแน่น


“ฉันไม่ไปไหนแล้ว...ขอโทษ ที่มาหาช้า”


“ผมคิดว่าคุณจะไม่มาแล้วด้วยซ้ำ”


“มาสิ...”


“ตลอดมาก็ไม่มีใครเคยมาหาผมอยู่แล้ว”


“ลัล...ต่อจากนี้ ห้ามพูดคำนั้นอีก”


“...ผมไม่รู้จะเชื่อใครได้ยังไงอีก”


“มันอาจจะยาก แต่ฉันอยากให้นายเชื่อฉัน”


“คุณจะไม่ไปหาเขาใช่ไหม”


“ไม่ไป ฉันจะไม่ทิ้งนายให้อยู่คนเดียว หรือต่อให้นายหนีไปไหน ฉันก็จะไปหานาย”


ลัลหยุดร้องไห้แล้ว เขาทำเพียงซบหน้าลงกับไหล่ผม พูดเสียงอู้อี้


“ผมเกือบให้น้องผมจองตั๋วไปสเปนให้แล้วด้วยซ้ำ”


“งั้นดีแล้วที่ฉันมาทัน”


“ถ้าผมไปไกลขนาดนั้น...คุณจะยังตามไปไหม”


“ไปสิ”


จบคำ ลัลซุกหน้าลงกับไหล่ผมมากกว่าเดิม ไถใบหน้าหวานคลอเคลียกับตัวผมราวกับลูกแมวขาดความรัก จนอดไม่ได้ที่จะลูบหัวเขา


“แน่ใจนะ” เขาถามย้ำ


“อืม ไม่ทิ้งไปไหนหรอก”


“เลือกแล้วนะ”


“เลือกแล้วสิ ไม่งั้นไม่มาหาหรอก”


“ถ้างั้น...อยู่กับผมนะ”


“อืม ฉันจะอยู่กับนาย” ผมพูดพร้อมกับลูบหัวคนออดอ้อน ลัลในตอนนี้ดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ผมพยายามกอดปลอบเขาและเอ่ยคำมั่นสัญญา เพื่อไม่ให้เขาต้องตกลงไปในห้วงอวกาศจนแหลกสลายเหมือนที่ผ่านมา รวมถึงครานี้ ผมจะเป็นกาวเชื่อมหัวใจของเขาให้กลับมาแข็งแรงอีกครั้ง


มันไม่ใช่แค่ระยะเวลาสั้นๆ ที่ผมตัดใจจากโยได้ อันที่จริงมันกินเวลาเป็นปี เรื่องของโยติดอยู่ในใจเป็นตราบาปตลอดมา โยมีอิทธิพลต่อผมมากให้ผมย้ายมาอยู่ที่นี่ เพื่อต้องการจะได้เจอเขาอีกสักวัน เพื่อจะได้ดูแลเขาแทนเวลาที่หายไป แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ ของผม เมื่อโยมีคนรักคนใหม่ที่พร้อมอยู่ดูแลแล้ว


ระหว่างที่ผมยังผูกติดอยู่กับโย ลัลก็เข้ามา ผมไม่ต้องการจะสานความสัมพันธ์ใดๆ อีก ถึงแม้ว่าจะเป็นความสัมพันธ์เพียงข้ามคืนก็ตาม ภาพที่ผมเคยทำร้ายโยธามักจะลอบผ่านเข้ามาในหัวเสมอ ทว่าลัลแตกต่าง เขาไม่เพียงทำให้ภาพโยหายไป เขายังค่อยๆ เปลี่ยนความรู้สึกผมที่มีต่อโยธาให้น้อยลงทุกที และรู้สึกกับเขามากขึ้นทุกที


เพราะฉะนั้นแล้วมันจึงไม่ใช่แค่ระยะเวลาสั้นๆ ตลอดช่วงเวลาหลายเดือนที่ผมอยู่กับลัลคือช่วงที่ผมกำลังตัดสินใจว่าจะเอายังไงต่อดี ผมรู้ว่าผมจมอยู่กับโยตลอดไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นใหม่กับใครดี


สุดท้ายลัลก็ทำให้ผมเชื่อในตัวเขา ลัลเป็นคนนั้น คนที่พาผมออกจากบ่วงอดีต


ลัลไถหน้าซุกกับหัวไหล่ผม


“เช็ดน้ำมูกหน่อย”


และคำพูดของเขาทำให้ผมหมดอารมณ์อยากทำตัวเป็นกาวเชื่อมประสาน อยากจะยกมือมาดีดเหม่งหมอนี่จริงๆ ให้ตาย


ผมพาเขาไปล้างหน้าล้างตาก่อนพากันเข้านอนที่ห้องของเขา ตอนนี้ดึกแล้ว แม้ว่าบ้านของผมจะอยู่แค่ฝั่งตรงข้าม แต่พวกเราก็ขี้เกียจเกินกว่าจะเดินออกจากห้องนี้


เตียงของลัลแคบกว่าเตียงของผม ทำให้เรานอนก่ายกัน เบียดเสียดมอบไออุ่นให้แก่กัน รวมถึงพูดคุยถึงเรื่องราวต่างๆ เพื่อทำความเข้าใจกันมากขึ้น


ยิ่งฟังเรื่องของลัล ผมยิ่งรับรู้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวของเขา ลัลไม่เปิดใจให้ใครเลยนอกจากฮิม เขาแทบไม่รับฟังคำแนะนำของใครเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งฮิมได้ทิ้งเขาไป ถึงได้ยอมฟังคนอื่นบ้าง... แต่จะว่าทิ้งก็ไม่เชิงเพราะพวกเขาไม่ได้คบกันแบบนั้นตั้งแต่แรก ถึงอย่างไรผมก็อยากจะกระทืบคนที่ชื่อฮิมให้จมดินสักครั้งเหมือนกัน โทษฐานที่ทำให้ลัลของผมเสียใจ


แต่ทำไงได้ ถ้าเขารักลัล ผมคงไม่ได้กอดกับซินเดอเรลล่าเช่นนี้


และผมคิดว่าถ้าฮิมรู้เรื่องโย เขาก็คงอยากกระทืบผมให้ตายไม่ต่างกัน


ผมเล่าเรื่องราวของตัวเองให้เขาฟังใหม่ ทั้งเรื่องครอบครัวที่ไม่เคยพูด เรื่องเพื่อนที่ตอนนี้แทบไม่มีใครอยากคบกับคนที่หักหลังเพื่อนตัวเอง เรื่องศิลปะที่แต่เดิมผมเคยรักมันมาก แต่ตอนนี้กลับไร้แรงบันดาลใจที่จะสร้างสรรค์ผลงานใหม่ๆ มีเพียงรับวาดงานทั่วไป ให้เสร็จไปวันๆ เท่านั้น


รวมถึงการที่มีลัลเข้ามาทำให้อะไรหลายๆ อย่างในชีวิตผมเปลี่ยนไป จากที่เคยกวนตีนเขาเล่นๆ ไม่คิดว่าจะได้มานอนกอดเขาเช่นนี้ จากที่คิดว่าคงสานสัมพันธ์ใหม่กับใครยากแต่ลัลเข้ามาทำลายมัน จากที่คิดว่าคงหมดไฟเรื่องศิลปะแล้ว แต่รูปแรกที่ผมวาดโดยที่ไม่ใช่งานก็เป็นตัวเขา ผมพันเส้นผมยาวของเขาในมือเล่นอย่างเพลินมือระหว่างการพูดคุย


“ผมน่าจะคุยกับคุณให้เร็วกว่านี้”


“นั่นสินะ เราน่าจะเปิดใจกันให้เร็วกว่านี้ นายจะได้ไม่ต้องร้องไห้”


“เพราะคุณเลย”


“ยอมรับผิดแล้ว ขอโทษครับ”


“ผมก็...ขอโทษนะ” เขาเงียบไปสักพัก “ที่เอาแต่ใจ”


“ไม่หรอก”


“...ผมชอบเวลาคุณทำตามใจผม”


“ปล่อยวางบ้างก็ได้ ให้ฉันได้เอาใจนายบ้าง”


ผมรู้ข้อนี้ดี เขาไม่มีคนมาตามใจให้นานแล้ว พอผมยอมเข้าหน่อยเจ้าตัวดีจะชอบก็ไม่แปลก ที่ผ่านมาเขาจมอยู่กับตัวเองมานานเกินไปแล้ว จนผมอยากให้เขานึกงี่เง่าใส่บ้างจะได้ไม่ต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวอีก


เรื่องราวต่างๆ ของผู้คนมีมากมายหลายเรื่อง ผ่านมาผ่านไปให้พระจันทร์ได้รับรู้ ทุกคนมักจะแสดงออกเฉพาะด้านที่ตนต้องการ ไม่ต่างกับพระจันทร์ที่มักจะส่องสว่างแค่ด้านเดียวมายังโลกเสมอ



แต่จงอย่าลืมว่าพระจันทร์ไม่ได้แค่ด้านเดียว



เรื่องราวของทุกคนเป็นเพียงด้านหนึ่งของพระจันทร์

#ณพระจันทร์


T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #700 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:37
    เฮ้อ สงสารใครดี เจอหนักกันหมด

    แต่ต่อจากนี้จะไม่มีใครไปไหนแล้วนะะะ
    #700
    0
  2. #673 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 14:55
    ลัลไม่ร้องนะะะะ โอ๋ๆนะลัล พี่คุณเลือกลัลแล้วนะ จะได้มีความสุขละเนอะ
    #673
    0
  3. #635 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 23:03
    สงสารลัลมากเลยอะ
    #635
    0
  4. #578 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 17:33
    ลัลน่าสงสารอ่ะ ทนอยู่กับความเหงา เดียวดายแบบนั้นได้ไง แต่ตอนนี้ไม่เหงาแล้วเพราะมีพี่คุณ
    #578
    0
  5. #551 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 01:11
    น้องลัลลล น้ำตาซึมม พี่เค้าเลือกหนูแล้ว ไม่ต้องร้องนะลูกก
    #551
    0
  6. #456 versense (@versense) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 20:54
    โอ้ยยยยยยยน้องลัลลูก อยากกอดปลอบหนู
    #456
    0
  7. #455 zcincia (@zcincia) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 18:17
    แฟนเก่าโยธา แย่สุด
    #455
    0
  8. #443 loveJKForever (@loveJKForever) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 18:06
    สงสารโยธาา
    #443
    0
  9. #442 tensita (@tensita) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 09:53
    เก่งมากเลยทุกคนน จากนี้มาเริ่มต้นใหม่กันเถอะ
    #442
    0
  10. #441 kikilululu (@captainnnnnnnnn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:16
    ลัลเหมือนเป็นตัวแทนของคนที่จมกับตัวเอง จมกับความคิดที่ว่าไม่เคยมีใครเลือกเค้าเป็นอันดับแรกเลย เราดีใจที่ลัลแฮปปี้แต่เราก็อยากกระทืบอิพี่คุณอยู่ดี555555555
    #441
    0
  11. #440 yarin. (@i-love-you-na) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 01:05
    น้องลัลลูกแม่ ฮือออออ
    #440
    0
  12. #439 mobemobee (@momaayty3986) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:58
    แงงลูกชั้รเอง
    #439
    0
  13. #438 MissbeeeBunnyfiy (@MissbeeeBunnyfiy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:28
    น้องลัลผู้พร้อมแตกสลายได้ตลอดเวลา แต่ตอนนี้มีพี่เขาแล้วนะ ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะคนเก่ง
    #438
    0
  14. #437 nongyollada (@nongyollada) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:17
    ฮืออ ร้องไห้กับน้องลัล ขวัญเอ้ยขวัญมา
    #437
    0
  15. #436 Extra Ordinary (@Orndinaryme) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    พีคไปอีกอ่ะคุณแรค สงสารน้องลัลที่สุดเลย แต่คุณจะใช้ความรักเยียวยาน้องลัลได้ใช่ม้าย มาม่าหมดแล้วเน้อะๆ ขอของหวานบ้างค่ะ ^^
    #436
    0
  16. #435 nammon7811 (@nammon7811) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:08
    น้องลัลยิ้มได้แล้ว อย่าร้องไห้อีกเลยนะ อีแม่จะขาดใจตาม ฮือออออ
    #435
    0
  17. #434 Moominnim (@jukjikpig) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:52
    สงสารทุกคนเลยจริงๆ
    #434
    0
  18. #433 Surawatari Komiko (@26pl42oy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:40
    ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นใช่มั้ยคะ พอแล้ววว ไม่อยากให้ใครร้องไห้อีกแล้ว
    #433
    0
  19. #432 sun is shining so u r (@aiimmie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:18
    ถึงเวลาที่จะมีความสุขกันได้แล้ว ฮือ อยากกอดทุกคนแน่นๆเลย ยกเว้นพี่ฮิม ขอเตะทีนึง
    #432
    0
  20. #431 vitamin-c (@ovivi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    โอเค พี่คุณกับฮิม พอๆกัน
    #431
    0
  21. #430 lobilo (@lobilobilo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:51
    น้องลัลลลล ขอให้ความสุขอยู่กับหนูไปนานๆนะลูก
    #430
    0
  22. #429 Madpinkie (@madpinkie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:50
    มันกำลังคลี่คลายใช่มั้ย
    #429
    0
  23. #428 taetae_somy (@aenine_ss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:44
    น้องลัลจะมีความสุขจริงๆแล้วใช่มั้ยย
    น้องไม่เหมาะกับน้ำตาเลยกลับมาเป็นแมวซนๆได้แล้วลูก
    #428
    0
  24. #427 NEO G (@13soul) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:43
    ฮื่อออ น้องลัลจะมีความสุขจริง ๆ ซักทีแล้วสินะ
    #427
    0
  25. #426 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:42
    เย่ เข้าใจกันแล้วไม่ทะเลาะกันหนักด้วย
    #426
    0