❍ Into the moonlight #ณพระจันทร์ |Yaoi| [สนพ.Rose]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 25,016 Views

  • 752 Comments

  • 2,557 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    529

    Overall
    25,016

ตอนที่ 7 : 00.04 am.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    19 พ.ค. 61

00.04 am.


เราพบเห็นสีฟ้าทุกวัน ทว่าไม่เคยได้สัมผัส


สีฟ้าสำหรับผมแล้วขึ้นชื่อว่าเป็นสีที่สวยงามและน่าพิศวงในเวลาเดียวกัน ลองสังเกตดีๆ เราจะเห็นสีฟ้าอยู่ทุกวัน ไม่ว่าจะจากท้องฟ้าหรือจากน้ำทะเล ทว่ากลับไม่เคยได้สัมผัส ท้องฟ้าอยู่ไกลเกินเอื้ม ส่วนน้ำทะเลเมื่อบรรจุลงในภาชนะอื่นที่ไม่ใช่มหาสมุทรแล้วก็จะไม่ใช่สีฟ้าอีกต่อไป


สีฟ้าเคยเป็นสีที่หาได้ยากมากในวงการศิลปะ จนกระทั่งสีอุลตร้ามารีนถูกผลิตขึ้นมา สีฟ้าจึงได้ถูกจับต้องได้ในที่สุด กลายเป็นที่ต้องการไปทั่วโลกและเคยมีราคาแพงมากกว่าทอง ในยุคสมัยนั้นสีฟ้าจึงไปปรากฏอยู่ในงานศิลปะชั้นสูงมากมาย


อ่า...ดวงตาของเขาใกล้เคียงกับคำว่าสีฟ้านั่นมากทีเดียว


ผมเหม่อลอย จมไปกับความคิดของสีฟ้าที่เคยได้รับรู้มาโดยมีที่มาจากเขา คนที่เหมือนแมวหง่าวนอนคว่ำตัวอยู่บนเตียงผม หันหน้าออกข้างซุกกับหมอนใบโต เป็นอีกครั้งที่เปิดประตูให้เด็กขี้เมาเข้าบ้าน แต่ดูท่าว่าคงต้องเปลี่ยนเป็นเด็กขี้เหงาเสียมากกว่า


แสงอาทิตย์ฉาบลำตัวบอบบางนั่นผ่านผ้าม่าน ลัลยังคงนอนอุตุแน่นิ่ง และแน่นอนว่าเรายังไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านอนเฉยๆ เขาเข้านอนเมื่อดื่มเบียร์หมดเป็นกระป๋องที่สอง พร้อมๆ กับผมที่หมดอารมณ์ละเลงสีบนผืนผ้าใบ เราจึงได้เข้านอนพร้อมกันอีกครั้ง เป็นอีกครั้งที่ผมตื่นก่อนเขา และเรือนร่างของลัลทำให้ผมเผลอจับจ้องจมลงไปในห้วงความคิดอย่างไร้สติเช่นนี้


ผมไล่มือไปสัมผัสเอวคอดอย่างเผลอตัว เมื่อลัลไม่รู้สึกตัวจากสัมผัสของผมทำให้ตัวเองได้ใจ เลื่อนมือไปลองลูบเส้นผมนุ่มนั่นดูอีกครั้ง พลางนึกเสียดาย ผมชอบตอนมันยาวกว่านี้นิดหน่อย


ละจากการสัมผัสตัว ผมเบนสายตาไปจับจ้องใบหน้าสวยหวานยามหลับใหล แม้ยามนอนเขายังแผ่เสน่ห์น่าดึงดูดได้อย่างไม่ลดละ ราวกับดอกไม้งามที่ใช้กลิ่นหอมหลอกล่อแมลงให้เข้าใกล้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นผีพราย ร่ายมนต์เสน่ห์ให้ทุกคนที่ได้เห็นต่างหลงใหลมัวเมาไปกับรูปร่างของเขา


เขาน่าหลงใหล ราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง เมื่อได้เห็นแล้วยากที่จะห้ามความต้องการไม่ให้ครอบครอง ทว่าดูเป็นของชั้นสูงเหมือนกับสีฟ้าในสมัยก่อน หายากและราคาแพง ช่างอยู่ห่างไกลจากปถุชนธรรมดาอย่างผม ยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะครอบครองสีฟ้าในดวงตาของเขาไว้ได้เลย


ก่อนที่ผมจะตกกับดักของผีพราย ผมผุดตัวลุกขึ้น ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปยังห้องทำงาน คว้าเฟรมผ้าใบผืนใหม่ที่ขาวสะอาด วางตั้งลงกับขาตั้งกระดานวาดรูป บีบสีน้ำมันในหลอดผสมกันตามใจนึก ก่อนจรดพู่กันลงบนเฟรมผ้าใบ


สีขาวจึงถูกแต้มด้วยสีฟ้า


ผมจับจ้องไปยังผืนผ้าใบ ตวัดปลายพู่กันไปทีละนิด นึกถึงดวงตาของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย อันที่จริง...เหมือนกับดวงตาของเขาต่างหากที่บงการให้ผมวาดมันออกมา


บางครั้งดวงตาสีฟ้าของเขาก็เหมือนน้ำทะเล บางครั้งก็เหมือนชิ้นส่วนที่แตกสลายของผืนท้องฟ้า ผมไม่ใช่นักกวี จึงไม่สามารถหยิบยกคำบรรยายอะไรได้มากไปกว่านี้ แต่ผมเป็นศิลปิน จึงได้แต่ตวัดพู่กันลงบนเฟรมขนาดกลาง หมายจะพยายามสื่อถึงนิยามของสีฟ้าในตัวเขาแทน


เป็นงานนอกเวลาที่ผมเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี


งานศิลปะไม่ได้เป็นที่นิยมในประเทศนี้เท่าไหร่นัก ดีหน่อยที่ผมพอรู้จักคน ทำให้มีแหล่งขายงาน แต่ละชิ้นราคาไม่ได้สูงมากมาย แค่เพียงพอต่อการประทังชีวิตไปวันๆ และเพื่อจะเอาชีวิตรอดในยุคสมัยนี้ ผมที่มีความสามารถแค่การวาดรูป จึงได้แต่วาดรูป วาดรูป วาดรูป บ้างตามออร์เดอร์ บ้างตามอารมณ์ เอาให้พอขายได้ในแต่ละเดือน


พอมาคิดดูแล้ว ความหลงใหลในการวาดรูปของผมมันลดน้อยลงเรื่อยๆ จากที่ทำเพราะความรัก กลับกลายมาเป็นเพื่อประทังชีวิต มันไม่ใช่ทุกรูปที่ผมวาดด้วยใจอีกต่อไปแล้ว


เขาทำให้ผมมีประกายไฟในการวาดรูปอีกครั้ง วาดรูปที่ไม่เกี่ยวข้องกับเงิน แต่เกี่ยวข้องกับจิตวิญญาณ


เขาทำให้ผมกลับมาหลงใหลในหลอดสีและพู่กัน


ภาพส่วนใหญ่ที่ผมวาดเป็นวิวทิวทัศน์ ที่มักจะขายได้ให้กับทางโรงแรมหรู หรือร้านอาหารราคาแพง บ้างก็เป็นรูปนามธรรม ดูผิวเผินอาจจะไม่ต่างจากการละเลงสีมั่วซั่ว ทว่าแท้จริงแล้วมันถูกผ่านการตีความมานับแสน หรืออย่างมากที่สุดก็อาจเป็นภาพสัตว์ สัตว์ในโลกแห่งความจริงหรือสัตว์ในโลกแฟนตาซี นิทานปรัมปราเองก็เป็นที่นิยมไม่น้อย หลายสิ่งอย่างถูกผมส่งต่อผ่านพู่กันและสีกลายเป็นผลงานที่มีราคา ผมวาดหลายสิ่งอย่างทว่าไม่ได้วาดรูปคนมานานมากแล้ว ผมไม่รับวาดภาพเหมือน


แต่เมื่อคืนกลับเอ่ยขอให้เขาเป็นต้นแบบรูปภาพอย่างน่าอาย


ผมแต้มสีฟ้า Cobalt blue ทับลงสีฟ้าแรกที่อยู่บนเฟรม ตวัดปาดพู่กันโดยใช้สีโทนเดิมๆ ย้ำลงไปซ้ำๆ หาจังหวะของช่วงสีที่จะสามารถบรรยายความรู้สึกยามที่ผมสบตาเขา


แสงอาทิตย์เริ่มส่งความร้อนมากขึ้นตามช่วงเวลา ห้องทำงานของผมอยู่ทางทิศตะวันออก ทำให้แสงแดดในยามเช้าแทรกตัวเข้ามาอย่างง่ายดาย และไอร้อนของมันก็ทำให้ผมเริ่มเหงื่อซึม ทว่าไม่อาจละแปรงพู่กันออกจากภาพนี้ได้... ยังไม่ใช่ตอนนี้


จนกระทั่งเสียงประตูเปิดออก ผมหันไปมองผู้มาเยือน


ซินเดอเรลล่าวันนี้ไม่หนีกลับบ้านแฮะ...


เขายืนจ้องผมอยู่หน้าห้อง ก่อนแทรกตัวเข้ามา สองขาเรียวเดินมาหาผมเรื่อยๆ จนร่างผอมเพรียวหยุดยืนอยู่ข้างตัวผม จับจ้องไปยังรูปที่ผมละเลงสีไว้


“คุณวาดท้องฟ้าหรือ...”


ผมไม่ตอบ หันไปมองรูปที่ตัวเองวาด สลับกับมองตาเขา พลันรู้สำนึกทันทีว่าภาพของผมนั้นช่างห่างไกลจากดวงตาของเขามากนัก ผมไม่มีความสามารถมากพอที่จะเก็บดวงตาของเขาไว้เป็นของตัวเอง


“นั่นสิ...”


ผมตอบกลับ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ บอกไม่ได้ว่ากำลังพยายามลงสีให้เสมือนดวงตาของเขาอยู่ ทว่าดวงตาที่เคยจ้องมองเท่าไหร่ก็เห็นแต่ภาพน้ำทะเล แต่เจ้าของดวงตากลับคิดว่ามันคือท้องฟ้า...


อา...ผมก็อยากให้ดวงตาของเขากลายเป็นท้องฟ้าเหมือนกันนะ อยากจะเปลี่ยนดวงตาสีน้ำทะเลที่เจือความโศกเศร้านี้ให้กลายมาเป็นความสดใสของท้องฟ้าจริงๆ ไม่ใช่น้ำทะเลที่สะท้อนภาพท้องฟ้าเช่นตอนนี้


ผมปล่อยมือ วางพู่กันและจานสีลงบนโต๊ะตัวเล็ก หมุนตัวไปทางเขา


“หิวหรือยัง กินอะไรมั้ย”


นัยน์ตาสีฟ้าสะท้อนแสงอาทิตย์จ้องกลับมายังผม กระพริบตานึกคิดอยู่สองสามทีก่อนจะเผยอปากเอ่ย


“แล้วแต่คุณเถอะ”


ผมนิ่ง...นึกคิดได้สักพักก็ตอบเขา “นายจะยังอยู่ไหมเถอะ คราวที่แล้วตอนฉันออกไปซื้อข้าวก็เล่นออกไปไม่บอกกันก่อน”


“ก็ตอนนั้น...” ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงขบเม้มคล้ายกำลังนึกคิด ก่อนพูดต่อ “...คุณไม่อยู่”


“หืม?”


“ผมตื่นมาแล้วไม่เจอคุณ...ไม่รู้ว่าคุณไปไหน ผมก็กลับบ้านสิ”


อา...อย่างนี้นี่เอง เขาไม่ได้หนีหายผมไปอย่างที่คิด และผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงกับความรู้สึกยินดีอย่างน่าประหลาดนี่ดี


วันนั้นลัลอยู่ในบ้านผมทั้งวัน เจ้าตัวแค่กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดที่บ้านตัวเองเท่านั้น และหลังจากนั้นก็มาป่วนผมจนถึงเวลาเข้านอน เขายังคงไม่หยุดทำตัวยั่วยวนให้ผมกอด มันยากนะที่ต้องห้ามใจไม่ให้ขย้ำเรียวขาสวยนั่นให้ขึ้นสี จับเอวคอดนั่นพลิกคว่ำ ตั้งท่าทำอะไรๆ ให้สมใจอยาก ในเมื่อทั้งร่างกายทั้งกลิ่นกายของเขาดึงดูดเสียขนาดนี้


แต่เชื่อเถอะ จนถึงตอนนี้ผมก็ไม่ได้ทำอะไรเด็กนี่ไปมากกว่านอนกอด


และในเช้าต่อมา เขาก็หายไป...


หายไปอย่างไม่บอกกล่าว และผมไม่เจอเขาอีกเลยสี่วันหลังจากนั้น


ซินเดอเรลล่าขี้เมาทำให้ผมปวดหัวกับการกระทำของเขา ไม่รู้ว่าการที่เขาหายไปจากอ้อมกอดผมตอนนั้นเป็นเพราะอะไร อาจเพราะผมไม่กอดเขาอย่างที่เจ้าตัวต้องการ? หรือว่ามีเรื่องอื่นที่ต้องรีบไปจัดการ ธุระสำคัญที่ไม่ได้บอกผมไว้ก่อน ยังไงเสีย...ผมก็แค่คนข้างบ้าน ไม่ได้มีสิทธิ์รับรู้ชีวิตเขามากไปกว่านี้


แต่ถึงยังไง ก็อดหงุดหงิดเล็กๆ ในใจไม่ได้


จนกระทั่งในวันที่ลมพัดแรงในกลางดึก ผมได้ยินเสียงเคร้งๆ อันคุ้นเคย ในทีแรกก็ว่าจะทำเป็นไม่ใส่ใจ ลัลคงเมากลับบ้านเหมือนที่ผ่านมา ทว่าเสียงรั้วเหล็กยังคงกระทบกันส่งเสียงดังหนวกหูจนผมต้องยอมลุกจากเก้าอี้ เดินออกไปยังระเบียงชั้นสองเพื่อส่องดูว่าเจ้าเด็กนี่ทำอะไร


ลมพัดแรงจนต้นไม้เอนตามแรงลม ใบไม้เสียดสีกันจนเกิดเสียงดังประหลาด ลมแรงวิ่งผ่านช่องลมเล็กๆ ในบ้านจนเกิดเสียงดังน่ากลัว และเขาที่ยืนเขย่ารั้วเหล็กหน้าบ้านผมแข่งกันเสียงลม...


“ทำอะไร”


ผมเอ่ยทัก คนข้างล่างเงยหน้าใช้ดวงตาสีฟ้าช้อนมองผม


“เปิดให้หน่อย”


“ทำไม”


“นอนด้วย”


“กลับบ้านไปเลย”


ผมเอ่ย คิดว่าตัวเองเหมือนสาวน้อยขี้น้อยใจกำลังประชดประชันคนรัก แต่หนึ่ง...ผมไม่ใช่สาวน้อย และสอง เขาไม่ใช่คนรัก ดังนั้นที่ผมพูดไปก็เพราะรำคาญใจเท่านั้น


“เปิดหน่อย”


ไอ้เด็กขี้เมายังคงไม่ยอมแพ้ เอ่ยร้องขอ แรงลมพัดจนเส้นผมสีดำสนิทของเขาปลิวสยาย เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยเมื่อเส้นผมพันกันพลันวัน จนผมยุ่งปรกหน้าไปหมด


“ฝนจะตกแล้ว เข้าบ้านไป”


เขาส่ายหน้า ร้องอ้อนอีกครั้ง “ให้ผมนอนด้วยนะ


“ไม่ต้อนรับคนเมาโว้ย”


สิ้นสุดความอดทน ผมแทบจะตะโกนบอกคนข้างล่าง หวังให้เขาหนีเข้าบ้านตัวเองไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว ความสัมพันธ์แปลกๆ นี่จะได้จบเสียที


ครานี้คนเมาไม่เงยหน้ามาตอบผมอีก เขาจ้องรั้วเหล็กหน้าบ้านผมสักพัก ส่วนผมก็จ้องเขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฝ่ามือเขากุมรั้วเหล็กที่บ้านของผมแน่น ก่อนเตะขาตัวเองให้ขึ้นมายืนบนรั้วเหล็กส่วนที่พาดเป็นเส้นแนวนอน


“ไอ้เด็กบ้า อย่าปีนรั้วสิวะ!” ผมร้องลั่นเมื่อเห็นว่าเขาพยายามจะทำอะไร คนหนุ่มไม่ตอบผม แต่กลับพยายามดันตัวให้ข้ามรั้วสูงนี่แทน


“ลงมาเลย เดี๋ยวไปเปิดประตูให้” จนผมจนใจ ร้องบอกเขาไปเพื่อหวังให้เด็กเปรตเลิกพฤติกรรมสุ่มเสี่ยงให้เกิดอันตรายนี่


เขาแหงนหน้าขึ้นมามองผม คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหวานเริ่มนิ่วหน้า


“ลงยังไงอ่ะ”


“โว้ย รออยู่ตรงนั้นเลย” ผมร้องโวย รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านเพื่อลงไปเปิดประตูชั้นล่างให้เด็กเวร ยังดีที่เด็กซนเชื่อฟังคำสั่ง เขาคร่อมอยู่ระหว่างรั้วบ้านของผม สภาพเดียวกับตอนที่ผมบอกให้รอ รั้วบ้านไม่ได้สูงมาก ระดับส่วนที่สูงที่สุดน่าจะอยู่ที่เกือบสองเมตร เท่ากับความสูงประตูทั่วไป แต่ถึงอย่างนั้นการปีนขึ้นไปก็อันตรายอยู่ดี


ผมเดินเข้าไปใกล้คนเมาเอาแต่ใจ ก่อนบอกให้เขายกขาอีกข้างให้ข้ามรั้ว จะได้ไม่ต้องอยู่ในท่านั่งคร่อมรั้ว และน่าจะง่ายสุดในการลงมา เขาทำตาม ตวัดเรียวขายาวนั่นให้ผ่านรั้วก่อนจะทิ้งตัวลงมาในจังหวะเดียวกัน ผมตกใจร้องลั่น และไม่ทันตั้งตัว ตัวเองก็พุ่งเข้าไปรับร่างของเขาไว้ในอ้อมกอดแล้ว


“ไอ้...เด็ก...เปรต”


ผมเค้นคำพูดลอดไรฟัน ข่มอารมณ์ความโมโห เด็กเปรตในอ้อมกอดเกาะผมเป็นลูกลิงแน่น จนผมวางเขาลงพื้นแล้วเจ้าตัวก็ยังเกาะผมไม่ปล่อย


 “นอนด้วยนะ”


ก็เล่นบังคับกันขนาดนี้ จะให้ทำใจแข็งไล่ไปอีกก็คงไม่ไหว กลัวว่าเขาจะไปทำอะไรโง่ๆ อีกหรอกถึงได้ยอม


“เออ”




#ณพระจันทร์

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #687 earnnaruk (@earnzuza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 22:11
    ทำไมต้องหายไป..
    #687
    0
  2. #649 pppeachhh2 (@pppeachhh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 19:34
    ชอบคู่นี้ ชอบพี่คุณ ทีมพี่คุณค่ะบอกเลยย้
    #649
    0
  3. #615 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 18:10
    ตัดผมนี่เพราะงอนพี่คุณอย่างงี้เหรอ5555 แล้วหายไปไหนมา4วันอะคะ
    #615
    0
  4. #561 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 00:56
    อ้อนน่ารักมากอ่ะน้องลัล แต่ว่าหนูหายไปไหนมาลูก,
    #561
    0
  5. #534 KYLM_ (@safeka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 22:28
    น้องงงงง สี่วันนั้นหนูหายไปไหนมาลูกก แล้วดูกลับมาก็มาอ้อนเค้าอีกอะ
    #534
    0
  6. #316 zcincia (@zcincia) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 10:55
    น้องลัล ลู๊กก อย่าไปยั่วเขามาก
    #316
    0
  7. #266 taetae_somy (@aenine_ss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 17:34
    เอ็นดูน้องลัล งื้ออออ
    #266
    0
  8. #129 tensita (@tensita) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 09:23
    แมวขี้เหงา
    #129
    0
  9. #94 kikilululu (@captainnnnnnnnn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 00:22
    เริ่มสงสัยแล้วว่าน้องคิดอะไรอยู่ เอาจริงๆเราคิดว่าคนพี่เป็นศิลปินก็จริงแต่เป็นแนวที่แสดงออกมาหมดเลย น้องน่าจะจับทางได้แล้วด้วย555555 สาุปคือไม่รู้ว่าใครตะล่อมใครกันแน่55555555
    #94
    0
  10. #87 versense (@versense) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 01:23
    ใจแข็งได้ไม่นานเลยนะอ่อนให้ทุกที พบคนแก่ขี้น้อยใจน้องหายไปสี่วันนี่พี่แกถึงกับไม่ให้เข้าบ้านเลย
    #87
    0
  11. #38 secretmanager (@secretmanager) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 00:13
    ชอบคู่นี้ค่ะ>< คนนึงอ้อนๆอีกคนก็ยอมตลอด น่ารักมาก อ่านแล้วเขิน55555
    #38
    0
  12. #37 nammon7811 (@nammon7811) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:20
    ลัลยั่วลุงแบบไม่รู้ตัว
    #37
    0
  13. #35 Pimngaijakai (@Pimngaijakai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 16:50
    รู้พี่คนนี้มากกว่าพี่ฮิม รู้สึกได้ถึงความเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ใช้เหตุผลมากกว่า รอติดตามต่อนะคะ อยากรู้เหมือนกันว่าเวลาน้องไม่กลับบ้านแอบหนีไปไหน
    #35
    0
  14. #33 Extra Ordinary (@Orndinaryme) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 14:29
    ใจอ่อนให้น้องลัลทุกที่สิน่าาา ก็คนมันน่ารักอ่ะเน้อะ อิพี่ก็แพ้ทางตลอด
    #33
    0
  15. #32 ttbluewp (@ttbluemtr) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:54
    ปากร้ายแต่ใจดี อยากจะแหมมมมม
    #32
    0
  16. #31 Music_Umi (@Music_Umi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 07:30
    คือลึกๆอิพี่อยากขย้ำน้องอยู่แล้วใช่มะ
    #31
    0
  17. #30 typedef34 (@nattawika03) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 00:46
    อยากรู้เหตุผลของน้องพอๆ กับอยากรู้ว่าเมื่อไหร่อิพี่จะจัดการน้องสักที5555555
    #30
    0