loading | ChanBaek ft.kaido hunhan #ภาระชบ

ตอนที่ 11 : REGRET

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    13 ส.ค. 60











-regret-




          " สนใจป่าวแบค " เสียงคยองซูถามขึ้น  ที่ตอนนี้เราสองคนกำลังดูป้ายกิจกรรมประกวดภาพถ่าย  

          " ก็น่าสนใจนะ แต่เราไม่มีแบบอะ " 

          " ก็เพื่อนแบคไง " คยองซูเลี่ยงที่จะพูดชื่อจงอิน

          " จงอินหรอ แบคให้จงอินเป็นแบบหลายรอบแล้วอะ ขอคิดก่อนละกัน ตอนนี้ไปเรียนกันก่อนเนอะ " เราสองคนเดินไปเรียน  แบคฮยอนสนใจกิจกรรมนี้แต่เขาไม่อยากรบกวนจงอินอีกเพราะเขาใช้จงอินเป็นแบบหลายงานแล้ว  ไว้ถ้าเขามีแบบค่อยว่ากันอีกที  


          แบคฮยอนชอบถ่ายรูปมากมันเป็นสิ่งเดียวที่เวลาเขากลับมาดูเขาจะได้นึกถึงช่วงเวลานั้น ช่วงเวลาที่เขากดชัตเตอร์เขารู้สึกยังไง  ทำไมเขาถึงกดมัน  เพราะทุกรูปของแบคฮยอนมันมี ความหมาย และ ความรู้สึก อยู่ในทุกๆรูปที่เขาถ่าย


           " เอาไงดีเนี่ย " แบคฮยอนกำลังคิดหาทางกลับคอนโดเพราะวันนี้เขาเลิกช้ากว่าทุกวัน  พอเขาเลิกก็รีบวิ่งมาแต่ก็ไม่ทันร่างสูง  รออีกนิดก็ไม่ได้เลยมาแค่2นาทีเอง  

          " จงอินอยู่ไหน " แบคฮยอนนึกถึงจงอินได้ก็รีบโทรหาทันที

          " บนรถ กำลังจะกลับคอนโด มีไรป่าว "

          " จงอินไปส่งแบคหน่อยสิ "

          " อ่าว เออไปละๆ " จงอินได้ยินแบบนั้นก็รีบขับรถไปหาแบคฮยอนทันที

          " ขอบใจนะที่มารับ " แบคฮยอนพูดขณะที่กำลังขึ้นรถมานั่ง

          " ไม่เป็นไร แล้วนี่ทำไมถึงให้มารับอะ เฮียชานไปไหน " 

          " พี่เขาคงมีธุระอะ " แบคฮยอนตอบโกหกไป  เขาไม่อยากบอกจงอินตามจริง

          " เอ่อๆ งั้นไปเลยนะ "

          " อื้มม " 

          ทั้งสองเดินทางมาถึงคอนโดชานยอล

          " ขอบใจนะจงอิน " ร่างบางพูดพร้อมยิ้มให้

          " เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ปะ " 

          " เอาไรอะ อืมม งั้นพรุ่งนี้เราเลี้ยงติม " 

          " ไม่ต้องเลย นั้นมึงอยากกินเอง "

          " ฮี่ๆ แล้วอยากได้อะ " 

          " อะ " จงอินว่าแล้วยืนแก้มมาให้แบคฮยอน

          " ไรเนี่ยย ไม่เอาอะ ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ " ร่างบางดันหน้าจงอินออก

          " ไรวะอุตส่าห์ไปรับโด่วว " จงอินแกล้งทำหน้างอน  เขาแค่อยากแกล้งแบคฮยอนบ้าง

          " งื้อออ จุ้บ ไปแล้ววว " แบคฮยอนรีบกดปากที่แก้มจงอินก่อนที่จะวิ่งลงรถไป  ปล่อยให้จงอินนั่งยิ้มคนเดียวบนรถ




          แบคฮยอนเปิดประตูห้องไปก็สบตาเข้ากับร่างสูงที่นั่งบนโซฟาพอดี  ชานยอลที่มองเห็นร่างบางกำลังเดินเข้ามาในห้อง  เขาไม่ได้รู้สึกผิดหรืออะไรเลยที่เขาทิ้งแบคฮยอนไว้แบบนั้น  เพราะแบคฮยอนมาสายเองเขาก็แค่ทำตามที่ตกลงกันไว้แค่นั้น  ร่างบางเป็นฝ่ายที่หลบสายตาก่อนที่เดินเข้าห้องนอนไป



          ดึกแล้วมันเลยเวลาทานข้าวของร่างบางที่ดันเผลอหลับไปในตอนเย็น  ร่างบางลุกขึ้นไปอาบน้ำแล้วออกมาทานข้าวที่เขาบอกให้จงอินแวะซื้อตอนขากลับ

          แกร็ก

          เสียงประตูห้องของร่างสูงเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ตอนนี้ดูจากการแต่งตัวแล้วเดาไม่ยากว่าต้องไปออกไปข้างนอกแน่นอน  เราสองคนมองหน้ากันก่อนที่ร่างสูงจะละสายตาแล้วจะเดินออกห้องไป  แบคฮยอนรู้ว่าร่างสูงจะไปไหน  ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยถามว่าร่างสูงจะไปไหน  แต่ทุกครั้งที่ร่างสูงกลับบ้านมาดึกๆเขาก็จะได้ยินเสียงดังจากข้างนอกห้อง  พอออกมาดูก็จะเห็นร่างสูงนอนบนโซฟาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่แรงมาก  วันนี้ก็คงเหมือนกับทุกครั้ง


          ร่างบางอยากจะบอกให้ร่างสูงลดเรื่องแบบนี้ลงบ้าง เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกันร่างสูงออกไปเที่ยวบ่อยมาก  ถ้าวันไหนไม่ไปเขาก็มักจะเห็นร่างสูงนั่งดื่มคนเดียวที่ห้อง แต่จะเขาจะบอกได้ยังไงเมื่อเขาไม่มีสิทธิ  บอกไปก็คงโดนด่าว่ายุ่งอยู่ดี



          ปัง!

          เสียงประตูถูกปิดอย่างดัง  ชานยอลที่ตอนนี้เดินเข้าห้องมากำลังพยุงตัวเองให้เดินไปนอนที่โซฟา

          ตุ้บ ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา  วันนี้เขาดื่มหนักมาเพราะเป็นวันเกิดของลู่หาน  เขาพยายามอย่างมากที่จะขับรถมาให้ถึงคอนโดอย่างปลอดภัย  ร่างสูงที่นอนค่อยๆปิดเปลือกตาลงเพราะอาการเมา




          แกร็ก 

          แบคฮยอนที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์บนเตียงตกใจเสียงปิดประตูข้างนอกห้อง  สงสัยพี่ชานยอลคงกลับมาแล้ว  เขารอสักพักก่อนที่เปิดประตูออกไปดู ร่างบางยืนดูชานยอลที่ตอนนี้กำลังนอน  ตลอดเวลาที่เขายืมองกลิ่มแอลกอฮอล์ของร่างสูงก็ลอยเข้าจมูกเขาจนทำให้เขามึน  ร่างบางเลยตัดสินใจไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้  เขากลัวว่าร่างสูงอาจจะนอนไม่สบายเพราะร่างสูงก็ยังไม่ได้อาบน้ำ



          มือบางที่ถือผ้าชุบน้ำไล่เช็ดไปตามโครงหน้าหล่ออย่างหลงไหล  ร่างสูงหล่อจริงสมแล้วที่พี่ซึลกิเล่าให้ฟังว่าชานยอลได้เป็นเดือนมหาลัย  ร่างบางไล่เช็ดไปจนถึงจะถึงอก  เขากำลังตัดสินใจว่าจะเช็ดต่อหรือจะพอแค่นี้  เร็วกว่าความคิดมือสั่นๆกำลังเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของร่างสูงทีละเม็ดจนหมด  เผยให้แผงอกและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ  


          ใบหน้าของแบคฮยอนเริ่มร้อนขึ้นตัวสั่นและหัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ  เขาตัดสินใจหยิบผ้ามาเช็ดจนแล้วรีบกระดุมเสื้อร่างสูง  พร้อมวิ่งเข้าห้องไปด้วยใจที่เต้นรัวจนต้องยกมืิอขึ้นมาจับ

          " ให้ตายสิ หยุดได้แล้ว " แบคฮยอนพูดกับตัวเองเบาๆ  ก่อนที่จะเดิมล้มตัวนอนบนเตียง  พร้อมกับหลับตาลงด้วยหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงร่างสูง  อาการแบบนี้คืออะไรกันเขาไม่รู้  แต่ที่รู้เขาเป็นเขามีอาการแบบนี้กับแค่ชานยอลคนเดียว




          เช้าอีกวันที่ตื่นมาแบคฮยอนเห็นหน้าร่าสูงก็พลันให้คิดถึงเรื่องเมื่อคืน  หน้าร่างบางก็เริ่มเห่อแดงพร้อมกับใจเต้นแรง  แล้วตอนนี้เขาทั้ง2ก็กำลังอยู่บนรถเดินทางไปมหาลัย

          " นี่มึง " ชานยอลพูดขึ้นทำให้แบคฮยอนตกใจนิดหน่อย

          " อ.. ฮะ " ร่างบางหันไปมองร่างสูง  ดีที่ร่างสูงขับรถเลยไม่ต้องมองหน้ากันตรงๆ

          " เมื่อคืนมึงเช็ดตัวให้กูหรอ " 

          " ฮะ แบคเห็นพี่ชานยอลนอนแล้วดูไม่สบายตัว  อีกอย่างกลิ่นแอลกอฮอล์ก็แรงมากด้วย แบคเลยเช็ดตัวให้ " ขณะที่แบคฮยอนพูดร่างสูงก็จอดรถหน้าคณะของแบคฮยอนพอดี

          " อือ ขอบใจ " ร่างสูงว่าแล้วหันมามองหน้าแบคฮยอน

          " อ.. เอ่อ ไม่ปะ " ร่างบางที่กำลังจะพูดแต่ก็มีเสียงร่างสูงขัดก่อน

          " แต่วันหลังไม่ต้อง

          ร่างสูงพูดขึ้นทำให้ร่างบางถึงกลับไปไม่ถูก   นี่หรอสิ่งที่เขาได้ตอบแทน  เขาไม่ได้หวังจะให้ชานยอลมาขอบคุณเขา  แต่มันก็สมควรกับเขาอยู่แล้วนิที่ไปยุ่ง กับร่างสูงเอง  


          " อ.. ฮะ ขอบคุณฮะพี่ชานยอล " แบคฮยอนทำตัวไม่ถูกเลยเลือกที่เลือกพี่จะพูดแล้วเดินลงจากรถไป 


          ชานยอลนั่งบนรถมองร่างบางที่เดินออกไป  ที่จริงเขาไม่ได้อยากพูดแบบนั้น  แต่ที่เขาเลือกจะพูดมันออกไปเพราะเขาไม่อยากจะให้ตัวเองหลงเหมือนเมื่่อคืนอีก  หลงไปกับสัมผัสของแบคฮยอน  


          เมื่อคืนเขาเมาก็จริงแต่ตอนที่แบคฮยอนนำผ้ามาเช็ดตัวให้เขา  ทำให้เขารู้สึกตัวมาบ้างแต่เขาไม่ได้มีแรงพอที่จะลุกมาบอกให้ร่างบางหยุด  ในทางกลับกันลึกๆแล้วเขากลับ รู้สึกชอบ และ รู้สึกหลงไหล ไปกับสัมผัสของแบคฮยอน  ร่างสูงที่รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็รีบสบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปแล้วขับรถออกไปเรียน


          Rrrrrr

          " ว่าไงครับ " ก่อนที่ร่างสูงจะเดินลงจากรถ  ก็มีสายเข้าจากซึลกิ

          " ยอลลลล ไม่ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้วันอารายย " เสียงแฟนสาวของเขาถามอย่างสดใส

          " วันอะไรอะ " ชานยอลแกล้งถามกลับ

          " โห ไรเนี่ยแค่นี้นะ " เสียงงอนจากปลายสาย เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้ไม่อยาก

          " โอ๋ๆ ล้อเล่นครับ วันเกิดซึลกิไง " 

          " ฮี่ๆ น่ารักที่สุดเลยย "

          " ครับ วันนี้เจอกันนะ เดี๋ยวยอลไปรับ "

          " คะ บายย จุ้บๆ "




          เวลานี้จะต้องเป็นเวลาที่เขาต้องไปรอแบคฮยอนที่หน้าคณะเพื่อที่จะกลับคอนโดแต่วันนี้ไม่ใช่ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดแฟนเขาแล้วเขาก็กำลังจะไปรับซึลกิไปฉลองวันเกิด  ส่วนแบคฮยอนวันนี้ก็หาทางกลับเองละกัน  เพราะวันนั้นร่างบางยังกลับเองได้  กลับเองอีกสักวันคงไม่เป็นอะไร

          " เหี้ยชาน รีบไปไหนวะ " เซฮุนเรียกผม

          " นั้นสิ รีบไปไหนเนี่ย " ลู่หานถามเสริม

          " ไปรับแฟนครับ วันเกิดแฟน บายนะครับ " ชานยอลตอบอย่างกวนก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถ

          " หมั่นไส้วะ " เซฮุนพูดขึ้น

          " หมั่นไส้มันทำไม " ลู่หานถาม

          " ใช่สิจะหมั่นไส้ทำไม เซย์ก็มีแฟนนิ แฟนเซย์น่ารักด้วย " เซฮุนว่าแล้วก็บีบแก้มลู่หาน  ทำเอาคนที่เดินผ่านไปมาต้องยิ้มตามความน่ารักของคู่นี้


          

          วันนี้แบคฮยอนเลิกเร็วกว่าปกติเพราะอาจารย์เขามีประชุมพอดี  เขาตกลงไปทานเค้กกับคยองซูตอนเลิก  เขารีบทานเพราะกลัวจะกลับมาไม่ทันพี่ชานยอล  แต่ตอนนี้เขานั่งรอร่างสูงนานแล้วก็ยังไม่เห็นมาสักที  หรือว่าร่างสูงจะกลับแล้ว  แต่ทำไมไม่บอกเขาสักคำ  นั่งรอก็นึกขึ้นได้ว่าเขาทั้งสองไม่มีช่องทางที่จะติดต่อกันได้  ร่างบางถอดใจที่จะรอร่างสูงเลยล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์เพื่อที่จะโทรหาจงอินให้มารับ  แต่กลับมีสายเข้ามาก่อน


          " หวัดดีฮะนม " สายเรียกเป็นเบอร์นม  สงสัยจะมีเรื่องอะไรหรือไม่ก็คิดถึงเขา  ดีเหมือนกันเขาก็คิดถึงนมเหมือนกัน  

          " คุณแบคฮยอนครับ " เสียงผู้ชายคนนี้  ลูกชายของนม

          " อ่าวว่าไงฮะพี่ มีอะไรรึป่าวฮะ " แบคฮยอนถามด้วยความสงสัย

          " คือ..ว. " 

          " อะไรฮะ " เสียงกระตุกของปลายสายยิ่งทำให้เขาอยากรู้

          " คุณแบคฮยอนต้องใจเย็นนะครับ"  

          " อะไรกันฮะเนี่ย บอกแบคเถอะฮะ " ร่างบางใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ  ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกครั้ง  ความรู้สึกที่เขาเสียคุณป๊าคุณม๊า

          " ตอนนี้แม่พี่ถูกรถชนอาการสาหัส กำลังเข้าห้องฉุกเฉิน " 

          "..." แบคฮยอนค้างอยู่ท่าเดิมหลังจากที่ลูกชายของนมพูดจบ  น้ำตาที่ไหลออกมาอย่าห้ามไม่ได้  หัวใจที่ปวดหนึบ  ในหัวมีคำถามมากมาย ทำไมถึงเป็นแบบนี้  ทำไมทุกคนต้องจากเขาไป ทำไมพระเจ้าถึงทำกับเขาแบบนี้  

          " คุณแบคฮยอนครับ " 

          " ฮะ อึก..พี่เดี๋ยวแบ..แบคจะรีบไป " แบคฮยอนกดวางสาย  ก่อนที่จะกดโทรหาจงอิน






          " ใจเย็นก่อนนะแบคฮยอน อาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้ "  จงอินรีบขับรถมารับแบคฮยอนอย่างเร็วหลังจากที่ได้ยินเสียงสั่นของร่างบาง  เขาไม่ได้ถามสาเหตุตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าเขาต้องรีบมาหาแบคฮยอนให้เร็วที่สุด  และตอนนี้เราทั้งสองก็กำลังเดินทางไปโรงพยาบาล  แบคฮยอนเล่าเรื่องให้จงอินฟังด้วยเสียงที่สั่น  น้ำตาที่ไหลไม่หยุดตลอดการเล่า  มันเป็นภาพที่จงอินไม่ชอบที่สุดเลย  ภาพที่แบคฮยอนของเขาร้องไห้

          " ฮืออ..อึก..จงอินนม..นม " แบคฮยอนทั้งร้องได้ทั้งสะอื้นทำให้จงอินอยากจะดึงเข้ามากอดซะเดี๋ยวนี้  

          " ใจเย็นๆจะถึงแล้วนะครับ ใจเย็นๆ " จงอินรีบเร่งรถให้เร็วกว่าเดิม  จนเขาและแบคฮยอนถึงโรงพยาบาลแล้ว



          ห้องฉุกเฉิน

          " พี่ พี่ ฮืออ นม..อึก นมอยู่ไหนฮะ " แบคฮยอนรีบวิ่งเข้าไปถามหานม

          " ใจเย็นแบคฮยอน ตอนนี้นมอยู่ข้างใน อาการเป็นยังไงยังไม่มีใครนะครับ ต้องรอหมออกมาก่อนนะ " เขารู้ดีว่าแบคฮยอนรักและเป็นห่วงแม่เขามากแค่ไหน  

          " ฮืออ จงอิน " 

          " ครับมานี่มะ " จงอินดึงแบคฮยอนมากอด

          " นม จะ..อึก ไม่เป็นไรใช่มั้ย " ร่างบางในอ้อมกอดเขาร้องไห้แล้วสะอื้นดังแรงมาก ยิ่งทำให้จงอินรู้สึกปวดใจ  

          " กูก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้มึงหยุดร้องก่อนนะ ใจเย็นๆก่อน " จงอินว่าพร้อมลูบหัวแบคฮยอนอย่างอ่อนโยน  

          จงอินยืนปลอดแบคฮยอนอยู่อย่างนั้นสักพัก  ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆเงียบลง  เขาค่อยๆพยุงแบคฮยอนไปนั่งหน้าห้องฉุกเฉินเพื่อรอหมอมาบอกอาการ  






          " ฮ่าๆ หนังสนุกจังเลยอะยอล กิชอบ " ซึลกิพูดขึ้นหลังจากที่เราเดินออกมาจากโรงหนัง

          " ชอบแต่หนังหรอครับ ฮื้ม คนพามาชอบมั้ย " ชานยอลเอามืดพาดเอวซึลกิก่อนถาม

          " ไม่ชอบบ "

          " เฮ้อน้อยใจจัง " ชานยอลแกล้งปล่อยมือแล้วเดินออกไป

          " งื้ออ ล้อเล่นน่าไม่งอนน้า " ซึลกิว่าแล้วก็เอื้อมมือไปบีบแก้มชานยอล

          " ครับ น่ารักจังเลย ไปดื่มกันหน่อยมั้ยครับ " ชานยอลถามพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้

          " เอาสิคะ "

          ชานยอลและซึลกิตกลงพากันไปดืมร้านประจำของทั้งสอง  เราสนุกกันมากสุดท้ายแล้วเราทั้งสองก็กำลังจะไปจบกันที่ห้องของเขา  ทั้งสองเดินทางมายังห้องของชานยอล  ร่างสูงเปิดประตูออกแล้วปิดอย่าไงไวพร้อมกับเขาไปจูบปากของแฟนสาวทันที

          " อื้มม ยอล " ซึลกิจูบกลับพร้อมยกมือคล้องคอร่างสูง

          " อื้ม " ชานยอลอุ้มซึลกิขึ้นแล้วเดินไปที่โซฟาโดยที่ปากยังจูบกันอยู่

          " โซฟาอีกละ ทำไมไม่ไปที่ห้อง เดี๋ยวน้องแบคก็ออกมาเห็นหรอก " ซึลกิถามขึ้น  

          "..." ชานยอลถึงกับชะงักเมื่อเขากำลังนึกถึงแบคฮยอน  ตอนนี้แบคฮยอนอยู่ไหน  ตอนเขาถอดรองเท้าก็ไม่เห็นมี  หรือว่าร่างบางจะยังไม่กลับ  แล้วป่านนี้จะอยู่ที่ไหน

          " เป็นอะไรรึป่าวยอล " เสียงซึลกิเรียกสติเขากลับ  เขาก้มมองหน้าซิลกิ

          " ป่าวครับ ไปห้องกันดีกว่าเนอะ " ร่างสูงสะบัดหัวไล่ความคิด  ก่อนที่จะอุ้มซิลกิไปที่ห้องของเขา  ทั้งคู่มีความสุขกันมากแต่ในทางกลับกันยังมีร่างน้อยๆที่กำลังนั่งร้องไห้ไม่หยุดอยู่โรงพยาบาลตอนนี้





          " ไหวมั้ย กลับก่อนดีกว่าเนอะ " จงอินถามแบคฮยอนที่ตอนนี้ยังคงร้องไห้ไม่หยุดเขาเอาอะไรมาให้ทานก็ไม่เอาทั้งนั้น  

          " แบคจะรอ " 

          " ดึกแล้วนะ ไม่ง่วงหรอดูตาดิ ฮื้ม " จงอินว่าพร้อมลูบหน้าร่างบาง

          " แบคไม่อยากไปไหน แบคอยากรอนม แบคเป็นห่วงนม "

          " เอางี้ดีมั้ย ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะพามาตั้งแต่เช้าเลยดีมั้ย " จงอินโน้มน้าวใจแบคฮยอน

          " แต่แบคเป็นห่วงนม " 

          " รู้ครับรู้ แต่ถ้านมตื่นมาแล้วมาเห็นแบคสภาพนี้นมจะดุเอานะ ไว้ไปนอนเอาแรงแล้วพรุ่งนี้เราค่อยมาดีมั้ยครับ " 

          "..."

          " กลับกันเนอะ " จงอินเอืิ้อมไปจับมือแบคฮยอน

          " อื้ม " 

          จงอินขับรถไปส่งแบคฮยอนที่คอนโดชานยอล  ที่จริงเขาจะพาไปคอนโดของเขาแต่ร่างบางบอกว่าจะไปคอนโดชานยอล  เขาไม่อยากขัดเลยมาส่งตามที่ร่างบางบอก

          " ไปละนะ " แบคฮยอนหันมาโบกมือให้จงอินอย่างอ่อนแรง

          " ไหวมั้ยเนี่ย จะไปส่งปะ "

          " ไม่เป็นไร แบคไหว "

          " ไหวก็ไหว ยังไงพรุ่งนี้จะมารับนะ " จงอินว่าพร้อมลูบหัวแบคฮยอน

          " อื้ม แบคไปนะ " 

         จงอินนั่งมองแบคฮยอนเดินลงจากรถไปจนสุดสายตา  อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ


          แกร็ก!

          ร่างบางเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไป  แอบสงสัยว่าทำไมเวลานี้ไฟห้องยังเปิดทั่ว  เขาเดินไปหวังจะไปปิดก่อนเข้าห้อง  แต่กลับต้องชะงักเพราะเสียงร่างสูงพูดขึ้น

          " ไม่กลับพรุ่งนี้เลยละ " ชานยอลที่ออกมาดูข้างนอกว่าแบคฮยอนกลับมารึยังก็มาเห็นร่างบางพอดี

          "..." ร่างบางไม่ตอบเอาแต่ก้มหน้า

          " หึ นึกว่าจะเป็นคนเงียบๆ ที่ไหนได้ไปเที่ยวกลับมาซะดึกป่านนี้ " ร่างสูงกอดอกว่าแล้วเดินมาใกล้แบคฮยอน

          "..."

          " ว่าไงแบคฮยอน "

          "..."

          " ไปเที่ยวมาสนุกมากมั้ย ปล่อยให้คนอื่นเขามารอเนี่ย " ร่างสูงพูดว่าให้ร่างบาง  แต่ร่างบางไม่ตอบกลับก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

          "..."

          " นี่! จะเงี.. " ชานยอลเริ่มขึ้นเสียงใส่แบคฮยอน  แต่เขากลับชะงักเมื่อร่างบางเหงยหน้าขึ้นมา  ใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา  ดวงตาที่แดงกล่ำ  นัยตาที่ดูเศร้าเหมือนครั้งแรกที่เขาเจอแบคฮยอน

          " แบค อึก..ฮือ..  ขอโทษฮะ " ร่างบางว่าแล้วก็เข้าห้องตัวเองไป  ปล่อยร่างสูงที่คืนค้างในท่าเดิม  เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นแบคฮยอนในรูปแบบนี้  ปกติเท่าที่เขาสังเกตร่างบางจะเป็นคนสนุก ร่างเริง ยิ้มบ่อย  แต่ไม่เคยเห็นแบคฮยอนตอนร้องไห้แบบนี้เลย  ยอมรับว่าเขาก็แอบเป็นห่วงแต่ที่มากกว่านั้นทำไมหัวใจเขามันถึงได้ปวดแบบนีี้เมื่อเห็นน้ำตาของแบคฮยอน


          











...loading...












talk

          หวัดดีคะ ทอล์กกันครั้งแรก งืออ เขิล~~ 555 ก็ไม่มีไรมากคะ แค่อยากจะมาพูดด้วยเฉยๆ  อยากขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ทุกคนที่กดfav. ทุกคนที่คอมเม้นท์นะคะ  คือมันดีใจมากๆๆๆแล้วก็ตื่นเต้นมากๆเลย  เพราะเราแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลย  ยอมรับว่ามีข้อผิดพลาดเยอะมากเลย  เปลี่ยนนู้นเปลี่ยนนี่  ภาษาก็ยังไม่สวย  แต่ก็จะฝึกไปเรื่อยๆนะคะ  ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ พอละเขิลพูดไรไม่ออก555  ยังไงอ่านแล้วก็คอมเม้นท์กันได้นะคะเราชอบอ่าน ตอบทุกเม้นท์เลย ติชมกันได้ตามสบายเลยนะคะเราไม่ว่า ผิดยังไงเราจะได้รู้จะได้แก้ไขนะคะ ไม่อย่างงั้นก็มาพูดคุยกันในทวิตได้นะคะใส่ #ภาระชบ ได้เลย  ไปละบายๆคะ^^   

          

          













          

           

       









          

 





                  






          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #231 nipha_xoL (@nipha_xoL) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 19:39
    ไคเเบค!ๆๆๆๆๆ
    #231
    0
  2. #226 nunnunn04 (@nunnunn04) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:11
    เนื้อเรื่องไปไวมาก แบคก็ใจง่ายมาก ชานก็จะมีใจให้แบค ซึลกิก็แสนดี งงไปหมด
    #226
    0
  3. #195 byun_Uracha (@byunaudchara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 08:20
    ชานยอลยังไงๆ เริ่มมีใจให้แล้วหรอแล้วซึลกิล่ะคะจะเอายังไง
    #195
    0
  4. #181 nootaebarbyhoyo (@nootaebarbyhoyo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:39
    เอางัยwaชานยอล
    #181
    0
  5. #151 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:51
    หัดฟังคนอื่นก่อนที่จะว่าเขาบ้างนะคะพี่ชานยอล ทำไมทำตัวไม่น่ารักกะน้องตลอดเลย
    #151
    0
  6. #126 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:58
    น้องไม่ได้ไปเที่ยวว้อยยยยยยย
    #126
    0
  7. #80 NTCB95 (@mukhaza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 01:25
    อย่าว่าน้องเซ่! ดักฆ่าชานยอลได้มั๊ย 55555555
    #80
    1
    • #80-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      18 กันยายน 2560 / 06:57
      โหดอ่าา555
      #80-1
  8. #21 Sukanda Wakayaban (@pepo1427) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:11
    นังพี่ชานไปง้อเลยนะ
    #21
    1
    • #21-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      14 สิงหาคม 2560 / 00:34
      รอติดตามต่อน้าา
      #21-1
  9. #20 min-cs (@min-cs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 00:05
    อมก!! อึดอัดโคตร สงสารแบคมาก ฮือออออ จะใจร้ายไปอีกถึงเมื่อไหร่ห๊ะชานยอล
    #20
    1
    • #20-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      14 สิงหาคม 2560 / 00:34
      งืมม รอติดตามต่อนะคะ
      #20-1
  10. #19 blackaieye'ㅅ' (@eye18454) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 23:51
    อยากกระโดดถีบชานยอล;-;
    #19
    3
    • #19-2 markbam_jackjae (@markbam_jackjae) (จากตอนที่ 11)
      14 สิงหาคม 2560 / 00:43
      +1. คร้าาา5555+
      #19-2
    • #19-3 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      14 สิงหาคม 2560 / 09:53
      555+ ฝากติดตามด้วยนะคะ
      #19-3
  11. #18 8412exo (@8412exo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 08:11
    เฮ้ออ อิหยอยเอ้ยยย แกนี่ก็นะ น้องทำดีก็ว่าน้องฮึ้ยยย!!!จริงเล้ยยย
    #18
    1
    • #18-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      13 สิงหาคม 2560 / 09:04
      รอติอตามต่อนะคะ^^
      #18-1
  12. #17 min-cs (@min-cs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 00:22
    ทำไมเป็นงี้ตลอดเลยอ่ะชานยอล เซ็งเลย ฮือออ
    #17
    1
    • #17-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      13 สิงหาคม 2560 / 00:35
      งืออ รอติดตามต่อนะคะ
      #17-1
  13. #16 พี่รองเท้าแตะ (@07112219) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 00:18
    ฮืออ ทำไมหน่วงง
    #16
    1
    • #16-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 11)
      13 สิงหาคม 2560 / 00:36
      รอติดตามต่อนะคะ
      #16-1