loading | ChanBaek ft.kaido hunhan #ภาระชบ

ตอนที่ 17 : THANK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    30 ส.ค. 60











-thank-









          ชานยอลที่อุ้มร่างบางเข้ามานอนในห้องแล้วก็จัดการห่มผ้าให้เรียบร้อย  เมื่อกี้ที่เซฮุนโทรหาเขา  เขารู้สึกเป็นห่วงแบคฮยอนมากจนรีบขับรถมาอย่างเร็ว  ไม่รู้ว่าทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้นแต่รู้แค่ว่าแบคฮยอนงอแง เขาก็ไม่อยากทำอะไรแล้วอยากจะกลับมาให้เร็วที่สุด
          
          " น้องเป็นไง " ลู่หานถามชานยอลที่เดินออกจากห้องมา

          " อือไม่เป็นไรละ " ว่าพร้อมเดินมานั่งกับเพื่อนทั้งสอง

          " แม่งน้องแปลกๆนะ " เซฮุนพูดขึ้น

          " ทำไมวะ " 

          " ดูน่ารัก ขี้อ้อนขึ้น " เซฮุนที่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยสนิทก็ร่างบางสักเท่าไหร่  แต่ดูจากเมื่อกี้ก็ดูว่าแบคฮยอนแปลกๆไป

          " อือ ไม่สบาย " 

          " แล้วทำไมไม่เรียกจงอินมาดูแลน้องละ " ชานยอลได้ยินคำถามของลู่หานถึงกับเงียบ  ใช่ทำไมเขาถึงไม่เรียกจงอินมา  

          " ไอ้จงอินมันน่าจะติดเรียนแหละ วันนี้เราว่างกันไง เลยไม่บอกมัน " ชานยอลหาเหตุผลมาตอบ

          " อ่อ " ลู่หานพูดแล้วหันมาสบตากับเซฮุนอย่างรู้กัน

          " เออนี่มึงสนิทกับน้องละหรอวะ ตอนนั้นยังเห็นไม่ค่อยจะถูกกันเลย " คำถามของเซฮุนก็ทำให้ร่างสูงชะงัก

          " กะ ก็มันอยู่ด้วยกันทุกวันมันก็เปลี่ยนๆบ้างแหละ " ชานยอลตอบกระตุก

          " อืมม " เซฮุนลากเสียงยาว

          " ไรวะ ไปๆไปเลยวันนี้ขอบใจมากละกัน " ชานยอลเปลี่ยนเรื่องเอาตัวรอดจากเพื่อนทั้งสอง

          " โหห่าแม่ง ใช้เสร็จละไล่เลยนะครับ " 

          " เออขอบใจละไงวันหลังเลี้ยงเหล้าอะ "

          " โอเคตามนั้นครับเพื่อน " เซฮุนว่าแล้วก็จูงมือลู่หานออกจากห้องไป



          " อืออ งืมมๆ " แบคฮยอนที่ตื่นขึ้นมาก็บิดขี้เกียจ  มองไปข้างนอกก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว  ร่่างบางค่อยๆลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก

          ภายในห้องครัวร่างสูงกำลังยืนทำอาหารอยู่อย่างตั้งใจ  ทำให้ร่างบางที่ยืนดูอยู่ยิ้มออกมา  เวลาที่ร่างสูงตั้งใจทำอะไรมันดูดีอีกเท่าตัวเลย  แบคฮยอนค่อยเดินเข้าไปในห้องครัวโดยที่ร่างสูงยังคงง่วนอยู่กับการทำอาหาร  

          " ทำไรฮะ " แบคฮยอนเดินไปเกาะแขนร่างสูงแล้วพูดขึ้น

          " เหี้ย!! " ร่างสูงที่มันแต่สนใจอาหารไม่ได้ใส่ใจรอบข้างก็ต้องตกใจ

          "..." แบคฮยอนกลับตกใจเสียงของร่างสูง

          " เห้ยๆกูขอบโทษ "

          " อึก น้องแบคตกใจหมดเลย " ร่างบางมีสะอื้นเล็กน้อย

          " ขอโทษๆ ก็มาเงียบๆอะ "

          " น้องแบคขอโทษฮะ "

          " อืม ช่างมันๆ "

          " แล้วนี่พี่ชานทำอะไรหรอฮะ "

          " ก็ทำตามสัญญา "

          " สัญญา " แบคฮยอนว่าแล้วคิด

          " ก็ใครไม่รู้บอกว่าอยากกินสปาเกตตี้ ไอศกรีม เค้ก แล้วก็อะไรอีกไม่รู้ตั้งเยอะ อะอ่าว " ชานยอลที่พูดยังไม่จบก็ต้องหยุดเมื่อหันไปมองร่างบางก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว

          " ฮู้ววว ไอศกรีม เค้กขนม เต็มไปหมดเล้ยยย " แบคฮยอนที่ตอนแรกยืนฟังร่างสูง  แต่พอได้ยินว่าไอศกรีมเขาก็วิ่งมาเปิดตู้เย็นดูก็พบว่ามันมีอย่างที่ร่างสูงว่าจริงๆ

          " หึหึ " ร่างสูงที่ดูอาการดีใจของแบคฮยอนที่มันดูเหมือนเด็กน้อยได้ขนมอย่างไงอย่างงั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ

          " ขอบคุณนะฮะพี่ชาน " แบคฮยอนเดินมาพูดพร้อมยิ้มตาหยีให้  ทำเอาร่างสูงที่เห็นต้องชะงักกับความน่ารัก ของแบคฮยอน 

          " เออๆ ไปนั่งรอปะ จะเสร็จละ "

          " ครับผม " 

          ร่างสูงที่ยังคงยิ้มแม้ร่างบางจะเดินไปนั่งรอแล้ว  ชานยอลรีบทำอาหารให้เสร็จแล้วใส่จานเสิร์ฟให้ร่างบาง  ก่อนที่เขาทั้งสองจะนั่งทานด้วยกัน

          " งืมมม อาหย่อย  " ร่างสูงที่ฟังและดูร่างบางแล้วดูเหมือนว่าเริ่มจะสางไข้แล้ว  จากการที่แบคฮยอนทานข้าวด้วยตัวเองได้แล้ว  

          " กินเยอะๆจะได้หาย "

          " ฮะ " ร่างบางตอบด้วยรอยยิ้ม  ก่อนที่จะก้มลงไปทานต่ออย่างเอร็ดอร่อย  ถ้าร่างบางเหงยหน้าขึ้นมาดูสักนิดก็จะเห็นว่ามีคนกำลังยิ้มให้เขาอยู่


          
          " อาบน้ำกินยาแล้วก็นอนปะ " ชานยอลว่าหลังจากที่เขาทานข้าวเสร็จแล้วก็พาร่างบางเข้าห้อง

          " น้องแบคยังไม่ง่วงเลย " ดูเหมือนร่างบางจะงอแง

          " นอนดิจะได้หายเร็วๆ "

          " นี่น้องแบคก็หายแล้วนะฮะพี่ชาน " ชานยอลที่ฟังแล้วก็ไม่มีทางเชื่อว่าร่างบางหายแล้ว  เพราะถ้าหายจริงๆร่างบางคงไม่แทนตัวเองว่าน้องแบคแล้วเรียกเขาว่าพี่ชานแบบนี้หรอก

          " แล้วจะทำอะไรละถ้าไม่นอน "

          " อืมม ไปนั่งหน้าระเบียงห้องน้องแบคกันเถอะฮะ " ว่าแล้วก็ชี้ไปทางระเบียงหน้าห้องตัวเอง

          " มันหนาวเดี๋ยวก็ไม่หายหรอก "

          " นิดเดียวเองฮะ นะๆพี่ชานเราไปนั่งกันเถอะ " แบคฮยอนที่ยืนขึ้นแล้วเขย่าแขนร่างสูง

          " เออๆไปๆ " 

          บรรยายกาศในคืนนี้ถือว่ากำลังดีไม่ได้หนาวมากจนเกินไป  แต่ก็คงไม่ดีกับคนที่ยังไม่หายป่วยแล้วมานั่งแบบนี้  ที่ระเบียงห้องตอนนี้มีร่างสองร่างกำลังนั่งดูดาวด้วยกันอย่างเงียบๆ

          " ดาวสวยจังเลยนะฮะ "

          " อือ " ชานยอลตอบโดยที่เราสองคนไม่ได้มองหน้ากัน

          " น้องแบคไม่ได้ดูดาวแบบนี้นานแล้ว  ตั้งแต่ที่คุณป๊ากับคุณม๊าไม่อยู่ "

          "..."

          "..."

          " พูดเองแล้วก็อย่างอแงสิ " ชานยอลที่เห็นว่าเงียบไปหลังจากที่ร่างบางพูด  ก็ถึงได้รู้ว่าแบคฮยอนแอบร้องไห้

          " ร้องแบคป่าวงอแงนะฮะ มันไหลออกมาเองเนี่ย " ว่าพร้อมเช็ดน้ำตาออก

          " เด็กน้อยเอ้ย " ชานยอลว่าแล้วก็เอื้อมมือลูบหัวร่างบางอย่างแผ่วเบา

          " หยุดไหลได้แล้วน่าา " แบคฮยอนบ่นกับตัวเองเบาๆ  แต่ด้วยความเงียบจึงทำให้ร่างสูงได้ยิน  ชานยอลได้แต่ยิ้มไปกับความน่ารักของร่างบาง

          " อยู่ด้วยกันมาก็นานไม่เคยรู้เรื่องมึงเลย " เงียบไปสักพักก่อนที่ร่างสูงจะเป็นคนพูดขึ้น

          " มึงอีกแล้วไม่น่ารักเลย "

          " เออลืม "

          " ว่าแต่พี่ชานอยากรู้เรื่องอะไรหรอฮะ "

          " อะไรก็ได้แล้วแต่เลย "

          " อืมม น้องแบคหรอ น้องแบคเป็นลูกคนเดียวของคุณป๊าคุณม๊า  มีพี่เลี้ยงที่ดูแลมาแต่เด็กๆคือนม  แล้วก็มีเพื่อนที่รักที่สุดก็คือจงอิน " แบคฮยอนค่อยๆเล่าเรื่องของตัวเอง

          " รักหรอรักมากแค่ไหน " 

          " มาก มากมาก มากที่สุดเลย จงอินเป็นเพื่อนคนเดียวที่น้องแบครักมากแล้วจงอินก็รักน้องแบคด้วย เราดูแลและรักกันมาตั้งแต่เด็กๆเลย " ร่างบางเล่าเรื่องของเพื่อนรักตัวเองก็ยิ้มไปด้วย

          " รักมากทำไมไม่เป็นแฟนกันเลยละ " ชานยอลแกล้งถามเพราะเขารู้เรื่องนี้จากปากจงอินแล้ว  แค่อยากรู้ว่าร่างบางจะเล่าว่ายังไง

          " เป็น เป็นสิใครว่าไม่เคยละ "

          " หรอ "

          " ใช่ฮะ เราเคยเป็นแฟนกัน แต่ตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนเหมือนเดิมแล้ว" แบคฮยอนเล่าโดยที่ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไร

          " แล้วเลิกกันทำไม " ชานยอลถามในเรื่องที่เขาอยาก  แต่ตอนั้นจงอินไม่ตอบเขา  วันนี้เขาจึงมีโอกาสได้ถามกับร่างบาง

          " ไม่รู้สิ จงอินไม่ได้รักแบคแบบนั้น "

          " รู้ได้ไงว่ามันไม่รัก "

          " จงอินไปจูบกับใครไม่รู้ "

          " รู้ได้ไง "

          " เพื่อนจงอินถ่ายรูปแต่ส่งมาให้ผิดไลน์ ส่งมาให้แบค " ร่างบางที่นึกถึงเรื่องเก่าก็แอบเสียใจอยู่บ้าง

          " หนาวมั้ยมานี่มะ " ชานยอลที่ได้ยินแบคฮยอนดูอ่อนลง  คิดว่าตัวเองไม่น่าถามต่อ  เลยเปลียนเรื่องให้ร่างบางมานั่งในอ้อมกอดเขา

          " จะดีหรอฮะ " ร่างบางถามอย่างลังเล

          " อืม มาเหอะน่า " ว่าแล้วก็จับร่างบางมาอยู่ในอ้อมกอดก่อนที่จะห่มผ้าให้

          ตอนนี้ใจของร่างบางเต้นรัวอย่างแรง  ที่จริงเขาก็รู้สึกสางไข้เลยทำให้ตอนนี้เขารู้สึกเขินร่างสูงขึ้นมาบ้าง  ไม่ปฏิเสธเลยว่าอ้อมกอดของชานยอลมันอุ่นแค่ไหน

          " ดีขึ้นมั้ย ถ้าแล้วไม่โอเคก็ไม่ต้องเล่าแล้วไม่อยากรู้แล้ว " 

          " ไม่เป็นไรฮะ "

          " อืม " ว่าสูงว่าแล้วก็กระชับกอดให้แน่นขึ้น  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนี้แต่ที่ทำไปเขาก็รู้สึกดีไม่น้อย

          " ฮะ หลังจากที่รู้เรื่องน้องแบคก็เสียใจร้องไห้ จงอินก็มาขอโทษ น้องแบคเลยคิดว่าถึงแม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนหรือเป็นแฟน เราก็ยังรักยังดูแลยังคอยเป็นห่วงกันได้เหมือนเดิม น้องแบคเลยเลือกที่จะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมดีกว่า อีกอย่างถ้าหากจงอินจะรักใครจริงๆ  น้องแบคก็ไม่อยากจะให้คำว่าแฟนของเราไปจำกัดกับความรักของจงอินด้วยฮะ "

          " พูดดีแบบนี้หายป่วยแล้วหรอห้ะ " ชานยอลที่ฟังร่างบางพูดก็แอบแซว  ถึงแม้ว่าร่างบางจะดูเด็กมากแต่พอมาฟังแบบนี้แล้ว  มันทำให้เขารู้ว่าแบคฮยอนก็โตพอกับในบางเรื่องแล้ว

          " ฮี่ฮี่ ว่าแต่พี่ชานเล่าเรื่องพี่ชานบ้างสิฮะ น้องแบคก็อยากรู้ แลกกันๆ "

          " ก็ไม่มีไรอะ เป็นลูกคนเดียวเหมือนกัน แค่เนี้ยไม่มีไรมากละ " ชานยอลไม่รู้ว่าเขาจะเล่าเรื่องอะไรให้ร่างบางฟัง

          " โหวทีน้องแบคเล่าซะเยอะเลย พี่ชานเล่าเรื่องไหนก็ได้ครับ อืม เอาเรื่องพี่ซึลกิก็ได้ "

          " ซึลกิหรอ ก็เป็นคนสวย เก่ง ฉลาด แค่เนี่ยไม่มีไรอะ "

          " แล้วที่พี่ซึลกินี่ตรงสเป็คพี่ชานเลยมั้ยฮะ "

          " ก็ตรงนะ "

          " ยังไงฮะ พี่ชานชอบคนแบบไหน "

          " เก่ง ฉลาด สวย ดูแลตัวเองได้ ไม่จุกจิก ไม่งอแง ไม่งี่เง่า แต่ตอนนี้พี่..อ่าว " ชานยอลที่กำลังจะพูดต่อก็ต้องหยุดก่อนเพราะร่างบางที่อยู่มนอ้อมกอดเขาหลับไปแล้ว

          ร่างสูงยิ้มให้กับความน่ารักของร่างบางก่อนที่จะค่อยๆอุ้มแล้ววางแบคฮยอนลงบนเตียงอย่างเบามือ  มือหนาดึงผ้าห่มมาห่มให้ก่อนที่จะลูบหัวร่างบางก่อนจะออกจากห้องไป


          ร่างบางลืมตาขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินเสียงปิดประตูลง  ที่จริงแล้วเขายังไม่ได้หลับ  แต่ที่ต้องแกล้งหลับเพราะเขาทนฟังไม่ไหวแล้ว  ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่ตอนที่ร่างสูงตอบเขามันคือสิ่งที่พี่ซึลกิมีทุกอย่างเลยต่างจากตัวเขาอยู่มาก  ยิ่งฟังแล้วมันยิ่งปวดหนึบที่หัวใจเขาเลยแกล้งหลับเพื่อที่จะได้ไม่ต้องฟังร่างสูงพูดต่อ

          แบคฮยอนค่อยๆฝืนตาหลับพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้  โดยที่อีกฝั่งของประตูยังมีร่างสูงยิ้มให้กับเขาอยู่  ก่อนที่ชานยอลจะเดินกลับไปที่ห้องเขาก็พูดอีกหนึ่งประโยคที่เขายังพูดไม่จบเพราะร่างบางหลับไปก่อน  


          " แต่ตอนนี้พี่ชานเริ่มไม่แน่ใจแล้ว " ว่าด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าห้องตัวเองไป


          
          เช้าวันใหม่ร่างบางที่ตื่นขึ้นมาด้วยอาการโล่งสบายหลังจากที่ป่วยมาสองวันเต็ม  ถ้าถามว่าแบคฮยอนรู้ตัวมั้ยว่าตอนป่วยนั้นเขาทำอะไรลงไปบ้าง  ตอบได้เลยว่ารู้ตัวหมดทุกอย่าง  เขาควบคุมตัวเองแต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนป่วยถึงได้เป็นแบบนั้น  สงสัยคนที่เขาป่วยเขาก็เป็นเหมือนกันนั้นแหละ  ร่างบางละความคิดก่อนที่ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปมหาลัย

          ก่อนจะอออกจากห้องไปร่างบางก็เริ่มคิดหนักเรื่องชานยอล  เขาจะทำตัวยังไงดีถ้าเจอร่างสูง  ยิ่งคิดก็ยิ่งเขินก็เขาเล่นอ้อนซะเยอะเลยกลัวจะทำตัวไม่ถูก   

          
          " เหี้ย!! " ชานยอลที่เปิดประตูเข้ามาก็ต้องตกใจกับร่างบางที่ยืนตรงหน้า

          " พี่ชานยอล!! " ร่างบางที่กำลังยืนคิดอยู่ก็ตกใจเช่นกัน

          " มายืนทำไมตรงนี้ "

          " คะ คือแบคกำลังจะออกไปรอข้างนอกฮะ " แบคฮยอนตอบกระตุก

          " แล้วนี่หายแล้วหรอ " 

          " !!! " แบคฮยอนยืนตัวเกร็งเมื่อร่างสูงเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

          " ตัวไม่ร้อนแล้ว อย่างอื่นโอเคป่าว ปวดหัวป่าว ถ้าไม่ไหวก็ยังไม่ต้องไปก็ได้นะ " 

          " โอเคแล้วฮะ แบคไม่เป็นอะไรแล้ว "

          " เอองั้นไปรอพี่ชานข้างนอกก่อนนะ "

          " พี่ชานยอลฮะ "

          " หื้ม " ร่างสูงหันตามเสียงเรียก

          " อะ เอ่อป่าวฮะ " 

          " อือๆ " 

          แล้วร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องนอน  เหลือแต่ร่างบางที่ยืนที่เดิม  ที่จริงที่แบคฮยอนเรียกชานยอลเพราะเขาจะทักเรื่องสรรพนามเรียกตัวเอง  เขาจะบอกร่างสูงว่าไม่ต้องแทนตัวเองว่าพี่ชานยอลก็ได้  แต่คิดไปคิดมาปล่อยไปอย่างงั้นก็ดีเหมือนกัน




          " วันนี้เลิกกี่โมง " ชานยอลถามขึ้นระหว่างที่เขาทั้งสองกำลังเดินทางไปมหาลัย

          " วันนี้น่าจะประมาน 3 โมงฮะ "

          " เออเลิกเช้าเหมือนกันเลย "

          " พี่ชานยอลถามทำไมหรอฮะ "

          " พี่ชานยอล? " ชานยอลพูดขึ้น  เขากำลังสังเกตว่าสรพพนามที่เรียกมันเปลี่ยนไป

          " อะ..ฮะ " ร่างบางหันมามองหน้าร่างสูงที่ตอนนี้น่าจะรู้แล้ว

          " หึ " ร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆ

          " อะ เอ่อว่าแต่พี่ชานยอลมีอะไรฮะถึงถาม " ร่างบางถามเปลี่ยนเรื่อง

          " ก็ป่าวเห็นว่าหายป่วยแล้วเลยจะพาเทียว "

          " เที่ยว? " 

          " อืม ไม่ก็ด.. "

          " ไป ไปสิฮะไปๆ " แบคฮยอนพูดขัดร่างสูงขึ้นด้วยอาการดีใจจนเผลอเขย่าแขนร่างสูงไปด้วย

          " อืม " 

          " อะ เอ่อ จริงใช่มั้ยฮะไม่โกหกนะ " ร่างบางรู้ตัวก่อนที่จะปล่อยแขนที่เกะออกแล้วถามย้ำ

          " เออ " ร่างสูงตอบพอดีกับจอดรถห้องคณะร่างบาง

          " เย่ สัญญานะฮะ " ร่างบางว่าแล้วก็ชูนิ้วก้อยออกมาข้างหน้า

          "..." ชานยอลไม่ได้เอื้อมนิ้วก้อยไปเกี่ยวด้วย  แต่กลับยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกทั้งสองชนกัน  ร่างสูงแช่ไว้สักพักก่อนที่จะผละออกมา  

          " พะ พี่ชานยอล " แบคฮยอนพูดกระตุกเมื่อโดนจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว

          " ไร สัญญาไง "

          " สัญญา? "

          " ก็สัญญาแบบมึงไง " ร่างสูงว่าแล้วก็แอบยิ้มกับท่าทางของแบคฮยอน

          " อะ อ่อฮะ งั้นแบคไปเรียนก่อนนะฮะ ขอบคุณที่มาส่ง เจอกันฮะ " ร่างบางที่นึกออกได้ว่าตอนที่เขาป่วยเขาเคยทำแบบนี้กับร่างสูง  คิดออกแล้วก็เขินรีบพูดแล้ววิ่งลงจากรถไป


          แบคฮยอนที่เดินลงจากรถมาก็ยังคงใจเต้นแรงอย่างหยุดไม่ได้  ด้านชานยอลที่นั่งมองร่างบางลงจากรถไปก็แอบยิ้มกับท่าทางที่ดูเขินของแบคฮยอน  ที่จริงแล้วเขาคิดว่าถึงแม้ว่าร่างบางจะป่วยหรือไม่ป่วยมันก็ยังดูน่ารักอยู่ดี




          " แบค! " 

          " ตกใจหมดเลยคยองซู " ร่างบางว่าก่อนที่นั่งลงข้างๆเพื่อนตัวเล็ก

          " นี่หายดีแล้วใชมั้ยหื้ม  เราเป็นห่วงอะ " คยองซูว่าพรางแตะตามเนื้อตัวแบคฮยอน

          " อื้มแบคหายแล้วละ ไม่ต้องเป็นห่วง " ร่างบางว่าแล้วก็ยิ้มให้เพื่อให้คยองซูเบาใจไม่ต้องมาเป็นห่วง

          " ดีแล้วละ " คยองซูว่า  ตอนที่แบคฮยอนป่วยเขาจะติดต่อไปแล้วแต่จงอินก็โทรมารายงานเขาจนหมดทุกอย่าง  ที่จริงเขาไม่ได้เอาเบอร์ให้จงอินแต่ด้วยตอนนั้นที่แบคฮยอนไม่มาแล้วจงอินก็มาบอก  เขากำลังจะติดต่อไปหาแบคฮยอนแต่โดนจงอินขัดแล้วบอกว่า เอาเบอร์มาดีกว่าเดี๋ยวเราโทรบอกเอง โทรไปแบคมันก็ไม่รับหรอก  ไม่ทันได้คิดก็แลกเบอร์กันแล้ว  หลังจากนั้นจงอินก็โทรมาหาเขาบ่อยมาบางครั้งก็ไม่ได้เกี่ยวกับแบคฮยอนเลย  เขาละไม่อยากรับเลยเวลาคุยแล้วใจเขามันชอบเต้นแรงอยู่เรื่อย


          โรงอาหาร

          " ไอ้หมาาา " จงอินที่วิ่งเข้ามาโรงอาหารมาก็วิ่งเข้าไปหาแบคฮยอน  

          " จะเสียงดังทำไมจงอิน "

          " อ่าวก็ไม่ได้เจอหลายวันมันคิดถึงนิ อีกอย่างไม่ได้ไปหาเลยตอนป่วย เป็นไงบ้างเนี่ยหายดีแล้วใช่มั้ยถึงมาเรียนเนี่ย "  จงอินนั้งลงก็พูดรัวใส่แบคฮยอน  จนคยองซูที่นั่งอยู่ด้วยเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มห่างออกไปอีกโลก

          " อื้มไม่เป็นไรน่า พี่ชานยอลก็ดูแลเราดี ไม่ต้องห่วง "

          " อืมก็มันอดห่วงไม่ได้นิ " ทั้งสองก็เอาแต่พูดกันแบบนี้ตลอดพักเที่ยง  โดยที่ไม่มีใครสังเกตมาที่คยองซูเลย  เหมือนกับว่าอยู่คนละโลกทั้งๆที่นั่งด้วยกัน  คยองซูพูดได้ว่าในช่วงที่เขากับจงอินได้คุยกันเป็นส่วนตัวในช่วงที่ผ่านมานั้น  เหมือนความสัมพันธ์ของเราจะไปในทางที่ขึ้น  แต่มันคงเป็นเขาสินะที่คิดอยู่คนเดียว  คิดไปคิดมามันก็เจ็บดีเหมือนกัน  ชอบคิดไปเองชอบเข้าข้างตัวเองมันก็เป็นอย่างงี้แหละ





          " ฮะ กำลังเลิกพอดีเลยฮะ ฮะ เดี๋ยวยังไงเจอกันฮะ " แบคฮยอนก็วางสายจากชานยอล  

          " พี่ชานยอลหรอ " คยองซูถามหลังจากที่เห็นแบคฮยอนคุยโทรศัพท์

          " อื้ม  ยังไงเราไปก่อนนะคยองซู " ว่าแล้วร่างบางก็โบกมือให้เพื่อนตัวเล็ก

          " บาย "



          ชานยอลที่กำลังวางสายจากร่างบางก็กำลังจะเดินไปที่รถ  แต่กลับต้องหยุดเพราะมีสายเข้ามาซะก่อน

          " ว่าไงครับ ซึลกิ " จะว่าไปแล้วช่วงหลังมาเขาก็ไม่ค่อยได้ติดต่อหรือไปหาซึลกิเหมือนแต่ก่อน

          " ยอลลล อยู่ไหนคะ " ซึลกิพูดเสียงใสมันคงยังเป็นเสียงที่เรียกรอยยิ้มจากชานยอลได้เสมอ

          " อยู่ที่คณะครับ กำลังจะกลับ " ว่าพร้อมกับเดินต่อ

          " หรอ วันนี้ไปกินข้าวกันมั้ย " 

          "..." ชานยอลหยุดเดินกับคำถามของแฟนสาว  จะเอายังไงดีเขากำลังจะไปรับแบคฮยอนไปเที่ยวตามที่สัญญากันไว้  แต่ซึลกิกลับมาชวนชนกันแบบนี้

          " ว่าไงคะ ไม่ว่างหรอ "

          " อะ เอ่อคือ ว่า " ตอนนี้ร่างสูงกำลังคิดหนักว่าเขาจะทำยังไงดีกับเรื่องนี้

          " ไม่ว่างไม่เป็นไรคะ " ซึลกิพูดหลังจากทีปลายสายเงียบไปสักพักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง  จนทำให้ร่างสูงถึงกับรู้สึกผิด

          " ซึลกิ ยอลขอโทษนะครับ " 

          " ไม่เป็นไรคะ ไว้วันหลังก็ได้ "

          " ครับ "

          " คะ บายเจอกันนะ " ซึลกิวางสายด้วยความสงสัยเพราะปกติแล้วชานยอลไม่เคย ปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง




          " วู้ววววว สนุกจังเลยฮะพี่ชานยอล " แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่ร่างสูงพาเขาไปเที่ยวมากมายตั้งแต่เลิกเรียน  ไม่ว่าจะไป ทานข้าว ทานไอศกรีม ดูหนัง  จนถึงตอนนี้ที่สวนสนุก  

          " ดีละ " ร่างสูงว่าแล้วก็ยิ้มกับท่าทางที่ดูสนุกจริงๆตามที่แบคฮยอนพูด  

          " เฮ้ออ " ร่างบางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยก่อนที่จะเอนหลังพิงเก้าอี้

          " จะว่าไปสวนสนุกตอนนี้ก็สวยดีเหมือนกันนะ " ชานยอลพูดขึ้นกลังจากที่นั่งเงียบทั้้งคู่

          " ฮะ แบคก็ว่าสวย " ว่าแล้วก็ลุกขึ้นนั่งตรง

          เราสองคนนั่งมองสวนสนุกในยามกลางคืน  ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆหันมามองชานยอลด้วยรอยยิ้มก่อนทีจะพูดขึ้น

          " พี่ชานยอลฮะ "

         " อือว่าไง " ชานยอลตอบก่อนที่จะหันหน้ามองกัน

          " แบคขอบคุณมากนะฮะที่ดูแลแบคมาตลอด ตั้งแต่เรื่องนมตลอดมาจนถึงตอนที่แบคป่วย แบคอาจจะงอแง เอาแต่ใจ ไปหน่อยแต่ก็ขอบคุณนะฮะที่พี่ชานยอลเลือกที่จะดูแลแบค " ร่างบางพูดประโยคยาว  จนร่างสูงที่ฟังอยู่ก็อดยิ้มและเอ็นดูไม่ได้

          " อื้ม " ชานยอลพูดพร้อมยิ้มแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวร่างบางเบาๆ  ร่างสูงจะรู้รึป่าวว่าการกระทำแบบนี้มันอันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจเขามาก  

          " ขอบคุณจริงๆฮะ " 

          " ไม่เป็นไรกูบอกแล้วว่าจะดูแล ก็จะดูแลอย่างดี และสัญญาว่าจะคอยดูแลอย่างงี้ตลอด "

          " ขอบคุณฮะพี่ชานยอล "

          " ทำสัญญากันก่อนสิพูดเฉยๆได้ไง "

          " อะ ฮะ " ร่างบางถึงกลับกระตุกเมื่อร่างสูงพูด  ใจเขายังไม่หายเต้นแรงนี่ร่างสูงจะมาสัญญาอีกแล้วหรอ

          " แต่ไม่ใช่สัญญาแบบมึงอะ ต้องเป็นสัญญาแบบกู "

          " สัญญาแบบพี่ชานยอลเป็นย.. " เสียงร่างบางหายไปเพราะร่างสูงยื่นหน้าเข้ามาแล้วจูบกลีบปากของร่างบาง  ชานยอลไม่ได้จูบลึกซึ้งถึงขั้นนั้นแค่แตะปากลงไปเบาๆ  แช่ไว้สักพักก่อนที่จะผละออก

          " พี่ชานยอล " แบคฮยอนพูดด้วยเสียงและหัวใจที่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้  เขายังตกใจกับการจูบของร่างสูงที่มาอย่างไม่ได้ตั้งตัวแบบนี้  

          " สัญญาเสร็จละ กลับบ้านดีกว่า " ชานยอลว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินไป  ทิ้งไว้ให้ร่างบางนั่งค้างอยู่แบบนั้น  ชานยอลไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นรู่แค่ว่าเขาทำตามที่ใจบอก  ร่างสูงเดินก็ไปยิ้มไปด้วยความรู้สึกที่ดี  เหมือนกับร่างบางตอนนี้ที่ก็รู้สึกเหมือนกัน














...loading...














ต่อจบแล้วนะคะ

อ่านแล้วเป็นยังไงก็คอมเม้นท์มาบอกกันหน่อยน้าา  

คอมเม้นท์ทุกคอมเม้นท์เป็นกำลังใจที่ดีมากเลย ขอบคุณที่เม้นท์นะคะ

#ภาระชบ



     

 
 
 
          





          

    

                    



          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #227 nunnunn04 (@nunnunn04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:30
    สงสารซึลกิ และแอบขัดใจกับคำว่า ฮะ ของแบค มันขัดๆ5555
    #227
    0
  2. #213 Lusiafar (@Lusiafar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 01:20
    แอบสงสารซึลกิ
    #213
    0
  3. #205 永遠の (@suwitpudpong7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 12:30
    ลืมซึลกิรึไง มันดีใจก็ดีใจไม่สุดเลยอ่ะ ชานยอลนี้มันชานยอลจริงๆเลยเอ้ยยย
    #205
    0
  4. #201 byun_Uracha (@byunaudchara) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 10:56
    อ้าวยังไงเนี่ย ซึลกิก็ยังไม่ได้เลิกกันแล้วมาจูบแบคทำไม ชานยอลนิสัยไม่ดีเลยอ่ะ ทำแบบนี้ทั้งแบคทั้งซึลกิจะเจ็บไม่รู้หรอ
    #201
    0
  5. #169 CBCB0461 (@patita4282369) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:52
    อ้าวไปจูบเขาทำไมอ่ะพี่ชานมีซึลกิอยู่แล้วน่ะอิอิอิอิ
    #169
    0
  6. #157 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:02
    อาไรอ่ะ จูบน้องเฉย แบบนี้ก็ได้หรา
    #157
    0
  7. #132 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 00:29
    แหนะ จุ๊บเขาแล้วก็เดินหนีเลย ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #132
    0
  8. #39 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 00:08
    ไปทำให้มันชัดเจนซะชานยอล อินนน
    #39
    1
    • #39-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 17)
      31 สิงหาคม 2560 / 07:19
      ฝากติดตามต่อด้วยเน้ออ♡
      #39-1
  9. #38 บยอนของชาน (@noppaosn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 19:45
    หูย~ ถ้าจะพีคก็ไม่ได้เป็นเเฟนจริงๆกับซิลกินี่ละ น้องแบคน่ารักจริงๆเลย
    เราชอบนะ เราหาฟิคที่แบคแทนตัวแบบนี้ไม่ค่อยได้เลย ห้ามหายไปไหนนะ ^^
    #38
    1
    • #38-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 17)
      29 สิงหาคม 2560 / 21:54
      งื้ออ ไม่หายแน่นอนคะ ขอบคุณที่อ่านนะคะ อ่านเม้นท์แล้วมีกำลังใจมากเลย
      #38-1