loading | ChanBaek ft.kaido hunhan #ภาระชบ

ตอนที่ 20 : FEELING

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    9 ก.ย. 60












-feeling-








       

          " แบครักพี่ชานยอลฮะ "


          หลังจากเคลียร์กันที่สวนสนุกเสร็จแล้วทั้งสองก็เดินทางกลับ  ร่างสูงมองแบคฮยอนที่ตอนนี้หลับอยู่ข้างๆ  ชานยอลยิ้มก่อนที่จะขับรถต่อจนถึงคอนโด  ร่างสูงช้อนตัวแบคฮยอนขึ้นก่อนจะหยิบของแบคฮยอนลงจากรถมาด้วย  ชานยอลเสียบคีย์การ์ดก่อนจะเปิดประตูเข้าไป


          " ชานยอลแบคฮยอนเป็นไงบ้าง " ลู่หานที่ยังไม่กลับก็รีบวิ่งมาถามด้วยความเป็นห่วง  เซฮุนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟังแล้ว

          " ไม่เป็นไรแล้ว เปิดประตูให้หน่อย " 

           ลู่หานเดินไปเปิดประตูห้องนอนให้  ชานยอลอุ้มร่างบางเข้าไปก่อนที่จะค่อยๆวางลงที่เตียง  ร่างสูงนำเสื้อตัวเองมาเปลี่ยนให้ร่างบาง  ก่อนที่จะเปลี่ยนของตัวเองและออกไปหาเพื่อนที้งสองข้างนอก  ปล่อยให้ร่างบางพักที่ห้อง

          " เหี้ยมึงน้องโอเคปะ " เซฮุนถามขึ้นหลังจากที่ชานยอลนั่ง

          " อือ ไม่เป็นไร "

          " แม่งตอนที่รู้ว่าน้องมาได้ยินกูแบบชิปหายอะ "

          " อืม "

          " ชานยอลมีอะไรรึป่าวบอกเราสองคนก็ได้นะ " ลู่หานพูดขึ้น

          " เออ เอาจริงกูพอจะเดาออกว่ามึงคิดไรอยู่ "

          " อืม " 

          " เอาเหอะไว้ชานยอลพร้อมค่อยพูดก็ได้ "

          " ใช่มีไรบอกกูสองคนได้ " เซฮุนพูดก่อนที่จะตบบ่าชานยอลเบาๆ

          " ขอบใจวะ " ชานยอลว่าก่อนจะยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง

          " งั้นเราไปก่อนนะ ปะเซย์ไปกันเหอะ " ลู่หานพูดแล้วลุกขึ้นพร้อมกับเซฮุน  ชานยอลไปส่งทั้งสองที่หน้าห้องก่อนที่จะกลับเข้ามาในห้องดูแบคยอน  ร่างสูงลองจับตามตัวแบคฮยอนเพราะกลัวว่าร่างบางจะป่วย  ตัดสินใจลงไปซื้อยาและของทำอาหารให้ร่างบาง

          " อื้มม งืออ " ร่างบางครางออกมาเบาๆแล้วค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น  ก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งแบคฮยอนมองไปรอบๆห้องแล้วก้มมองชุดตัวเอง  ร่างบางรีบลุกขึ้นแล้วออกไปหาร่างสูง

          " พี่ชานยอลทำไมแบคมานอนที่ห้องพี่ละฮะ " แบคฮยอนตรงมาถามร่างสูงที่นั่งโซฟา  

          " อะไรนะ " ชานยอลที่ไม่ทันได้ฟังชัดก็ถามอีกครั้ง

          " ทำไมแบคถึงมานอนห้องพี่ชานยอลแล้วทำไมถึงใส่ชุดนี้ " ว่าก่อนที่จะก้มลงมองชุดตัวเองตอนนี้ที่ใส่เขากางเกงชั้นในและเสื้อเชิ้ตยาวเกือบเข่าของที่เขาใส่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ของตัวเองสักชิ้น  ร่างบางที่พึ่งนึกได้ว่าตัวเองใส่ชุดอะไรออกมาก็รีบเอาหมอนมาปิดช่วงล่าง

          " หึ ก็อุ้มมาแล้วลู่หานมันเปิดประตูห้องกูให้ แล้วชุดนี่ชุดกูเปลี่ยนให้เดี๋ยวไม่สบาย " ชานยอลว่า  แอบยิ้มให้กับร่างบางตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดอะไรตอนที่เปลี่ยนชุดให้เพราะรีบเปลี่ยน  แต่พอร่างบางมาพูดแบบนี้บอกเลยว่าเขาเริ่มคิดแล้ว

          " อะ ขอบคุณฮะ งั้นแบคขอไปเป.. " 

          " ไม่ต้องเปลี่ยน รีบไปกินข้าวกินยาดีกว่า " ร่างสูงว่าขัดก่อนที่แบคฮยอนจะเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด

          " คือ.. "

          " ปะ ไปเลย " ร่างสูงว่าพร้อมดันร่างบางไปทานข้าว

          " หู้ววว สปาเกตตี้ " แบคฮยอนที่เห็นสปาเกตตี้ก็ดีใจ  ทำให้คนที่มองต้องยิ้มไปกับความน่ารัก

          " กินเยอะๆ จะไปกินยา "

          " ครับผม " 



          ห้องนั่งเล่นตอนนี้ร่างสูงกำลังบังคับให้แบคฮยอนกินยาดักไข้ไว้ก่อน  แต่ร่างบางดื้อไม่ยอมกินลูกเดียว  เอาแต่หยิบมองมาปัดหน้าไว้

          " กิน "

          " ไม่กิน!! "

          " กิน "

          " ไม่กิน!! "

          " แบคฮยอนกินยา " ร่างสูงกดเสียงต่ำ  ได้ผลแบคฮยอนค่อยๆลดหมอนลงก่อนที่จะช้อนตามองเขา

          " แบคไม่อยากกิน " แบคฮยอนใช้ลูกอ้อนให้ร่างสูงเปลี่ยนใจ

          " ไม่ต้องมาอ้อน กืนเข้าไปเลยเดี๋ยวก็ป่วยอีก "

          " ป่วยแล้วพี่ชานยอลไม่ชอบหรอฮะ " 

          "..." ชานยอลเงียบกับคำถามนี้  ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบที่ร่างบางป่วย  แต่แบคฮยอนจะรู้มั้ยว่าเขาต้องหักห้ามใจตัวเองแค่ไหนตอนที่ร่างบางป่วยแล้วทำตัวอ้อนน่ารักแบบนั้น

          " พี่ชานยอล " แบคฮยอนว่าพร้อมเอื้อมมือไปจับมือหนาก่อนจะเขย่าเบาๆ  

          " ไม่ๆๆ กินๆๆต้องกิน " ชานยอลใจแข็งก่อนที่จะยื่นเอายาให้ร่างบาง

          " งื้ออ " สุดท้ายแบคฮยอนก็ต้องกินยา  ร่างสูงเห็นก็พอใจก่อนที่จะเอาเจลลดไข้แปะไว้บนหัวแบคฮยอนแล้วนั่งลงข้างๆ

          " ดีมาก "

          " หุ้ย "


          " หนาวมั้ยมานี่มะ " นั่งดูทีวีสักพักร่างสูงก็กลัวว่าร่างบางจะหนาวเลยตบตักให้มานั่ง

          " มะ ไม่เป็นไรฮะ " 

          " ดื้ิิอจังวะ อึบ! " ร่างสูงว่าก่อนจะอุ้มร่างบางมานั่งตักตัวเอง

          " พี่ชานยอล! " แบคฮยอนว่าอย่างตกใจ

          " อะไรละ " ชานยอลพูดแล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์

          " จึ " ร่างบางจิปากอย่างขัดใจมี่เขาสู้ชานยอลไม่ได้

          " เออนี่จะถามตั้งนานละ ไอสี่เหลี่ยมที่ถือไปมาคือไร " ชานยอลถามถึงอะไรไม่รู้ที่ห่อด้วยกระดาษ  เขาเห็นมันพร้อมกับเห็นแบคฮยอน  เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรรู้แค่ว่าเห็นร่างบางถอมันไว้ตลอด

          " อ่อ แปบนะฮะ " แบคฮยอนหันไปมองของที่ร่างสูงสงสัยก่อนจะลุกไปหยิบมา  แล้วกลับมานั่งตักร่างสูงอย่างลืมตัว  

          " ไรอะ " ชานยอลมองของสิ่งนั้นด้วยความสงสัย

          " แกะดูสิฮะ " ร่างบางว่าพร้อมยื่นให้ชานยอล  ชานยอลของมาลำบากนิดหน่อยเพราะร่างบางนั่งตักเขา  แต่ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ไม่ปล่อยมืออกจากเอวร่างบางให้ลุกอออกจากตัก

          " เห้ย " ร่างสูงร้องออกมาเบาๆแต่ก็ทำให้แบคฮยอนได้ยิน  ก่อนจะยิ้มกับท่าทางของร่างสูง

          " เป็นไงฮะสวยมั้ย "

          ร่างสูงวางของไว้โต๊ะข้างหน้า  ก่อนที่จะมองหน้าร่างบาง  ที่เขาอุทานออกมาเพราะของที่เขาเห็นนั้นมันคือรูปถ่ายเขา  รูปที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าร่างบางแอบถ่ยเมื่อไหร่  

          " ไปถ่ายตอนไหน " 

          " นานแล้วฮะ สวยมั้ยแต่เสียดายฝนตกใส่ภาพเสียเลย " ร่างบางว่าอย่างเสียดาย

          " สวยดี แล้วถ่ายไปทำไมฮื้ม " ชานยอลถามเขาไม่ได้โกธรที่โดนแอบถ่ายแบบนี้  แต่เขาอยากรู้เหตุผลว่าทำไมร่างบางถึงถ่าย

          " แบคว่าจะเอารูปไปประกวดฮะ "

          " รูปกู? "

          " ฮะ "

          " ทำไมถึงต้องเป็นรูปนี้ "

          " ทุกรูปที่ถ่ายมีความหมายเสมอฮะ พี่ชานยอลลองเดาดูสิฮะว่าทำไมแบคถึงเลือกรูปนี้ "

          " รูปนี้หรอ อืมม " ร่างสูงคิดพลางดูรูปแล้วนึกไปด้วย  แบคฮยอนที่ดูร่างสูงคิด  ร่างบางแอบขอให้าชานยอลเดาถูก

          " ว่าไงฮะ "

          " รูปนี้น่าจะหลังจากที่ กูกอดมึง " ชานยอลลองเดา

          " ใช่ฮะ รูปนี้คือหลังจากที่พี่ชานยอลกอดแบคแล้วเดินไปที่ระเบียง  มันเป็นกอดแรกของเรา  แบคอยากจะเก็บความรู้สึกนี้ไว้เผื่อได้กลับมาดูมันอีก  สุดท้ายเลยเลือกที่จะเอาไปประกวด " ร่างบางว่าพร้อมรอยยิ้มแล้วมองรูปไปด้วย  

          " ภาพมันเสียแล้วจะเอาไปประกวดหรอ "

          " แบคไม่ประกวดแล้วฮะ " ว่าแล้วหันกลับมามองร่างสูง

          " ทำไม "

          " เก็บไว้ดีกว่าไม่ต้องเอาประกวดแข่งใคร เก็บไว้ดูเองดีกว่า "

          " หึ " ร่างสูงหัวเราะให้กับความคิดแบคฮยอน 

          " ดีใจนะฮะที่พี่ชานยอลจำได้ "

          " ไม่เป็นไร กูเดา  "

          " พี่ชานยอลอ่าาา " 

          " ฮ่าฮ่า ล้อเล่น "

          " ฮาว~~ " แบคฮยอนหาวขึ้น

          " เอ้าจะง่วงก็ง่วง "

          " ฮี่ๆ ไปนอนนะฮะ " ร่างบางว่าเตรียมลุกออกจากตัก

          " ปะ "  แต่ร่างสูงไวกว่ารีบอุ้มร่างบางก่อนที่จะลุกจากตักเดินไปเอง  

          " พี่ชานยอล! " แบคฮยอนรีบคว้าคอร่างสูงไว้กลัวตก

          " เปิดประตูดิ " 

          " นี่ห้องพี่ชานยอลนี่ฮะ "

          " เออ เปิดก่อน " 

          สุดท้ายร่างก็เปิดประตูห้องนอนชานยอลออก  ชานยอลอุ้มแบคฮยอนแล้ววางลงบนเตียงของเขา  

          " ทำไม.. "

          " นอนนี่แหละ " ร่างสูงว่าขัด

          " แต่.. "

          " เผื่อมึงเป็นไข้จะได้ดูแลทันไง ไม่ต้องถามเยอะนอนๆ " ชานยอลว่าพร้อมดันร่างบางนอน  ก่อนที่เขาจะปิดไปแล้วล้มตัวนอนข้างๆ

          " ฝันดีฮะ " 

          " ฝันดีก็ฝันถึงกูละกัน " คำพูดที่ออกจากปากร่างสูงทำเอาแบคฮยอนหน้าเห่อร้อนใจเต้นแรงอย่างอัตโนมัติ  ไม่คิดว่าร่างสูงจะพูดแบบนี้กับเขา

          " หนาวหรอมามะๆ " ร่างสูงว่าแล้วก็เนียนดึงร่างบางมากอด

          " คือ.. " แบคฮยอนที่จะพูดก็ไม่ทันร่างสูง  ร่างบางเลยปล่อยไปตามนั้น  ทั้งสองนอนกอดกันพร้อมกับหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน



          เช้าต่อมา

          " งื้ออ~ " 

          "..."

          " อืมม ม "

          ร่างบางที่ครางเบาๆในตอนเช้าในอ้อมกอดของชานยอล ร่างสูงที่ตื่นก่อนแล้วก็ไม่ได้ลุกออกไปไหน  นอนกอดนอนมองแบคฮยอนอย่างไม่เบื่อ  แบคฮยอนค่อยๆตื่นลืมตาขึ้นมาจนตื่นเต็มตา  ก็ต้องก้มหน้าลงเพราะตอนนี้หน้าเราทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก  ร่างบางไม่กล้าเหงยหน้าที่แดงกล่ำขึ้นมองร่างสูง

          " ไง หลับสบายเลยละสิ "

          "..."

          " กอดกูอุ่นขนาดนี้ "

          " งื้ออ พี่ชานยอล " แบคฮยอนที่โดนแซวก็ต้องเขินหนักกว่าไปอีก  แต่ก็ไม่ปฏิเสธเลยว่ากอดของร่างสูงอุ่นมากแค่ไหน

          " หน้าแดงวะ "

          " พี่ชานยอลพอได้แล้ว แบคจะไปอาบน้ำเล่า " ว่าแล้วร่างบางก็มุดอกจากอ้อมกอดของชานยอลเข้าไปอาบน้ำ  ชานยอลได้แต่มองแล้วก็ยิ้มตาม  แต่ที่เขายิ้มไม่ใช่ที่ร่างบางเขิน  แต่ยิ้มให้กับเหตุการณ์ที่จะเกิดต่อไปนี้

          แบคฮยอนที่หนีร่างสูงมาอาบน้ำ  ตอนนี้ก็ต้องยืนคิดหนักเพราะเขาลืมไปว่านี่ไม่ใช่ห้องเขา  แบคฮยอนจะไม่คิดมากเลยถ้าเขาไม่ทิ้งเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไว้ข้างนอกตามความเคยชิน  ร่างบางหาวิธีคิดว่าจะออกไปยังไงดี

          " นี่! หลับไปแล้วรึไง " ชานยอลตะโกนเข้าไป  ที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากแกล้งแบคฮยอนเลยถ้าเมื่อกี้ที่ร่างบางเข้าไปอาบน้ำ  แล้วโยนเสื้อผ้าออกมาอย่างกับลืมว่าไม่ใช่ห้องของตัวเอง  

          "..." แบคฮยอนเอาแต่ยืนคิดอยู่อย่างนั้นไม่ได้ตอบกลับอะไร

          " อ่าวเห้ยแม่งหลับจริงมั้งเนี่ย เข้าไปดูหน่อยดิ " 

          " อย่านะ! พี่ชานยอล " 

          " ยังอยู่นี่  เร็วๆออกมาดิคนจะอาบน้ำ เดี๋ยวก็ไปมหาลัยสายอีก "

          " อะ เอ่อพี่ชานยอลไปอาบห้องแบคก่อนได้มั้ยฮะ "

          " จะอาบยังไงห้องมึงล็อค "

          " แบคไม่ได้ล็อคห้องนะฮะ " 

          " กูไปมาแล้วมันล็อคอย่าเถียงได้มั้ยห้ะ เร็วๆรีบออกมา "

          " งั้นพี่ชานยอลช่วยหยิบผ้าเช็ดตัวให้แบคสักผืนได้มั้ยฮะ "

          " อะๆเปิดประตูสิ " ชานยอลเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวออกจากตู้ให้ตามที่ร่างบางขอ

          แบคฮยอนแง้มประตูออกแล้วรีบคว้าผ้าเช็ดตัวเอาไว้  ก่อนที่จะปิดระตูอย่างเร็ว  ชานยอลที่แกล้งอยู่นั้นก็อดยิ้มไม่ได้

          " พี่ชานยอลฮะผ้ามันเล็กนิดเดียวเอง "  แบคฮยอนที่คลี่ผ้าออกก็พบว่ามันผืนเล็กมาแค่ปิดจุดสำคัญได้แค่นั้น

          " อย่าเรื่องมากเร็วๆกูมีแค่นั้น "

          ร่างบางคิดหนักว่าจะเอายังไงดี  สุดท้ายก็ตัดสินใจเปิดประตูออก  แล้วก็วิ่งออกจากห้องร่างสูงไปโดยไม่ได้สนใจรางสูงที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตู  ชานยอลแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ที่เมื่อกี้ตอนแบคฮยอนวิ่งออกมา  เขาแอบเห็นลูกขาวๆสองลูกของร่างบางส่ายดุ้กดิ้กไปตามแรงวิ่ง  

          แบคฮยอนที่รีบวิ่งออกมาตอนนี้ก็อยู่หน้าห้องนอนตัวเองแล้ว  แบคฮยอนรีบไปหยิบกุญแจสำรองที่เขาซ้อนไว้มาเปิดประตูห้องนอน  ก่อนที่จะเสียบกุญแจเพื่อปลดล็อคร่างบางก็ลองเปิดประตูดูก่อน  เพราะเขาจำได้ว่าเขาไม่ได้ล็อคห้อง  สุดท้ายผลก็ปรากฎว่าร่างสูงโกหกเขา


          ตั้งแต่แต่งตัวเสร็จแบคฮยอนก็งอนไม่พูดกับร่างสูงเลย  ที่จริงจะไม่งอนขนาดนี้ถ้าเขาไม่กลับเข้าไปห้องร่างสูงเพื่อไปเอาโทรศัพท์ที่ลืมไว้  แล้วก็เห็นในตู้เสื้อผ้าร่างสูงว่ายังมีผ้าขนหนูอีกมากมายเต็มตู้ไปหมด  ร่างบางรู้ว่าโดนแกกล้งก็เอาแต่งอนไม่พูดกับชานยอลอีกเลยจนถึงตอนนี้

          " ขอบคุณฮะ " แบคฮยอนพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าร่างสูงเบาะข้างๆ

          " เดี๋ยวก่อน "

          "..." 

          " อย่างอนนานละ "

          "..."

          " แม่งน่ารักกว่าตอนป่วยอีก "

          " พี่ชานยอล! " แบคฮยอนว่าแล้วตีแขนร่างสูงก่อนที่จะเดินลงจากรถด้วยความเขิล  เหลือแต่ชานยอลที่นั่งยิ้มอยู่อย่างนั้น  เขาพูดจริงร่างบางตอนงอนน่ารักมาก  ปากที่เชิดขึ้น  แก้มที่พองลม  ดูแล้วทั้งน่ารักน่าฟัดไปหมด

          


          " อ่าวแบคฮยอนเป็นไรหน้าแดงมาเชียว ไม่สบายอีกหรอ " คยองซูเอ่ยทัก

          " หน้าแบคแดงขนาดนั้นเลยหรอฮือออ "

          " เป็นไรรึป่าว "

          " ช่างมันเถอะคยองซู ไม่มีอะไรหรอก " ร่างบางตอบก่อนที่เราทั้งสองจะต้องเงียบลงเพราะเริ่มเข้าคาบเรียนแล้ว


          

          " ปะคยองซูทานข้าวกันแบคหิว " แบคฮยอนพูดหลังหมดคาบ

          " เราไม่ค่อยหิวอะแบคไปเหอะ " 

          " อ่าวไม่หิวหรอ เป็นไรรึป่าว " 

          " ป่าวๆไม่หิวเฉยๆไม่ได้เป็นไร "

          " อื้มงั้นแบคไปก่อนนะ เดี๋ยวซื้อหนมมาฝาก "

          คยองซูยิ้มให้แบคฮยอนที่ออกห้องไปก่อนที่จะหุบยิ้มลง  ที่เขาไม่อยากปเพราะเขาไม่อยกไปเจอจงอิน  ช่วงหลังมานี้เขาและจงอินเจอกันบ่อยขึ้นไปไหนมาไหนก็บ้าง  จนทำให้คยองซูเองเกิดความรู้สึกดีๆให้กับจงอินเหมือนตอนนั้น  แต่ใจนึงคยองซูเองก็รู้สึกผิดกับแบคฮยอนถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่อย่างจริงๆจังๆ  ก็พอจะเดาออกจากการกระทำที่ผ่านๆมาของทั้งคู่  อีกอย่างเขาก็ไม่ได้แน่ใจอะไรว่าจงอินจะรู้สึกเหมือนกับเขา


          " ไอ้หมาาา " จงอินที่เดินมาทานข้าวด้วยก็ทักขึ้น

          " จงอินเร็วไปซื้อข้าวมาทานเลยเราจะหมดละเนี่ย "

          " อ้วน! " ว่าก่อนที่จะรีบไปซื้อข้าว


          " นี่ " หลังจากที่ทานข้าวไปสักพักจงอินก็ยังไม่เห็นคนตัวเล็กมาทานข้าวสักที  เลยตัดสินใจถามแบคฮยอน

          " ว่า "

          " คยองซูไปไหนอะไม่มาหรอ "

          " คยองซูไม่มาบอกว่าไม่หิว " 

          " อ่อ " จงอินตอบเสียงเบาจนแบคฮยอนอดจับผิดไม่ได้

          " แหน่ๆ มีอะไรรึป่าว " แบคฮยอนถามพร้อมยิ้ม

          " อะไรละ "

          " มีอะไรไม่ที่ยังไม่ได้บอกเรารึป่าว " แบคฮยอนว่าพร้อมจิ้มแก้มจงอินเล่น

          " ไรละ กินข้าวเลยปะ "

          " จ้ะๆ " แบคฮยอนว่าแล้วก็ทานข้าวต่อ  เขาสังเกตคยองซูและจงอินมาสักพัก  ถ้ามันเป็นไปอย่างที่เขาคิดจริงๆก็ดีเหมือนกัน  ทั้งสองก็ดูเข้ากันดี



          " อ้ะคยองซูเอาหนมมาฝาก " แบคฮยอนที่กลับจากทานข้าวก็กลับมาหาเพื่อนตัวเล็ก

          " ขอบใจนะ "

          " เออนี่ จงอินถามหาด้วยแหละ " 

          " หรอ อืม "

          ทั้งสองนั่งคุยกันสักพักก่อนจะเข้าไปเรียนต่อ  จนจบคาบตอนนี้ทั้งสองก็นั่งพักที่โต๊ะอยู่อย่างนั้น  จนเป็นแบคฮยอนเองที่ลุกขึ้นแล้วบอกลาคยองซูก่อนที่จะเดินไปรอชานยอลมารับ  คยองซูนั่งต่ออีกสักพักก่อนที่จะตัดสินใจลุกแล้วเดิออกจากห้องเรียน  แต่เป็นต้องหยุดเพราะจงอินอยู่ข้างหน้าเขา

          "..." คยองซูเหงยหน้ามองก็ไม่ได้เอ่ยทักหรือพูดอะไรด้วย  เพียงแต่เดินเลี่ยงไปอีกทาง  จงอินเห็นท่าทางตัวเล็กแบบนี้เลยทักขึ้น

          " คยองซู "

          " อะไร " เงียบไปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจตอบกลับ

          " เป็นอะไรรึป่าววันนี้ไม่เห็นไปกินข้าว "

          " ป่าว "

          " จริงหรอ " จงอินว่าพร้อมเดินมาอยู่ข้างหน้า

          " อืม " 

          " ไปกินข้าวกัน "

          " กินข้าว? " 

          " อื้มกินข้าวกันปะ "

          จงอินไม่รอให้คยองซูตอบรีบจับมือแล้วพาเดินไปขึ้นรถ  ทั้งสองขับรถมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง  เราเดินหาโต๊ะนั่งสั่งอาหารแล้วรอ  จงอินไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองหน้าคยองซูอยู่อย่างนั้น

          " มองไรนักหนาวะ "

          " อยากมอง " 

          " จะมอ.. "

          " ไม่เห็นหน้าทั้งวัน คิดถึง " จงอินพูดแล้วยิ้ม

          คยองซูเงียบหลังจากที่จงอินพูดจบ  ตัวเล็กก้มหน้าลงไม่เข้าใจว่าทำไมเขารู้สึกร้อนที่หน้า  แล้วทำไมใจเขาต้องเต้นแรงกับประโยคเมื่อกี้ด้วย

          " เขินหรอ "

          " เขินห่าไรละ "

          " หยาบคายตลอดแหละ "

          " จิ๊!! " คยองซูจิปากอย่างขัดใจ  ที่จริงไม่ได้โมโหขนาดนั้นหรอกแค่อยากจะกลบความรู้สึกอย่างอื่นมากกว่า

          " อะๆไม่พูดละ  อาหารมาละกินดีกว่า "

          นั่งทานข้าวไปสักพักอาหารยังไม่ถึงครึ่งจาน  โทรศัพท์ของจงอินก็ดังขึ้น

          " อืมว่าไงหมา  อืม  ตอนนี้หรอ " จงอินว่าแล้วก็มองคยองซู  ตัวเล็กที่ได้ยินอย่างงั้นก็ถึงกับชะงัก

          " อืมๆเดี๋ยวไปหา " จงอินว่าก่อนจะวางสายแล้วกลับมามองหน้าคยองซูอีกครั้ง  แบคฮยอนโทรหาเขาให้หาแต่ตอนนี้เขาทานข้าวกับคยองซูอยู่ไม่รู้ว่าจะพูดกับตัวเล็กว่ายังไงดี  คยองซูที่เห็นท่าทางของจงอินเลยตัดสินใจพูด

          " ไปเหอะ " 

          " คือขอโทษนะ "

          " อืม "

          แล้วจงอินก็เดินออกจากร้านไป  ทิ้งไว้เหลือแค่คยองซูที่นั่งอยู่ที่เดิม  มันเป็นอย่างงี้ก็คงไม่ต้องคิดแล้วว่าควรจะรู้สึกยังไงต่อไปดี...













...loading...

          











          ต่อครบละน้าา

          วันนี้มาไคโด้เยอะหน่อย  อ่านแล้วเป็นไงมั่งจะม่ากันรึป่าว  ยังไงก็เม้นท์มาบอกกันหน่อยนะคะ  

          คอมเม้นท์เป็นกำลังใจกันหน่อยเนอะ ร้ากกก

          #ภาระชบ

          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #208 byun_Uracha (@byunaudchara) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 18:46
    คู่หลักก็เกือบจะดีอยู่แล้ว(ถ้าไม่ติดเรื่องซึลกิ) คู่รองเนี่ยสิ เฮ้ออออไคชัดเจนหน่อยไม่งั่นจะเสียคยองซูไปครั้งที่ 2 นะ
    #208
    0
  2. #160 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:27
    เกือบจะดีอยู่แล้วเชียวไคโด้
    #160
    0
  3. #135 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 00:45
    .กอดคยอง
    #135
    0
  4. #60 CBforever96 (@CBforever96) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 19:00
    สงสารคยอง
    #60
    0
  5. #59 ladyovoki (@ladyovoki) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 10:37
    น่ารักกก
    #59
    0
  6. #58 Real___Nokknwz (@nokknow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 07:46
    งื้ออ เขิล อยากเป็นน้องแบคจัง
    #58
    0
  7. #57 บยอนของชาน (@noppaosn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 23:09
    แง~ ละมุนมากอะ น้องแบคน่ารักเราชอบ????
    #57
    0