loading | ChanBaek ft.kaido hunhan #ภาระชบ

ตอนที่ 3 : BESIDE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    27 ก.ค. 60












-beside-













          แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแยงตาผม  มันสร้างความรำคาญให้กับผมเป็นอย่างมาก  จนสุดท้ายทนไม่ไหวเลยต้องลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกชาที่แขน ก้มลงมองก็เห็นแบคฮยอนหลับอยู่ในอ้อมกอดเรากอดกันท่าเดิมทั้งคืน  หันไปมองนาฬิกาที่อยู่ปลายเตียงตอนนี้เป็นเวลา 11 โมงแล้วสายป่านนี้แบคฮยอนยังไม่ตื่นเลยแสดงว่าคงจะเพลียากเรื่องเมื่อวาน

          " อืม... " พอพูดถึงก็ตื่นละ  ร่างเล็กขยับตัวนิดหน่อยก่อนที่จะลืมตาแล้วสบตากับผม  ดวงตาของแบคฮยอนยังคงมีความเศร้าอย่างเห็นได้ชัด  ไหนจะตาแดงๆและคราบน้ำตาที่เปื้อนบนหน้าหวานนั้นอีก  น่าสงสารน้อยซะที่ไหนกัน

         "....."

         "....."

         "....."

         " อะๆลุกขึ้น " ผมพยุงแบคฮยอนนั่ง  เราสองคนนั่งมองหน้ากันเงียบๆ  ต่างที่ผมยิ้มให้แบคฮยอนแต่แบคฮยอนยังคงเศร้า  ผมเข้าใจแบคฮยอนเรื่องแบบนี้จะให้ข้ามคืนแล้วทำเป็นลืมก็ไม่ได้

         " จงอิน มันคือเรื่องจริง " แบคฮยอนพูดกับผมด้วยเสียงสั่นคลอนและน้ำตาที่คลอเบ้า  อ่า..จริงๆเลย ผมไม่ชอบน้ำตาของแบคฮยอนเลยจริง  มันไม่เข้ากับไอ้หมาของผมเลย  ผมเลือกที่จะไม่ตอบแต่ส่งยิ้มบางๆแล้วพยักหน้า

         " คูณป๊า อึก..คุณม..ฮือ " แบคฮยอนร้องไห้อีแล้ว  ผมรั้งแบคฮยอนเข้ามากอด

         " แบคฮยอน " ผมค่อยๆลูบหัวแบคฮยอน

         " แบค เสียใจคุณป๊าคุณม๊าไม่ อึก อยู่แล้ว เร...กลัว " 

         " ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องกลัว กูอยู่นี่แล้ว อยู่ข้างมึงนี่ไง จะไม่ไปไหน กูจะดูแลมึงให้เหมือนที่ท่านดูแล กูจะรักมึงให้เหมือนอย่างที่ท่านรัก ข้างๆมึงจะมีกูแล้วข้างๆกูจะมีมึง " ผมค่อยๆผละออก  มองจ้องเข้าไปในตาของแบคฮยอน  พร้อมกับเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า

         " จงอิน "

         " ครับ "

         " เรารักจงอินนะ " ก่อนที่แบคฮยนจะพุ่งมากอดผม

         " ครับ รักแบคฮยอนเหมือนกัน " ผมยิ้มพร้อมกอดตอบแบคฮยน

         " นม " มันละออกจากกอดแล้วถามผม

         " อยู่ข้างล่าง ปะไปข้างล่างกันป่านนี้ นมคงรอแย่ละ " ก่อนผมจะพาแบคฮยอนไปข้างล่าง  ผมพาแบคฮยอนไปล้างหน้าแล้วลงไปข้างล่างพร้อมกัน




Baekhyun part




          ตอนนี้ผมลงมาข้างล่างพร้อมกับจงอิน  เมื่อเช้าผมตื่นมาร้องไห้อีกแล้วผมยังทำใจไม่ได้  เมื่อวานผมก็ร้องไห้ทั้งวัน  ไม่มีแรงจะทำอะไรเลย  แต่คงเป็นโชคดีของผมที่ยังมีจงอินและนมอยู่คอยดูแลอยู่ข้างๆ  ผมตื่นขึ้นมาได้คุยกับจงอินมันทำให้ผมรู้ว่าผมยังโชคดีที่มีเพื่อนที่ดีแบบนี้คอยอยู่ข้างๆผมในวันร้ายๆ  ผมคงหาเพื่อนที่ดีแบบนี้จากที่ไหนไม่ได้แล้ว

          " คุณหนูแบค " นมเห็นผมแล้วรีบมากอด  

          " นม " ผมกอดตอบนมให้แน่นกว่าเดิม  นอกจากคุณป๊าคุณม๊าที่ดูแลผมตั้งแต่เด็กก็ยีงมีนมที่รักและเป็นห่วงดูแลผมมาโดยตลอด

          " ไม่ร้องแล้วนะคะ ดูสิตาบวมหมดแล้วนะ " นมผละกอดออกแล้วลูบหน้าผม

          " ฮะนม " ผมยิ้มให้นม ผมจะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมเป็นแบคฮยอนคนเดิม แต่คงไม่ใช่ตอนนี้


          หลังจากนั้นเราก็ไปรับประทานอาหารกัน  แล้วเราก็ไปรับศพของคุณป๊าคุณม๊าที่โรงพยาบาล  เพื่อที่จะไปทำพิธีฝังศพ  ผมว่าจะไม่ร้องแล้วแต่มันทำไม่ได้จริงๆ  ยิ่งเห็นหลุมศพน้ำตาผมก็ไหลอย่างห้ามไม่ได้  พวกเราวางดอกไม้บนหลุมศพมั้งท่านทั้ง2  ก่อนที่จะผมจะให้นมและจงอินเดินไปรอที่รถก่อน  ผมยืนอยู่ที่หน้าหลุมศพสักพักก่อนที่จะเดินตามไป  กึก!! แต่ต้องหยุดเดินเพราะมีคนยืนขวางผมอยู่ข้างหน้า  เขาไม่มีทีท่าว่าจะหลบให้ผม  ผมเลยเลี่ยงที่จะเดินไปอีกทาง

          " แบคฮยอน " นั่นชื่อผมนิ เขาเรียกผมอย่างงั้นหรอ  ผมหยุดเดินก่อนที่จะหันหลังไปสบตาเขา  ผมว่าผมไม่เคยเห็นหน้าเขานะ  ลักษณะเขาดูภูมิฐาน มีอายุน่าจะเท่าคุณป๊าผม  หรือว่าเขาอาจจะเป็นเพื่อนของคุณป๊า

          " ฮะ " ผมยิ้มให้เขาพร้อมก้มหัว

          " พอว่างจะไปกับลุงมั้ย "





ร้านกาแฟxxx




          ผมตอบตกลงไปเพราะดูท่าทางแล้วเขาไม่ได้ดูน่ากลัวอะไร  อีกอย่างนมกับจงอินก็นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆ  ตอนแรกจงอินไม่ให้ผมมาเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรผม  แต่ผมอธิบายไปว่าเขาอาจจะรู้จักคุณป๊าคงจะมีเรื่องอะไรจะคุยกับผม  จงอินเลยยอมส่ง

          " เอ่อคือ... " เรานั่งกันสักพักแล้วแต่เขายังไม่พูดอะไรเอาแต่มองหน้า  ผมเลยตัดสินใจทำลายความเงียบ

          " ไม่ต้องเกร็งนะลูก" เขายิ้มให้ผมอย่างอบอุ่น มันทำให้ผมคิดถึงคุณป๊าเลย

          " คุณ.. "

          " เรียกคุณลุงก็ได้ลูก  "

          " ฮะ "

          " เข้าเรื่องเลยละกัน ก่อนอื่นลุงเสียใจด้วยนะกับเรื่องที่เกิดขึ้น ลุงก็ตกใจไม่แพ้กัน คือลุงเป็นเพื่อนพ่อเราหนะ " อ่า..เป็นอย่างที่ผมเดาไว้

          " ฮะ "
  
          " คืออาจะฟังดูแปลกๆนะแต่คือ ลุงอยากชวนเราไปยู่ด้วยกัน " ชวนไปอยู่ด้วย? อะไรกันผมงง

          " คือคุณลุงฮะแบคไม่เข้าใจ ชวนไปอยู่ด้วย?" 

          " ใช่ลูก ลุงจะชวนเราไปยู่ด้วยกัน แต่ลุงไม่ได้มีจุดประสงค์ไม่ดีอะไรเลย ฟังลุงนะ "









" ขอบใจมึงมากหวะที่ช่วยกูไว้ ไม่งั้นธุรกิจของกูคงล้มไม่เป็นท่า ครอบครัวกูคงจะลำบากกันหมด ขอบใจมากจริงๆ "
" ไม่เป็นไร ยังไงกูก็เพื่อนมึง "
" กูไม่รู้จะตอบแทนมึงยังไงเลย "
" คิดซะว่าเพื่อนช่วยเพื่อนเถอะ ไม่ต้องตอบแทนอะไร 
" ถ้ามีอะไรที่กูจะช่วยได้ กูยินดีที่จะช่วยเต็มที่เลย "
" เออๆ ตามใจมึงเลยละกัน "










          " ละวันนี้ลุงคิดว่าลุงจะได้ตอบแทนในสิ่งที่พ่อเราได้ช่วยลุงเอาไว้ "

          "...."

          " ไม่เป็นลูก ยังไม่ต้องรีบตอบลุงก็ได้ อะนี่ " คุณลุงพูดแล้วยื่นนามบัตรให้ผม 


          พอเราแยกกัน ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้นมและจงอินฟังทั้งหมด

          " แล้วมึงคิดว่าไงอะ อยากไปปะ " จงอินถาม  ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน

          " ไม่รู้สิ "

          " อือมึงรู้ใช่มั้ยว่ากูไม่ได้อยากให้มึงไป แต่ถ้ามึงตัดสินใจกูก็ไม่ได้ว่าไร " จงอินพูดแล้วลูบหัวผม






ห้องนอน





          ผมไม่รู้จะทำยังไงดี  เพราะตั้งแต่ช่วงที่ผมอยู่มัธยมปลายปีสาม  ลูกของนมได้แต่งงานแล้วมีลูกทำให้นมต้องไปกลับระหว่างบ้านผมกับบ้านนม  ผมสงสารนม  นมคงจะเหนื่อยมากทั้งดูแลหลานแล้วดูแลผมอีก  ถ้าถามว่าทำไมผมไม่ไปอยู่กับจงอิน ครอบครัวของจงอินเป็นครอบครัวใหญ่พอสมควรผมกลัวจะเป็นภาระให้ครอบครัวจงอิน  ผมจะไปดีมั้ย  เขาจะดูแลผมยังไง  ผมจะเอายังไงดีนะ










คอนโดxxx




          " อืมม~ ช..ชานยอล อ๊ะ! แรงอีก อื้ม! อ๊ะๆ " เสียงครวญครางที่เหมือนจะขาดใจ  แต่ก็มีความสุขสมในเวลาเดียวกัน  ดังก้องไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมคอนโดกว้าง

          " อย่ามาสั่งฉัน! " เสียงเข้มตวาด  พร้อมกับฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่สะโพกกลมกลึงของหญิงสาว  

          " อ๊าา~~ ชอบแบบนี้หรอคะ? อ๊ะ..ชานยอล "

          " อืม อ่าา~~ "

          เสียงครางของร่าง2ร่างที่กำลังแผดเผาซึ่งกันและกัน  จนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร  มันวนลูปอยูแบบนี้ล่วงเลยไปถึง 2 ชั่วโมงแล้ว

          " วี้ดด!~~ " 

          " อ่าาส์~ " และในที่สุด  เกมรักก็จบลง  และมันกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง  หากแต่ว่า

Rrrrrrr

พ่อ   

           " ฮัลโหลครับพ่อ " ผมรับโทรศัพท์พ่อทั้งๆที่ตรงกลางยังเชื่อมกันอยู่

           " ยังคงไม่ลืมเรื่องที่เราเคยคุยกันไว้นะ "

           " พ่อยังคิดเรื่องนี้อีกหรอครับ "

           " ฉันโทรมาไม่ได้ให้แกมาถามฉัน แต่แค่เตือนความจำแกแค่นี้นะ " 

           " พ...พ่อ โถ่เว้ย!! " ผมปาโทรศัพท์ลงข้างเตียง  ทำไมพ่อต้องเอาภาระมาให้ผมอีก ช่างเหอะตอนนี้ผมไม่อยากคิดอะไร

 
และเกมรักก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง  อีกครั้ง  และอีกครั้ง...














...loading...












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #230 Jackson852-fu (@JACKSON852-FU) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:46
    ว้าววว ขนลุกร้อนแรง
    #230
    0
  2. #187 byun_Uracha (@byunaudchara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 00:22
    โอ้โหหหหหห มีรางว่าแบคจะได้มาอยู่กับชานยอลแน่ๆ ชานยอลดูใจร้ายจังเลยอ่ะ สงสารน้อง
    #187
    0
  3. #143 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:45
    เพื่อนพ่อแบคนี่พ่อชานยอลแน่เลย
    #143
    0
  4. #118 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 23:23
    แบคต้องอยู่บ้านเดียวกับชานสินะ~
    #118
    0
  5. #105 CBBAEKHYUN (@CBBAEKHYUN) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:37
    ชานยอลเทอแบดมาก555
    #105
    0