[SF/OS] Orbit Chanbaek #โคจรชบ

ตอนที่ 7 : [SF] ปะป๊า l

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    20 พ.ค. 61
















          " ปะป๊าาาา " เสียงใสตะโกนพร้อมวิ่ง  ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ

          " จะวิ่งมาทำไม " เอื้อมไปหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อตามโครงหน้า

          " กลัวปะป๊ารีบ ปะป๊ารอหนูนานมั้ย " หลับตาให้ร่างสูงเช็ดหน้าให้

          " ไม่นานปะป๊ากำลังมาครับ " ว่าแล้วก็กดจูบที่ริมฝีปากบางจนแบคฮยอนหัวเราะชอบใจ


          แบคฮยอนชอบจูบของปะป๊าที่สุดเลย


          " วันนี้อยากกินไร "

          " อยากกินชาบูคั้บ " ตอบเสียงใส  จนร่างสูงที่เห็นอดหมั่นไส้ไม่ได้

          " ป่ะ งั้นไปกันเลย "

          " ไปกับปะป๊า จุ้บ " ยืดตัวไปจุ้บแก้มสากอย่างดีใจ 

          
          
          ปะป๊ามักจะใจดีกับแบคฮยอนเสมอตามใจมาตลอด  ไม่ว่าจะเป็นแฟนกันมากี่ปีปะป๊าก็ยังใจดีเสมอ  แต่ปะป๊าไม่ใช่พ่ออย่างที่ทุกคนคิดนะ  แบคฮยอนแค่เรียกพี่ชานยอลว่าปะป๊าก็แค่นั้น  เพราะพี่ชานยอลเหมือนปะป๊าของแบคฮยอน


          ถ้าแด๊ดดี้ไม่ได้แปลว่าพ่อ  ปะป๊าก็ไม่ได้แปลว่าพ่อเหมือนกัน...


          แบคฮยอนกับชานยอลคบกันมาได้สามปีกว่าแล้ว  ตั้งแต่แบคฮยอนสอบเข้ามหาลัยได้ใหม่  พี่ชานยอลแก่กว่า1ปีสำหรับการเรียนนะ  แต่สำหรับอายุพี่ชานยอลอายุมากกว่าแบคฮยอนสี่ปี  เพราะแบคฮยอนสอบเข้าได้ก่อนเกณฑ์ไม่ได้หลงตัวเองนะ  แต่แบคฮยอนเก่งจริงๆ  เพราะอย่างนั้นะพี่ชานยอลเลยตามใจแบคฮยอนมาก  บางทีก็เหมือนพ่อลูกจริงๆ






          " ปะป๊าเราหนูหิวแล้ววว " แบคฮยอนจูงแขนร่างสูงเข้าร้านเมื่อมาถึง

          " สั่งเลยเต็มที่ "

          " ปะป๊าเลี้ยง "

          " เคยให้จ่ายด้วยหรอ "

          " ไม่ครับ เพราะปะป๊ารักหนู คิก " บทสทนาน่ารักเรียกรอยยิ้มจากพนักงานสาวได้เป็นอย่างดี  

          " เอาหมูสไลด์สาม  สามชั้นสไลด์สี่  หมูเด้งสาม อ้ะๆเอาแบคอนอีกสี่  และก็เอาเนื้... "

          " เอาผักบ้างสิ " ชานยอลรีบขัดเมื่อได้ยินร่างบางสั่งแต่หมู

          " หน๔ไม่อยากกินมันไม่อร่อย " ยู่ปากเข้าหากัน  ก็เขาไม่ชอบนี่มันอร่อยตรงไหนสู้หมูไม่ได้สักนิด

          " งั้นที่สั่งไปเอาอย่างละหนึ่งนะ "

          " ไม่ได้นะ "

          " ก็หนูไม่กินผักนิ " 

          " ไม่เอานะ หนูไม่ชอบนี่ปะป๊า " แบคฮยอนเริ่มงอแง

          " แล้วแต่ วันนี้ปะป๊าเมื่อพอดีจะได้ไม่ต้องไปกอดใคร " ชานยอลว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเล่น

          " ... " แค่กอดเอามาต่อรองแบคฮยอนไม่ยอมหรอก

          " ... "

          " เอาชุดผักรวมด้วยครับ " สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้สั่งชุดผักรวมไปหนึ่งเพราะเขากลัวนอนไม่หลับถ้าปะป๊าไม่กอด


          ไม่เคยนอนในกอดปะป๊าไม่รู้หรอกว่ามันดีแค่ไหน


          " ปะป๊าสั่งไปแล้ววว " 

          " ดีมากครับ " ยกมือลูบหัวร่างบาง  ชานยอลก็แค่อยากให้แบคฮยอนทานผักบ้างไม่ใช่แค่ทานหมูอย่างเดียว  อายุน้อยแต่เราก็ต้องดูแลสุกขภาพตัวเองเอาไว้  ก็อย่างว่าเขาเรียนหมอเลยห่วงสุขภาพของแฟนตัวเล็กเป็นพิเศษ  


          เพราะเราจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีกนาน






          " อิ่มจังงงง โอ๊ะ!ปะป๊าร้านไอติมเปิดใหม่ไปกินกันนะๆ " ไม่ได้รอคำตอบจากแฟนตัวสูงแบคฮยอนก็จับมือหนาวิ่งไปยังร้านไอศกรีมทันที

          " เอาอันนี้อันนึงครับ " เลือกสั่งไอศกรีมน่าตาน่ารักไปหนึ่งอัน  

          " ได้แล้วค่ะ " รอไม่นานไอศกรีมหน้าตาน่ารักก็อยู่ในมือแล้ว

          " ปะป๊าน่ารักมั้ย " หันไปถามร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างหลัง

          " น่ารัก "

          " หนูหรือไอติม "

          " ถ้าบอกไอติมหนูจะงอนมั้ย " ชานยอลแกล้งถาม

          " งอนมาก "

          " งั้นป๊าเลือกไอติม "

          " ป๊าาาาก็หนูบอกว่าจะงอนไงแล้วจะเลือกทำไม หงึ " ก้มหน้างอน

          " ฮ่าๆ งอนหรอ " ชานยอลก้มหน้าจิ้มแก้มใสเล่น

          " ฮึ้ยย ไม่รักป๊าแล้ว " 

          " ... "

          " ... "

          " พี่บอกว่าอะไร " ชานยอลกดเสียงต่ำ  คำสรรพนามที่ใช้เรียกก็เปลี่ยน 

          " ห..หนูขอโทษ " ร่างบางว่าเสียงเบา  เพราะงอนไม่เข้าเรื่องเลยเผลอพูดออกไป  ไม่รัก  คำนี้พี่ชานยอลไม่ชอบ


          ' อย่าพูดคำว่าไม่รักออกมาโดยที่เรายังรักกันอยู่ '



          " ป่ะ กลับบ้าน " ชานยอลว่าก่อนจะเดินออกจนแบคฮยอนเดินตามไม่ทัน




          ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องนาน  ตั้งแต่ที่กลับมาจากทานข้าวพี่ชานยอลก็ไม่พูดอะไรกับเขาเลย  แบคฮยอนนั่งเงียบอยู่ปลายเตียงมองร่างสูงที่เป่าผมปลายเตียง  ก่อนจะเดินไปปิดไฟพร้อมล้มตัวนอนโดยที่ไม่ได้สนใจเขา  แบคฮยอนค่อยๆล้มตัวนอน  ไม่ชอบเลยที่ต้องมานอนมองแผ่นหลังกว้างแบบนี้  


          ชานยอลรู้สึกตัวหลังจากที่เขาแค่จะแกล้งนอนแต่ดันหลับไปจริง  เมื่อตอนเย็นแบคฮยอนพูดว่าไม่รักออกมา  ซึ่งเขาไม่ชอบให้ร่างบางพูด  ในเมื่อเรายังรักกันอยู่ทำไมเราถึงพูดแบบนั้น  แต่ก็ไม่ได้โกธรจริงจังอะไรขนาดนั้น  แค่อยากจะแก้นิสัยแบคฮยอนเฉยๆ  เขาต้องทำใจแข็งแค่ไหนที่เห็นใบหน้าง้ำงอแต่ต้องทำเป็นไม่สนใจแบบนั้น  ถ้าไม่ติดว่าต้องแก้นิสัยจะจับฟัดแก้มให้แตกไปเลย

          ชานยอลคิดว่าตั้้งแต่ที่เขาเผลอหลับไปก็น่าจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว  ร่างสูงตัดสินใจค่อยๆพลิกตัวเพื่อจะดึงแฟนตัวเล็กเข้ามากอด  มันไม่ใช่ร่างบางคนเดียวหรอกทีี่นอนไม่หลับถ้าเขาไม่กอด  ชานยอลเองถ้าไม่ได้กอดแบคฮยอนก็นอนไม่หลับเช่นกัน

          วาดแขนไปคว้าร่างของแฟนตัวเล็กแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อกวาดแขนไปรอบๆก็เจอแต่ความว่างเปล่า  ชานยอลเปิดเปลือกตาขึ้นก่อนจะมองไปรอบๆห้อง  แบคฮยอนไม่ได้นอนอยู่ข้างๆเขา  ร่างบางไปไหน  ไม่ปล่อยนานชานยอลรีบลุกจากที่นอนเดินไปเปิดห้องน้ำแต่ก็ยังว่างเปล่า  มือหนาจับลูกบิดเปิดออกไปข้างนอก  โซนห้องครัวก็ไม่มี  จนสุดท้ายก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมาเจอร่างบางนอนขดตัวที่โซฟา  ชานยอลโน้มตัวก่อนจะหยิบหมอนที่ปิดหน้าร่างบางออก    


          " ฮึก ฮึก " เสียงสะอื้นพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนด้วยน้ำตาทำเอาใจชานยอลกระตุก  เขาไม่คิดว่าแบคฮยอนจะหนีออกมาร้องไห้แบบนี้  ชานยอลค่อยสอดแขนก่อนจะอุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเข้าห้องนอน  ค่อยๆวางร่างบนเตียงนุ่ม  ชานยอลหยิบผ้าห่มมาคลุมให้  พรมจูบไปทั่วไปหน้าหวาน

          " ฮึก ป๊า " เสียงละเมอของแบคฮยอนยิ่งทำให้ชานยอลรู้สึกผิด

          " ครับ ปะป๊าอยู่นี่แล้วนะ " ชานยอลสอดตัวเข้าผ้าห่มก่อนจะดึงแบคฮยอนเข้ามาซุกที่อก

          " ฮึก "

          " นอนนะครับ ไม่ร้องแล้วนะคนดี " กดจูบที่หัวก่อนจะพากันเข้าสู่นิทรา



          

          เช้าต่อมา

          " อะ งื้ออ " ร่างบางเปิดเปิดตาขึ้นด้วยความลำบากเนื่องจากเมื่อคืนเขาแอบไปร้องไห้มา  

          " โอ๊ะ ปะป๊า " แบคฮยอนตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็กลับมานอนที่เตียงแถมยังอยู่ในอ้อมกอดของพี่ชานยอลอีก  เมื่อเห็นหน้าแฟนตัวสูงน้ำตาเม็ดใสก็คลอออกมา

          " ... " ร่างสูงยังคงนอนอยู่

          " ปะป๊า ฮึก หนูขอโทษ เมื่อวานหนูพูดเพราะะหนูงอน ฮึก หนูไม่ได้ตั้งใจนะหนูรักปะป๊าที่สุดเลย ฮืออ อย่าทิ้งหนูนะ หนูไม่ได้ตั้งใจ " ว่าแล้วก็ยกมือปิดหนูก่อนจะซุกที่อกแกร่ง

          " ... "

          " ฮึก " 

          " วันหลังจะทำอีกมั้ยครับ " จู่ๆเสียงทุ้มก็พูดขึ้น

          " ฮึก ปะป๊า หนูขอโทษ " โผล่เข้าซุกที่อกแกร่ง

          " จะทำอีกมั้ยหื้ม "

          " ไม่ทำ หนูไม่ทำแล้ว ฮึก " 

          " ไม่ทำก็หยุดร้องได้แล้ว ตาปวมไปเรียนไม่อายเขาหรือไง " กดจูบลงหน้าผาก

          " ฮึก ปะป๊าหายโกธรหนูแล้วใช่มั้ย "

          " หายแล้ว แต่วันหลังอย่าทำอีกนะครับ "

          " หนูไม่ทำหูนไม่พูดแล้ว "

          " ดีมากครับคนดี ป่ะไปอาบน้ำดีกว่า " 







          " วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ผมปล่อยคุณก่อนครึ่งชั่วโมง เพราะวันนี้ผมมีประชุมต่อ " ว่าจบอาจารย์ก็เดินออกจากห้องไป

          " เฮ้ออ เหนื่อยจางงง " แบคฮยอนบ่นออกมา

          " ไปกินข้าวเลยมั้ย หิวอ่ะ " เสียงจากเพื่อนสนิทอย่างลู่หานถาม

          " ไปเลยก็ได้แบคหิวแล้ว " ว่าจบทั้งสองก็พากันลงไปหาอะไรทาน

          " เออนี่แบคเราได้ยินมาว่าพี่โซมีกลับมาหรอ " แบคฮยอนที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากถึงกับชะงัก  พี่โซมี


          แฟนเก่าพี่ชานยอล


          " ไม่รู้สิ " 

          " เห้ยย อย่าทำหน้าเครียดดิเราไม่รู้จริงมั้ย ได้ยินเขาพูดมาอีกที " 

          " กลับมาทำไม ไหนบอกไปเรียนไง " 

          " ปิดเทอมรึป่าว เพราะปกติที่เมืองนอกจะของเราจะปิดเทอมไม่ตรงกัน "

          " ไม่ชอบแบบนี้เลย "

          " คิดมากน่า "

          " อื้ม ช่างเถอะ " ตอบไปอย่างนั้นแต่ในใจกลับคิดหนัก






          " ปะป๊าาา รอนานมั้ย " แบคฮยอนวิ่งขึ้นรถ

          " วิ่งมาอีกแล้ว เดี๋ยวก็ล้มหรอก "

          " เป็นห่วงหนูหรอ "

          " แบคฮยอนมีคนเดียวนี่น่า " พูดในขณะที่ไล่ซับเหงื่อบนใบหน้าหวาน

          " หนูไม่เขินหรอกนะ " 

          " แล้วหน้าแดงทำไมครับ หื้ม " ว่าก่อนจะยิ่นหน้าเข้าไปใกล้

          " ร้อนต่างหาก ปะป๊าถอยไปขับรถเลยนะ บังแอร์หนู " ดันหน้าร่างสูงออกห่าง  

          " โอเคๆ " ชานยอลหัวเราะเบาๆก่อนจะกลับไปขับรถ  ไม่ลืมที่จะเอื้อมไปจับมอบางมากุมไว้

          " ปะป๊า " ร่างบางพูดขึ้นหลังจากที่ออกตัวมาได้สักพัก

          " ครับ "

          " หนูถามอะไรหน่อยสิ " 

          " ว่ามา "

          " พี่โซมีกลับมาหรอ " ถามออกไปก่อนจะเผลอบีบมือหนา  ชานยอลที่ได้ยินแบบนั้นก็หันมามองแบคฮยอนก่อนจะหันกลับไปมองถนน

          " ใช่ โซมีกลับมา "

          " รู้ได้ไง "

          " ก็เขากลับมาหาเพื่อนที่คณะ แล้วบังเอิญไปเจอ " ชานยอลเล่าเหตุการณ์ที่เขาไปเจอโซมี

          " แล้วพี่เขาทำอะไรหรือป่าว " 

          " ก็ยิ้มให้ "

          " ปะป๊ายิ้มให้เขามั้ย "

          " ยิ้ม "

          " อ่าววว แล้วปะป๊าจะยิ้มให้เขาทำไมล่ะ " แบคฮยอนหน้ายู่

          " ก็จะให้ร้องไห้ใส่เขาหรือไง " ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับอาการหึงหวงของแฟนตัวเล็ก

          " ปะป๊าอ่ะ " ปล่อยมือออกจากการกุมก่อนจะยกขึ้นกอดอก

          " หึงหรอครับ " ได้โอกาสหันไปง้อร่างบางเมื่อติดไฟแดง

          " ใช่ หึงมากๆๆ.. "

          จุ้บ

          " คิดว่ามาจุ้บทีเดียวแล้วจะหายงอนรึไง " ถึงจะหายงอนจริงๆแล้วก็เหอะ  แต่แบคฮยอนต้องใจแข็งบ้าง

          " แล้วหายมั้ย "

          " ไม่หาย " 

          ชานยอลได้ยินอย่างนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะคว้าคอร่างบางเขามาใกล้พร้อมประกบบางจูบ  ดูดคลึงริมฝีปากล่างจนร่างบางยอมอ้าปากออก  ลิ้นร้อนไม่รอช้าสอดเข้าไปกวาดน้ำหวานในโพรงปากนิ่ม  แบคฮยอนมีตกใจเล็กน้อยที่ลิ้นร้อนมาสะกิดเล่นกับลิ้นของเขา

          ปรี้นนนน

          " ป..ป๊า ขับรถได้แล้ว " แบคฮยอนรีบผละจูบออกเมื่อรถข้างหลังเริ่มบีบแตรใส่

          " เสียหายจัง " กดจูบเบาๆอีกครั้งก่อนจะกลับไปขับรถต่อ  มือหนาลองจับมือแบคฮยอนอีกครั้งก่อนจะยิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างบางไม่ได้สะบัดออก

          " นี่ปะป๊า " 

          " ครับ "

          " ปะป๊ารักหนูมั้ย " ชานยอลสัมผัสได้ถึงความจริงจังไม่ใช่การถามเล่นๆเหมือนทุกครั้ง

          " ปะป๊ารักหนูที่สุดแล้ว " ว่าจบก็ดึงมือที่กุมขึ้ยมาก่อนจะกอดจูบลงไป

          " หนูก็รักปะป๊านะ รักมาๆด้วย รักที่สุดเลย "

          " ครับ "

          " สัญญากับหนูได้มั้ยว่าปะป๊าจะรักหนูตลอดไป " แบคฮยอนเงียบรอฟังคำตอบจากแฟนตัวสูง

          " ครับ สัญญา "







          
          " ครับ " ชานยอลกดรับสาย

          ( ปะป๊าอยู่ไหน ) เสียงใสจากปลายสายเรียกรอยยิ้มจากชานยอลได้เป็นอย่างดี

          " หนูเลิกแล้วหรอ " ก้มดูนาฬิกาที่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกของร่างบาง

          ( อื้ม อาจารย์ปล่อยก่อน หนูไปหาป๊านะ )

          " ครับ มาสิอยู่ใต้อาคารรวม " 

          ( อื้ม เดี๋ยวหนูไป ) 

          " ครับ " ชานยอลพูดจบก็วางสาย

          " ปะป๊าๆๆ " เสียงดัดจริตของจงอินดังล้อ

          " ขนลุก " เซฮุนพูด

          " น้องจะมาหาหรอ " จงอินถาม

          " เออ เลิกเร็ว " ชานยอลตอบ  ตอนนี้เราทั้งสามกำลังนั่งทำงานกันอยู่ที่ใต้อาคารรวม  ที่รวมทุกคณะที่เกี่ยวกับการแพยท์

          " นั่นไงมาละ " เซฮุนเงยหน้าขึ้นก็เจอเข้ากับแฟนเพื่อนทันที

          " ปะป๊าาา พี่เซฮุนพี่จงอินสวัสดีครับ " 

          " ครับ " จงอินและเซฮุนตอบพร้อมกัน

          " ลู่หานไม่มาด้วยหรอน้องแบค " เซฮุนถาม

          " แหมมมมม " เสียงจงอินพูดขึ้น

          " เสือก " 

          " ฮ่าๆ อย่าทะเลาะกันครับ พอดีลู่หานโดนครูใช้เลยต้องอยู่ต่อ " แบคฮยอนอธิบาย

          " หงอยเลยดิสัส "

          " เสือก "

          " ฮ่าๆๆ... "

          " ชาน " เสียงที่ทำให้ทั้งโต๊ะเกิดความเงียบ  โซมี

          " เออมึงตรงนี้มันยังไงวะ " เซฮุนแกล้งถามงานกับจงอินเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ข้างหน้า

          " หวัดดีเซฮุนจงอินด้วย " 

          " อะ..เออๆ หวัดดีโซมี  " เซฮุนทักทายกลับ

          " น้องแบคสบายดีมั้ย " โซมีหันไปถามร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆชานยอล

          " ... " 

          " ตอบสิครับ " ชานยอลกระซิบเบาๆ  

          " ดี "

          " ว่าแต่โซมีมีอะไรป่าว " จงอินเห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีเลยรีบทำลาย

          " อ๋อเราเอาขนมมาฝาก " ว่าแล้วเธอก็วางถุงขนมลงบนโต๊ะ

          " ขอบใจนะ " เซฮุนพูด

          " อ่ะนี่ของชาน กล่องใหญ่สุดเลยนะ ยังชอบกินอยู่ใช่มั้ย "

          " ขอบใจนะ " ชานยอลว่าก่อนจะยิ้มรับกล่องขนมมา

          " โทษทีนะพอดีเมื่อวานเจอแต่ไม่ได้เอาให้เราแบกมาไม่ไหว ชานไม่โกธรโซมีนะ "

          " ไม่โกธรหรอก " ว่าก่อนจะยิ้มอีกครั้ง

          ปัง

          ทุกคนต่างหันมามองร่างบางที่วางกระเป๋าเสียงดังลั่น  แต่แบคฮยอนกลับไม่สนใจ  

          " อ่ะอันนี้ของน้องแบค อัลมอนเคลือบช็อคโกแล็ค หวังว่าจะชอบนะ " เธอวางกล่องช็อคโกแลตไว้ข้างหน้าพร้อมกับยิ้มให้


          ชอบมากเลยแหละ  ก็แบคฮยอนแพ้ถั่วนิ 


          " ... "

          " ขอบคุณพี่เขาสิครับ " ชานยอลก้มกระซิบอีกครั้ง

          " ไม่ "

          " อย่าดื้อสิครับ "

          " ปะป๊าไม่เห็นหรอเขาแกล้งหนูชัดๆ หนูแพ้ถั่วนะ " แบคฮยอนพูดเสียงดังออกมาเมื่อพี่ชานยอลเอาแต่จะให้เขาขอบคุณพี่โซมีแถมยังดุเขาอีก

          " อ่าวน้องแบคแพ้ถั่วหรอคะ พี่ไม่รู้จริงๆ พี่ขอโทษนะ พี่ไม่ได้จะแกล้งนะคะ " 

          " ตอนนั้นผมเข้าโรงพยาบาลไปทีนึงทำไมถึงจะจำไม่ได้ละครับ " 

          " หนู " 

          " ปะป๊าไม่ต้องหนูเลย หนูพูดเรื่องจริงนิ  ตอนนั้นที่หนูเข้าโรงพยาบาลก็เพราะใครล่ะ ถ้าไม่ใช่พี่โซ.. "

          " หยุดพอแล้ว " ชานยอลรีบห้ามเมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มอารมณ์ขึ้น

          " ปะป๊าไปบอกพี่โซมีเถอะถ้าจะให้หยุด " 

          " หนูดื้อแล้วนะ "

          " บอกเขาไปด้วยว่าเลิกมายุ่งกับปะป๊.. "

          " แบคฮยอน! " 

          " !! " แบคฮยอนตกใจเมื่อร่างสูงตะโกนใส่เขา  แถมยังเรียกเขาแบคฮยอนอีก

          " ชานอย่าว่าน้องเลย โซมีลืมเอง " เธอรีบเข้ามาห้าม

          " ขอโทษนะที่น้องเสียมารยาทแบบ.. "

          " ไม่ผิดจะขอโทษทำไม " แบคฮยอนพูดแทรกก่อนจะลุกเดินหนีไป

          " แบคๆๆ เฮ้ออ " ร่างสูงถอนหายใจเมื่อแฟนตัวเล็กเดินหนี

          " น้องโกธรเลย เราขอโทษนะชาน "

          " ไม่เป็นไร เราต่างหากขอโทษนะที่น้องพูดแบบนั้น " 

          " อื้ม ไม่เป็นไร ยังไงเราขอตัวก่อนนะ "

          " อื้ม " 

          " ไอ่ชาน " เซฮุนตีเข้าที่แขนชานยอลเมื่อโซมีเดินไป

          " อะไร "

          " มึงทำอะไรของมึง " จงอินพูด

          " มึงไม่ต้องมาเข้าข้างแบคมันเลย "

          " กูไม่ได้จะเข้าข้าง แต่มึงคิดด้วยว่ามึงทำอะไรลงไป น้องมันยังเด็ก " เซฮุนว่า 

          " แบคไม่เด็กแล้วนะ "

          " ไม่เถียงเว้ยถ้ามึงจะบอกว่าน้องมันอายุมากพอจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว  แต่มึงอย่าลืมสิว่ายังไงน้องมันก็ยังเป็นเด็กสำหรับมึง  มึงดูแลน้องเป็นอย่างดีแต่มึงดูสิเมื่อกี้มึงตะโกนใส่หน้าน้องนะ " คำพูดของจงอินทำเอาชานยอลชะงัก  ใช่เมื่อกี้เขาตะโกนใส่น้อง

          " เผื่อมึงลืมนะว่าน้องไม่ชอบให้ตะโกนใส่ " แบคฮยอนกลัวเสียงดัง  ไม่ชอบให้ใครตะโกนใส่  ทำไมชานยอลถึงจะลืม

          " เรื่องเมื่อกี้กูไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก แต่มึงต้องควรจะเข้าข้างคนที่มึงรัก ไม่ใช่มาหักหน้าน้องมันแบบนั้น " เซฮุนเตือนสติ

          " แม่งเอ้ย " ชานยอลสบถอย่างอารมณ์เสีย

          " ไปตามน้องเถอะวะ ไปไหนแล้วก็ไม่รู้ " 

          " กูฝากงานด้วย "




          หนูปะป๊าขอโทษ









-TBC-













          ไม่จบแค่นี้จ้าาา มาม่ายังเหลืออีกเยอะ  เปิดเตารอ

          ทำไมมีแต่มาม่าตั้งแต่ตอนก่อนนี้ละ  ไม่อะ แต่รักกันมันก็ต้องมีอุปสรรคบ้างใช่มั้ยยยย

          เม้นหรือกรีมแท็กมาเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ แล้วจะมาต่อให้ #โคจรชบ
          

          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #43 prakaikaew_CB (@prakaikaew_CB) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 15:55
    สงสารน้อง โซมีตอแหลอีกแล้ววว แงงงงง พี่ชานทำไมไม่คิดดีๆโอ้ยยยย
    #43
    0
  2. #42 Namtantaksaon (@Namtantaksaon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 11:02
    ไม่อย่ากินมาม่า แงงงงงงงงงงงงงง้
    #42
    0
  3. #41 oingdaw (@oingdaw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 10:36
    เรื่องจะจบแบบแฮปปี้ช่ายมั้ยไรท์~~~~ งื้อๆๆๆๆ รอบค่าาาาสุ้ๆน้าาา
    #41
    3
    • #41-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 7)
      29 เมษายน 2561 / 10:53
      ม่ายรู้วววว 555 รอดู // ขอบคุณนะคะ
      #41-1
    • #41-3 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 7)
      29 เมษายน 2561 / 12:02
      ฮืออ 55555 ต้องแฮปแล้วใช่มั้ยแบบนี้555
      #41-3
  4. #40 PCYBH..NIM (@Wiliarak05) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 08:42
    มีอีกไหมจะได้กินรอบเดียว กินบ่อยๆไม่อร่อยเลยยยย//ฉู้ๆน้ะคนอ้วนนุ่มนิ่ม
    #40
    1
    • #40-1 yPyR (@yPyR) (จากตอนที่ 7)
      29 เมษายน 2561 / 10:53
      ฮื่ออ เดี๋ยวก็หมดแล้ววว // ขอบคุณคั้บ😁
      #40-1
  5. #39 Yada Mhs (@byunpay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 08:25
    ง้อน้องเลยนะชานยอล ทีมน้องงงง
    #39
    0
  6. #38 vipp (@kwamooping) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 00:46
    รอออออออ
    #38
    0
  7. #36 pookie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 00:11
    ม่าได้แต่ชานห้ามไปกะยัยโซมีนั่น 555 ง้อน้องด้วย
    #36
    0
  8. #35 1234iiploy (@1234iiploy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 23:45
    มาม่าเท่าไหร่ก็ได้ แต่สุดท้ายต้องรักกันมากกว่าเดิมเด้อ T_T
    #35
    0