ตกลงว่าไดอารี่มีไว้เล่นแถกสินะ?
เอาเถอะ เห็นแล้วมันคันไม้คันมือ... อยากเล่น!!!
เล่นยังไงน่ะเหรอ? ก็.....
จงตอบคำถามต่อไปนี้ตามใจตัวเอง
สามารถตอบให้น้ำเน่าหลุดเรื่องจริงได้ตามต้องการ
เพราะมันคือแถกป่วยดั่งนิยาย
1. เลือกตัวละครในแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ตัวเองอยากจะเป็น
2. คุณถูกสั่งให้ป่วย แต่ว่าเลือกได้ (ตามบท) จะเลือกป่วยเป็นอะไร
3. สถานที่รักษาตัว (ที่บ้านหรือโรงบาลหรือที่อื่น)
4. คุณหมอเจ้าของอาการไข้ของคุณ
5. ป่วยซักกี่วันดี ?
6. ระดับอาการร้ายแรงขนาดไหน
7. คนที่มักมาเยี่ยมคุณทุกวัน
8. ของที่เค้ามักเอามาเยี่ยม
9. อาหารที่ไม่ว่าจะรู้สึกพะอืดพะอมเพราะป่วยเท่าไหร่ก็จะต้องทานให้หมดให้ได้
10. คนที่ถ้ามาเยี่ยมล่ะก็คุณจะปาแจกันใส่หัวมันทันที
11. จู่ๆก็ฝันร้ายกลางดึกเพราะว่าพิษไข้ คนแรกที่เข้ามาดูอาการของคุณ ?
12. คนข้างเตียงของคุณ เค้าคือใคร
13. วันแรกที่เข้ามารักษา ก็ไปทักทายเตียงข้างๆ เป็นยังไงบ้าง
14. เรื่องที่มักคุยกับเพื่อนข้างเตียง
15. สิ่งที่อยากได้ที่สุดตอนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้
16. ถ้าหายแล้ว คนแรกที่อยากพบ
17. ถ้าหายแล้ว สิ่งแรกที่อยากทำ
18. คู่อริในห้องพยาบาลของคุณคือ...
19. พออาทิตย์ที่สองก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นมา เลยวางแผนแกล้งคู่อริแก้เซ็งซักหน่อย
20. วันที่ไข้ขึ้นแล้วเพ้อไม่รู้สึกตัว ตอนนั้นใครอยู่ด้วย
21. อีกวันนึงได้เจอกับคนที่อยู่ด้วยเมื่อวานตอนที่เพ้อ เค้าก็ยิ้มแปลกๆให้ ตอนนั้นในใจคิดยังไง
22. แล้วจะถามเค้ามั้ยว่าเมื่อวานเราพูดอะไรแปลกๆ ออกไป
23. สุดท้ายแล้วถึงจะถามไม่ถาม คนๆนั้นจะมาบอกคุณอยู่ดีว่าเมื่อวานคุณน่ะเพ้อถึงชื่อเค้าออกมา
24. วันสุดท้ายที่ต้องออกจากโรงพยาบาล จะทำอะไรบ้าง
มาดูคำตอบพลังวายของไอ้คิดกันเลย!!
Yaoi Alert!!
JamexSnape Couple!!
1. เลือกตัวละครในแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ตัวเองอยากจะเป็น
= เจมส์ พอตเตอร์ .... เพราะไอ้แจ่มมันมีสิทธิ์โดนจ้องเล่นงานมากกว่าป๋าเนปอยู่เแล้น!!
2. คุณถูกสั่งให้ป่วย แต่ว่าเลือกได้ (ตามบท) จะเลือกป่วยเป็นอะไร
= เอาเป็นว่า... ขณะแข่งควิชดิชชิงชนะเลิศกับบ้านสลิธีรีนอยู่ ซีกเกอร์คนดังแห่งกริฟฟินดอร์ก็
โฉบเฉี่ยวหาลูกสนิช... และแล้วเขาก็เห็นแสงทองรำไรอยู่ริมสนาม!!! พอตเตอร์จึงพุ่งตัวลงไป
หมายจะจับเจ้าบอลสีทอง แต่ทว่า!!! ลูกบีทเตอร์มรณะไล่ตามมาติดๆ เจมส์หักหลบลูกบอลเหล็ก
พร้อมกับคว้าชัยชนะของกริฟฟินดอร์มาได้อย่างสวยงาม แต่ด้วยความหม้อของตาแจ่ม
ไอ้แว่นจึงขี่ไม้กวาดบินไปหาสุดที่รักบนสแตนสลิธีรีน แต่เจมส์หารู้ไม่ว่าพวกสลิธีรีนโกรธแค้นมันเป็นหนักหนา
หนึ่งในกองเชียร์เลือดเขียวเงินจึงปาหม้อปรุงยาใส่ไอ้แจ่มด้วยโทสะ ไอ้แจ่มคนดังโดนหม้อเข้าหัวนะจังงัง
จึงตกไม้กวาดจากความสูงร่วม 150ม. ก้นกระแทกพื้นอย่างจัง!!!
สรุปคือ เจมส์ถูกหม้อฟาดตกไม้กวาดก้นกบร้าว ค่ะ!
3. สถานที่รักษาตัว (ที่บ้านหรือโรงบาลหรือที่อื่น)
= ซีกเกอร์คนดังแห่งกริฟฟินดอร์ถูกส่งไปเซนต์มังโก้ 3 วัน ก้นกบหายทันตาราวกับใช้เวทมนต์
แต่ยังเดินไม่ได้ ต้องนอนคว่ำตลอดเวลา เลยถูกขนย้ายมายังห้องพยาบาลของฮอกวอตส์
ในท่าตูดโด่งท่ามกลางสายตานักเรียนที่เป็นห่วงทุกชั้นปี (ตอนนั้นเจมส์หลับ)
ตื่นมาอีกที แจ่มงง!?! "ไหงตูมานอนตูดโด่งที่ฮอกวอตส์ได้ฟะ?"
4. คุณหมอเจ้าของอาการไข้ของคุณ
= มาดามพินส์นั่นแหล่ะ ไม่รู้จักคนอื่นละ =w='
5. ป่วยซักกี่วันดี ?
= "นอนโก่งโค้งอย่างนี้อีกสักอาทิตย์ก็ดีนะ" มาดามพินส์กล่าว
6. ระดับอาการร้ายแรงขนาดไหน
= ระดับที่ทำให้เจมส์อยากจะมุดรูสกรู๊ตปะทุไฟหนี~ เพราะทุกคนที่มาเยี่ยมเจมส์เห็น
ดาวกริฟฟินดอร์อย่างเขานอนตูดโด่งกันหมด!!!
7. คนที่มักมาเยี่ยมคุณทุกวัน
= ซีเรียส รีมัส ปีเตอร์ ลิลลี่ อันนี้มาชัวร์ทุกวัน พวกแฟนคลับและแฟนขับ(?)บ้างประปราย
เด็กสลิรีนต้องมาล้อเขาที่นอนตูดโด่งไม่น้อยกว่าสามเวลาหลังอาหาร
แต่หนึ่งในนั้น.... สนิฟเวลลัสแอบมามองเขาทุกวัน!!!
8. ของที่เค้ามักเอามาเยี่ยม
ซีเรียส ต้องพวกเกมต่างๆเอามาแก้เซ็งให้เจมส์แน่นอน
รีมัส ก็ต้องช็อคโกแลตอาหารให้พลังงานราคาถูก
ปีเตอร์ เอาการบ้านมาให้ช่วยสอน ส่วนลิลลี่ก็เอาสมุดจดสิ่งที่เรียนมาให้อ่าน
ของขวัญจากสาวๆบ้างเล็กน้อย แต่แจ่มมีรึจะใส่ใจ....
เพราะคนที่แอบมองอยู่ตลอดมา เขาได้แอบย่องเข้ามาในห้องกลางดึกคืนหนึ่ง
และเอาของเหลวสีแดงสด กรุ่นไอสีเทาจางๆมาวางไว้ข้างแจกัน!!!
9. อาหารที่ไม่ว่าจะรู้สึกพะอืดพะอมเพราะป่วยเท่าไหร่ก็จะต้องทานให้หมดให้ได้
แจ่มกำลังชั่งใจ... ตรูควรจะกินดีมั้ย? โลกนี้มันมียารักษาโรคตูดโด่งด้วยเรอะ?
แต่ถ้าไม่กินหมอนั่นคงจะเสียใจ... เอาวะ! ซดพรวดเดียวหมด!!
รูปลักษณ์ของมันนั้นกลับผิดกับรสชาติโดยสิ้นเชิง ของเหลวสีแดงนี้มีรสกลมกล่อมเหมือนนมสด
ไอสีเทาเงินของมันก็หอมยวนใจเหมือนกับกลิ่นของเขาคนนั้นไม่มีผิด....
คิดเพลินๆ ไอ้แจ่มก็หลับไป~ Zzz...
10. จู่ๆก็ฝันร้ายกลางดึกเพราะว่าพิษไข้ คนแรกที่เข้ามาดูอาการของคุณ ?
= กลิ่นหอมประหลาดเหมือนกลิ่นเครื่องปรุงยานั้นคืออะไรกันนะ?
มือที่บอบบางแต่เย็นชาที่สัมผัสหน้าผากจนเขาสงบลงนั้นมันเป็นของใคร?
แต่ว่าเจมส์ทั้งง่วงทั้งเบลอ ทั้งห้องยังมืดจนมองไม่เห็นสายตาที่เป็นห่วงเป็นใยเขาเลย....
11. คนที่ถ้ามาเยี่ยมล่ะก็คุณจะปาแจกันใส่หัวมันทันที
= เช้าวันนั้น แจ่มตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเพลง
"ไอ้แจ่มตูดโด่ง~ กริฟฟินดอร์ตูดขมิบ เพราะพอตเตอร์โดนหม้อฟาดตูดโด่ง~"
เช้าอันสำราญของเจมส์จึงเริ่มต้นด้วยการคว้าเอาแจกันเงินอย่างดีเขวี้ยงสุ่มๆเข้ากลุ่มพวกสลิธีรีน
12. คนข้างเตียงของคุณ เค้าคือใคร
= ไม่ชั่วโมงต่อมา เด็กสลิธีรีนเคราะห์ร้ายคนหนึ่งก็ถูกมาดามพินส์พาเข้ามาทั้งๆเนื้อตัวเปียกโชก
ดูเหมือนว่าเขาจะเคราะห์ร้ายถูกแจกันเงินปริศนาขว้างใส่ขณะเดินอยู่ริมหน้าต่าง
ส่งผลทำให้เด็กหนุ่มโซซัดโซเซ เดินมึนตกทะเลสาป โดนคุณปลาหมึกยักษ์จับตัว
พวกอาจารย์ต้องเร่งเข้าไปช่วยเป็นการใหญ่... ผลก็คือ
เด็กหนุ่มสำลักน้ำจนพูดภาษาเงือก ปนภาษาคนเพราะทำสาปของเวลเซเนฟ(?!? มาจากไหนนิ?)
13. ไปทักทายเตียงข้างๆ ว่ายังไงบ้าง
ยังพูดกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เพราะไอ้เด็กนี่เอาแต่กรี๊ดเสียงแหลม
แต่พอจับใจความได้ว่า "ผม(กรี๊ด)...ชื่อ(กรี๊ด)...เรกูลา..(กรี๊ด)ลาส.. แบล๊ค(กรี๊ด)"
เอาล่ะ! ไหนๆก็เป็นตระกูลแบล๊คทั้งที เทคแคร์มันหน่อยดีกว่า
14. เรื่องที่มักคุยกับเพื่อนข้างเตียง
ส่วนมากจะคุยเรื่องแจกัน (ตอนนี้กรี๊ดน้อยลงแล้ว)
ยิ่งเรกูลัสเล่า ภาพมันก็ยิ่งชัด... ตอนที่เจมส์ขว้างแจกันเงินไปหาพวกสลิรีนปากแมว
มันพลาด!!! ทะลุหน้าต่างระเบียงหน้าห้องพยาบาลไปโดนหัวน้อยๆเข้าพอดี๊!
แต่แน่นอน เพราะแจ่มเป็นคนดี... อุบเอาไว้สิ
15. สิ่งที่อยากได้ที่สุดตอนที่นอนป่วยอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้
อยากได้คนคอยพยุงไปเข้าห้องน้ามมมม!!!
ตรูตูดโด่งอยู่ ลุกเองม่ายด้าย!!!!
16. ถ้าหายแล้ว คนแรกที่อยากพบ
ก็คนที่ตอนนี้แอบมาหาเขาทุกวัน แต่อ้างว่ามาหาเรกูลัสนั่นแหล่ะ
17. ถ้าหายแล้ว สิ่งแรกที่อยากทำ
ดอดไปหาหมอนั่นที่หอสลิธีรีนน่ะสิ หึหึหึ
18. คู่อริในห้องพยาบาลของคุณคือ...
ตอนนี้ชักเหม็นขี้หน้าเจ้าเรกูลัสมันละ! ทำไมเจ้าหัวเมือกถึงต้องเป็นห่วงไปใยมันขนาดนั้นฟะ?
ถ้าเดินได้เมื่อไหร่ตูจะเอาแจกันไปฟาดหัวมันอีกซักใบ
19. พออาทิตย์ที่สองก็เริ่มฟื้นตัวขึ้นมา เลยวางแผนแกล้งคู่อริแก้เซ็งซักหน่อย
ผ่านไปหนึงอาทิตย์ โรคตูดโด่งเจ้ากรรมก็หายดี แต่แกล้งไม่หายไปก่อน
ดึกๆก็เลยแอบไปกินยาที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครทำในกระติกของเรกูลัส
ของเหลวสีเขียวสดส่งไอสีทองลองฟ่องขึ้นมา ชวนให้นึกถึงยาแก้วนั้นเหลือเกิน...
มันคือยาอะไรกันนะ? แต่ดื่มแล้วรู้สึกไม่ดีเลย มึนงง เวียนหัวไปหมดจนสลบไป
20. วันที่ไข้ขึ้นแล้วเพ้อไม่รู้สึกตัว ตอนนั้นใครอยู่ด้วย
ด้วยฤทธิ์ของยาประหลาดทำให้แจ่มรู้สึกเหมือนถูกยาพิษก็ไม่ปาน
นอนดิ้นทุรนทุรายอย่างไร้สาเหตุ ทำไมกันนะ? เจ้าเด็กนั่นก็กิน แต่ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่?
ทั้งที่ดึกมากแล้วแท้ๆ แต่มือนุ่มละมุนที่เยียบเย็นก็กุมมือของเจมส์ไว้แน่น
กลิ่นสมุนไพรนาๆชนิดเตะจมูกชวนให้นึกถึงก็เด่นชัดขึ้นมาในความรู้สึก
ปากของเจมส์ถูกอ้าออกแล้วของเหลวอุ่นๆรสฝาดก็ผ่านลงคอของเขา
แน่นอนว่าเจมส์ปฏิเสธน้ำที่รสชาติเลวร้ายขนาดนั้น ทันใดนั้นเอง!!!
พอตเตอร์รู้สึกถึงความอบอุ่นจากลมหายใจของเบื้องบนที่กดทับริมฝีปากของเขา
เจมส์ไร้แรงจะขัดขืนจึงต้องปล่อยให้ของเหลวทั้งหมดนั้นผ่านลงคอ...
จากนั้นสัมผัสที่เย็นชานั้นก็จากเขาไป
21. อีกวันนึงได้เจอกับคนที่อยู่ด้วยเมื่อวานตอนที่เพ้อ เค้าก็ยิ้มแปลกๆให้ ตอนนั้นในใจคิดยังไง
วันนี้เห็นเซเวอร์รัสมาเยี่ยมเรกูลัสแต่เช้าเชียว แต่คิดไปเองรึเปล่านะว่าหมอนั่นไม่กล้าสบตาเรา
แต่ก็นะ... มีอยู่คนเดียวล่ะที่ปรุงยาที่วิเศษขนาดนี้ออกมาได้ จะทำเล่นตัวไปถึงไหนนะ
อย่างน้อยก็มาถามสารทุกข์สุกดิบเราซักนิดก็ยังดี...
อ้าว! ทำไมถึงเดินมาหาเราทางนี้ล่ะ?
22. แล้วจะถามเค้ามั้ยว่าเมื่อวานเราพูดอะไรแปลกๆ ออกไป
"รู้สึกเป็นยังไงบ้างพอตเตอร์?" ชายผมดำเรียบลื่นเป็นมันเยิ้ม เอ่ยถามด้วยเสียงเย็นชา
"เหมือนเดิมอ่ะ สนิฟเวลลี่ช่วยพยุงหน่อยสิ ฉันอยากเห็นหน้านายชัดๆ"
"ทำไมฉันต้องทำ? ก็นายหายดีแล้วนี่?" เขาโต้กลับด้วยน้ำโห
"หายอะไร...? อ๊ะ!" เจมส์พึ่งรู้สึกตัวว่า ตัวเขานอนหงายได้แล้ว.... หายตูดโด่งแล้วคร๊าบ!!!
23. สุดท้ายแล้วถึงจะถามไม่ถาม คนๆนั้นจะมาบอกคุณอยู่ดีว่าเมื่อวานคุณน่ะเพ้อถึงชื่อเค้าออกมา
"เพราะนายแท้ๆเชียว! ฉันถึงหายได้"
"พูดอะไรของนาย!" ร่างบางตวาดแหว
"ก็เพราะยาของนาย เพราะเรื่องเมื่อคืน...."
"นะ...นายรู้จริงๆด้วยสินะ พอตเตอร์" เซเวอร์รัสเอ่ยทั้งใบหน้าที่แดงก่ำ
"ตกลงว่าเป็นนายจริงๆสินะ?"
"อะ..อ้าว!?! ก็เมื่อคืนนายเรียกชื่อฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันนึกว่านายรู้มาตลอดเสียอีก" สเนปรู้สึกหน้าแตกที่ตัวเองปล่อยไก่ไปตัวเบ่อเริ่ม
"หา... ฉันเรียกชื่อนายด้วยเหรอ?"
"ก็ถ้านายไม่แย่งยาของเรกูลัสกิน ฉันก็คงไม่ต้องมาหานายหรอก!" เซเวอร์รัสว่า
"นั่นน่ะเป็นยาบำรุงหลอดเสียงที่รุนแรงมากๆ เรกูลัสเขากรี๊ดขนาดนั้นมันก็สมควรแก่ปริมาณอยู่
แต่กับคนที่ไม่ได้เป็นอะไรน่ะ... ถ้าไม่รีบแก้พิษให้ นายคงเป็นอะไรมากกว่าตูดโด่งแน่พอตเตอร์!"
"จริงๆแล้วฉันก็อยากจะให้นายกลับไปรักษาที่เซนต์มังโก้อีกรอบด้วยซ้ำ จะได้ไปไกลๆชีวิตฉันสักที!"
สเนปตวาดอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าอยู่ๆเขาก็หน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง
"แต่เมื่อคืน... นาย... เรียกหาฉัน.... เรียกแต่ชื่อของฉัน..."
"ฉันเรียกนายว่าอะไรเหรอ?" เจมส์ถามหยอกเย้าร่างบางที่ลุกลนตรงหน้า
"นายก็รู้ชื่อฉันดีนี่! จะถามทำไม?" สเนปพูดด้วยอารมณ์เคืองเพราะถูกล้อ
"เซเวอร์รัส.... อย่างนี้ใช่รึเปล่า?" ร่างสูงบนเตียงพูดออดอ้อน
"ไอ้บ้าเจมส์!!!!" เซเวอร์รัสตะโกนต่อว่าเขาเสียงดังลั่นจนมาดามพินส์ต้องออกมาเตือน
แต่ก็เห็นเพียงแค่เจมส์นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวเท่านั้นแหล่ะ!
ก็มันเป็นครั้งแรกที่เซเวอร์รัสเรียกชื่อเขาเสียงดังขนาดนี้นี่นา....
24. วันสุดท้ายที่ต้องออกจากโรงพยาบาล จะทำอะไรบ้าง
ตอนเจมส์กำลังเก็บข้าวของและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะกลับหอกริฟฟินดอร์สักที
เจมส์รู้สึกสงสัยว่ายาสีแดงแก้วนั้นมันคืออะไรกันนะ? เลยลองถามมาดามพินส์ดู
"มาดามพินส์ครับ? คุณจำยาสีแดงกับควันสีเงินที่เคยอยู่ตรงนี้ได้ไหมครับ?"
"ทำไมหรือพอตเตอร์ ดื่มแล้วรู้สึกไม่ดีเหรอ?"
"เปล่าครับ... ผมแค่อยากถามว่านั่นมันยาอะไร?"
"ยาบำรุงกระดูกน่ะ เพียงแต่สูตรนี้มันทำยากมากนะ มีแต่นักปรุงยาชั้นสูงเท่านั้นล่ะ
ที่จะปรุงมันขึ้นมาได้" มาดามพินส์บรรยาย ทำให้เจมส์รู้สึกทึ่งในตัวเซเวอร์รัสพอดู
"ออกไปแล้วก็ไปขอบคุณคนที่ให้มาซะด้วยนะ"
"แน่นอนครับ!" เจมส์ตอบรับพลางคิดในใจ
"นายจะได้รับคำขอบคุณจากฉันมากเกินพอเลยล่ะ... สนิฟเวลลัส~"
จบแล้ว....
ทำแถกจนได้ฟิคเรื่องนึง ยาวดีวุ้ย
ไปละ บ๊ายบาย~
ไว้จะหาแถกใหม่มาทำเน้อ
ความคิดเห็น