[Yaoi/mpreg]Sin Seal ประทับตรารัก ตราบาปร้าย

ตอนที่ 19 : บทที่ 16 เด็กอัจฉริยะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 248 ครั้ง
    2 ก.พ. 58

บทที่ 16 เด็กอัจฉริยะ

 

 

ฉันคิดถึงนายที่สุดในโลกเลยอาอิ ฮือๆๆ เจ้าเพื่อนบ้า ทำไมไม่ติดต่อกลับมาบ้างเล่าไม่รู้รึไงว่าคนอื่นเขาเป็นห่วงอ่ะ

แหะๆ ขอโทษนะโคโตะ ตอนนั้นฉันรีบจริงๆแล้วก็กลัวจนลืมสิ่งรอบๆตัวไปเลย ขอโทษนะ

ฮึก ไม่เป็นไร แค่นายปลอดภัยก็ดีแล้ว ฮึก

ผมอ้าแขนออกเพื่อรับร่างของเพื่อนตัวเล็กที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง โคโตะร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆหลังจากที่เราพบหน้ากันอีกครั้งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ต้องเล่าย้อนไปซินะ ตอนที่ผมกำลังจะไปอ่านหนังสือให้คุณแม่ฟังตามปกติเหมือนทุกๆวัน คุณโยฮันนั่นแหละที่เดินเข้ามาแล้วบอกกับผมด้วยใบหน้าเรียบๆว่ามีคนอยากจะเจอผม ผมเองก็งงๆในตอนแรกเหมือนกันแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เขาจึงพาผมเดินไปที่ห้องรับแขกส่วนเล็กซึ่งมีใครซักคนรอผมอยู่ในนั้น

สิ่งแรกที่ผมเจอไม่ใช่คน แต่เป็นลูกกระสุน

ไม่ใช่กระสุนธรรมดาๆด้วยนะ เพราะมันอัดไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลของกล้ามเนื้อมนุษย์ตัวเล็กๆคนหนึ่ง ซึ่งพุ่งเข้ามากอดรัดร่างผมแน่นๆแล้วร้องไห้เป็นเผาเต่า ปากก็ดุด่าว่ากล่าวมากมายจนฟังอะไรไม่รู้เรื่องซักอย่าง น่าแปลกที่ผมควรจะผลักออกใช่ไหม แต่ไม่เลย นอกจากผมจะไม่ผลักออกแล้วผมยังกอดตอบเขาแน่นอีกด้วย แถมยังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรแข่งกับคนตัวเล็กเสียอีก

ร้องด้วยความคิดถึงจากก้นบึ้งในจิตใจ

ผู้ชายที่มีใบหน้าน่ารักเป็นอาวุธ จมูกโด่ง ปากแดง ผิวขาว แถมยังตัวเล็กกะทัดรัดเหมาะสำหรับพกพาลงกระเป๋าสุดๆ เขาเป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียวของผมเป็นคนที่ผมรักมากๆรองลงมาจากพ่อ โคโตะ

ฉันเพิ่งรู้ว่านายกลับมาที่ญี่ปุ่นแล้วไม่มีใครบอกฉันเลยซักคนแม้แต่ไอ้ผัวเฮงซวย ถ้าฉันรู้คงออกตามหานายไปนานแล้วไม่มัวไปเสียเวลาอยู่ที่อังกฤษหรอก

โคโตะพูดไปสูดน้ำมูกไปท่าทางโมโห เขาเล่าให้ผมฟังถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่ผ่านมา สี่ปีมานี้โคโตะกับคุณโยฮันตกลงเป็นสามีภรรยากันแล้วครับ ผมไม่รู้หรอกว่าเขาไปตกหลุมรักกันอีท่าไหนแต่ก็ดีแล้วที่เพื่อนของผมมีความสุข ใบหน้าของโคโตะไร้วี่แววของความทุกข์เป็นสิ่งที่ผมดีใจ เขาย้ายไปอยู่กับคุณโยฮันที่อังกฤษและออกตามหาผมไปด้วย คนตัวเล็กบอกว่าคุณโยฮันเองก็กำลังตามหาผมเหมือนกันด้วยคำสั่งของคุณคาร์ลเตอร์ พอรู้ว่าผมไม่ได้อยู่ที่ญี่ปุ่นพวกเขาจึงย้ายกลับมาที่อังกฤษ

โคโตะมีลูกชายแล้วหนึ่งคนชื่อน้องไคริ วัยห้าขวบกว่าๆกำลังซนเลย แต่ไม่ได้มาด้วยกันหรอกครับ พ่อแม่ของโคโตะพาน้องไปเที่ยวที่ฮอกไกโดตั้งแต่วันก่อน ยังไม่มีกำหนดกลับเลยเห็นว่าเห่อหลานกันน่าดูแม้จะไม่ค่อยชอบลูกเขย(คุณโยฮัน)ซักเท่าไหร่ก็ตาม

นายไปอยู่ที่ไหนมาอาอิ ทำไมฉันถึงตามหานายที่ญี่ปุ่นไม่เจอล่ะเพื่อนตัวเล็กถามแล้วเช็ดน้ำมูกไปด้วย -_-

ไปอยู่ที่แคนาดามา…”แล้วผมก็เล่าความเป็นอยู่คร่าวๆของผมให้เขาฟัง โคโตะร่ำๆจะไปตะบันหน้าคุณคาร์ลเตอร์ให้ได้ ดูก็รู้ว่าพวกเขาไม่ชอบกัน -_- ผมยิ้มแห้งๆส่งให้ก่อนจะชวนเปลี่ยนเรื่องแบบทันควัน ผมกลัวว่าเลือดนักสู้ในตัวของโคโตะมันจะสำแดงเดชซะก่อนน่ะซิ สมัยเรียนซ่าน้อยซะเมื่อไหร่ ถ้าไม่ห้ามเอาไว้คงมีใครซักคนต้องได้แผลกลับบ้านกันแหงๆ

แล้วน้องน่านลูกชายนายล่ะอยู่ไหนฉันอยากเจอ

อยู่โรงเรียนอ่ะยังไม่เลิก นายคงต้องรอตอนประมาณบ่ายสองบ่ายสามโน่นแหละผมพูดยิ้มๆก่อนจะหวนคิดถึงเรื่องเมื่อสองสามวันก่อน สองพ่อลูกไม่ซิสี่พ่อลูก ก่อเรื่องได้แสบสันกันเหลือเกิน ผมนี่แทบจะลมจับเมื่อเห็นจดหมายเชิญผู้ปกครองถูกส่งมาที่บ้าน(ระบบงานเขาไวดีจัง) ข้อหาที่ลูกชายทั้งหลายไปมีเรื่องมีราวชกต่อยกับลูกของชาวบ้านเขา ตัวก็เท่าลูกหมี(?)แต่ริจะซ่าเกินตัว นักเลงแต่เล็กแต่น้อยแบบนี้ผมไม่สนับสนุนหรอกนะจะบอกให้

พ่อเขาไปที่โรงเรียน(ถึงว่า จัดขบวนซะ) ผมนึกว่าจะไปจัดการเรื่องราวแบบผู้ใหญ่ๆจำพวกเจรจากันด้วยดีแต่นี่อะไร ผมไปถามเอากับคุณนางิสะมา พ่อคุณเล่นเอาบริษัทของเขามาขู่เสียอย่างนั้น แล้วยังจะยึดของเขาเอามาเป็นของตัวเสียด้วย

ทำแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันครับ ลูกจะเสียคนเอานะถ้าคุณเล่นให้ท้ายเขาแบบนี้ผมพูดอย่างมีอารมณ์นิดๆพร้อมกับยืนเท้าเอวจ้องหน้าสองพ่อลูกอย่างโมโห เจ้าลูกชายที่วันนี้ทำตัวสงบเสงี่ยมเรียบร้อยผิดปกติกับคุณคาร์ลเตอร์ที่กลับบ้านเร็วซะเหลือเกินในวันนี้

ทำตัวอย่างกับนกรู้ นัดกันมาหรือไงถึงได้มีดอกไม้กันคนละดอกอยู่ในมือน่ะ

แล้วฉันทำผิดตรงไหน เป็นพ่อก็ต้องปกป้องลูกตัวเองซิจะปล่อยให้พวกเหลือบไรมาเกาะแกะได้ยังไง มันไม่ถูกต้องนะอาอิเจ้าตัวเถียงอย่างดื้อรั้น

ผิดตรงนี้แหละ เรื่องของเด็กๆก็ปล่อยให้เด็กๆเขาคุยกันเองซิครับ

ก็พวกมันไม่ยอมคุยดีๆนี่ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาพูดถึงฉันในทางไม่ดี เจออีกเมื่อไหร่ฉันจะเชือดไก่ให้ลิงดูเสียเลย มันจะได้ไม่กล้ามาต่อกรกับฉัน เหอะผมยกมือขึ้นกุมขมับ ปวดหัวตุบๆขึ้นมาเหมือนกับเลี้ยงเด็กมีปัญหายังไงยังงั้น จริงๆนะครับ ผมรู้สึกเหมือนเขากำลังกลายร่างเป็นจ่าฝูงของพวกเด็กเกรียนๆเลย

แต่คุณก็ไม่ควรเอาบริษัทของเขามาเป็นของตัวเองนะครับผมพูดเสียงอ่อน เราะรู้มาว่าทางฝ่ายนั้นคงเหมือนคนล้มละลายไปเลยเมื่อถูกเด้งออกมาจากตำแหน่งแบบนี้

มันไม่ตายหรอกน่า ใช่ว่าฉันจะยึดทรัพย์ เอ้ย เอาหุ้นในบริษัทของมันมาจนหมดเสียเมื่อไหร่ ยังเหลืออีกตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์…’

นิสัยไม่ดี ทั้งพ่อทั้งลูกเลย ถ้าทำแบบนี้อีกผมจะไม่คุยด้วยแล้วนะ ไม่อยากอยู่กับคนที่ชอบหาเรื่องใครๆเขา

หม่าม๊าอ่ะ น่านเปล่าหาเรื่องก่อนนะเจ้าตัวดีพูดเสียงอ่อยๆทำท่าจะเข้ามากอดแต่ผมเบรกมือเอาไว้จนต้องหดตัวกลับไปนั่งหน้าจ๋อยอยู่บนโซฟาเหมือนเดิม สงสารอยู่หรอกแต่ต้องปรามเอาไว้เสียตั้งแต่เนิ่นๆ

เรานั่นแหล่ะตัวดีเลยเอะอะไรก็ชอบใช้แต่กำลัง ไม่พอใจอะไรก็ชอบใช้แต่หมัดของตัวเองชกคนอื่นเขาทุกที ทำตัวแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะรู้ไหมหม่าม๊าเองก็ไม่ชอบให้หนูทำแบบนี้เหมือนกัน ทำไมน่านไม่รู้จักเก็บอารมณ์ให้เป็นล่ะลูก

คำพูดของผมดูเหมือนจะยากเกินไปสำหรับความเข้าใจของเด็กวัยสี่ขวบก็จริง แต่เชื่อเถอะว่าลูกชายของผมเข้าใจ แกเข้าใจดีถึงคำพูดยากๆของผู้ใหญ่ทุกคำ

ก็มันทำน่านก่อนนี่…’

วิธีแก้ปัญหามีหลายวิธีนะลูกไม่ใช่ว่าใช้แต่กำลัง หนูอย่าฟังพวกลุงๆ พี่ๆ ให้มันมากนักซิโดยเฉพาะปะป๊าของหนูน่ะ…’

อ้าว ฉันเกี่ยวอะไรด้วยอ่ะหัวหน้าแก๊งพูดโพล่งขึ้นมาเสียงดังแล้วทิ่มนิ้วกับอกตัวเองแรงๆประมาณว่ากูผิดอะไร

คุณน่ะตัวดีเลย สอนแต่ให้ใช้กำลังให้ใช้แต่อำนาจในมือแก้ปัญหา มันสะดวกก็จริงนะครับแต่ก็เท่ากับเราเพิ่มศัตรูให้ตัวเองไม่ใช่เหรอ ผมไม่สนับสนุน

อ้าว

ไม่ต้องมาอ้าวเลย เจ็ดวันนับตั้งแต่วันนี้คุณคาร์ลไปนอนห้องของโซอิก่อนนะครับส่วนผมจะนอนคนเดียวผมพูดหน้าตาเฉยแล้วยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้ เดินไปดึงตัวเจ้าลูกชายที่ทำหน้าซึมๆมากอดเอาไว้กับอก

ไม่เอานะ! จะให้ฉันไปนอนกับเจ้าโซอิเหรอ เหอะ! ฝันไปเถอะ ฉันจะนอนกับนายนั่นแหละไม่ต้องมาห้ามฉันเข้าใกล้เลย ฉันไม่ทำหรอกจะบอกให้!’

หรือจะไปนอนห้องรับแขก

ไม่เอาเว้ย! จะนอนกับเมีย จะเอาเมีย! จะกกเมีย ไม่นอนที่อื่นหรอกเว้ย!’คนตัวโตลุกขึ้นโวยวายเสียงดัง ท่าทางหัวเสียน่าดูที่ผมสั่งให้นอนแยกห้องเจ็ดวันแบบนี้

คุณต้องทำนะ ไม่งั้นผมเพิ่มจำนวนวันแน่ๆแล้วทีนี้ผมก็จะไปนอนกับคุณแม่ แล้วคุณพ่อก็จะมาต่อว่าคุณซวยทั้งขึ้นทั้งล่องคุณลองคิดดูซิ

เดี๋ยวนี้หัดต่อรองกับฉันแล้วเหรอ ไปจำของใครเขามาบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลย!’

จำจากคุณนั่นแหละ

เอ๊ะ!’ผมเลิกสนใจจ่าฝูงตัวโตหันมาพูดคุยกับลูกชายแทน ส่วนลูกนะน่านฟ้า หม่าม๊าจะไม่ทำขนมให้กินสามวันงดเล่นเกมตอนกลับมาจากโรงเรียนด้วย อ้อ แล้วก็ไปปลูกต้นไม้กับพวกพี่ๆแทนเข้าใจไหมครับ

สามวันเลยนะหม่าม๊า =[ ]= อีกอย่างปลูกต้นไม้อะไรทำไมต้องปลูกอ่ะ! แล้วพี่ๆที่ไหน มีพี่คนอื่นนอกจากพวกนั้นแล้วเหรอ!’

ช่าย! ของฉันก็เหมือนกันทำไมต้องแยกห้อง ไม่เข้าใจเฟ้ย!’

นั่นดิ! ทำไมต้องพี่ๆอาอิคงไม่ได้หมายความว่าจะทำโทษพวกเราด้วยหรอกนะ!!’เสียงแหลมเฟี้ยวแหวกทะลุอากาศเข้ามาจนทุกคนในห้องหันควับ เจ้าสองแสบพี่ๆที่ผมว่าไปเมื่อครู่ค่อยๆพากันคลานออกมาจากหลังม่านตัวใหญ่ทีละคนก่อนจะปรื๋อมาเขย่าแขนผม

ไม่เอานะไม่เอา โซมะไม่ยอม!’

ใช่ๆ!’

ดีแล้วที่ออกมา อาอิกำลังจะบอกกับทั้งสองคนอยู่พอดีเลยว่าสามวันนับจากวันนี้ทั้งสองคนห้ามเล่นเกมกันนะ ขนมก็ให้กินกันคนละคนมื้อพอ ไปปลูกต้นไม้กับน้องด้วย อ้อ กลับมาจากโรงเรียนแล้วไปอ่านหนังสือให้คุณย่าฟังด้วยนะครับ เข้าใจไหม

ไม่เข้าใจ!!’ผมทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อถูกดวงตาคมๆสีเทาเข้มทั้งสี่คู่จ้องมองมาอย่างตัดพ้อ ประท้วง ข่มขู่ ออดอ้อนกับอีกสารพัด ผมไม่สนใจแต่ยังร่ายยาวต่อไป

น้องน่านก็เหมือนกัน คุณคาร์ลก็ด้วยนะครับอย่าทำตัวขี้โกงไม่งั้นจะหาว่าผมไม่เตือนไม่ได้ เจ็ดวันกับสามวันนับจากนี้ทำตัวดีๆนะทุกคน อย่าดื้อเข้าใจไหม?

ไม่เข้าใจ๊!!!!’

 

 

หึๆๆ

หัวเราะอะไรอ่ะอาอิ

เปล่าก็เห็นมันตลกดีเลยขำน่ะผมพูดออกไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ ผมกับโคโตะกำลังช่วยกันเรียงหนังสือเข้าไปในชั้นวาง เจ้าตัวคงงงไม่น้อยว่าผมหัวเราะอะไรอยู่ๆทำไมถึงหัวเราะออกมา ก็มันน่าขำจริงๆนะครับ พอนึกถึงตอนที่พวกเขาสี่คนพ่อลูกเบิ่งตาสีเดียวกัน หน้าตาบล็อกเดียวกัน ท่าทางเดียวกัน จ้องเป๋งมาที่ผมแล้วทำหน้าตาอ้อนๆมันชวนขำน้อยเสียเมื่อไหร่ น่ารักมันก็น่ารักอยู่แต่พอดูดีๆแล้วมันชวนฮามากกว่า

อย่างกับดูฝาแฝดต่างไซต์เรียงอายุยังไงยังงั้น

ผมกับโคโตะพูดคุยเล่นหัวกันอยู่นานจนเย็น น้องน่านกลับมาบ้าน เข้ามาทำความรู้จักกับเพื่อนของผมและเข้ากันได้ดี จนผมนึกทึ่ง เวลาผ่านไปไม่นานโคโตะก็ต้องกลับ ผมเสียดายนิดหน่อยแต่เขาก็สัญญาว่าจะมาคุยด้วยบ่อยๆ ผมเลยปล่อยเขากลับบ้าน

หม่าม๊าน่านอยากกินขนมฝีมือหม่าม๊าแล้วววว

จ้าๆๆก็วันนี้พ้นโทษแล้วนี่นาผิดกับตัวพ่อที่ป่านนี้โมโหจนยิงปฏิทินทิ้งไปหลายสิบอันแล้วมั้ง

 

 

ขณะนั้นเองที่บริษัทยักษ์ใหญ่มโหฬารของเครือดีเมอร์ตัน

คืกกก คืกกกก คืกกกกกก

-______-;;;

หึๆๆ สามวันแล้วแล้วนะสามวัน

-______-;;;;;;;

คืกกกก คืกกกกกกก

นายท่านเอิ่ม ผมว่าเลิกขีดปากกาย้ำมันเถอะครับ ไม่งั้นมันจะขาดเอานะครับนางิสะพูดขึ้นมาพลางปาดเหงื่อเม็ดเป้งๆให้พ้นไปจากใบหน้า ดวงตาเรียวฉายแววกลัวๆปนขำขันเมื่อเห็นท่าทางสิ้นสภาพของนายท่านคนเถื่อน ซึ่งกำลังขีดเขียนปฏิทินนับวันอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับกับกลัวว่ามันจะลอยหายไปจากชีวิต

ไม่ได้! เดี๋ยวเจ้านั่นก็ได้เอามาเป็นข้ออ้างอีกว่าวันยังไม่ครบ ให้นับใหม่ ฉันต้องรอบคอบเอาไว้จะได้ไม่เสียรู้เด็ก เชอะ! งึมงำๆๆๆ…”

นี่เหรอคนที่เคยตีเขา ปฏิบัติกับเขาอย่างกับไม่ใช่คนเมื่อหลายปีก่อน ไม่บอกไม่เชื่อนะเนี่ยว่าคนเดียวกัน นิสัยเถื่อนๆที่เคยมีรู้สึกจะปลิวหายไปจากสมองเลยแหะ

แต่ท่านเล่นเขียนซะเต็มแผ่นงานเลยนะครับ แล้วนี่อะไรแผนการบุกประชิดเมีย นี่ท่านคิดจะทำอะไรน่ะครับ

แผนกำหนดการที่ฉันคิดจะทำหลังจากพ้นโทษน่ะซิ! หึๆๆ

นายท่าน…”

คืกกก คืกกกก

หึๆๆๆๆ กูจะจะเอาให้หนักจนลุกไม่ขึ้น งึมงำๆๆๆ หึๆๆๆ

นาย…”

หึๆๆๆ เสร็จกูๆ~

คืกกก คืกกกกก

=______=;;;;;;






           
 อีกหลายวันต่อมา

“…”

นอนเสียซิจะมาจ้องหน้าฉันทำไม หืม

“…////

แหนะ พูดแล้วไม่ฟัง ยังจะมาทำหน้าแดงๆใส่อีก

////

คุณรู้ไหมครับว่าผมน่ะอยากจะนอนมากแค่ไหน ผมง่วงครับผมง่วง  ง่วงจนหนังตามันตกกระทบกันหลายทีแล้ว แต่ก็นอนไม่ได้

คุณคาร์ลครับ…”ผมเรียกเขาเสียงเบาหวิว ดวงตาเปล่งประกายตัดพ้อ ร่างกายพลันร้อนวูบวาบไปหมดลามไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยเพราะนิ้วร้ายกาจที่ปลุกวนอยู่รอบๆหลังต้นคอสวย

ว่าไง

ผมเพิ่งจะรู้นะครับ…”ใบหน้าของผมแดงก่ำขณะที่ยกมือทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นเพื่อประคองใบหน้าหล่อๆของเขา

เพิ่งรู้จริงๆ…”

“….”

“…ว่าคุณน่ะ มันหื่นกามที่สุดในโลก!!! ผมง่วงนอนนะครับ กรุณาเอามือของคุณออกไปจากกางเกงของผมซะที!”

ผมร้องด่าใส่คนตัวสูงเสียงดังก่อนจะเอามือทั้งสองยันหน้าหล่อๆที่ก้มลงมาซุกไซร้ตามแผ่นอกให้หงายเงิบไปข้างหลัง ผมหงุดหงิดและอารมณ์เสีย! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าผมง่วงนอนมาก ง่วง!

ตอนนี้มันเป็นเวลาดึกสงัดแล้ว สมควรที่สุดที่ทุกชีวิตสมควรจะได้นอนหลับพักผ่อน ไม่ใช่มานอนบิดไปบิดมาราวกับเล่นกายกรรมแล้วร้องครางเสียงหลงบนเตียงแบบผมตอนนี้!! คนบ้าเอ๊ย เขาจะปล่อยให้ผมนอนแบบสบายๆซักคืนนึงไม่ได้เลยหรือยังไงกัน!

นายก็นอนไปซิ ฉันยังไม่ง่วงเลย

ก็แล้วจะนอนได้ยังไงกันเล่า มือคุณยังบีบสะโพกผมอยู่เลยนะ!”

ว่าจบผมก็ตีมือหนาที่คิดจะเลื้อยไปที่ก้นผมดังเพลี๊ยะจนร้องเสียงหลง ถ้าจะให้ผมเล่าก็คงต้องเล่าย้อนไปตั้งแต่เที่ยงคืนหนึ่งนาที! วันที่แปดหลังจากวันรับโทษของคนเจ้าเล่ห์ ผมนอนของผมอยู่ดีๆ ย้ำ! ผมนอนอยู่ดีๆ ก็มีอะไรซักอย่างไต่เดี๊ยะขึ้นไปตามแนวสันหลัง! นั่นยังไม่พอไอ้เจ้าของมือเลื้อยๆนั่นยังเร่งปลุกระดมอารมณ์ในร่างกายของผมให้พุ่งปรี๊ดขึ้นสูง เกือบนึกว่าเป็นผีสางนางไม้ที่ไหนเสียแล้ว จนได้แต่นอนกลั้นลมหายใจไปหลายพัก กลั้นไปกลั้นมาเสียงลมหายใจที่คุ้นเคยซึ่งเป่ารดอยู่ตรงริมหูช่างฟังดูคุ้นๆ

ไม่ต้องคิดให้มากความ เป็นเจ้าคนหื่นกามอย่างคุณคาร์ลเตอร์โดยไม่ต้องสงสัย!!

แล้วก็ใช่จริงๆ! เงาคนที่ผมเห็นแว๊บๆว่าวิ่งหางจุกตูดเข้ามาในห้อง(ผมง่วงจนเบลอเลยตอนนั้น) พร้อมผ้าห่มและหมอนกองใหญ่ๆก่อนจะล้มตัวลงนอนคือเขาจริงๆ

ผมเดาได้ทันทีว่าเจ้าตัวคงเก็บกด แต่นี่มันก็มากไปนะเฟ้ย! ผมเพิ่งจะหลับตานอนได้ไม่นาน คนตัวดีที่คงนั่งถ่างตารอเวลาอย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงหน้าประตู(เพราะผมได้ยินเสียงกริ๊งงงงเตือนปลุกของนาฬิกาลอยมาเบาๆ)ก็แหลมหน้าเข้ามาหา แถมยังมีชี้นาฬิกาบอกด้วยว่าเลยเวลาเจ็ดวันมาหนึ่งนาทีแล้ว!

พระเจ้า หนึ่งนาทีครับ!!!

นายห้ามโกงเพราะฉันมีหลักฐาน!’

ปฏิทินสภาพลุ่ยๆที่ผมคาดเดาว่ามันคงผ่านมาหลายสมรภูมิรบถูกควักขึ้นมากางหลาอยู่เบื้องหน้าผม เจ้าตัวยิ้มร่าโยนหมอนโยนผ้าห่มที่อยู่ในอ้อมกอดทิ้งพื้น ก่อนจะโดดโครมลงไปบนเตียงกว้างดึงร่างผมที่ยังคงงงๆไปกอดเสียแน่น แล้วสภาพต่อมาก็เป็นอย่างเหตุการณ์ปัจจุบัน ซึ่งผมต้องสู้รบตบมือกับความหื่นที่มันมีมากเกินปกติอย่างตอนนี้ไง!!!

เอาหน้าของคุณออกไปซี่ ไหนสัญญากับคุณแม่เอาไว้แล้วไงว่าจะไม่แตะต้องตัวผมในขณะที่ท่านอยู่ที่นี่ผมดิ้นหนีปั๊ดๆแต่ก็ไม่พ้น ร่างสูงใช้ลำตัวหนาๆของตัวเองเบี่ยงมานอนทับผมไปแล้วเกินครึ่ง เท่ากับว่าผมเสียเปรียบไปแล้วจนยากเกินจะกู้สถานการณ์!

ฉันก็ไม่ได้ทำผิดข้อตกลงตรงไหนนี่

ไม่ผิดตรงไหนคุณกำลังจะเอ้อ ยะ ยังงั้นกับผมนะ จะไม่ผิดได้ไงพวกท่านยังอยู่ที่นี่ผมกระดากและเขินอายมากเกินกว่าจะพูดตรงๆ

ไม่ได้อยู่ซะหน่อย

มะ หมายความว่ายังไงผมเริ่มหน้าซีดเมื่อเห็นรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจของเขาผุดขึ้นมาตรงมุมปาก

ก็หมายความว่า…”

“…”

“…พวกท่านไปงานเลี้ยงท่านทูต พรุ่งนี้ถึงจะกลับ เท่ากับว่าพวกท่านไม่อยู่จริงไหม?

ขี้โกงนี่! คุณมันเจ้าเล่ห์ หื่นกาม ลามก ที่สุดในโลกเลย ขี้โกงๆๆๆ!”

แน่นอนได้เวลาคิดบัญชีกันแล้วมั้ง

คะ คิดบัญชีอะไรผมถามเสียงสั่นรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมาครามครันเมื่อเนื้อตัวถูกพลิกให้เข้าไปอยู่ใต้ร่างของคนข้างบนซะจนไม่มีช่องว่างให้แหวกหาทางหนี ริมฝีปากของคุณคาร์ลเตอร์ยิ้มได้หล่อเหลามากๆ หล่อเหลาซะจนผมขนลุกวาบ เสียวไปยันปลายเท้าเลยและต้องสงสัยว่าคืนนี้คงอีกยาวไกลอีกแล้วแหงๆสำหรับผม!

ฉันคิดแผนมาเยอะเลยว่าจะจัดการนายท่าไหนถึงจะลุกไม่ขึ้นในวันพรุ่งนี้

ซวยอีกแล้ว!!!






           
ไปทำงานก่อนนะจ๊ะ

จ๊ะ ไปเถอะจ้ะ

จ๊วบบบบ!

=_____=;;;

ผมเอามือถูแก้มไปมาแรงๆจนน่ากลัวว่ามันจะช้ำ ก่อนจะส่ายหัวไปมาโบกมือหยอยๆให้ขบวนรถที่แล่นหายไปในถนน ตัวไปแต่ยังทิ้งรอยหลักฐานเอาไว้อีก กดปากลงมาซะแรงแก้มผมจะเป็นรูปปากเขาหรือเปล่าล่ะนี่

อีกอย่าง นี่มันบ่ายสองแล้วครับ เจ้าของบริษัทบ้านไหนเขาไปทำงานสายโด่งตะวันแทงตูดแบบนี้กันบ้าง ที่พบที่เห็นมันก็มีแต่เขานี่แหละ ระยะหลังๆมานี้ถ้าไม่บังคับก็ไม่อยากจะไปหรอก โยนให้ลูกน้องทำทั้งนั้น ถ้าบริษัทเจ๊งนี่ไม่ต้องสงสัยกันเลยว่าเป็นเพราะใคร -_____-

เอาล่ะ ส่งตัวพ่อไปแล้วที่เหลือก็คงจะเป็นตัวลูกซินะ

ติ๊ก ต่อกติ๊ก ต่อกติ๊ก ต่อก

ทำไมช้ากันจังเลย

ผมเริ่มมองนาฬิกาบานโตที่ฝาผนังหรูบ่อยขึ้น รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาเสียเฉยๆเพราะมันเลยเวลาที่ทั้งสามคนจะกลับบ้านมาเป็นชั่วโมงๆแล้ว แวะเที่ยวเล่นที่ไหนกันหรือเปล่า ไม่หรอกน่าก็มีทั้งการ์ดทั้งคนขับรถนี่นา พวกเขาคุ้มครองทั้งสามคนได้ นายไม่ต้องกังวลหรอกนะอาอิ

ผมหวังว่ามันคงจะไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

 

 

ยืนยันสถานะ…”

รับทราบดวงตาสีเทา ผมสีดำ สูง 77 .. ผิวขาวและอายุสี่ขวบสองเดือน …”

ใช่ นั่นโซระ คาเอเดล ไม่ผิดตัวแน่ ใช่เขาจริงๆ…”

เสียงแหบพล่ากระซิบใส่ไมค์เล็กๆที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อ ร่างสูงหนาที่แฝงเร้นอยู่ในเงามืดของซอกตึก จ้องมองไปที่ร่างเล็กๆของน่านฟ้าซึ่งเดินอยู่กับพี่ชายทั้งสอง มือหยาบยกกล้องตัวโตขึ้นแล้วกดชัตเตอร์รัวๆ ถ่ายทุกอิริยาบถเก็บไว้ในเมมให้ได้มากที่สุดก่อนจะแสยะยิ้ม มันจ้องตาไม่กระพริบไปที่ร่างของเด็กชายผู้น้องแล้วพูดใส่ไมค์อีกครั้งอย่างยืนยัน

หาจังหวะแล้วลงมือซะ

รับทราบ

หึๆๆ ในที่สุดพวกแกก็ก้าวเท้าออกมาจากอาณาเขตของมันจนได้อาอิ โซระ หึ

 

 

เพล้ง!!!

มะ ไม่จริงน่า ไม่จริง

ใครก็ได้บอกผมทีว่ามันไม่จริง

….วันนี้เวลา 10.00. ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจได้พบศพของหนูน้อยคนหนึ่งอยู่ในสภาพไร้ลมหายใจนอนแน่นิ่งอยู่ในเขตพื้นที่แห่งหนึ่งของจังหวัดคานางาวะ โดยที่สภาพศพไร้ซึ่งรอยบอบช้ำหรือร่องรอยข่มขืนใดๆ ทางเจ้าหน้าที่ได้สันนิษฐานว่าเธออาจจะช็อกและตกใจจนหัวใจหยุดเต้น และในเวลาเดียวกันทางตำรวจก็ได้รับการยืนยันจากชายหญิงคู่หนึ่งว่าเธอคือลูกสาวของพวกเขาซึ่งหายตัวออกไปจากบ้านนานร่วมเดือนแล้วล่าสุด ทางกองชันสูตรศพได้ทำการตรวจร่างกายภายในของเด็กหญิงโดยละเอียดและเป็นที่น่าตื่นตะลึงโดยทั่วๆกัน เมื่อพบว่าในร่างกายของเธอนั้นมีสารเคมีร้ายแรงบางอย่างที่ไม่สมควรจะมีในระบบร่างกายของมนุษย์ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด

มะ ไม่

เด็กคนที่ 6 แล้วนะเด็กคนที่หกแล้ว มันชักจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว นับจากอเมริกา แอฟริกา มาอิตาลี่ เวียดนาม จีน จนมาถึงญี่ปุ่น พวกมันลงมือกระชั้นถี่ใกล้เข้ามาจนผมเสียวสันหลังวูบ ห่วงลูกชายขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว

เด็กคนที่หกของหลายเดือนมานี้ ซึ่งส่วนมากมักจะหายตัวออกไปจากบ้านและกลับมาในสภาพไร้ลมหายใจอยู่ร่ำไป และถ้าสังเกตดีๆทุกคนจะทราบได้ว่าเด็กน้อยพวกนั้นส่วนมากมักจะเป็นเด็กที่มีชื่อเสียงทางด้านต่างๆ จำพวกมันสมองเป็นเลิศและฉายแววไม่เหมือนเด็กปกติเอาเสียเลย

ผมควรจะโทรหาคุณไมนอสดีหรือเปล่านะ

ไม่น่าอาอิ ที่นี่ไม่ใช่แคนาดานะ ที่นี่คือญี่ปุ่น อาณาจักรอีกแห่งของดีเมอร์ตัน พวกมันไม่กล้าหรอกน่า

ใครจะกล้าลงมือกันถ้ารู้ว่าน่านฟ้าเป็นทายาทอีกคนของดีเมอร์ตัน ถึงผมจะก้าวเท้าออกมาจากเขตแดนของคลอวาเรนซ์แล้ว ดีเมอร์ตันก็สามารถปกป้องผมกับลูกได้อยู่ดี ผมเชื่อ

คิดอะไรอยู่ทำไมหน้าตาดูเครียดๆ หืมเสียงทุ้มเรียบพร้อมกับอ้อมกอดที่รัดแน่นจากด้านหลังทำให้ผมสะดุ้งโหยงหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด คุณคาร์ลเตอร์นั่นเอง

แล้วนี่ทำไมแก้วถึงแตกล่ะ

ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะครับ แต่อยู่ๆแก้วมันก็หลุดมือเลยกำลังจะเก็บผมชี้ไปที่เศษแก้วแตกๆซึ่งกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น มันเป็นข้ออ้างผมรู้ ดูเขาไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่แต่ก็ไม่ซักไซ้อะไร มือแกร่งดึงผมให้ไปนั่งที่โซฟาข้างๆก่อนจะชวนคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

คุณคาร์ล…”

อือ

คุณอย่าทิ้งน่านฟ้านะครับ

“…เป็นอะไร ทำไมถึงพูดแปลกๆคิ้วหนาขมวดขึงจ้องมองผมราวกับข้องใจในบางอย่าง มือบางเกาะกุมที่มือใหญ่หยาบกร้านก่อนจะบีบนิดๆแล้วถามย้ำอีกครั้งอย่างขอคำยืนยัน

สัญญากับผมซิ ว่าคุณจะไม่ทิ้งแกสัญญากับผมนะครับ

อาอิ

สัญญาซิครับคุณคาร์ลเตอร์

“…”

“…”

“…นายทำตัวแปลกๆตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วนะ

คือผม…”

ไม่ต้องบอกก็ได้พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอกฉัน ส่วนเรื่องเมื่อกี้ ฉันจะไม่สัญญาหรอกนะ…”

คุณคาร์ล…”น้ำตาผมรื้นขึ้นมาทันทีที่เขาพูดจบ ดวงตาของผมช้อนขึ้นมองเขาอย่างเสียใจ ทำไมครับ…”

ทำไมบ่อน้ำตาแตกง่ายจังเลยวะ หยุดร้องนะ!”เสียงห้าวตวาดเบาๆแล้วใช้มือเช็ดน้ำตาบนแก้มผมแรงๆอย่างหงุดหงิด ฟังให้จบก่อนซินายนี่!”

“…ก็ก็คุณอ่ะ…”

ลูกเราเป็นคนนะ ไม่ใช่สิ่งของทำไมฉันต้องสัญญาด้วยมิทราบ ไม่ทิ้งเขานั่นมันแน่อยู่แล้ว จะให้ทิ้งไปไหนล่ะเราห้าคนต้องอยู่ด้วยกันเข้าใจไหม หืม

ก็ผมนึกว่าคุณจะทิ้งอ่ะ

ไม่ทิ้งหรอกน่ากว่าจะได้คืนมามันยากตั้งสามปีเชียวนะกว่านายจะยอมก้าวออกมาจากเขตแดนของมัน ไหนจะอีกตั้งปีนึง ที่มันลบชื่อของนายออกจากสารบบของคนเป็นกว่าจะคุ้ยหาตัวนายกับลูกเจอมันลำบากมากนะเฮ้ย

หมายความว่ายังไง อื้อ ครับผมพูดเสียงขัดนิดหน่อยเพราะเอามือถูจมูกตัวเองไปมา อีกอย่างผมกับลูกไม่ใช่ขยะเปียกนะทำไมต้องคุ้ยด้วย -__-;

คุณคาร์ลถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออก ก่อนจะม้วนมันจนเป็นก้อนขยุกขยุยแล้วยกขึ้นเช็ดไปตามแก้มตามจมูกของผมแรงๆอย่างไม่รังเกียจผมช้อนตาขึ้นมองใบหน้าบูดๆนั่นอย่างไม่เข้าใจ รู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งร่างแต่ก็ข้องใจในคำพูดประโยคหลังของเขาอยู่ดี

คุณไมนอสเกี่ยวอะไร?

หึ! อย่าให้ฉันพูดเลย คิดแล้วอยากจะส่งคนไปฆ่ามันนัก หลอกฉันได้ตั้งหลายปีเก็บตัวของนายได้มิดดีนักถึงว่าซิ หายังไงก็ไม่เจอที่แท้ก็หลบไปอยู่ใต้ปีกของมันนี่เอง

ฟึดๆ

อื้อ ผมเจ็บนะครับผมยกมือขึ้นจับมือแกร่งประท้วง เพราะรู้สึกแสบๆจากแรงที่เขาเช็ดให้ ดูคุณคาร์ลเตอร์อารมณ์เสียน่าดูที่ต้องพูดถึงคุณไมนอส พวกเขารู้จักกันเหรอ?

นายก็เหมือนกัน! ทำไมถึงหนีไปอยู่กับมันห๊ะ

คะ คือว่า…”ผมสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อถูกตวาดใส่ พูดจาอ้ำๆอึ้งๆจนหงุดหงิดตัวเอง ผมรู้สึกเหมือนตัวเองจะบ่อน้ำตาแตกง่ายมากอย่างที่เขาบอกจริงๆ น้ำอุ่นๆที่ไหลออกมาจากตาเป็นหลักฐานยืนยันได้ดีเลย

ก็ ก็ผมกลัวคุณนี่…”

“…”

ฮึก ตอนนั้น คุณ คุณจะฆ่าผมนะฮือออออ…”

ใครบอกว่าฉันจะฆ่านายกัน! แล้วร้องไห้ทำไม มานี่เลย เลิกร้องๆ เอ๊ะ! บอกให้เลิกร้องไง! ยังอีก

ฮือๆๆแล้วคนปลอบที่ไหนเขาเอาแต่ตวาดกันเล่า เสียงเขาตอนตวาดใช่ว่าจะน่าฟังเสียเมื่อไหร่ น่ากลัวจนผมสั่นแล้วสั่นอีก สุดท้ายมือหนาก็ดึงร่างผมเข้าไปกอดแน่นแล้วพูดพึมๆพำๆฟังแทบไม่ได้ศัพท์อยู่นานจนผมเริ่มสงบลง แต่ก็ยังมีสะอึกเล็กน้อยให้เขาได้ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างหงุดหงิดนิดหน่อยเช่นกัน

อย่าร้องไห้ซิเขาพูดเสียงเบาก่อนจะผละตัวออกเล็กน้อยเมื่อมีเสียงโทรศัพท์เข้ามาขัดจังหวะ

มีอะไรก็บอกฉันเข้าใจไหมเดี๋ยวฉันมาอย่าเพิ่งไปไหนล่ะผมได้แต่พยักหน้าขึ้นลง มองตามแผ่นหลังกว้างเดินหายออกไปจากครรลองสายตาด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันเล็กๆ ผมกำลังรู้สึกดีที่ถูกเอาใจใส่ ดีใจจนลืมเรื่องที่จะทำไปจนสิ้น ผมถามตัวเองว่าถ้าวันหนึ่งมีอะไรบางอย่างเข้ามาแทรกกลางความสัมพันธ์ที่เริ่มจะดีขึ้นทีละนิดของพวกเราจนมันหยุดชะงักลงกลางคัน ผมจะเป็นยังไง จะอยู่เหมือนตายทั้งเป็น หรือหายไปเลยแล้วปล่อยเรื่องบ้าพรรค์นี้ให้เป็นเพียงแค่ฝัน ผมจะจัดการกับมันยังไงดีนะ

แค่คิดน่า ไม่ได้จริงจังอะไรซักหน่อย

ผมกำลังมีความสุข

มากๆเลยนะรู้รึยัง

 

 

ที่โรงเรียนแผนกอนุบาล

แหวะ ทำไมคุณครูต้องให้ฉันมาเอาลูกบอลกับนายด้วยก็ไม่รู้มิโอะบ่นเสียงดังแล้วย่นจมูก ปรายตามองเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าเขาหลายขุมซึ่งยืนข้างๆอย่างไม่พอใจ

คาบวิชาพละของเด็กๆซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของน่านฟ้าเพราะเจ้าตัวได้ออกกำลังได้เต็มที่ ได้ใช้แรง และได้วิ่ง ไม่ต้องไปนั่งคิดเลขเด็กๆอย่าง หนึ่ง สอง สาม หรือหัดท่องจำวันต่างๆอย่างจันทร์ อังคาร พุธ เรื่องแค่เนี้ยน่านจำมันได้หมดแล้ว ไม่เห็นจำเป็นสำหรับเขาเลยซักนิด

 ดวงตาเรียวหรี่ลงเหล่กลับไปบ้าง ไม่พอใจเหมือนกันแต่ก็ยังเก็บอารมณ์ของตัวเองเป็น เขากอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

ตัวก็เอื้อมไม่ถึง ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลย

ฉันก็ช่วยถือไงล่ะหรือมีปัญหา ฉันกลับก็ได้นะส่วนนายถือคนเดียว

ลองกลับซิ ฉันฟ้องครูแน่

เชอะ ที่จริงก็กลัวถือคนเดียวเหมือนกันนั่นแหละ ทำมาเป็นพูดมิโอะหน้ามุ่ยลงอย่างไม่ชอบใจทันทีที่ถูกน่านฟ้าพูดใส่ หลังจากที่ต้องยอมเอ่ยคำขอโทษเจ้านี่ไป ที่บ้านของเขาก็ดูเหมือนจะมีปัญหากันนิดหน่อย พ่อกับแม่มีเรื่องให้เถียงกันทุกวัน เรื่องที่เขาไม่เข้าใจ มีเพียงแต่มิโนรุพี่ชายของเขาที่มักจะมาเล่นด้วยอยู่เสมอๆ

รออยู่ตรงนี้แหละเดี๋ยวฉันจะเข้าไปเอามันออกมาเองเด็กชายพูดก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในห้องเล็กๆซึ่งเป็นที่เก็บอุปกรณ์จำพวกลูกบอลทั้งหลายแหล่ แขนเล็กออกแรงดึงถุงใส่บอลที่อยู่ชั้นล่างสุดสำหรับเด็กเล็กๆอย่างพวกเขาสุดแรง ในใจก็ก็บ่นไปตามประสาเด็กๆที่เริ่มจะมีความคิดเป็นของตัวเองว่าทำไมคุณครูถึงไม่ยอมมาเตรียมของให้พวกเขาเล่น ทำไมต้องให้เขากับเจ้าโซระมาเอาลูกบอลเองด้วยก็ไม่รู้ เปลืองแรงชะมัดเลย

ไอ้เตี้ยนั่นหนีกลับไปแล้วมั้งป่านนี้ ฮึบ!”

เฮ้ เสร็จหรือยังเนี่ยฉันเมื่อยแล้วนะ

โอเค มันยังอยู่

นี่อื้อ!!”

“…”มิโอะขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงอื้อๆดังมาจากทางด้านนอก เสียงของโซระดูจะเงียบไปนานมากและก็มีเสียงอะไรซักอย่างดังแทรกเข้ามาจนร่างของเด็กชายหันขวับ!

ช่วยด้วย!! ปล่อย! อื้อ!”

อยู่นิ่งๆซิวะไอ้เด็กบ้าเอ๊ย!”

มึงจับมันแน่นๆเร็วเข้า เดี๋ยวใครก็มาเห็นเอาหรอก!”

มึงก็มาช่วยกูจับเซ่! ไอ้เด็กนี่แรงมันน้อยซะเมื่อไหร่กันเล่า!!!”

โถ่เว๊ย!! ฤทธิ์เยอะนักนะมึง!!”

ปั่กๆ!

อึก!”มิโอะใจหายวาบตัวชาดิกไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างเล็กมั่นใจว่าเสียงร้องนั้นเป็นของโซระเพื่อนร่วมห้องแน่ๆแต่อีกสองเสียง เป็นเสียงที่เขาไม่รู้จัก!!!

พวกมันเป็นใคร!!

เอาตัวไป!”

หนูน้อยหน้าซีดไปหมดเมื่อในหัวกระหวัดคิดได้ว่าพวกมันต้องเป็นพวกที่ชอบมาลักพาตัวเด็กๆไปขายแน่ๆอย่างที่พี่ชายบอกเขา เด็กชายรีบวิ่งไปที่ริมประตูดวงตาก็สอดส่ายหาทางหนี เขาต้องรีบไปช่วยโซระ! ถึงเขาจะไม่ชอบเจ้านั่นเท่าไหร่แต่ก็ยังอยากเล่นด้วยกันล่ะน่า!

ทำยังไงทำยังไงดี คิดซิคิด คิดซิมิโอะ!”

เฮ้ย พวกมึงได้ตัวมันมาแล้วใช่ไหมอยู่ๆก็มีอีกสองเสียงโผล่ขึ้นมา มิโอะค่อยๆแง้มประตูออกทีละนิด ดวงตาเรียวแอบมองลอดช่องเล็กๆออกไปเพื่อดูเหตุการณ์ข้างหน้า แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่ามีผู้ใหญ่ร่างโตๆในชุดสีดำรัดกุมจำนวนสี่คนยืนหิ้วอะไรซักอย่างอยู่ในวงแขน!

นั่นโซระ! แล้วก็โทยะกับวินธัย!!!

ได้มาแล้ว กว่าจะหาโอกาสได้ยากชิบหาย ไอ้บอดี้การ์ดนั่นมันไม่ยอมห่างตัวเจ้าเด็กนี่เลย

หึ! กูยิงมันทิ้งไปแล้ว

ดี แล้วนี่ไอ้เด็กสองคนนี้…”

เด็กอัจฉริยะทั้งคู่ ลูกของไอ้คาโลกับไอ้วินธัย

แต่พี่ชายของมันอีกสองคนกูไม่ได้เอาตัวมานะ กูไม่กล้า แม่งน่ากลัวเกินเด็ก

ไม่เป็นไร เป้าหมายอยู่ที่เจ้าเด็กนี่คนเดียว ได้ตัวมาก็ดีแล้ว แต่กับลูกของไอ้อาอินายสั่งว่าอย่าให้มันมีบาดแผลให้จัดการมันแบบนุ่มนวลที่สุด

เสียใจ เมื่อกี้กูต่อยมันไปสองหมัด แม่งฤทธิ์เยอะดีนัก

เหี้ย! มึงอยากโดนนายฆ่าตายนักเหรอวะ!”พวกมันคนหนึ่งพูดอย่างหัวเสีย มิโอะปิดปากตัวเองแน่นอย่างหวาดกลัว เขาต้องรีบออกไปกับพวกคุณครูให้เร็วที่สุด แต่จะออกไปทางไหนล่ะห้องเก็บอุปกรณ์มันมีทางออกอยู่ทางเดียว แล้วทางออกที่ว่าพวกมันก็ยืนกันอยู่เต็มเลยนะ!

รีบไปก่อนที่พวกมันจะรู้ตัว

อืมมิโอะรีบลุกออกมาจากที่ซ่อน มือเล็กกระชากประตูเปิดอย่างสติเสียเตรียมจะเบะปากร้องไห้อย่างหวาดกลัวเหมือนเด็กๆ แต่ทว่าพอคิดไปถึงใบหน้าของเพื่อนทั้งสามนิ้วที่กำกันแน่นทั้งสิบก็ยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาแรงๆ แล้วรีบออกวิ่งให้เร็วที่สุดมุ่งหน้าไปยังตึกเรียนที่มีผู้ใหญ่อยู่อย่างรีบร้อน

ต้องบอกพี่ ต้องบอกครู ต้องบอกพี่ๆของโซระ ต้องบอก

………………………………..

…………………………

…………………..

………

เบื่อชะมัด เมื่อไหร่จะเย็นซักทีน้า

บ่นอยู่นั่นล่ะโซมะ อีกไม่กี่ชั่วโมงนายทนเอาหน่อยเถอะน่า

ก็มันเบื่อนี่ เชอะปากเล็กๆสีแดงเบะออกอย่างเบื่อหน่าย ขาเรียวเล็กของเด็กวัยแปดขวบก้าวไปข้างหน้าเมื่อถึงเวลาพักทานของว่างของเด็กๆ ดวงตาเรียวๆสีเทาหรี่ลงนิดๆอย่างถูกใจเมื่อเห็นว่าข้างหน้ามีร่างของเด็กชายคนหนึ่งกำลังต่อแถวรับขนมอยู่ ไอ้มิโนรุนี่หว่า

กินอย่างกับเขมือบ ถึงว่าซิอ้วนเป็นหมู

แกว่าใครมิทราบฮะ เดย์เรน

ว่าแกนั่นแหละไอ้อ้วน

นี่!”มิโนรุตวาดลั่นเตรียมจะหาถ้อยคำเจ็บๆแสบๆเอาคืนกลับไปบ้าง แต่ทว่าทั้งสามคนก็ต้องมีอันสะดุดกึกเมื่อมีเสียงเรียกชื่อของตนตะโกนลั่นมาจากทางหนึ่ง เด็กชายที่เนื้อตัวดูมอมแมมเต็มไปด้วยคราบดินหน้าตาซีดเซียวเลอะเทอะไปด้วยหยดน้ำตากำลังวิ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วสูงสุดที่มี

มิโอะมิโนรุพึมพำอย่างแปลกใจที่เห็นน้องชายของตนโผล่เข้ามาในเขตของพี่ๆเด็กประถม และก่อนที่กำลังจะตะโกนถาม ร่างของน้องชายที่ว่าก็ตัดสินใจกระโดดพรวดเข้าใส่ร่างของโซอิอย่างแรงจนล้มหงายหลัง!

ฮือๆๆๆ

อะไรวะเนี่ย! ลุกออกไปนะเจ้าเด็กบ้า!!”โซอิตวาดอย่างหัวเสียก่อนจะใช้มือดันร่างที่เล็กกว่าของมิโอะให้กระเด็นหลุดออกไปจากร่างของตน แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อสองมือของเด็กชายสวมกอดคอของเขาแน่นเหลือเกิน

อะไรของมันวะปากเขาบ่นอย่างไม่เข้าใจ อยู่ๆมันก็โดดพรวดเข้ามาเกาะจนล้มหงายหลังแถมยังไม่พูดอะไรแล้วก็เอาแต่ตะเบ็งเสียงร้องไห้ เขาไม่ใช่พี่มันนะเว้ยไม่ต้องมากอดเขา!

เป็นอะไรน่ะมิโอะ

ฮือๆๆ ช่วยฮึกช่วยด้วยช่วยมันด้วยฮือออ

ช่วยอะไรวะพูดให้มันชัดๆดิ แล้วก็ลุกออกไปซักทีเหอะโซอิชักหงุดหงิดที่อีกคนเอาแต่พูดติดๆขัดๆเลยยันตัวลุกขึ้นนั่งใช้แขนทั้งสองรั้งร่างที่เกาะติดหนึบให้ถอยห่าง มันตัวเล็กกว่าเขาเพราะอย่างงั้นเลยหยิบมันออกได้สบายๆ บ่าเขาเปียกหมดแล้วไอ้เด็กนี่แอบเอาขี้มูกมาเช็ดเขาหรือเปล่านี่!

“…ช่วย ฮึก โซระด้วย โทยะ กับ ฮึก วินธัยช่วยด้วย…”

โซระ…”

พวกนั้นถูกจับตัวไปแล้ว ฮืออออๆๆ ช่วยด้วยๆ ช่วยพวกนั้นด้วย ฮือออโซอิกับโซมะขมวดคิ้วแน่น พี่ชายคนโตของบ้านข่มความตกใจลงไปในอกก่อนจะจับไหล่คนที่นั่งอยู่บนตักเขย่าๆถามอย่างร้อนใจ

พูดให้รู้เรื่องหน่อย! ใครจับใครไป!!!”

ฮืออออๆๆ

เฮ้ย น้องกูเจ็บไหล่หมดแล้ว!”

บอกมาเซ่!!”

ฮึก โซระ ฮึก ถูกใครไม่รู้ต่อยท้อง แล้ว ฮึก เอาตัวไปเมื่อกี้นี้ ผมเห็นพวกมันมีสี่คนอุ้มวินธัยแล้วก็โทยะไปด้วย พวกมันยิงพี่บอดี้การ์ดแล้วบอกว่าให้รีบไปก่อนที่ ฮึก พวกพี่จะรู้ตัวมิโอะกลั้นใจตอบในรวดเดียวจบ ก่อนที่น้ำตาหยดโตๆจะไหลแหมะๆลงมาเปอะเปื้อนแขนของรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า โซอิกับโซมะมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ ดวงตาสองคู่ทอประกายแห่งความโกรธออกมาวูบหนึ่งจนมิโนรุเสียวสันหลัง เผลอถอยห่างออกมาหลายก้าวจนแผ่นหลังชนกับโซมะที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

น่านฟ้า

 

 

          












         ……………………………………

100% เต็มมมมมมม น้องน่านแย่แล้วๆๆๆๆ ใครก็ได้ช่วยน้องด้วย อยู่ก็มาโดนพวกแก๊งลักเด็กเอาตัวไป แหมมม อุตส่าแอบหลบมาจากแคนาดาแล้วแท้ๆเลยย พวกมันรู้ได้ยังไงกันนะว่าอาอิก้าวพ้นออกมาจากเขตแดนของป๋าไมนอสแล้ว เฮ้อ จะพูดถึงคู่ไหนก่อนดีหว่า อ่ะ เอาคู่พ่อแม่ก่อน เฮียแกน่ารักนะอุตส่าห์คุ้ยหาเมียกับลูกในถัง เอ๊ย ในญี่ปุ่นจนเจอแถมยังหึงป๋าจนออกนอกหน้าเผลอเช็ดน้ำตาให้เมียเสียแรงอีก เจ็บมากไหมล่ะลูกแม่ อิป๋าก็เหมือนกัน อยากรู้จริงๆว่าใช้อำนาจในทางไหนถึงซ่อนตัวอาอิได้มิด ในที่สุดก็ได้รู้ ป๋าแกมืดพอตัวเลยนะเอ้อ ไม่งั้นงัดข้อกับเฮียเราไม่ได้หรอก สมแล้วที่อาอิพาลูกไปซุกอยู่ใต้ปีกของแก ฮา

ว่าจะไม่พูดถึงเจ้าพวกฝูงเกรียนแล้วเชียวแต่มันอดไม่ได้อ่ะ โซอิกับมิโอะน่ารักเนอะ XD เจ้าตัวดีพุ่งเข้ากอดเฉยเลย แทนที่จะวิ่งไปหาพี่ชาย เจ้าเด็กน้อยกลับวิ่งไปหาผู้บ่าว(ลาวเชียวอินี่)เสียอย่างนั้น กอดเขาแน่นอีก ท่าทางไม่ค่อยหญิงเลยนะลูก ไม่ต้องแอ๊บแม่รู้หมดแล้วว่าหนูคิดอะไรอยู่ คิดจะงาบพี่เขาล่ะซิ ฮ่าๆๆๆ โตขึ้นเขียนชนกันคงน่ารักไม่น้อย

แอบบอกนิดนึงตอนหน้าป๋าแกจะแอบมามีบทเล็กน้อยยยยยย

ปล.รูปข้างบนไม่ใช่สปอยรุ่นจิ๋วนะค้าแค่เอามาวางไว้เพราะเห็นว่าเจ้าเด็กจิ๋วพวกนี้มันมีบทบาทในตอนต่อไปกับตอนนี้เท่านั้นเองงงงง โทยะกับโซมะเขาเมะทั้งคู่นะเอ้อ คนรองเขามีคู่อยู่แล้วหรอกค่า

ปล2.ผิดหวังป่ะ ไม่เป็นไรนะ โอ๋ๆกอดๆ กอดๆนะตัวเอง <<คำพูดติดปากอิไรต์ กอดๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 248 ครั้ง

3,809 ความคิดเห็น

  1. #3480 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 18:36
    ว่าแล้วว่าต้องโซอิมิโอะ กรี๊ดดดด โซมะมิโนรุก็ดาเมจรุนแรงละเกินนนนน
    #3480
    0
  2. #3460 EXO'PCY (@andres) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 12:09
    โอ้ยยยจิ้นโซอิมิโอะกับโซมะมิโนรุมากกกกกอ่าาาา
    #3460
    0
  3. #3454 Freedom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 15:28
    อยากให้น่านคู่กับมิโอะจัง
    #3454
    0
  4. #3370 Ohsem (@hztao68) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 14:18
    โอ๋ยยยยยย เห็นภาพประกอบของเด็กๆเป็นคู่แล้วมันกระชุ่มกระชวยจายยยยยยยยยย
    #3370
    0
  5. #3291 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:48
    ช่วยเด็กๆด้วยค่าา
    #3291
    0
  6. #3070 BABOLONA (@babolona1997) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 01:35
    ช่วยยยย น่านด้วยยยยยย~~~
    #3070
    0
  7. #2977 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 16:41
    รูปนี่มาเป็นคู่เลยป่ะ 555 โซอิคู่กับมิโอะหรอ อืมมมมม.....เฮ้ย มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นตอนนี้คือใครจะไปช่วยน่านฟ้า
    #2977
    0
  8. #2055 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 18:23
    ตัวอะไรน่ากลัวชิบอ่ะ น่านไม่เป้นไรน้าาาา โอยโกรดดดด ชอบที่พระเอกมีมุมห่วงลุกแบบนี้จัง อุ้บ 555 ไมนอสอย่างฮาอ่าาา มีเชอะด้วย น่าร้ากกกที่สุ้ดดด
    #2055
    0
  9. #1973 Hye_kiki (@park_hye_ki) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 06:17
    เอาโซระไปไหน เอากลับมานะ
    #1973
    0
  10. #1288 อายะตัน (@tanya7826) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:56
    ใครเอาตัว เด็กๆไปปปปปปปปปป
    #1288
    0
  11. #1141 shadow2love (@shadow2love) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:53
    อ้าวเด็กๆของป้าาาาาา งื้อไรท์รีบมาต่อนะคะ ค้าง 555วันนี้อ่านเรื่งนี้รวดเดียวเลย แบบเออมันก็น่ารักดีเนอะครอวครัวนี้ ไรท์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ อ่านๆมาไม่สับสนชื่อแล้ว > <
    #1141
    0
  12. #1136 ลิงน้อยสุดเอ๋อ (@G_jejejung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:14
    โอ้ น้องถูกจับตัวไป ไอ้พวกนี้ไม่ตายดีแน่ ไปกระตุกหนวดเสือสองตัวเลยน่ะ
    #1136
    0
  13. #1131 tainies (@tainies) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:41
    แย่แล้ว
    #1131
    0
  14. #1124 jaune (@janaphis) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:34
    ม่ายยยยย น่านฟ้าาาาาา
    #1124
    0
  15. #1123 Jutamas Tongsisri (@fernza04) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:11
    น้องน่านนนนนนนนนนนนนนน  
    #1123
    0
  16. #1122 ALOHA (@chatriya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:07
    ชอบคาร์ล เวลาโอ๋เมีย กร๊ากกก น่ารักได้อีก
    #1122
    0
  17. #1121 Rabbit (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:51
    น่านฟ้าจะเป็นอะไรไหม เป็นห่วง
    #1121
    0
  18. #1120 oh-lan-la (@olivesciswu33) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:18
    กรี๊ดดดด
    #1120
    0
  19. #1119 unicorn_waterhoure (@smile_story) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:24
    อัพเร็วๆน้าาาา
    #1119
    0
  20. #1118 panin_nin (@panin_nin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:22
    แย่แล้วๆๆๆๆๆ เฮียๆๆช่วยน้องน่านด้วยค่ะ ต่อค่ะไรท์!
    #1118
    0
  21. #1117 ปู๊'ปู๊ (@p0312pacthara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:04
    ดูสิทำร้ายคนอ่านT^T รีบๆมาต่อเลยน่ะ!!!!!!!!
    #1117
    0
  22. #1116 --Lady S๏`Cute (@alicezdoll) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:59
    โดนล้วงคอขนาดนี้เฮียเราตามถล่มเรียบแน่ๆ  ช่วยน้องน่านเร็วๆเลย แล้วไรท์ช่วยมาอัพต่อด้วย555555555555555
    ป๋าไมนอสจะออกโรงแล้วหรอ อยากเห็นอะมาไวๆเบยย
    #1116
    0
  23. #1114 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:52
    คุณคาร์ลเตอร์ช่วยน่านฟ้าให้ได้นะ เอามันให้เละเลย กล้าล้วงคองูเห่า กำลังสนุกเลยอ่ะ อยากรู้ังว่าคาร์ลเตอร์จะทำไงที่ลูกถูกลักพาตัวไปป๋าไมนอสด้วย  แล้วกลับมาอัพตอนต่อไปไวๆนะคะไรท์เตอร์ ค้างมากๆเลยอ่าาาา >^< 
    #1114
    0
  24. #1113 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:50
    คุณคาร์ลเตอร์ช่วยน่านฟ้าให้ได้นะ เอามันให้เละเลย กล้าล้วงคองูเห่า กำลังสนุกเลยอ่ะ อยากรู้ังว่าคาร์ลเตอร์จะทำไงที่ลูกถูกลักพาตัวไปป๋าไมนอสด้วย  แล้วกลับมาอัพตอนต่อไปไวๆนะคะไรท์เตอร์ ค้างมากๆเลยอ่าาาา >^< 
    #1113
    0
  25. #1112 naumi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:01
    อ่าวววว วืดเลย เอิ่กๆ แต่ยังไงโซอิ-มิโอะนี่ก็เรียลใช่ป่ะ อิอิ



    ปล.น้องน่านโดนจับไปแล้วอ่ะ คุณป๊ารู้เข้าฟ้าถล่มแน่ โดนล้วงคอขนาดนี้ ฆ่ามานนนนนน!!!
    #1112
    0