[Yaoi/mpreg]Sin Seal ประทับตรารัก ตราบาปร้าย

ตอนที่ 39 : Special Chapter : หลุมพรางที่หล่นลงไปยากนักจะถอนตัว [Mainos & Wanpen]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    30 มี.ค. 59

Special Chapter : หลุมพรางที่หล่นลงไปยากนักจะถอนตัว [Mainos & Wanpen]

 

 

วันเพ็ญจ๋า~

“…”ผมทำหน้าเบื่อหน่ายกับเสียงเรียกขานที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ต้องหันไปมองแต่โดยดีเพราะขี้เกียจมีปัญหา ผู้ชายชาวต่างชาติที่มีร่างกายใหญ่โตราวกับยักษ์ สูงหนาและโดดเด่นมากกว่าผมหลายเท่านัก

เขาคือไมนอส คลอวาเรนต์ ผู้คุมนักโทษที่ใครๆต่างก็รู้จักเขา โดยเฉพาะพวกอาชญากรที่รู้ตัวว่าตนเองนั้นคงไม่พ้นแดนประหาร

ไมนอสมีโครงหน้าที่แข็งแกร่งตามแบบฉบับชายชาวยุโรปแท้ๆ เขาคือลูกครึ่งแคนาดา ญี่ปุ่น มีดวงตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายสวย คิ้วเข้ม จมูกโด่ง โหนกแก้มสูงและริมฝีปากที่แย้มยิ้มอยู่เป็นนิจ ดูๆไปเขาก็ไม่ต่างไปจากผู้ชายอารมณ์ดีเลยแม้แต่นิดเดียว อาจจะดูล้นๆไปหน่อยแต่นั่นก็เป็นเสน่ห์เฉพาะตัวของเขา

ผมเกลียดขี้หน้าหมอนี่แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าชอบอยู่ลึกๆ ผมเจอกับเขาด้วยสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีซักเท่าไหร่นักเมื่อสองปีก่อน ในคุก

ผมเอานักโทษมาส่งท่านครับ

มาแล้วเหรอ ไหนล่ะเขาอยู่ไหน

อยู่ในห้องมืดแล้วครับ เขาดิ้นรนจะหนีออกไป ผมเลยต้องจับเขามัดเอาไว้ก่อน

อยู่ในห้องนี้ซินะ

ครับท่าน

ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ดังขึ้นที่หน้าประตูเหล็กหนาหลายนิ้ว ผมนอนตัวงอเป็นกุ้งเนื้อตัวสกปรกและมีแต่คราบฝุ่นคราบดินที่เปรอะเปื้อนจนหาสีผิวเดิมแทบไม่เห็น ผมพยายามขยับร่างกายตัวเองอย่างเหนื่อยล้า แต่ปฏิกิริยาที่ตอบสนองกลับทำให้ผมหงุดหงิดตัวเองจนแทบบ้าตาย

ร่างที่ผอมแห้งถูกจับมัดตั้งแต่ช่วงอกลงไปจนถึงข้อเท้า มัดแน่น แน่นจนชาดิกไปทั้งร่างและหายใจแทบไม่ออก ไม่ต่างไปจากสัตว์ตัวหนึ่งที่รอขึ้นเขียงประหาร ผมสะบัดใบหน้าตัวเองไปมาจนเหนื่อย ผ้าบางๆถูกมัดรอบริมฝีปากผมจนต้องอ้าเผยอตลอดเวลา ปากกับลิ้นแห้งและแสบคอไปหมดด้วยเพราะหอบเอาอากาศเย็นๆเข้าไปอย่างทำอะไรไม่ได้ พวกมันรอบคอบเสมอและน่ากลัวจนผมไม่อยากจะขัดขืนพวกมัน

อาอิรออยู่ข้างนอกแล้วกันนะ

ผมได้ยินเสียงห้าวๆอารมณ์ดีบอกกับใครอีกคนด้านนอกผ่านช่องเล็กๆที่กว้างเพียงสี่เหลี่ยมฝ่ามือ ผมหลับตาลงเมื่อแสงจากด้านนอกสาดเข้ามาเต็มที่จนดวงตาที่อยู่แต่กับความมืดมิดมาตลอดอย่างผมไม่สู้ เสียงฝีเท้าเบากริบเดินมาใกล้ก่อนที่ผมจะค่อยๆปรับสมดุลดวงตาและลืมขึ้นอย่างยากลำบาก

ไง

สิ่งแรกที่ผมเห็นคือร่างของผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์ ไว้หนวดเคราท่าทางอารมณ์ดีสุดๆกำลังนั่งชันเข่าอยู่ข้างๆผม เขาสูบบุหรี่และทักทายผมสั้นๆ เบื้องหลังของเขาคือชายชุดดำจำนวนสามสี่คนยืนเรียงกันอยู่เหมือนคอยคุ้มกันเขาตลอดเวลา

ฉันชื่อไมนอส ตั้งแต่นี้ต่อไปฉันคือจ้านายของนาย ยินดีที่ได้รู้จัก

เขาพูดเสียงเรื่อยๆแต่ผมกลับทำหน้าเกลียดชังใส่เขา ผมเกลียด เกลียดทุกสิ่ง เกลียดที่ทำให้ชีวิตของผมต้องปี้ป่นบัดซบถึงขนาดนี้ เกลียด

แววตาใช้ได้เจ้าหมอนี่พูดขึ้นก่อนจะจับเส้นผมเหนียวๆของผมไปมาอย่างกับเล่นของเล่น ผมสะบัดศีรษะหนีทันทีอย่างไม่พอใจ ไอ้ผู้คุมที่กระชากลากถูผมมาชักด้ามเหล็กยาวๆเตรียมจะฟาดเปรี้ยงลงไปที่ร่างกายผม แต่ทว่ามันก็ต้องชะงักเมื่อผู้ชายที่นั่งมองผมอยู่หันไปมองมัน

ได้ข่าวว่าฆ่าคนตายไปหลายศพในคืนเดียวเจ๋งดีนี่หว่าผมมองคนพูดอย่างแปลกใจ ไอ้บ้านี่มันหลุดมาจากดาวไหนถึงได้ชมฆาตกรว่าเจ๋ง

ผมเบือนหน้าหนีทันทีเมื่ออยู่ๆหัวสมองก็คิดแต่ภาพร้ายๆที่เคยเกิดขึ้นเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ผมอยากร้องไห้แต่ก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้จนสุดฤทธิ์ ความคิดถึงและเศร้าโศกแล่นเข้ามาโจมตีจนผมต้องหลับตาลง

ผมเคยมีครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น มีพ่อ แม่ พี่สาว น้องสาว น้องชาย อยู่กันอย่างพร้อมหน้าและไม่มีอะไรมากระทบความสัมพันธ์แสนอบอุ่นของเราให้ขาดสะบั้นลงเลยแม้แต่นิดเดียว พ่อของผมทำงานเป็นทนาย ท่านเป็นคนที่ยุติธรรมและเถรตรงไม่เคยคดโกงใครเลยซักคนเดียว เมื่อตอนที่ผมอายุได้สิบแปดมาไม่นาน ท่านรับว่าจ้างคดีความให้กับครอบครัวๆหนึ่ง แน่นอนว่าพ่อผมทำให้คดีพลิกกลับมาชนะได้ใสๆ

เป็นที่โกรธแค้นมากสำหรับนายทุนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

บ้านของพวกเราถูกคนร้ายบุกเข้ามาฆ่าล้างครัวจนหมดในคืนหนึ่ง มันลงมือฆ่าและเผาบ้านทั้งหลังให้ไหม้เป็นจุณในพริบตาเดียว ผมช็อคและเหมือนโลกทั้งใบของผมจะถล่มลงไปต่อหน้าต่อตาในคืนนั้น ผมอยู่กับเพื่อนจนดึกแต่พอกลับมาก็เห็นเพียงภาพบ้านที่ไม่เหลืออะไรเลย ผมจำเป็นต้องหนีและหาทางเอาตัวรอดเมื่อพวกมันออกตามล่าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งๆที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแต่ผมก็ต้องอยู่เพื่อรอวันล้างแค้นให้ครอบครัวของผม

ผมหนีไปอยู่กับพวกกุ๊ยอันธพาลตามตรอกซอยสลัมสกปรก พวกมันติดยาและโคตรเลวในสายตาของคนทั่วไป ผมหนีไปกับพวกมันเพราะครั้งหนึ่งเคยสร้างบุญคุณเอาไว้อย่างไม่ได้ตั้งใจ เป็นอันธพาลที่ดีเอาเรื่องกับผู้มีพระคุณ

ผมเริ่มที่จะใช้มีดและหัดขว้างปามันให้แม่น ผมฝึกอย่างหนักและไม่เคยหยุดพักด้วยเพราะความแค้นที่สุมอยู่เป็นแรงผลักดันจนสิ้นสตินึกคิด พวกอันธพาลสอนผม พวกมันใช้ทำมาหากินเป็นประจำ เซียนจนไม่รู้จะเซียนยังไง เพียงไม่นานผมก็ได้โอกาสลงมือ

พวกนายทุนหน้าเลือดพวกนั้น ผมบุกเข้าไปฆ่าพวกมันทันทีโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้นเพียงแค่รู้ว่าพวกมันมารวมตัวกันเพื่อคุยโวโอ้อวดถึงเรื่องที่ทำลงไป ผมใช้มีดเก่งแต่ยังไม่ชำนาญ ฆ่าได้จนหมดแต่สุดท้ายก็ถูกจับ ผมโดนรวบตัวและกลายเป็นอาชญากรที่เขย่าขวัญคนทั่วประเทศในพริบตาเดียว

และถูกส่งมายังแดนประหารที่รอวันตาย

เข้ามาวันแรกไอ้พวกผู้ชายป่าเถื่อนก็พยายามจะเข้าหาผม พวกมันบุกเข้ามาทำร้ายและจะข่มขืนผมด้วยเพราะใบหน้าที่ละมุนกว่าผู้ชายทั่วๆไป โชคดีที่ผมเอาตัวรอดออกมาได้ แต่ก็โดนแยกขังเดี่ยวกลายเป็นนักโทษอันตรายไปเลยเมื่อทำให้พวกมันคุ้มคลั่งอาละวาดจะแหกคุกบุกเข้าหา

นี่ผมไปทำอะไรให้พวกมัน ขาดแคลนสตรีเพศนักเรอะถึงได้คิดจะบุกเข้าหาผมแบบนี้ ฝันไปเถอะไอ้พวกเวร!!

หึ!

เป็นความคิดที่ผิดมากหากเมื่อย้ายมาอยู่ห้องเดี่ยวแล้วผมจะปลอดภัย ผิดจริงๆ พวกมันร่วมมือกันเลยครับคราวนี้ ผมผวามากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายกว่าเหตุการณ์จะสงบก็กินเวลายาวนานไปถึงสองวันเต็มๆพวกผู้คุมนักโทษเหนื่อยหอบไปตามๆกันกว่าพวกมันจะยอมสงบลง

และผมก็ถูกตัดสินให้กลายมาเป็นอาชญากรที่อันตรายที่สุดในประเทศเสียอย่างนั้น

แถมยังถูกพาตัวมาที่ไหนก็ไม่รู้ หนาวเย็นและแทบจะแข็งตาย!

พูดคุยกัน ด้วยภาษาที่ผมไม่รู้จัก!!

ที่ซอว์(ดินแดนไถ่บาป)คือที่อยู่ใหม่ของแก คลอวาเรนต์จะมาพาตัวของแกไป

ผมทราบแค่นั้นก่อนจะถูกจับมัดและปิดตาอยู่ตลอดเวลา ผมแทบบ้าตายกับสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เจียนคลุ้มคลั่งและเป็นโรคประสาทเมื่อต้องอยู่ในที่มืดๆไร้แสงไฟ ผมร้องไห้จนเลิกจะร้อง เจ็บจนเลิกจะเจ็บ อาละวาดก็ถูกทุบตีไม่ต่างไปจากสัตว์เดรัจฉาน บอบช้ำเสมือนตกนรกทั้งเป็น ร้าวรานแทบนึกว่าตัวเองนั้นถูกเถือหนังอยู่หรือไร

ทรมานเหลือเกิน

ทรมาน

นานหลายวันที่ผมถูกงดอาหาร มีเพียงน้ำเท่านั้นที่พวกมันพอจะโยนมาประทังชีวิตผม แต่มันก็ช่างน้อยนิดเหลือเกิน ด้วยเหตุผลที่เพราะว่าผมคือนักโทษเดนตาย ไม่สมควรจะได้รับความเมตตาจากใครๆ

ผมสิ้นหวังที่จะมีชีวิตอยู่จนกระทั่งวันนี้แหละ

ไปอยู่กับฉันแล้วกันนะฝ่ามือใหญ่จับร่างผมให้ลุกขึ้นก่อนจะแกะบรรดาเชือกยืดๆเส้นหนาหนักออกไปให้พ้นตัวของผมท่ามกลางเสียงคัดค้านของพวกผู้คุมใจโหด ผมหน้ามืดนิดๆแต่อยู่ๆความคิดที่จะเอาตัวรอดของผมก็พุ่งวูบขึ้นมาจนคิดอะไรไม่ออก

แขนขาผมเป็นอิสระ เคลื่อนไหวได้ดังใจ ผมควรหนีใช่ไหม

พลั่ก!

ผมใช้หน้าผากกระแทกเข้าให้ที่หัวเขาเต็มๆจนหงายหลังและเหวี่ยงเท้าใส่ไอ้ผู้คุมที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นไปกระแทกกำแพง ผมทั้งเตะและต่อยพวกมันที่พยายามจะเข้ามาจับผมด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผมถอยหลังไปชิดกำแพงใกล้ประตูทางออก พวกชุดดำสามสี่คนที่ไม่ใช่ผู้คุมนักโทษยังยืนเฉยมองผมอย่างไม่รู้สึกรู้สา ผมผวาไปนิดด้วยเพราะสัมผัสได้ถึงดวงตาดุกร้าวของผู้ชายที่ผมทำร้ายเมื่อครู่นี้ก่อนจะวิ่งหนีออกมาจากห้องทั้งๆที่ไม่รู้ทิศทาง

ผมจะไปตายเอาดาบหน้า!

                ‘แฮ่กๆๆแฮ่กๆ…’

ผมหอบเหนื่อยจนตัวโยน หิวก็หิวปวดตัวก็ปวด เจ็บไปหมดทุกอย่างจนอยากจะล้มตัวลงนอนให้มันรู้แล้วรู้รอดแต่ผมทำไม่ได้ ถ้าผมหยุดพวกมันต้องฆ่าผม

วี๊!!!! วี๊!!! วี๊!!!

เสียงเตือนภัยดังลั่นสนั่นไปหมดทั่วทั้งตึกที่ไร้หน้าต่าง แสงไฟสีแดงที่หมายถึงอันตรายกระพริบถี่จนผมเวียนหัว เสียงกึงกังคล้ายๆเหล็กกระทบกันทำให้ผมเดาได้เลยว่าประตูรักษาการณ์ของที่นี่คงทำงานอัตโนมัติปิดตัวเองลงในยามฉุกเฉิน แสดงว่าผมคงหนีไม่รอด

ผมหันซ้ายหันขวามองรอบๆตัวเองอย่างไร้ทางออกพร้อมทั้งทึ้งหัวตัวเองราวกับคนบ้า ฝีเท้าหนักๆที่ดังก้องกระทบโสตประสาทยิ่งทำให้ผมคลุ้มคลั่งด้วยความกลัวที่ฝังลึกอยู่ในจิตใจ ร่างผอมแห้งสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อหันไปเห็นร่างกายใหญ่โตเดินช้าๆตรงมาที่ผม!!

คนที่ชื่อไมนอส!!

ผมออกตัววิ่งอย่างผวา วิ่งจนไปจนมุมอยู่ที่มุมตึกชั้นที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของสถานที่แห่งนี้ ไม่มีทางที่ผมจะหนีได้อีกต่อไปนอกจากจะโดดลงไปตาย

นายนี่แผงฤทธิ์เก่งเอาเรื่องเขาพูดเรียบๆขณะเอียงใบหน้ามองผม หน้าผากของเขาแตกจนเลือดไหลออกมาเป็นสาย แต่ก็ยังยิ้มได้ ผมรู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ขึ้นมาจับจิต ดวงตาสีน้ำเงินของเขาไร้แววดุร้าย แต่เพราะอะไรบางอย่างก็ทำให้ผมแทบจะเข่าอ่อนเมื่อเผลอสบตาเข้าไปเต็มๆ

อย่า…’

ผมพยายามพูดทั้งที่เสียงแหบแห้งไปหมด ร่างสูงก้าวตรงมาที่ผมทั้งที่เลือดหยดลงพื้นติ๋งๆ ผมส่ายหัวไปมาด้วยความกลัวสุดชีวิตพร้อมกับเกาะราวระเบียงน้ำตาคลอ ผมมันโชคร้ายซินะ โชคร้ายที่มีชะตากรรมต้องถูกจองจำตลอดกาล อิสระที่ผมใฝ่หา เกิดมาเพียงสิบแปดปีก็ต้องพบเจอกับชีวิตที่แสนวิบัติอัปยศ

พระเจ้าช่างใจร้ายเสียจริง

ผมไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อย่างทรมาน

ผมอยากไปหาพ่อกับแม่และพี่น้องของผมที่ป่านนี้คงอยู่ที่ไหนซักที่ในโลกแห่งความตาย พวกเขาจะโกรธผมหรือเปล่านะที่ไม่ยอมตายไปพร้อมๆกัน

‘…’

ผมหันไปมองร่างสูงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหลับตาลง ผมเกาะราวระเบียงแน่นและกระโดดลงไปทันทีอย่างบ้าบิ่นหาใดเปรียบ!

ลาก่อนที่ๆไร้ซึ่งอิสรภาพ!!

หมับ!!!

อย่าเพิ่งตายไอ้หนู

!!!

ผมเบิกตากว้างตกใจมากขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อหลังคอเสื้อถูกคว้าอย่างแรงจนตัวกระตุก จากชายร่างหนาที่คว้าตัวผมไว้ได้ทันหลังกระโดดลงไป

ฟิ้ว!! พลั่กก!! โครม!!

สติผมแทบจะปลิดปลิวหายไปทันทีกับแรงเหวี่ยงอันมหาศาลที่ได้รับ ไมนอสจับร่างของผมเหวี่ยงโครมไปปะทะกับกำแพงด้านหลังจนกระดูกแทบร้าวและน่ากลัวว่ามันจะหักเป็นสองท่อน ร่างของผมรูดลงไปกองกับพื้นพร้อมกับกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มเล็กๆเต็มปาก ผมเจ็บจนร้องไม่ออก ได้แต่นอนหายใจรวยรินอยู่แบบนั้นด้วยความทรมานแสนสาหัส

ดวงตาของผมที่ลางเลือนแทบมองอะไรไม่เห็นปรากฏเป็นรองเท้าหนังคู่สวยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของผม มือแกร่งปาดเลือดที่ไหลซึมลงมาเป็นสายตรงปากของผมออกช้าๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีว่า

เจ็บใช่ไหม ถ้านายตกลงไปนั่นล่ะจะเจ็บกว่านี้หลายเท่า

ผมขนลุกซู่เมื่อได้ยินเสียงเขาพูดแบบนั้น ความกลัวแล่นเข้ามาจุกอกจนหายใจไม่ออก ดวงตาสีน้ำตาลแก่ของผมคลอไปด้วยหยดน้ำที่เจียนจะไหล ริมฝีปากที่แย้มยิ้มอยู่เป็นนิจกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันพอๆกับดวงตาที่ราบเรียบขัดกับการกระทำของเขาที่เป็นอยู่

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมาก

น่ากลัวกว่าพวกผู้คุม น่ากลัวจนผมอยากจะร้องไห้เมื่อสบตาเขา ทั้งๆที่หมอนี่ไม่ได้ทำหน้าตาน่ากลัวเลยซักนิด ออกจะเรียบเฉยเสียด้วยซ้ำ แต่ผมกลับรู้สึกกดดันและหวาดกลัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

อย่าดื้อกับฉันนะรู้ไหม ฉันเกลียดพวกที่ไม่เชื่อฟังฉัน

ตัวผมกระตุกด้วยความกลัว กลัวจนตัวสั่นเมื่อเขายื่นนิ้วออกมาไล้แก้มผมเล่นราวกับเป็นเจ้าของ ผู้ชายคนนี้แสยะยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็นราวกับมัจจุราชที่กำลังปลิดชีพชีวิตของผมลง เสียงหัวเราะแผ่วๆที่ได้ยินทำเอาผมหนาวไปทั้งร่าง หนาวกระดูกเสียยิ่งกว่าความรู้สึกเจ็บที่แผ่นหลังเสียอีก

บอกให้ไปด้วยกันก็ต้องไป โอเคไหม?

‘…ฮือ ฮือ..’ผมพยายามส่งเสียงอย่างอ่อนแรง อยากหนีไปให้พ้นจากอุ้งมือของซาตานตัวนี้ที่สามารถแสดงสีหน้าออกมาได้ขัดกับการกระทำของเขาราวกับนักแสดงที่เก่งกาจ มือของเขาบีบคอผมแน่นทั้งๆที่ใบหน้าของเขายังส่งยิ้มอันน่ารังเกียจให้ผม!!

นี่ผมต้องตายจริงๆซินะ

แค่กๆแค่ก!...’ตาผมพล่าเลือน หัวผมหมุนติ้ว หายใจลำบากและเหมือนจะหมดลมลง แต่ทว่าทันใดนั้นเอง

คุณไมช์!!’

!!!

เสียงตึกๆๆเหมือนคนกำลังวิ่งก็ดังขึ้นก่อนที่อยู่ๆแรงบีบที่คอจะคลายลงกะทันหัน ผมสำลักอากาศและไอออกมาจนเจ็บไปหมดทั้งร่าง ผู้ชายที่กำลังจะฆ่าผมปรับเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองอย่างเร็วไวจนผมสะดุ้ง เขาส่งสายตาข่มขู่ผมก่อนจะแย้มยิ้มแล้วหันไปหาเจ้าของเสียงที่กำลังวิ่งมาทางนี้อย่างอารมณ์ดี

มาที่นี่ทำไมอาอิ บอกให้รออยู่กับเอลิซ่าไม่ใช่เหรอ

ก็อยู่ๆเสียงหวอมันดัง ผมตกใจอ่ะ ละ แล้วนี่ใครครับ

นักโทษจ้าผมยังลืมตาอยู่แต่ก็รับรู้อะไรได้ไม่มากนัก มือนิ่มๆที่ทั้งหอมและเบาโหวงสัมผัสแตะที่ใบหน้าผมเบาๆก่อนจะเช็ดเลือดตรงมุมปากให้ผมอย่างไม่รังเกียจ เขาโวยวายเสียงดังเรียกหาอะไรซักอย่างที่ผมฟังไม่รู้เรื่อง ก่อนจะเช็ดโน่นเช็ดนี่ให้ผมไปตามเรื่องตามราวอย่างอ่อนโยนที่สุด

ผมนึกถึงฝ่ามือของแม่กับพี่สาวที่อ่อนโยนเหมือนคนๆนี้ไม่มีผิด

นายเป็นคนไทยเหรอแล้วอยู่ๆเขาก็พูดภาษาบ้านเกิดของผม เสียงของชายร่างเล็กฟังดูแล้วนุ่มนวลสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เขาช้อนศีรษะผมให้นอนบนตักตัวเองทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักมักจี่กันเลยซักนิด ผมจ้องเข้าไปในดวงตาสีนิลละเอียดอย่างตื้นตันใจ นานมากแล้วที่ไม่มีใครปฏิบัติกับผมอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ ทุกคนทำกับผมอย่างรุนแรง ทุบตีและด่าทอราวกับผมคือสัตว์ชั้นต่ำ

กินซิ คอแห้งใช่ไหมล่ะ เสียงของนายแหบมากเลยเขาหยิบขวดนมขวดนมจริงๆที่บรรจุน้ำเอาไว้จนเต็มขวดมาให้ผมดูด

น้ำต้มของน่านฟ้า สะอาดมากๆนายกินได้ค่อยๆซิเดี๋ยวสำลักเขาท้วงผมเบาๆแต่ผมไม่ฟัง มือที่มีแต่กระดูกดึงกระชากจุกมันออกและยกขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างกระหาย หกเลอะเทอะไปหมดทั่วหน้าตักนุ่มนิ่มที่ให้ผมยืมหนุน ผมกินจนหายอยาก รู้สึกสดชื่นขึ้นมานิดๆเมื่อได้กินอะไรที่มันอิ่มๆท้องเสียทีแม้จะเป็นเพียงแค่น้ำก็ตาม

หึๆๆเสียงหัวเราะแผ่วๆที่ดังขึ้นจากอีกทางทำให้ผมกลอกสายตามองตามอย่างอดไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นกำลังมองมาที่ผมอย่างขำขัน เบื้องหลังของเขามีผู้ชายและผู้หญิงยืนอยู่ในชุดสีดำที่น่าเกรงขาม พวกเขามองผมเช่นกันแต่มองเฉยๆไม่ได้หัวเราะอย่างผู้ชายคนนี้ และที่สำคัญไปกว่านั้น

ในอ้อมกอดของไมนอสก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆนัยน์ตาสีเทาเข้มคนหนึ่งอยู่ด้วย เด็กคนนั้นมองผมอย่างไร้เดียงสา ยิ่งทำให้นึกถึงน้องชายของผมที่เสียไป

ผมนอนน้ำตาไหลก่อนจะหมดสติลงไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 


 

ฉันจะเป็นคนฝึกให้หมอนี่เอง

เขาเป็นเด็กนะครับคุณไมนอส!’

เด็กอันตรายน่ะซิ

คุณไมนอส

โถ่ นิดเดียวน้า รับรองเลยว่าเด็กนี่ปลอดภัยชัวว์ๆ รับประกันครับ!’

ไปไกลๆผมเลยนะ! อย่าเข้ามาใกล้!’

อาอิจ๋า ที่ร๊ากกก น่านะให้ฉันฝึกให้เขาเถอะน้า

เขายังเด็กอ่ะ!!’

ชิ

คุณจะไปไหนมิทราบ ห้ามไปขโมยหรือทำอะไรลูกผมเด็ดขาดเลยนะ น้องน่านนอนอยู่ ห้าม! เด็ด! ขาด!!’

จะไปเอาเสือมาปล่อยซักสามสี่ตัว…’

คุณไมนอส!!’

จะเอามากัดไอ้เด็กนี่ให้ม่องเท่งเลยคอยดู!’

นิสัยเสีย!’

ผมขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปมเมื่อหูได้ยินเสียงทุ่มเถียงกันอย่างน่ารำคาญดังขึ้นแบบเกาะชิดติดสนามของใครซักคน ผมเผยอเปลือกตายุบยิบไปมาก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ แม้จะต้องหลับแล้วลืมอีกหลายๆครั้งเพื่อทำให้มันชินกับแสง ผมก็ต้องทำเพราะคิดได้ว่าผมเจอสถานการณ์แบบไหนก่อนจะสลบไป

จะสนมันทำไมนักหนาเล่า นายไปพักผ่อนเถอะน้า เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง

ผมไม่เชื่อหรอก ให้คุณจัดการกับเขามีหวังเด็กคนนี้ได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ๆ

นายไม่เชื่อใจฉันผมกระพริบตาปริบๆเมื่อร่างสองร่างอันคุ้นตาปรากฏขึ้นในสายตาของผม คนที่ชื่อไมนอสกับใครคนนั้นที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือผม

จะให้เชื่อได้ไง เมื่อวันก่อนคุณยังเอาเสือไปปล่อยในห้องพักของนักโทษที่ไม่ยอมเชื่อฟังคุณอยู่หยกๆ พวกเขาตายไปตั้งหลายคนแถมที่เหลือก็สาหัส เป็นแบบนี้จะให้ผมเชื่อใจคุณเหรอ

เอาเสือไปปล่อยในห้องเลยเรอะ!

ก็พวกมันดื้อด้านนี่นา ฉันอุตส่าห์อนุโลมสุดๆแล้วนาไอ้ใจโหดเอานิ้วจิ้มๆกันไปมา ทำตัวให้ดูเหมือนว่าน่ารัก ก่อนจะทำปากจู๋ทำตาปิ๊งๆใส่เทวดา(?!)ของผม เวลานี้เจ้าตัวเหมือนไม่ใช่คนที่บีบคอผมเลยซักนิด กลับกัน มันดูปัญญาอ่อนยังไงชอบกล หรือผมคิดไปเองวะ

อาอิฉันอยากกินขนม…’

ไม่ให้กินเอ๊ะ นายตื่นแล้วนี่นา!’พอดีกับที่ร่างบางเล็กหันมาหา เขาเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนเรียกหมอเสียงดังโหวกเหวกโวยวาย สะบัดมือหนาๆที่เกาะแขนอ้อนเขาออกแล้ววิ่งเร็วจี๋มาหาผม ไอ้หมอนั่นหน้าคว่ำไปเลยทีเดียว

ฉันนึกว่านายจะไม่ตื่นแล้วซะอีก นายหลับไปนานมากเลยนะรู้ไหมเขาพูดแล้วยื่นหลอดน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากผมให้ผมได้ดูดกินอย่างสะดวกที่สุด

‘…’

นายหลับไปตั้งสี่วันแหน่ะ เจ็บเหรอ คงเจ็บซินะก็นายกระดูกร้าวนี่นาผมปรายตามองตัวต้นเหตุที่กอดอกทำปากยื่นเชิดไปอีกทางอย่างคนเรียกร้องความสนใจ ผมเบะปากใส่หมอนั่นหนึ่งทีก่อนจะพยุงร่างของตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างลำบาก ผมเจ็บหลังมาก อันที่จริงคงต้องบอกว่าเจ็บมันไปซะทุกสัดส่วนถึงจะถูก

ฉันชื่ออาอิ ยินดีที่ได้รู้จัก

รอยยิ้มหวานๆถูกส่งมาให้ผม รอยยิ้มที่ไม่มีอะไรเคลือบแฝง สะอาดและดูบริสุทธิ์อย่างบอกไม่ถูกเช่นเดียวกับบรรยากาศรอบๆกายของเขา ที่ดูอบอุ่นและดึงดูดชวนให้เข้าไปกอดบรรเทาอาการเหน็บหนาวหรือทำความรู้จัก

ผู้ชายคนนี้ชื่ออาอิ

ร่างบอบบางที่ตัวเล็กกว่าผมอยู่นิดหน่อย ผิวขาว ดูนุ่มนิ่มและมีโครงหน้าอ่อนหวาน เขาไม่ได้สวยแต่ให้นิยามเฉพาะคือคำว่าน่ารักคนตรงหน้าของผมน่ารักมาก น่ารักจนผมนึกว่าเขาเป็นเด็กที่ยังไม่จบชั้นมัธยม ผมและดวงตาของเขาเป็นสีนิลละเอียด แก้มแดง ริมฝีปากบาง และไร้ข้อตำหนิใดๆมาบั่นทอนความบริสุทธิ์ของเขาให้แปดเปื้อนได้เลย อาอิเหมือนเทวดา เทวดาที่สง่างาม ผมไม่รู้จะสรรหาคำเปรียบใดมาเทียบให้เขาดูใกล้เคียง แต่ความรู้สึกของผม ผมคิดว่านะ

ถ้าผมแข็งแรงเมื่อไหร่ ผมจะจัดการปล้ำเขาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

คอยดูเถอะ!

ฝันไปเถอะไอ้หนู

ฝันหวานของผมแตกดังโพละเมื่อเสียงอันกวนประสาทของไมนอสดังทะลุขึ้นมาทำลายมันจนผมแทบหน้าหงาย เขาเบะปากและยิ้มดูถูกผมอย่างเปิดเผยราวกับล่วงรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่

หึ

อะ ไอ้คนตีสองหน้า!!

แล้วนายชื่ออะไรเหรอ?ผมเบนสายตามามองท่านเทวดาน้อยของผม(?)ทันที ใบหน้าของเขามีแต่เครื่องหมายเควกชั่นมาร์ค ผมจึงยิ้มแล้วบอกเขาออกไปด้วยความมั่นใจที่มีเกินร้อยว่า

วันเพ็ญ

ผมยังไม่ได้พูด!!

คุณรู้ด้วยหรือครับคุณไมช์

แก!!

รู้เซ่ ฉันเคยเอาแฟ้มประวัติของหมอนี่ให้นายดูแล้วนี่นา ลืมแล้วเหรอ

อืมโอ๊ะ คนนั้นเองเหรอ!’อาอิทำเสียงตื่นเต้น เขายกมือขึ้นลูบศีรษะผมเบาๆก่อนยิ้มเศร้าและสลับกับยิ้มหวานจนผมเองก็งงๆไม่น้อย ผมพยายามเปิดปากจะพูดคุยกับอาอิแต่ทว่า

ใช่แล้ว เด็กคนนั้นแหละ

ไอ้ตัวมารมันก็ยื่นขาหน้าเข้ามาขัดเสียทุกที!!

ผมมองหมอนั่นตาขวางอย่างเริ่มโกรธขึ้นมาตงิดๆ ความกลัวก่อนหน้านี้ของผมเบาบางลงจนแทบไม่มีเหลือเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับร่างบางเล็กตรงหน้า ผมกล้าที่จะจ้องตากับไมนอสและกล้าที่จะเถียงกับเขา ทั้งๆที่เจอกันครั้งแรกผมยอมรับว่ากลัวหมอนี่จนตัวสั่น แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

ผมอยากจะต่อยเขามากกว่า!

เจ็บคอหรือเปล่าวันเพ็ญ เดี๋ยวฉันไปยกข้าวต้มร้อนๆมาให้นายกินดีไหมผมตาลุกเมื่อได้ยินคำว่าข้าวต้มผมอยาก ผมอยากกินที่สุด หมับ

ดีครับผมคว้ามือเล็กไปกุมหมับแล้วส่งสายตาอ้อนๆใส่ อาอิหัวเราะเสียงดังพอดีกับเสียงจิ๊ๆจ๊ะๆจะดังขึ้นมาจากด้านหลังของอาอิ

ผมทำหน้าบึ้งเมื่อเห็นว่าไอ้หนวดเครารุงรังมันก้มๆเงยๆคุ้ยหาอะไรซักอย่างในตู้เก็บของ ปากกาสีแดงถูกเขียนลงในแผ่นกระดาษที่เจ้าตัวชูขึ้นให้ผมดูพร้อมๆกับสีหน้าอันเยาะเย้ยของมัน!

อาอิเป็นของฉัน

หนอย!!

มันพลิกไปอีกหน้ากระดาษ

ฝันหวานไปเถอะว่าเขาจะยอมเป็นของนาย หึๆๆ

อะ ไอ้!!

มีอะไรเหรอวันเพ็ญอาอิถามผมเมื่อเห็นว่าผมทำหน้าอย่างกับจะขบหัวชาวประชาให้ตาย เขาขมวดคิ้วและหันไปมองที่ด้านหลัง ไอ้แก่ไมนอสมันยิ้มเยาะขณะเปิดหน้าต่างแล้วเขวี้ยงกระดาษกับปากกาลงไปก่อนที่อาอิจะหันไปเห็น สองมือของมันเท้าขอบหน้าต่างก่อนจะพูดยิ้มๆพูดคุยกับลมฟ้า

อากาศดีเนอะอาอิ

อะ ไอ้ตอแหลเอ้ย!!

คุณไมช์ช่วยไปยกข้าวต้มมาให้วันเพ็ญหน่อยซิครับร่างบางได้โอกาสใช้ แต่หมอนั่นดันหันกลับมาแล้วทำหน้าตายๆใส่อย่างกวนประสาท

ไม่เอา

น่านะ แป๊บเดียวเอง

ไม่เอาเจ้าตัวยกนิ้วก้อยขึ้นมาแคะขี้มูกด้วยใบหน้าที่กวนตีนที่สุดจนผมเบ้ปากหยะแหยง อาอิถึงกับแว๊ดเสียงดัง

รักษาภาพพจน์หน่อยซิคุณไมช์! คุณเป็นหัวหน้าของคลอวาเรนต์นะ!!’

นอกจากเจ้าตัวจะไม่ฟังที่อาอิพูดแล้ว เขายังแคะได้อย่างหน้าระรื่นต่อไป นิ้วเรียวยาวที่เสร็จสิ้นภารกิจในการแคะถูกดึงออกมาจากรูจมูกก่อนจะดีดผึงใส่ผมจนมันตกลงมาที่

‘…’

‘…’

‘…คิๆๆแล้วผมก็ได้รู้ว่าการเปล่งเสียงกรี๊ดร้องออกมาจนเต็มเสียงหลังจากฟื้นไข้น่ะ มันโคตรทรมานขนาดไหน

 

 

เน่ เลิกทำหน้ายังงั้นได้แล้วล่ะน่า ฉันไปล้างมือมาแล้ว

ไอ้โสโครกเอ๊ยผมด่าเสียงเขียว มือก็ปัดศีรษะของตัวเองไปด้วยเมื่อเขาขยี้หัว เจ้าตัวโดดขึ้นมานั่งร่วมเตียงกับผมแถมยังฉกถ้วยข้าวต้มในมือที่ผมกำลังตักกินอยู่ไปครอบครอง ผมนึกว่าเขาจะมีน้ำใจป้อนผมซักนิดก็ยังดีแต่ทว่า

อร่อยจังเขากินมันได้อย่างหน้าตาเฉย! อาอิยกมาให้ผมนะ!

แบ่งกันกินอย่างกน่าผมทำหน้าบึ้งตึงแต่ก็คัดค้านอะไรไม่ได้มากนัก ผมจำใจต้องแบ่งข้าวให้หมอนี่กินทั้งๆส่วนมากเขาจะตักมาป้อนผมหน่อยเดียวเท่านั้นส่วนที่เหลือเขาฟาดเรียบ ผมจะฟ้องอาอิคอยดูเถอะ!

คุณไมนอส…’

อุ้ย อาอิมาผมฉีกยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นว่าเบื้องหลังของเขามีเงาร่างเล็กๆของอาอิทาบทับอยู่ เจ้าตัวสะดุ้งโหยงหัวเราะแหะๆฉีกยิ้มเอาใจอย่างตอแหล มือที่กำลังกะซวกข้าวต้มในถ้วยอย่างเอาเป็นเอาตายยกขึ้นทำมือเป็นรูปหัวใจประมาณว่าน่ารักนักหนาก่อนจะส่งจูบประจบประแจงเต็มที่ แหวะ!

ผมยกมาให้วันเพ็ญนะครับ…’เขาพูดเสียงนิ่ง

จ จ้าร่างที่ใหญ่โตราวกับหมีควายทำหน้าหดเหลือสองนิ้ว เขาเข้าไปเกาะแข้งเกาะขาอ้อนเต็มที่แต่ทว่านั่นมันไม่ได้ผลกับเทวดาของผมหรอกอาอิยกมือขึ้นฟาดเปรี้ยงเข้าให้ที่บ้องหูดังโพล๊ะ หลังจากนั้นเสียงร้องโหยหวนของไมนอสก็ดังขึ้นถี่ๆและวิ่งหนีไปทั่วห้อง ผมอึ้งไปนิดๆกับชีวิตประจำวันของพวกเขาที่ดูจะป่าเถื่อนเฮฮาไปหมดอย่างรู้สึกดีแปลกๆ

ร่างสูงหอบเหนื่อยแต่ก็ยังมีรอยยิ้มประดับเอาไว้บนใบหน้า เขาจ้องหน้าผมนิ่งและถามคำถามเดิมกับผมอีกครั้ง

จะฝึกกับฉันไหม

ผมได้แต่เงียบและคิดว่าทำไมต้องฝึก ผมไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องมีชีวิตอยู่ต่อ ผมควรต้องตายตามที่ศาลพิพากษา แต่ทว่าไมนอสกลับเป็นคนรั้งเอาไว้และยื่นข้อเสนอแปลกๆมาให้ เขาไม่ได้บังคับผมแต่เล่าเรื่องราวบางอย่างให้ผมฟังแทน เรื่องแต่หนหลังของคนที่ผมนับว่ารักมากไม่ต่างไปจากครอบครัวในตอนนี้

เรื่องของอาอิ

นับจากวันนั้นผมก็เข้ารับการฝึกจากไมนอสเพื่อคนๆเดียว ผมอยากจะตอบแทนเขาบ้างที่ใจดียื่นมือเข้ามาบรรเทาอาการเหน็บหนาวให้ผม

ชีวิตของผมในระยะหลายเดือนที่ผ่านมามีแต่ความวุ่นวาย วุ่นวายไม่เว้นวัน

ตายซะเถอะ!!’

กรี๊ซซซ เอลี่อย่าน้า

ปังๆๆๆ

เสียงปืนที่ดังราวกับปืนกลดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ เมื่อหญิงสาวร่างเพรียวระหงคว้ามันขึ้นมายิงเปรี้ยงไปที่ร่างของเจ้านายตัวเองอย่างโมโห ผมกับคนอื่นๆกำลังยกน้ำชาขึ้นจิบพร้อมกับพูดคุยกันอย่างไม่รู้สึกรู้สาใดๆกับเงาร่างสองร่างที่ไล่กวดกันอย่างเอาเป็นเอาตายในโถงทางเดิน

มันเป็นเรื่องปกติ

เมื่อไหร่อาอิจะทำข้าวเย็นเสร็จซักทีน้าควอตต้าบ่นลอยๆ เขาเป็นคนที่หน้านิ่งมาก นิ่งจนบางครั้งก็ดูกวนประสาทอย่างไม่ได้ตั้งใจ

หิวข้าวแล้วเอลโล่ผู้ติดตามอีกคนพูดบ้าง เขายกชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์แม้จะมีเสียงตู้มต้ามดังขึ้นมาเป็นระยะๆหรือไม่ก็หัวปลิวไสวกระพือพรึ่บพั่บจากแรงระเบิดที่อยู่ห่างออกไปบ้างเป็นบางครั้ง

กรี๊ซซซซ ช่วยด้วยยยยเสียงร้องอันโหยหวนไม่ได้ทำให้ผมตกใจอะไร สมน้ำหน้าด้วยซ้ำ ตาแก่ที่ชอบแหย่ให้ชาวบ้านเขาโมโหอยู่เรื่อย

วันเพ็ญสุดที่ร๊ากกก ช่วยด้วยยย

สามีนายเรียกอ่ะวันเพ็ญควอตต้าเรียกล้อๆ เขาเป็นสามีผมจริงๆนั่นแหล่ะ ถึงจะไม่ได้ป่าวประกาศออกไปแต่ในหมู่พวกเราใครๆก็รู้ว่าผมกับตาแก่นั่นมีความสัมพันธ์กันแบบไหน พวกเขาไม่ได้คัดค้านและดูเฉยชามากจนผมสามารถทำตัวได้อย่างปกติ เรื่องราวของเราทั้งคู่มันไม่ได้หวานอะไรมากมายหรอกครับ

แค่อารมณ์มันพาไปล่ะมั้ง

หมอนั่นมันอยากแล้วผมก็เป็นวัยรุ่น อยู่ด้วยกันเป็นเดือนๆในป่าเพื่อฝึกร่างกายของผมให้พร้อม ไม่เกิดอารมณ์กับผมแล้วมันจะไปเกิดกับสัตว์ป่าที่ไหน

เสียงดังจังเลยทั้งสองคนคงเป็นเพราะเสียงกรี๊ดกร๊าดของตาแก่ที่วิ่งพล่านไปมาทั่วทั้งปราสาทพร้อมกับลูกปืน เลยทำให้อาอิเขาออกมาจากครัวแล้วห้ามปรามเสียงเขียว รอบๆตัวของเขามีเด็กๆอยู่สามคน เด็กโตสองเด็กเล็กหนึ่ง

สองคนที่เป็นเด็กโตคือฝาแฝดวัยย่างเก้าขวบลูกชายของไมนอส คนโตชื่อการ์เซีย คนรองคือซานโต ทั้งคู่เป็นเด็กที่มีนิสัยต่างกันอย่างสุดขั้วราวกับเทวดาและซาตาน การ์เซียเป็นเด็กที่ดูน่ากลัวผิดกับซานโตที่นิสัยดีราวกับเทวดา สมชื่อของพวกเขาที่แปลว่าสง่างามกับนักบุญสุดๆ

พวกเขาไม่ได้ต่อต้านผมนะทั้งๆที่รู้ว่าพ่อตัวเองกับผมเป็นอะไรกัน อาจเป็นเพราะอายุเราต่างกันไม่เยอะก็ได้มั้ง

ส่วนเด็กน้อยดวงตาสีเทาที่ผมหมายมั่นปั้นมือว่าจะฉกมากอดให้หนำใจวันละหลายๆเวลาคนนั้นเขาเป็นลูกชายของอาอิ เด็กที่เกิดมาเพราะความร้ายกาจของผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นเด็กที่มีหน้าตาสมกับเป็นลูกเทวดามากๆ ถ้ามีคนบอกกับผมว่าเขาคือเทพบุตรตัวน้อยๆจำแลงกายลงมาบนโลก ผมก็เชื่อครับ

เด็กๆติดอาอิมากๆ ไม่ต่างจากผมที่รักเขาไม่ต่างไปจากพี่ชายของผม

เคลียร์พื้นที่โว้ยอาหารมาแล้วสิ้นคำตะโกนของเอลโล่ ทั้งห้องที่เคยวุ่นวายก็เอ็ดตะโรมากกว่าเดิมเป็นสองเท่า เสียงโครมครามของโต๊ะและแก้วที่กระทบกันอย่างสามัคคีเป็นสัญญาณว่าความวุ่นวายในแต่ละวันใกล้จบลงเต็มที

อาอิสยบได้ทุกอย่างจริงๆ

 

 

วันเพ็ญ

อะไรผมถามเสียงขุ่นเมื่อไมนอสวิ่งเร็วจี๋มาเกาะแขนผมอย่างออดอ้อน เกือบสองปีที่ผ่านมาซึ่งผมอยู่กับเขา เราสองคนแทบไม่เคยบอกรักให้ได้ยินกันเลยซักครั้ง ผมไม่รู้ว่าตัวเองรักคนตรงหน้าหรือเปล่าแต่ถ้าขาดหมอนี่ไปผมคงซึม ผมรู้แค่นั้น เช่นเดียวกับไมนอสที่ถึงไม่ต้องบอกอะไร เขาก็คงไม่อยากจะขาดผมเหมือนกันนั่นแหละ

ฉันอยากไปหาอาอิอ่ะ แต่ไอ้พวกบ้านั่นไม่ให้ฉันไปตาแก่พูดเสียงเข้ม

คุณเพิ่งกลับมาไม่ใช่หรือไงผมพูดเสียงเหี้ยม ก็เพิ่งกลับมาวันนี้จริงๆนี่นา เราเดินทางไปช่วยเหลือสองแม่ลูกที่ญี่ปุ่นจากองค์กรนรกโดยต้องงัดข้อกับสามีของเขาและพวกคนร้ายอย่างเงียบเชียบที่สุดไม่ให้อาอิรู้ตัวว่าพวกเราได้มาที่นี่กัน  ผมไปเจอกับเขามาและชักชวนให้กลับมาที่นี่ แต่ทว่า

อาอิยืนยันจะอยู่กับสามีของเขา ใบหน้านั้นที่ยิ้มทั้งน้ำตา ยังติดอยู่ในหัวผมไม่รู้ลืม

ขอให้เขามีความสุขจริงๆเสียทีเถอะ

ปล่อยเถอะ ผมจะไปนอนแล้ว ง่วงตาจะปิดอยู่แล้ว

วันเพ็ญ

อะไรอีกเล่า

วันหลังเราปั๊มลูกคนเล็กกันบ้างไหมผมหันไปมองเขาตาขวาง อยากจะหาอะไรแข็งๆซักอย่างมาเขวี้ยงหัวของหมอนี่ให้แตกจะได้ไม่พูดอะไรเพ้อเจ้อออกมา เขามีลูกอยู่แล้วนี่

คุณมีเซียกับซานแล้วนะจะมีอีกทำไมกันผมพูดแล้วหันหลังเดินหนี

แต่ฉันอยากมีนี่นา เด็กๆก็อยากมีน้องด้วย

ปัญญาอ่อนน่าไมนอส ผมกับคุณเป็นแค่คู่นอนกันนะจะมีลูกออกมาทำไมใช่ ผมกับเขายังหาความสัมพันธ์ที่ลงตัวกันไม่เจอเลย แล้วจะปล่อยให้มีลูกเรอะ ฝันไปเถอะ

ฉันเป็นพ่อส่วนนายเป็นแม่ไง แล้วเซียกับซานก็เป็นพี่

“…”ผมขี้เกียจจะต่อความยาวกับเขาเลยเดินเร็วขึ้นเพื่อเข้าห้องนอนของตัวเองที่แต่ก่อนมันก็ไม่มีของอะไรเยอะแยะมากมายหรอก ผิดกับวันนี้ที่เริ่มมีของแปลกประหลาดซึ่งไม่ใช่ของผมแน่ๆเข้ามาเจือปน และนับวันมันก็ยิ่งเยอะขึ้นจนรกไปหมด

ของหมอนี่นั่นแหละ

วันเพ็ญ…”

ผมง่วงนอนน่าผมเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้วที่เขายังตื้อไม่เลิก ไมนอสทำหน้าบึ้งๆเรียกร้องความสนใจไม่หยุด แต่ผมก็เมินหน้าหนีหันไปปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนแทน

เรามาปั๊มน้องกันเถอะน้าเป็นผมบ้างที่ทำหน้าบึ้งตึง มือเรียวผลักใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราแข็งๆของไมนอสออกจากซอกคออย่างจั๊กจี้นิดๆ ผมเหนื่อยจริงๆนะวันนี้ เข้าใจไหมว่าผมไม่อยากทำอ่ะ!

กลับห้องของคุณไปได้แล้ว!”

ไม่เอาไม่กลับ

ไมนอส!”ผมตวาดอย่างหัวเสียขณะผุดลุกขึ้นมานั่งจ้องหน้าเขาอย่างอารมณ์ไม่ดี ไมนอสถอยห่างออกไปนั่งตรงปลายเตียง เขามองผมอย่างคนที่น้อยใจเล็กๆแล้วก้มหน้าลง

คิดว่าผมจะหลงกลหรือไง ผมเจอมุกนี้จนชินแล้วเถอะ ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์!...

วันเพ็ญ…”

บอกว่าไม่ก็คือไม่

“…”ผมเมินหน้าหนีแล้วล้มตัวลงนอนต่อ เสียงฟึ่บฟาบขยับตัวไม่ได้ทำให้ผมสนใจใดๆ แล้วอยู่ๆเสียงของไมนอสก็ดังขึ้นมาน้อยๆ เขาตัดพ้ออย่างน้อยใจจนผมรู้สึกสงสารขึ้นมาตงิดๆ

นายไม่อยากมีลูกกับฉันเหรอ

“…”

นี่…”นิ้วเรียวสะกิดยิกๆที่บั้นเอวผม

ผมไม่มีมดลูก โอเค้?

โกหก ตรวจร่างกายคราวก่อนหมอบอกว่านายมีมดลูก ฉันไปดูใบตรวจมาแล้ว

ตาแก่นี่ฮึ่ม

ผมแกล้งหลับแต่ไอ้คนแก่ข้างๆผมยังคงตื้อต่อไป ผมรำคาญนะแต่ไม่อยากต่อความยาวอะไร ปล่อยให้พูดคนเดียวไปนั่นแหละเดี๋ยวก็เงียบเอง

วันเพ็ญ…”ผมรู้ว่าเขาคงนั่งหงอตามสไตล์อยู่แบบนั้น นานมากกว่าเขาจะยอมถอดใจเลิกเรียกแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆกัน ผมไม่ได้หลับแค่แกล้งหลับตาเอาไว้เฉยๆ เขาเงียบมาก เงียบจนผมใจเสียไปนิดๆ ปกติมันต้องเอาแต่ใจมากกว่านี้นี่หว่า คราวนี้มาแปลกเว้ย

“…ไมนอสผมตัดสินใจเรียกเบาๆก่อนจะพลิกตัวกลับไปหา หมอนั่นนอนตะแคงหันหลังให้ผม

ตื่นอยู่ก็ตอบดิมาทำงอนเป็นเด็กๆไปได้ แก่แล้วนะหมอนี่ ผมใช้เวลาสะกิดหลังเขาอยู่นานเหมือนกัน รู้หรอกน่าว่าเขายังไม่ได้หลับ แค่แกล้งทำเป็นเงียบให้ผมง้อแค่นั้นแหละ ตาแก่นี่ลูกเล่นเยอะจะตายชัก

เฮ้อ…”ผมถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะตัดสินใจชันตัวลุกขึ้นเพื่อเท้าแขนทั้งสองข้างคล่อมร่างหมอนี่เอาไว้ เป็นอย่างที่คิด ไมนอสไม่ได้หลับ แต่ลืมตาแป๋วมองผมเลย

คุณคิดแต่จะมีอะไรกับผมอย่างเดียวเลยหรือไง

อือไอ้บ้านี่!

นายไม่อยากมีลูกกับฉันจริงๆเหรอ

“…”

วันเพ็ญ…”

อยากมีผมตอบเสียงนิ่งขณะก้มลงจนเส้นผมตกลงมาปกปิดใบหน้าเอาไว้มากกว่าครึ่ง“…แต่ถ้าเด็กเกิดมาแล้วจะให้เขาอยู่ในสถานะอะไรล่ะ ลูกเมียน้อยเหรอคุณอย่าลืมซิว่าเด็กๆลูกชายฝาแฝดของคุณยังมีแม่อยู่นะ พวกเขาไม่ยอมหรอกถ้าจะให้ใครก็ไม่รู้มาแทนที่แม่ของพวกเขา

เมียของไมนอสยังไม่ตายแต่เธอแค่แยกบ้านกับเขาอยู่เท่านั้น นานๆทีถึงจะกลับมาหาลูกของเธอ ผมเองก็เคยเจอเหมือนกัน หญิงสาวสวยสง่าที่ดูมีภาษีดีกว่าผมเป็นไหนๆ แล้วผมล่ะ ผมเป็นอาชญากรนะ

“…ผมมีศักดิ์ศรีพอ ผมไม่ยอมหรอกนะถ้าจะให้ลูกของผมถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย

“…”

ผมไม่ยอม

“…นายกังวลเรื่องนี้เองซินะนิ้วเรียวทาบลงบนแผ่นหลังผมเบาๆก่อนจะจับร่างของผมให้พลิกกลับไปอยู่ใต้ร่างของตัวเอง ไมนอสใช้มือปัดเส้นผมที่ตกลงมาละใบหน้าขาวๆให้หายไปก่อนจะสวมกอดผมที่สั่นไปทั้งร่างเพราะกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้อย่างอ่อนโยน

“…ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น แค่นายเชื่อใจฉันก็พอ ตกลงไหม

ไม่เอา ผมไม่ต้องการ…”

วันเพ็ญ…”

ผมไม่ยอมเป็นคู่นอนของคุณไปตลอดชีวิตหรอกนะ ซักวันผมจะไป ผมจะไปตามทางของผมอึก!”ผมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆมือของเขาก็ตะปบปิดปากของผมเอาไว้อย่างรุนแรง ดวงตาของร่างที่สูงกว่าเยียบเย็นลงจนกลายเป็นดุกร้าว ผมสั่นขึ้นมาอีกละลอกหนึ่งเมื่อนึกถึงวันแรกที่เจอกัน

น่ากลัวไม่ต่างไปจากวันนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

ห้ามพูดคำนี้อีกนะวันเพ็ญเขาแสยะยิ้ม

ฉันเคยบอกไปแล้วนี่ว่าไม่ชอบคนที่ไม่เชื่อฟังฉันผมเบิกตากว้างด้วยความกลัวขึ้นมาจับจิต ไม่บ่อยนักที่เขาจะแสดงท่าทางแบบนี้ออกมาให้บุคคลรอบข้างเห็น ไมนอสก้มลงจูบเบาๆที่เปลือกตาผมก่อนจะยิ้มเย็นๆออกมาจนผมได้แต่หนาวสะท้านอยู่ในอก

อย่าหวังเลยว่านายจะได้ไปจากฉัน…”

“…”

ฉันเคยบอกนายหรือยัง ว่าฉันเป็นคนที่หวงของรักมากจนถึงขั้นวิตกจริต…”

“…!!”

นายรู้จักฉันน้อยไปแล้ว…”

 

 

นับจากคืนนั้นเป็นต้นมาก็อย่าหวังเลยว่าผมจะเป็นอิสระ เรามีอะไรกันไปหลายรอบ ผมย้ายไปนอนที่ห้องเขาอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆภายใต้บรรยากาศแสนกดดันที่เขาสร้างขึ้นจนหนาวเหน็บท่ามกลางอาการแปลกใจของใครหลายๆคนที่เฝ้าดูอยู่อย่างเป็นห่วง

กินไรหน่อยดิวันเพ็ญ นายไม่แตะอาหารมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะเอลิซ่าพูดอย่างเป็นห่วง เธอดันจานผลไม้เล็กๆมาตรงหน้าผมพร้อมๆกับแก้วชาหอมกลุ่นที่ชิมาเอะเพื่อนอีกคนไปชงมาให้กินดิ

ฉันยังไม่อยากกินผมดันมันออกเบาๆจนทั้งสองถอนหายใจแรงๆ ผมอึดอัดมากในช่วงนี้ เหมือนว่ามีดวงตาหลายๆคู่เอาแต่จ้องมองผมอยู่ตลอดเวลาไม่ว่าผมจะเคลื่อนย้ายตัวไปไหน ผมฝึกกับเขามานานจนรู้ว่าผมไม่ได้คิดไปเอง ต้องเป็นเขาที่ส่งคนมาจับตาดูผมเอาไว้แน่ๆ

ทั้งนายทั้งหัวหน้านี่อาการเดียวกันเลยแฮะชิมาเอะพูด เขามองผมยิ้มๆขณะจิ้มผลไม้กินอย่างไม่รู้สึกรู้สาหัวหน้าเอาแต่ทำหน้าบูดๆใส่พวกระดับล่างจนใครๆต่างก็เข้าหน้าไม่ติด ทุกคนกลัวมากรู้ใช่ไหมว่าเวลาที่เขาไม่พอใจมันน่ากลัวขนาดไหน

รู้ซิ เนื้อตัวช้ำๆของผมเป็นหลักฐานชั้นดี

ฉันเข้าใจนะวันเพ็ญ เพราะถ้าเป็นฉันๆก็ไม่ยอมเหมือนกันถ้าจะให้ลูกตัวเองเกิดมาแล้วได้ชื่อว่าเป็นลูกเมียน้อยเอลิซ่าเป็นผู้หญิง เธอรับรู้มันดีถึงสัญชาตญาณความเป็นแม่คนได้ดี

หัวหน้านี่แย่ว่ะ ทำอะไรไม่ชัดเจนเสียทีผมเอาแต่เงียบกับคำกล่าวนั้นของเอลิซ่า พวกเราสามคนนั่งเล่นกันเงียบๆอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเย็นลง ผมกลับเข้าห้องนอนตัวเองอย่างเหนื่อยล้า อาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ไมนอสไม่ได้กลับมานอนที่ห้องในคืนนี้ เขาเดินทางไปที่ไหนซักที่ซึ่งมีแค่ควอตต้ากับเอลโล่ติดตามไปแค่สองคนเท่านั้น

เหงาแฮะ

 

 


วันเพ็ญ

เสียงเรียกจากที่ไกลๆกำลังเรียกหาผมอย่างเป็นห่วง เสียงนั้นดูร้อนรนแปลกๆ ผมพยายามขยับลืมตาขึ้นอย่างยากลำบากแต่ทำยังไงมันก็ลืมไม่ขึ้น มันหนักๆและมันก็รู้สึกเจ็บๆ

ผมเจ็บเจ็บมากที่แผ่นอก เจ็บราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

วันเพ็ญ ได้โปรด ลืมตาขึ้นมาซิ วันเพ็ญ!

นี่! ฉันบอกให้นายตื่นไง!!

ผมตื่นอยู่นี่ไง จะเรียกอะไรนักหนา

นายรอฟังอยู่ไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะบอกนาย ลืมตาซิวะ!!

หัวหน้าใจเย็นๆหน่อย!

วันเพ็ญ!!

หนวกหู

ตาแก่นี่โหวกเหวกชะมัด

ได้โปรดได้ยินไหมฉันขอโทษตื่นซิวันเพ็ญตื่น

ตื่นทำไม

ฉันรักนายนะนายได้ยินฉันไหมนี่

กว่าจะบอกได้นะ

ตื่นเถอะได้โปรดขอร้องล่ะที่รักตื่นเถอะนะ

ผมอยากจะตื่นขึ้นไปเคล้นคอถามเขานะว่าจะเรียกทำไมนักหนา ผมนอนอยู่นะเว้ย ปลุกอยู่ได้ ถ้าผมอยากจะตื่นผมก็ตื่นเองแหละถึงอยากจะลืมตาตื่นเพื่อฟังคำบอกรักนั้นของเขาอีกซักครั้ง แต่มันหนักจนลืมไม่ขึ้นเนี่ยซิ

ก็ผมโดนยิงนี่

ตอนที่เดินทางกลับปราสาทหลังไปเข้าร่วมประชุมที่โรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งพร้อมๆกับไมนอส ผมเดินตามหลังเขามาห่างๆตามหน้าที่ผู้ติดตาม ผมไม่กล้าเข้าไปใกล้เขาเพราะมีเรื่องบาดหมางที่ยังไม่ได้ทำความเข้าใจกันอยู่ ดวงตาสีน้ำตาลแก่ได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างเหม่อลอย ท่ามกลางเพื่อนผู้ติดตามที่เป็นห่วงผมไม่น้อย ผมแอบไปร้องไห้หลายครั้งจนตาบวมเมื่อถูกสายตาเย็นๆมองสบอย่างว่างเปล่า

เราแยกรถกันนั่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไมนอสต้องการที่จะนั่งกับภรรยาของเขา อลิเซีย คลอวาเรนต์ สุภาพสตรีที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายและเป็นแม่ของเด็กๆฝาแฝด การ์เซียและซานโต

ไหวไหมวันเพ็ญ หน้านายซีดมากเลยนะเอลโล่บอกผมแบบนั้นในระหว่างทางกลับ เราแยกออกจากขบวนรถกลางทางมาที่ถนนอีกเส้นเพื่อแวะรับดอกไม้ที่ไมนอสเป็นผู้สั่งให้ภรรยาของเขาต้อนรับการกลับมาของเธอ ดอกทิวลิปสีแดงสด ที่แปลความหมายว่ารักแท้

หัวใจผมเจ็บจี๊ดขึ้นมาโดยพลันหลังเขาออกคำสั่งให้ผมเป็นผู้ไปเอา

เรื่องแค่นี้นายทำได้ใช่ไหมหน้าที่ของผู้ติดตามนี่ผมได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งทั้งที่ดวงตาร้อนผ่าวจนเจ็บไปหมด ผมเดินไปตามทางหลังอุ้มช่อดอกทิวลิปไว้เต็มอ้อมแขน เดินอย่างเหม่อลอยไปที่รถยนต์สีดำขบวนยาวที่จอดรออยู่ ไมนอสยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนบอกว่าจะกลับไปก่อนไงล่ะ

ผมกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเมื่อเห็นว่าสตรีข้างกายของเขายกยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นดอกไม้ช่อใหญ่ในมือผม ขาเรียวเดินเร็วขึ้น ผมก้มหน้าลงพื้นไม่อยากมองให้เจ็บเล่นๆอีกต่อไป พอดีกับเสียงปังดังๆจะดังขึ้นท่ามกลางผู้คนมากมายในเมืองคิงส์ตันของแคนาดา

ร่างผมสะบัดไปตามแรงเหวี่ยงของวิถีกระสุนก่อนจะล้มลงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนที่ตกใจและหวาดกลัว ความเจ็บที่แล่นขึ้นมาจุกอกของผมทำให้สติแทบขาดผึงออกจากกัน ฝีเท้าหลายสิบคู่กำลังวิ่งตรงมาทางผมด้วยความเร็วแสง ไมนอส คลอวาเรนต์ก็เช่นกัน เขาอุตส่าห์วิ่งมายังร่างของผมทั้งที่ควรห่วงคู่ชีวิตของเขามากกว่า

ผมยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความดีใจ

ดอกทิวลิปสีแดงสดในอ้อมแขน บัดนี้ถูกย้อมด้วยน้ำเหนียวข้นสีแดงที่ไหลหลั่งออกมาจากร่างกายของผมจนเลอะเทอะ ดอกไม้ชนิดนี้เป็นดอกไม้ที่ผมชอบ เขาจะจำได้หรือเปล่านะหรือว่าจะดีใจเรื่องภรรยาของเขาจนลืมผมคนนี้ไปแล้ว

ผมอยากบอกรักเขาจังเลย

แต่คงไม่มีโอกาสอีกแล้วล่ะดูซิ ที่ช่อดอกไม้มีแหวนเงินเกลี้ยงๆซ่อนอยู่ด้วย เขาคงจะถือโอกาสขอคืนดีกับภรรยาของเขาผ่านช่อดอกไม้ช่อนี้นายหมดโอกาสแล้ววันเพ็ญมันจบแล้ว

อย่าหลับนะวันเพ็ญ!! ตื่นเดี๋ยวนี้! ได้ยินฉันไหม! บอกให้ตื่นไง!!’

ผมเจ็บ

ลืมตาซิวะ! วันเพ็ญ!!’

ขอให้คุณมีความสุขนะไมนอสผมรักคุณนี่ไงสิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณ แต่คุณคงหมดโอกาสแล้ว

วันเพ็ญ!!!’

ฉันรักนายนะ ตาแก่

 

 

ติ๊ดติ๊ดติ๊ด

พักบ้างนะไมนอสคุณไม่ยอมหลับยอมนอนมาสามวันเต็มๆแล้วนะมือบางขาวจับที่ไหล่แกร่งแล้วบีบเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ ไมนอส คลอวาเรนต์ อดีตสามีของเธอที่ยังนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนตัวไปไหนนอกจากจะเฝ้ามองเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ยังคงนอนหลับ ท่ามกลางอุปกรณ์ที่ช่วยต่อลมหายใจให้ในระยะหนึ่ง

มันจะยังไม่สายไปใช่ไหมอลิเซีย…”

“…”

ฉันนี่โง่เนอะแค่คนที่รักคนเดียวยังไม่มีปัญญาปกป้องอลิเซียจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่แห้งผากอย่างคนเสียใจของเขา ไมนอสคงรักเด็กคนนี้มากเธอไม่เคยเห็นเขาทุ่มเทให้ใครมากขนาดนี้มาก่อน

ถ้าฉันไม่ทำเป็นเย็นชาแบบนี้กับวันเพ็ญ เขาคงไม่ต้องเจ็บหนักขนาดนี้

คิดจะขอเขาแต่งงาน แต่ผลที่ได้กลับทำให้อีกคนเจ็บหนักไมนอสคนนี้ช่างโง่เขลาเสียจริง

ก็แค่โกรธที่ร่างตรงหน้าไม่อยากมีลูกด้วยเท่านั้น แค่โกรธที่เขาพูดเหมือนอยากจะไป แค่ไม่อยากพูดด้วยเพราะรู้สึกผิดที่ทำอะไรไม่ชัดเจนเสียที วันเพ็ญไม่ใช่คนผิด เป็นเขาต่างหากที่ผิดทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้น ฉวยโอกาสตอนที่อีกคนกำลังอ่อนแอถึงขีดสุดลากคนตรงหน้ามาเป็นคู่นอนของตัวเอง ซ้ำยังทำตัวเย็นชา ไม่พูดคุย ไม่มองหน้า ไม่ไถ่ถาม ทั้งที่รู้ว่าอีกคนแอบไปร้องไห้คนเดียว

กับอลิเซีย เขาหย่าขาดกับเธอตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว พวกเราเลิกกันด้วยความเข้าใจและจบลงด้วยดีทั้งคู่ เธอไม่เกี่ยวอะไรแต่ก็ยังดึงเธอเข้ามาร่วมเกมบ้าๆนี่ ทำให้วันเพ็ญยิ่งเจ็บหนักเพราะความเข้าใจผิด

แค่เพราะอยากให้เขาบอกรักบ้างก็แค่นั้นเอง

ฉันรักเขาอลิเซีย…”

เขาต้องปลอดภัยไมนอส เด็กคนนี้ดวงแข็งมากนี่นา นายเคยเล่าให้ฉันฟังว่าเขาเอาตัวรอดเก่งมาก

อืม เขาเก่งเพราะงั้นช่วยตื่นขึ้นมาเสียทีเถอะ ตื่นขึ้นมาฟังคำบอกรักของฉันทีเถอะวันเพ็ญ

เฮือก!! ผมสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆแรงฉุดรั้งจากอะไรซักอย่างทำให้ผมที่นั่งนิ่งอยู่ที่ไหนซักที่บนโลกซวนเซประคองตัวไม่อยู่ ผมร้องลั่นเมื่อแรงดึงดูดอันมหาศาลกำลังดึงผมให้ไปที่ไหนอยู่ซักทีแต่ผมก็รั้งตัวเองเอาไว้ไม่ยอมไป เพราะกลัวว่าจะเป็นสถานที่ๆไม่รู้จัก ผมลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางหมอกควันสีขาวอันหนาวเหน็บ ผมอยู่คนเดียวและไร้เพื่อนร่วมทาง น่ากลัวแต่ผมก็ทำให้มันเริ่มชิน

เสียงเรียกของใครซักคนยังคงเรียกผมอยู่อย่างน่าสงสาร ผมอยากจะเดินไปตามเสียงเรียกนั้นนะแต่ผมไปไม่ถูก มันเหมือนดังขึ้นมาจากทั่วทุกทิศจนผมไม่แน่ใจว่ามันดังมาจากทางไหนกันแน่

จนกระทั่งตอนนี้แหละที่แรงดึงดูดมันทำให้ผมสิ้นแรงและคล้อยตามแรงดึงของมันไป

เฮือก!!

วันเพ็ญ!!!”

“…มะ ไมนอส

ขอบคุณพระเจ้า นายตื่นแล้ว…”เขาพูดเสียงสั่นขณะสวมกอดผมแน่นจนเจ็บไปหมดทั้งแผ่นอก ผมตื่นขึ้นมาและเห็นใบหน้าของเขาเป็นคนแรกท่ามกลางสีขาวและแพทย์พยาบาลมากมายที่รายล้อมเตียงคนป่วย“…ไมนอส

ผมโดนยิงและแน่นอนว่าผมเจ็บมาก ผมดีใจที่ตื่นขึ้นมาแล้วเจอเขา ผมพยายามจะเปิดปากพูดคุยกับร่างสูงที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว แต่เพราะความที่ไม่มีแรงผมจึงได้แต่อ้าปากน้อยๆโดยไร้เสียง

ฉันจะอยู่ข้างนายนะวันเพ็ญ ได้โปรด อย่าหายไปจากฉันนะเขาพูดเสียงสั่น เป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนจะหมดสติลงอีกครั้ง ผมหลับไปนานและตื่นขึ้นมาอีกทีในอีกหลายวัน ผมต้องนอนตะแคงเพราะกระสุนที่ยิงผมดันทะลุออกกลางหลัง ขยับก็ลำบากจะใช้ให้ใครหยิบน้ำให้กินหน่อยก็ไม่มีใครอยู่อีก ทำไมกันเนี่ย หรือว่าผมจะถูกทิ้งจริงๆเสียแล้ว

ร้องไห้ทำไม เจ็บแผลเหรอ ใครอยู่ข้างนอกไปตามหมอมาให้หน่อย!”เสียงเกรี้ยวกราดที่หาฟังได้ไม่บ่อยนักตวาดคนที่อยู่ด้านนอก ผมพยามยกมือที่ไร้แรงขึ้นเช็ดน้ำตา ไมนอสถลาตัวมาหาผม เขาจับโน่นดูนี่สำรวจไปทั่วจนผมทำตัวไม่ถูก นายเป็นอะไร ฉันอยู่นี่ไง นายเจ็บแผลมากเลยเหรอ

ผมเบือนหน้าหนี ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ไม่ได้อยู่กับภรรยาเขาหรือไง

วันเพ็ญ…”

ฉันรักนายนะผมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆเขาก็จับใบหน้าของผมให้หันกลับมาพร้อมกับประทับริมฝีปากลงไป ผมไม่ได้ดิ้น เพราะเจ็บแผลมากจึงต้องนอนนิ่งๆให้เขาบดจูบอยู่แบบนั้นไมนอสบอกรักผมงั้นเหรอ

                ขอโทษนะที่รัก ฉันขอโทษ ยกโทษให้ฉันนะ…”

ผมเป็นแค่ผู้ติดตาม ไม่ต้องมาขอโทษผมหรอกอ้อมแขนแข็งแรงสวมกอดผมเบาๆ

อย่าทำแบบนี้วันเพ็ญ ฉันไม่อยากให้นายทำตัวเหินห่างกับฉันได้โปรดเถอะ กลับไปเป็นวันเพ็ญคนเก่าของฉันเถอะนะ ฉันรักนายเขาพูดย้ำคำว่ารักบ่อยๆ มือก็ลูบแก้มผมอย่างยืนยันในคำพูด ผมพยายามยิ้ม ตั้งแต่นี้ต่อไปผมจะ

ฉันกับอลิเซียเราอย่าขาดกันมานานมากแล้วนะ

!!!

ฉันตั้งใจจะขอนายแต่งงาน แต่นายดันถูกยิงเสียก่อนฉันให้นายไปเอาดอกทิวลิปที่ร้านนายเห็นแหวนที่ฉันใส่ไว้หรือเปล่า…”เห็นสิ ผมเห็น แหวนเงินเกลี้ยงๆที่จมกองเลือดของผม

ฉันไม่เคยบอกนายเลยว่าฉันกับอลิเซียเราจากกันไปด้วยดี ฉันเอาแต่เงียบและทำอะไรไม่ชัดเจนเพราะคิดว่าการกระทำของฉันจะสามารถทำให้นายรับรู้ได้ว่าฉันคิดยังไงแล้วก็คิดเข้าข้างตัวเองด้วย ว่านายคงจะใจตรงกับฉันผมเริ่มสะอื้นทั้งน้ำตากับคำตัดพ้อต่อว่ากลายๆจากเขา เราทั้งคู่ต่างโง่เหมือนกันหมด ผมไม่ยอมพูดและเขาก็ไม่เคยบอก ทุกอย่างเกือบจะสายไป มันเกือบจบโดยคำว่าตายจากของผม

ฉันพยายามเต็มที่ๆจะขอตื้อมีลูกกับนายแต่นายก็ปฏิเสธฉันทุกทีฉันเลยเริ่มคิดว่านายคงเล่นๆกับฉัน…”

ผมเปล่านะ

“…”

ผมอยากมีผมก็แค่ไม่อยากให้ลูกตัวเองเกิดมาเป็นลูกเมียน้อยของใครเท่านั้นเองผมพูดยังไม่จบแต่เขาก็ดึงร่างผมเข้าไปกอดอีกครั้ง ไมนอสรีบพูดเสียงสั่น เขาตัวสั่นพอๆกับผมที่ทำอะไรไม่ถูก

ถึงได้บอกให้นายเชื่อใจฉันไงเชื่อฉัน เชื่อฉันนะวันเพ็ญ

“…”

ตั้งแต่นี้ต่อไปเราไม่ใช่คู่นอนของกันอีกจะมีแค่ฉันกับนายเราจะเริ่มต้นกันใหม่ โอเคไหม

แล้วเซียกับซาน…”

พวกเขารักนายเขายอมรับนาย ยอมรับมาตั้งนานแล้วที่รักเขาพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ผมเลยยิ้มบ้างแต่ก็ต้องทำหน้าแหยไปนิดเมื่อรู้สึกเจ็บแผล

ฉันฆ่าพวกมันไปหมดแล้วล่ะ คนที่สร้างบาดแผลให้นายไมนอสยิ้มเย็นๆ ผมยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา ร่างสูงชะงักไปนิดกับการกระทำของผม เราจ้องตากันเงียบๆก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายเปิดปากพูดออกมาก่อนอย่างเขินอายนิดๆ

ผมรักคุณนะ…”

หายากสุดๆนายบอกรักฉันแล้ว…”

“…”

บอกอีกที

ไม่

อย่าดื้อดิวันเพ็ญ บอกรักฉันหน่อยผมส่ายหัวพร้อมกับหันหน้าหนี ไมนอสยิ้มกว้างหน้าบานเป็นจานดาวเทียม เขาก้มลงจูบแก้มผมแรงๆจนแทบช้ำก่อนจะเอนหัวมาซบลงบนไหล่ผมอย่างออดอ้อน ผมหันไปยิ้มให้อย่างขบขันนิดๆ รู้สึกดีหน่อยๆที่วันนี้เราเข้าใจกันได้เสียที

แต่ฉันจะบอกนายทุกวันเลยนะว่าฉันรักนาย

“…”

นายมันเป็นนักโทษที่ปากแข็งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย

แล้วคุณมารักผมทำไมผมแกล้งพูด

ก็นายยังเอ๊าะอยู่นี่หว่า ฉันชอบกินเด็ก เด็กทำให้ฉันเป็นอมตะ

ตาแก่ลามก

                “หึๆๆ

“…ผมรักคุณนะ

“…”

ของดีมีครั้งเดียวแล้วผมก็แกล้งหลับตาทำเป็นหลับทันที ไมนอสโวยวายใหญ่บอกว่าฟังไม่ทันบ้าง โน่นนี่บ้างแต่ผมไม่สนใจ ริมฝีปากบางแอบยกยิ้ม ผมหาเหตุผลที่ตัวเองควรมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกข้อหนึ่งแล้ว

ก็คืออยู่เพื่อเขากับครอบครัวที่กำลังสร้างขึ้นใหม่ไงล่ะ

……………………………………..

อีป๋าน่าจะโดนดีกว่านี้เนอะ แต่ทำไงด้าย(ยักไหล่)ก็เรารักเขาอ่ะ!(ตอบแบบนางเอก)คนที่เจ็บจริงๆน่าจะเป็นวันเพ็ญของอิไรต์ หน้ามืดเลยค่ะเดี๊ยน ไม่รู้เผลอพิมพ์ไปได้ยังไง แทนที่ตาเฒ่าจะเป็นคนเจ็บดันกลายเป็นลูกเพ็ญของอิไรต์ไปซะได้ แต่ก็นะ พวกเขารักกัน(ตอบนางเอกอีกแล้ว…)

พวกเขาเจอกันครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แหละจ๊ะ เจอกันในคุก เดี๋ยวตอนหน้าจะมีไปเดินป่ากันเล็กน้อย ไม่ใช่ป่าธรรมดาเด้อ จากระดับความเกรียนของอีป๋าแล้วมันต้องมีอะไรที่มากกว่านั้น อาอิคนสวยก็โผล่มาเล็กน้อย อยู่กับอีป๋าแล้วน่ารักดี เหมือนพี่เลี้ยงกับเด็กทารกซ่าๆยังไงชอบกล

สุดท้ายแล้วอยากจะบอกว่ารักนะจุ๊บๆ

ปล.ตอนหน้าเราจะย้อนกลับไปตอนที่อาอิถูกคุณป๋าฉกตัวกลับมาที่แคนาดาครั้งแรกกันนะแจ๊ะ

ปล.2 ฉากแคะขี้มูกเป็นอะไรที่ทำลายภาพพจน์มากค่ะป๋า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

3,811 ความคิดเห็น

  1. #3806 myBlackpearl (@myBlackpearl) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:27
    อยากอ่านเรื่องวันเพ็ญอีกอ่า
    #3806
    0
  2. #3739 fafui (@fafui) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 16:46
    อยากเห็นตอนวันเพ็ญท้อง อิอิ
    #3739
    0
  3. #3554 kant0533bkk (@kant0533bkk) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:40
    แต่ละเรื่องมีแต่พระเอกทำร้ายนายเอง ยังไม่สะใจเลยอะ นายเอกเสียเปรียบยังไงไม่รู้(ตามสัญชาตญาณ)
    #3554
    0
  4. #3551 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:13
    ร้องไห้อีกแล้วแง แต่หวาน อยากอ่านคู่ลูกต่ออะ
    #3551
    0
  5. #3518 Alisona Janes Curse (@gif05-hime) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:34
    อ่านซ้ำไปมาชอบบบ
    #3518
    0
  6. #3351 giraffe long neck (@nuttareeyaporn) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:15
    อ่านแล้วอ่านอีกอิป๋าทำตัวได้โสโครกมาก
    #3351
    0
  7. #3350 ByNiRie (@ByNiRie) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 12:03
    รวดเร็วมาก
    #3350
    0
  8. #3338 Supharp Prompol (@seazeata) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 18:33
    เกลียดตอนที่ป๋าแคะขี้มูกอ่ะ ทำไมทำร้ายตัวเองได้ขนาดนี้อิป๋า
    #3338
    0
  9. #3331 Lด็nlxม่ (@uoupoptot) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 11:37
    อยากรู้ความรู้สึกตอนวันเพ็ญเห็นอีป๋าล้างสมอง
    #3331
    0
  10. #3322 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 09:16
    ดีต่อใจมากง่าา
    #3322
    0
  11. #3321 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 09:16
    ดีต่อใจมากง่าา
    #3321
    0
  12. #3320 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 09:15
    ดีต่อใจมากง่าา
    #3320
    0
  13. #3319 หงษ์ปีกราตรี (@lovelytsuna) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 22:47
    ขอภาคต่อรุ่นลูกเถอะ
    #3319
    0
  14. #3304 thasinee38800 (@thasinee38800) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 21:23
    จะมีภาคต่อของรุ่นลูกด้วยมั้นคะ ถ้ามีเราจะรอติดตามนะคะ #ส่งซิกบอกหน่อยน้าาา????????
    #3304
    0
  15. #3303 thasinee38800 (@thasinee38800) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 21:21
    งื้อ~~~ตอนท้ายๆละมุมมากกกอ้ะ วันเพ็ญน่ารักม๊ากมาา อิป๋าก้อล้นตามเดิม แต่ก้อมีโหดให้น่าโยนลงบ่อจระเข้ไปบ้างอ่ะนะ แต่คือแบบมานอนท้ายละมุนขนาดนี้เราก้อให้อภัย อิอิ????????????
    #3303
    0
  16. #3295 Onpilin Chiakngulueam (@ice_chockey) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 20:14
    ไมนอตน่ารักอ่ะ ง่าาาา
    #3295
    0
  17. #3294 มู มิน (@prince-night1) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 19:18
    ภาพพจน์ป๋าไม่มีอยู่แล้วยังจะลดลงอีก5555555 แหมหลอกเล่นค่ะป๋า รักหลอกจึงหยอกเล่นน55555
    #3294
    0
  18. #3292 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:59
    ง่อววววว เราเขิน น่ารักกันจริงๆเลย เกือบสายไปแล้วจริงๆนะ 
    #3292
    0
  19. #3290 Look_So (@arisa0018) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:44
    เสียใจด้วยนะวันเพ็ญนายไม่สามารถปล่ำอาอิได้หรอก เพราะอะไรรู้ไหม #เพราะนายมีผัวไง 5555
    #3290
    0
  20. #3288 มหาแห่งดาวexo (@chenchen2543) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:05
    อยากให้มีภาคต่อของรุ่นลูกจัง
    คงจะแซ่บน่าดู
    #3288
    0
  21. #3276 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:24
    ป๋ากวนติงมากแล้วก้น่ารักมากกกก
    #3276
    0
  22. #3275 giraffe long neck (@nuttareeyaporn) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:55
    อืป๋าเป็นคนตลกที่มีเมียเด็ก สงสารวันเพ็ญเบาๆ
    #3275
    0
  23. #3274 i love BTS (@ajari090) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:25
    ชอบมากกกก รอตอนมีลูกๆค่ะ
    #3274
    0
  24. #3272 Un YoNG (@unnarak) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:03
    อิป๋าตลกอ่ะ 55555
    #3272
    0
  25. #3271 Atk. S. (@lertwarachai) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 13:01
    อิป๋าชอบทำลายภาพพจน์มากอะ
    #3271
    0