[Yaoi/mpreg]Sin Seal ประทับตรารัก ตราบาปร้าย

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 กรงเล็บที่หนีไม่พ้น(ตรวจคำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 773 ครั้ง
    23 มี.ค. 59

บทที่ 7 กรงเล็บที่หนีไม่พ้น

 

 

ปัง!!

น่านฟ้า!!”

หม่าม๊า

                “รีบเก็บของเร็วลูก!!”ผมตะโกนสั่งลูกเสียงดังทันทีที่เปิดประตูวิ่งเข้ามาในบ้าน น่านฟ้าที่นั่งอยู่กับพี่ชิมาเอะทำหน้างงๆแวบหนึ่งก่อนจะกระโดดลงมายืนข้างๆผม

อะไรกันอาอิ นายเป็นอะไรน่ะพี่ชิมาเอะถามอย่างงงๆ

ผมอยู่ไม่ได้แล้วพี่ผมต้องรีบพาลูกหนีแล้ว!”

                “หมายความว่าไงนี่ เดี๋ยวซิอาอิ!!”เขาถามเสียงดังแล้ววิ่งตามผมขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อถามเรื่องราวให้รู้เรื่อง แต่ผมไม่มีอารมณ์จะมามัวอธิบายอะไรแล้ว คุณเฮนนิสเขาเห็นผมแล้ว

เขาสบตาผมด้วย!

เขาต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกนายเขาแน่และเขาก็จะฆ่าลูกผม!

ผมผมต้องหนี! ต้องหนีครับพี่เขาจะฆ่าลูกผม!!...เขา!!..”

หม่าม๊า!!”

                “ใจเย็นๆอาอิ! ค่อยๆพูดไม่ต้องกลัวพี่ชายที่แสนใจดีเขย่าไหล่ผมแรงๆเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับสู่ร่าง เมื่อเห็นว่าผมแสดงท่าทีตื่นกลัวจนพูดแทบไม่รู้เรื่อง ผมปาดน้ำตาแรงๆแล้วทรุดนั่งลงตรงกองเสื้อผ้าที่รื้อออกมาเสียกระจัดกระจายอย่างหมดแรง

เกิดอะไรขึ้น

เขาจะฆ่าลูกผมผมจะให้เขารู้ไม่ได้ครับพี่ว่าผมมีลูก…”

ใครกันอาอิ ใคร…”

                “…”ผมส่ายหน้าช้าๆไม่ยอมปริปากบอกอะไรจนพี่ชิมาเอะถอนหายใจ สองมือของเขาเริ่มดึงของจำเป็นหลายๆอย่างออกมา ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าเป้ของผมอย่างเร่งรีบ

พี่…”

ไม่เป็นไรอาอิ รีบหนีไปซะ หนีอยู่ไม่ใช่เหรอเดี๋ยวพี่จะช่วยเราเอง

พี่ครับ…”

โซระ เดี๋ยวหนูไปเก็บของที่จำเป็นๆของหนูลงกระเป๋าให้เรียบร้อยนะ เร็วๆนะครับคนเก่ง

                “ฮะ!”เจ้าตัวเล็กรับคำก่อนจะวิ่งตึงตังไปเก็บของตามที่พี่เขาสั่งอย่างว่าง่าย ผมจึงลุกขึ้นแล้วทำบ้างพลางมองพี่ชิมาเอะอย่างแปลกใจในความสงบของเขา

รีบไปซะ

                “ขอบคุณครับพี่…”ผมอุ้มลูกขึ้นแนบอกก่อนจะหันมามองพี่ชิมาเอะที่ยืนส่งอยู่เป็นครั้งสุดท้ายด้วยความห่วงใยและขอบคุณ เขายิ้มและโบกมือส่งให้ผมเช่นกันจนกระทั่งร่างของผมวิ่งลับสายตาไป

                ผมไม่มีทางรู้เลยว่าทันทีที่ร่างของผมวิ่งไปจนไกลสุดสายตา ขบวนรถสีดำสายเลือดยุโรปหลายสิบคันก็ขับดิ่งเข้ามาจอดปิดล้อมหน้าบ้านของผมเอาไว้ พร้อมกับเหล่าชายชุดดำนับสิบจะกรูกันเข้ามาพร้อมอาวุธปืนในมือด้วยคำสั่งเจ้านายของเขา

คุณคาร์ลเตอร์

 

 

หม่าม๊าระวังหลุมฮะ

                ผมที่เอาแต่ระแวงมองซ้ายมองขวาก้าวหลบหลุมตามที่ลูกบอก สองข้างทางที่เปลี่ยวเปล่าแทบจะไร้ผู้คน มืดมิดไร้แสงไฟที่จะส่องทางให้เห็น เพราะอากาศที่แสนจะหนาวเย็นติดลบในปลายปี ทำให้ผู้คนไม่อยากจะออกมาเผชิญกับมันซักเท่าไหร่นัก บวกกับพื้นที่นี้ที่ไม่ค่อยจะมีคนอยู่ทำให้บรรยากาศรอบด้านยิ่งวังเวงและเงียบสงัดมากขึ้นเป็นเท่าตัว ผมอยากให้มีรถผ่านมาซักคันแต่มันก็หาได้ยากเหลือเกิน

หม่าม๊าขอโทษนะน่านฟ้า

ไม่เป็นไรฮะ

                 เจ้าตัวเล็กกอดคอผมแน่นโชคดีที่เขาไม่ปริปากถามผมหรือโวยวายเอาแต่ใจอย่างเด็กทั่วๆไป เขาเพียงแค่มองเท่านั้นแต่ก็นั่นล่ะมันทำให้ผมรู้สึกผิด

เราจะไปอยู่ที่อื่นกันนะ…”

บรื้นนนนนน!!!

เฮือก!

                “แย่แล้ว!”ผมร้องเบาๆอย่างตกใจกับแสงไฟหน้ารถหลายคันที่สาดเข้ามา ผมเริ่มออกวิ่งสุดฝีเท้าเมื่อรู้แล้วว่ารถที่กำลังขับตามหลังอยู่ไม่เกินร้อยเมตรนั่นเป็นรถของใคร!!

แฮ่กๆๆ

                ผมหายใจติดขัดด้วยความเหนื่อยอ่อนน้ำตาคลอเบ้าอย่างตื่นตระหนกสุดขีด เสียงรถค่อยๆใกล้เข้ามาจนเกือบถึงตัวผมเรื่อยๆอีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเขาจะตามทัน ทำยังไงดีผมจะทำยังไงดี

หม่าม๊าปล่อยน่านน่านจะวิ่งเองฮะ!”

ไม่ได้!ลูกวิ่งไม่ทัน…”

ปัง!!

อ๊าก!”

                ทั้งผมและเด็กน้อยต่างพากันสะดุ้งกรีดร้องอย่างตกใจ กับเสียงปืนที่ดังขึ้นไม่ไกลจากตัวผมมากนักราวกับจงใจ  ผมหันไปมองก่อนจะอ้าปากค้างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น ท่อนแขนที่โผล่พ้นออกมาจากตัวรถพร้อมกับปืนในมือและใบหน้าที่ผมคุ้นเคย!

คุณคาร์ลเตอร์!!!

ปัง!!!

อึก!!”

หม่าม๊า!!!”

                 เสียงกรีดร้องของน่านฟ้าดังขึ้นข้างๆหูก่อนที่ความเจ็บปวดจะพุ่งเข้าสู่ขาขวาของผมจนล้มลงกองกับพื้น พร้อมกับกองเลือดขนาดย่อมที่เริ่มรินไหลเลอะไปหมดทั้งขาและพื้นถนน ผมโดนยิง! แม้จะแค่ถากๆแต่ก็ลึกเอาเรื่องแถมมันก็ทำให้ผมเจ็บจนลุกแทบไม่ไหว!

หม่าม๊า!หม่าม๊าเป็นอะไรไหมฮะ!!”

ไม่ ไม่เป็นไร ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปเร็ว

                ผมกัดฟันฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นดึงร่างของลูกชายที่กำลังจะร้องไห้ให้ก้าวเข้าไปในตึกร้างเก่าๆตรงหน้า เพื่อซ่อนตัวอย่างร้อนรนทั้งที่เจ็บจนแทบจะขาดใจตาย ร่างสองร่างขดตัวเข้าหาซอกหลืบที่เต็มไปด้วยฝุ่น น้ำตาแห่งความสิ้นหวังและท้อแท้ของผมเริ่มไหลรินลงมาช้าๆจนดวงตาพล่าเลือน

                 อากาศที่แสนหนาวเย็นยิ่งทำให้ผมรู้สึกปวดที่ต้นขาตุบๆราวกับถูกค้อนทุบ สองมือของผมกอดกระชับร่างของน่านฟ้าเอาไว้แน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นในตึกเก่าๆแห่งนี้

ฉันรู้ว่านายหลบอยู่ในนี้ ออกมาซะอาอิ!!”

                เสียงเรียบๆแสนเย็นชาที่ผมคุ้นเคยตะโกนก้องจนผมสะดุ้งโหยงภาพความโหดร้ายต่างๆที่ผมเคยเผชิญอีกทั้งภาพการทารุณกรรมที่เขายัดเยียดให้จนกลายเป็นฝันร้ายต่างก็ลอยเข้ามาในหัวผม จนอยากกรีดร้องดังๆด้วยความหวาดกลัว เขากลับมาทำไมเขากลับมาทำไม!!

ไม่ออกงั้นเหรอ อยากให้ฉันฆ่าไอ้เจ้าของร้านนี่มากใช่ไหม!”

ว่าไงนะ!!

เอาตัวมันออกมา!!”

ปล่อยนะ! พวกแกจะทำอะไรฉัน!!”

!!! พี่ชิมาเอะ เสียงของพี่เขานี่

ถ้านายไม่ยอมออกมา มันและคนในร้านฉันจะฆ่าทิ้งซะ!”

                 คุณคาร์ลเตอร์พูดเสียงเหี้ยม กดดันจนผมหายใจไม่ออก ทำไมนะ ทำไมผมต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ด้วย

ปัง!!!

โอ๊ย!”

                “คุณชิมาเอะ!”ผมอุทานเบาๆอย่างตกใจ เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดพร้อมกับเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของพี่ชิมาเอะ ผมแทบจะถลาออกไปห้ามหากไม่ติดว่าผมมีลูกอยู่ในอก!

                ผมไม่สามารถทิ้งเขาไปได้!

                …หรือผมต้องตายจริงๆ

นางิสะ!”เสียงตะโกนทำให้ผมหลุดจากภวังค์ที่คิดอยู่ไปเอาตัวคนในร้านออกมาให้หมดแล้วฆ่าทิ้งซะ!”

ครับ!!”

                 “ไม่!! อย่านะ!!”ผมร้องออกมาสุดเสียงและกำลังจะก้าวออกไป แต่มือเล็กๆก็คว้าหมับเข้าที่ชายเสื้อทำให้ผมชะงักและหันกลับไปมองด้วยความสิ้นหวัง

หลบอยู่ตรงนี้ก่อนนะครับผมลูบศีรษะเล็กอย่างปลุกปลอบ

หม่าม๊า…”

เดี๋ยวหม่าม๊ามารับ

                ผมไม่อยากบอกลาลูกเพราะกลัวว่าจะเป็นลางไม่ดี ร่างเล็กไม่แม้แต่จะหันกลับไปเพราะกลัวว่าจะร้องไห้ออกมา ดวงตากลมๆที่ผมแสนรัก พวงแก้มนิ่มๆสีชมพู ริมฝีปากสีแดงและเนื้อตัวอุ่นๆหอมๆผมกวาดตามองดูลูกสุดที่รักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะคว้าตัวแกมากอดแน่นอย่างตัดใจไม่ลง ก่อนจะเดินกระเผลกๆออกไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงแสนโหดร้ายที่รอผมอยู่

ตึกตึกตึก

ออกมาได้ซะทีนะอาอิ

                ร่างของผมสะท้านเยือกไปทั้งร่างราวกับถูกน้ำที่เย็นจัดสาดใส่จนเปียกปอนกลางหิมะน้ำแข็ง ผมพยุงร่างของตัวเองให้ยืนนิ่งเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตาสีเทาแสนโหดร้ายอย่างหวาดกลัวและเจ็บปวด เขายังเหมือนเดิมทุกประการ ทั้งใบหน้าแสนหล่อเหลาและร่างกายสูงใหญ่เกินใครๆรวมทั้งแววตาเย็นชาสีเทานั่นก็ด้วย

เขายังเหมือนเดิม

                ผมมองไปยังข้างหลังเขาก็ยังมีบรรดา 5 คนสนิทของเขาเหมือนเดิม ทั้งคุณนางิสะ โยฮัน เฮนนิส เอเดรียน อัลลาส และก็ร่างของพี่ชิมาเอะที่นอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้าของคุณคาร์ลเตอร์ น้ำตาของผมค่อยๆไหลลงมากับสิ่งที่เห็นพี่ชายที่แสนดีของผมที่คนยิงยังยืนนิ่งอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆคนป่าเถื่อน

ทำไมถึงออกมาคนเดียว

“!!!...อ อะไรผมถามเสียงสั่นอย่างตกใจพลางก้มหน้านิ่งเมื่อเขาพูดราวกับรู้ว่าตอนที่วิ่งหนีผมอุ้มใครเอาไว้กับอก ร่างสูงเดินมาหาผมช้าๆก่อนจะคว้าแขนผมไปบีบจนชาเหน็บ!

ฉันถามว่าทำไมถึงออกมาคนเดียว!”

ผ ผมมาคนเดียว…”

โกหก!!”

พลั่ก!!!

อึ่กเขาผลักผมอย่างแรงจนศีรษะและแผ่นหลังของผมกระแทกกำแพงดังพลั่ก ร่างกายที่ปวดร้าวอยู่แล้วของผมไถลลงทรุดกับพื้นช้าๆ

ออกมา!!”เขาตะโกน

อย่านะ อย่าออกมานะน่านฟ้า

สั่งให้มันออกมา! ชู้หรืออะไรก็ตามที่มันมากับนายสั่งให้มันออกมา!!”

                ผมปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไรจนอีกฝ่ายเริ่มโมโห ดวงตาที่ปกติคมกริบและดูโหดร้ายอยู่แล้วยิ่งทวีความน่ากลัวมากไปอีกเป็นสองเท่าจนผมสะอื้นออกมาเสียงดังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ปืนสีดำในมือเขาถูกปลดล็อค

และจ่อมาที่ผม

บอกให้มันออกมา!”

ผมส่ายหน้าช้าๆ ผมไม่ยอม ผมไม่อยากให้ลูกของผมต้องตาย

ปัง!

โอ๊ย!”ผมร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มือขวากุมต้นแขนซ้ายแน่นแล้วงอตัวลงกับพื้นเย็นๆที่แสนสกปรก น้ำตาของผมไหลพรากเจ็บร้าวไปทุกสัดส่วนของร่างกายจนอยากจะตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ผมกรอกตามองเขาอย่างโกรธแค้นและเกลียดชัง ผมไม่เคยโกรธและเกลียดใครเท่าเขามาก่อนเลยจริงๆ

ปืนถูกจ่อลงที่กลางหน้าผากผม

งั้นก็ตายกับมันที่นี่แหละ!!!”

ผมหลับตาลง

ลาก่อนลูกแม่ลูกรักของแม่

หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้คนเลว!!!”

พลั่ก!!! ปัง!!!

เฮือก! ผมลืมตาพรึ่บอย่างกใจเมื่อไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย!!

อย่าทำอะไรหม่าม๊านะ!!!!”

                ปึก! เสียงกรีดร้องอย่างโกรธเกรี้ยวดังมาจากทางเดินมืดๆด้านหนึ่ง ทุกคนหันขวับไปมองรวมทั้งผมที่เบิกตากว้างอย่างหวาดกลัวและตกใจสุดขีด

น่านฟ้า!!!!!!

                มือเล็กถือก้อนหินก้อนใหญ่เอาไว้ในมือและข้างๆเท้าของคาร์ลเตอร์ก็มีก้อนหินก้อนใหญ่อีกก้อนเช่นกัน นี่เขาขว้างมันมาเหรอกระสุนถึงเปลี่ยนวิถี!!

ใคร!!!”

                คุณคาร์ลเตอร์ตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธจัดและแค้นเคือง ปืนสีดำในมือของเขายกขึ้นจ่อไปยังร่างของลูกผม!!

แล้วคุณล่ะจะทำอะไร!!!”

เด็กชายตะคอกกลับมาด้วยเสียงที่ดังสุดตัว ดวงตาที่ผมซึ่งมองเห็นเพียงคนเดียวเพราะอยู่ในจุดที่มองเห็นวาววับจ้องเขากลับอย่างไม่กลัวเกรง

ผมไม่เคยเห็นลูกของผมโกรธจัดแบบนี้มาก่อน

                ดวงตาสีเทาที่โตขึ้นคงจะคมกริบไม่แพ้ใครแวววาวไปด้วยความโกรธเคือง เรียบนิ่งและแฝงไปด้วยกลิ่นไออันตรายแปลกๆ ร่างเล็กๆยืนนิ่งด้วยใบหน้าสงบจ้องมองสู้ตากับร่างที่สูงกว่าอย่างคนมีอำนาจ

และทุกคนก็รู้จึงไม่มีใครขยับตัว

ปล่อยแม่ของฉันเดี๋ยวนี้!!”

น่านฟ้า!!”

ฟิ้ว! เขาขว้างก้อนหินในมือใส่คาร์ลเตอร์ไม่หยุดจนร่างสูงปลดสลักปืน!

อย่าทำอะไรลูกผม!!”

                ผมกัดฟันแน่นฝืนตัวพุ่งเข้าไปกอดรัดร่างของเขาเอาไว้อย่างหวงแหนทั้งที่สติของผมจวนจะหมดลงเต็มที ผมเอาตัวบังร่างของแกไว้ไม่ให้ใครก็ตามคิดทำร้าย เบื้องหลังของผมเป็นกำแพง เราสองคนหมดทางที่จะหนีเสียแล้ว มันไม่มีทางออกอะไรเลย

หม่าม๊า เลือด!!”

น่านลูกแม่…”

ไอ้เด็กนี่เป็นใคร!!”

                 คุณคาร์ลเตอร์ตะคอกใส่ผมอย่างเกรี้ยวกราด ร่างสูงตรงดิ่งเข้ามากระชากไหล่ผมให้แยกออกจากน่านฟ้าแม้จะโดนร่างเล็กๆของลูกชายผมอาละวาดเตะถีบใส่ก็ตาม และในที่สุดเขาก็หมดความอดทน

นางิสะมาเอามันออกปะ...!!!!”

                ทุกสรรพสิ่งเงียบลงทันตาเมื่อแสงจันทร์สีเหลืองอ่อนในคืนเดือนมืดสาดส่องเข้ามาในตึกเก่าๆจนสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณภายใน ร่างทุกร่างถูกตรึงให้อยู่กับที่ราวกับต้องมนต์

กริ๊ก

                ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าสร้างความน่าตกตะลึงให้กับทุกคนยิ่งนัก ร่างของเด็กชายตัวเล็กๆที่ไม่น่าจะมีพิษภัยอะไรกับใครถือปืน

และยิ่งไปกว่านั้นดวงตาที่คิดว่าเป็นสีดำสนิทก็กลายเป็นสีเทาเหมือนกับ!!

นายท่าน!...ดวงตา…”

ถอยออกไป

                เสียงเล็กสั่งอย่างวางอำนาจจนผมนึกทึ่ง โอเคครับว่าผมรู้ว่าลูกชายคนนี้ของผมไม่ธรรมดาเพราะสายเลือดครึ่งหนึ่งที่ได้มากับการเลี้ยงดู(ยัดเยียด)แบบแปลกๆของคุณไมนอส แต่ไอ้การที่ถือปืนใหญ่กว่าตัวเนี่ยมันหมายความว่าไง! ใครเป็นคนสอน! คุณไมนอสใช่ไหม!!

มีสิทธิอะไรถึงมาสั่งฉัน

สิทธิที่เป็นมนุษย์ไง คุณไม่มีสิทธิทำกับเราแบบนี้นะ

แก่แดดจริง

หึ! ท่าทางน่ากลัวมากเลยนะเด็กน้อยคุณคาร์ลเตอร์ยกยิ้มตรงมุมปากก่อนจะก้าวเดินช้าๆไปที่ร่างของลูกชายผมน่านฟ้าพยุงอาวุธปืนที่แสนหนักอึ้งกว่าตัวเองขึ้นจนมือสั่นระริกแล้วลั่นไกแบบไม่ลังเล!

แต่ทว่า

กริ๊ก!

“!!!”

ลืมบอกไปที่อยู่ในมือน่ะ

“…”

กระสุนมันหมด

“!!”มุมปากหยักลึกแสยะยิ้มขึ้นอย่างร้ายกาจทำให้ผมตกใจ และในพริบตาเดียวร่างสูงแกร่งก็กระชากร่างกายของสิงโตตัวน้อยที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดแม้จะมือเล็กทุบตีหนักขนาดไหนก็ตามได้อย่างง่ายดาย

จัดการให้เรียบร้อย

ปล่อยนะ!ปล่อยเซ่

                คุณคาร์ลเตอร์ส่งร่างของน่านฟ้าให้คุณนางิสะอุ้มก่อนจะพยักหน้าให้กันเป็นเชิงรับรู้ เขาพาตัวลูกผมออกไปก่อนมือหนาจะกระชากร่างของผมที่แทบประคองสติไม่อยู่ให้ลุกตาม

 

 

 

ตุบ!

                ร่างกายของผมถูกโยนลงสู่เตียงกว้างด้วยแรงที่ไม่เบานักจนต้องงอตัวเข้าหากันด้วยความเจ็บช้ำ ใบหน้าของผมซีดเซียวและอยากหลับเต็มที

สี่ปีมานี้นายไปมีลูกกับใคร

“…”

                ผมกระถดร่างหนีร่างกายสูงใหญ่ที่กำลังคุกคามผมอย่างมาดร้าย เขายืนนิ่งที่ปลายเตียงสองมือล้วงกระเป๋าท่าทางเหมือนจะกระโจนลงมาทุกเมื่อ

ฉันถามว่าไปมีลูกกับใครมา!!”

                เสียงตวาดดูเข้มขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์และทันใดนั้น มือหนาก็กระชากข้อเท้าผมให้ไหลลงมาแล้วกระโดดขึ้นคล่อมผมอย่างรวดเร็ว!

ปล่อยผมนะ!!!”

ฉันถามก็ตอบมา! นายมีลูกกับใคร มีกับไอ้ผู้ชายหน้าไหนหรือมันเยอะจนคำนวณไม่ถูก!!!”

ไม่ใช่นะ!”ผมตะคอกใส่อย่างหมดความอดทนเขาเป็นลูกผม!”

เฮอะ ปากแก่งขึ้นเยอะเลยนี่

ฮึก อย่ามายุ่งกับผม อุ๊บ!”

                ผมดิ้นหนีขลุกขลักไปมาอย่างหวาดกลัวกับการกระทำของเขาที่เริ่มรุกรานร่างกายของผมอย่างรุนแรง โดยไม่สนว่าผมจะเจ็บหนักขนาดไหน ริมฝีปากร้อนจัดกดกระแทกลงลงมาเคล้นคลึงไปตามอารมณ์โกรธที่ประทุขึ้นจนผมเจ็บแสบไปหมดทั้งโพลงปาก

หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณคาร์ลเตอร์!”

แคว่ก!

                 เขาฉีกทึ้งเสื้อผ้าของผมอย่างรุนแรงจนเนื้อผ้าบางส่วนบาดผิวผมจนเจ็บแสบ ผมกรีดร้องออกมาดังลั่นเมื่อเนื้อผ้าตรงบริเวณจุดที่ถูกยิงของผมถูกกระชากออกจนกระทบกับบาดแผลเข้า และเนื้อบางส่วนที่แห้งติดกับเสื้อผ้าก็หลุดออกไปเลือดสดๆไหลลงมาอีกครั้ง!

                แม้อากาศที่แสนหนาวเย็นจะช่วยทำให้ความเจ็บปวดของผมกลายเป็นความชาแต่อาการร้าวกระดูกและปวดตุบๆภายในมันก็ยังอยู่!!

ฮือๆๆ

ฉันจะทำให้นายง้างปากออกมาเอง

_______CUT________

บอกก่อนว่าใคร

ผมมีลูกกับคนที่ทำพ่อเจ็บ…”

“…”

ผมสู้เขาไม่ได้…”

“…”

เขาข่มขืนผมฮะ…”

“…ใคร

คุณคาร์ลเตอร์…”

“!!!!”

.........................................

แก้คำผิดเฉยๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 773 ครั้ง

3,811 ความคิดเห็น

  1. #3776 Plengestr Holic (@plengestr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:13
    พระเอกฉลาดมาก ยกเว้นตอนถามเรื่องลูก โอ้ยยย วงวาร
    #3776
    0
  2. วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:24
    ขุ่นพระ! ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าคุณไมนอสสอนอะไรน้องน่าน 5555
    #3775
    0
  3. #3731 BabyyBaek (@faiineryx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:17
    ลูกได้พ่อมาเยอะมาก ขุ่นพระะ
    #3731
    0
  4. #3715 BewtyKAWAI (@BewtyKAWAI) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:41

    แทบกราบท่านไมนอส สอนเด็กให้ถือปืน เหมือนพ่อเราเลยอะ
    #3715
    0
  5. #3703 Parichat881 (@Parichat881) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 12:44
    ต้องขอบคุณคนที่สอนน้องน่านให้จับปืน มันกร้าวใจสุดๆ!!
    #3703
    0
  6. #3674 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 01:46
    อ๊ากกกกกกกกโอ้ยยยยหน่วง-
    #3674
    0
  7. #3661 jozzy (@jozzy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 14:23
    ได้พ่อมาเต็มๆเลยลูก
    #3661
    0
  8. #3651 y_not (@y_not) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 08:39
    อ่าน3รอบละชอบ หน่วง แบบสุดๆ
    #3651
    0
  9. #3622 fairy (@game_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 05:28
    ตั้งแต่อ่านมายังหยุดร้องไม่ได้เลยเนี้ยยยยย
    #3622
    0
  10. #3621 fairy (@game_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 05:25
    ฮือออออ น่านฟ้าาาาา
    #3621
    0
  11. #3531 ang_9potion (@ang_9potion) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 14:28
    ไรท์ซาดิสม์มากค่ะ... ส่วนคนอ่านก็เป็นมาโซ5555
    #3531
    0
  12. #3490 silensehun (@silensehun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 10:51
    สรุปอาอิโดนยิงปะวะ ทำไมอ่านตอนแรกแล้วนึกว่าโดนยิงขากับแขน งง5555
    #3490
    0
  13. #3392 manudgift (@manudgift) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:17
    อาอิไม่ได้โดนยิงอยู่หรอ หรือนี่อ่านผิด อ่านใหม่แปป
    #3392
    0
  14. #3367 Ohsem (@hztao68) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 00:34
    ขอ How to อ่านอย่างไรให้น้ำตาไม่ไหล
    โอ้ยย ฟิคอะไรหน่วงชิบหายเลย
    ไม่ไหวแล้ววววววว ฮรือออออออ
    อิพี่พระเอกรุนแรงมากอ่ะ อ่านไปมือสั่นไป
    สงสารอาอิมาก สงสารน่านฟ้ามาก
    พ่อบ้าอะไรวะจำลูกไม่ได้ หรือจำได้แต่ทำเก๊ก
    โอ๊ยยยย อิพระเอก ชั้ลล่ะอยากถีบยอดหน้าแกจริงๆ
    นี่อินมาก ชักปืนยิงแม่ง
    #3367
    0
  15. #3327 Shawty_GG (@kaboom001) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 01:41
    ศึกสายเลือด
    #3327
    0
  16. #3277 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:41
    น่านเก่งมากเลยลูกกก
    #3277
    0
  17. #3074 MaMa_Meaw (@nattiya-hoysang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 03:41
    คุนคาร์ต้องการไรจากอาอิ ตอบดิ๊ -บ้าะอ๊ย
    #3074
    0
  18. #3044 BABOLONA (@babolona1997) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 19:31
    น่านฟ้า หลานเก่งมากเลยลูกกกกก~~. ต้องช่วยแม่ไว้น่ะลูกน่ะ #ทีมน่านฟ้าโว้ยยยยยย
    #3044
    0
  19. #2959 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 12:31
    คาร์ลเตอร์ร้ายมากอ่ะ ใช้วิธีนี้บีบเอาคำตอบเลย แล้วจะทำไรน่านฟ้าไหมอ่ะ
    #2959
    0
  20. #2398 inney (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 00:53
    บอกเค้าไปแล้วววว
    #2398
    0
  21. #2389 Lili405 (@cdme) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 12:45
    เกลียดอิคุณคาร์ลเต้ออออออ
    #2389
    0
  22. #2379 k_l LZG (@kualove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 13:45
    อินน
    #2379
    0
  23. #2368 June-2533 (@June-2533) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 14:36
    โซโระ(?) หึหึ น่ากลัวอะคึคึ
    #2368
    0
  24. #2044 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 03:41
    น่านฟ้าน่าร้ากกกก โทระตลกดีอ่ะ ใช่ๆๆว่าพระเอกเยอะๆเลยนะ หมั่นไสจริงๆเลย ไม่ต้องมาดีเลยนะเฟ้ยย อัลลาส เฮนนิส ไม่ต้องมาทำดี ฉันไม่ชอบพวกเธอย้ะ
    #2044
    0
  25. #1990 Kasaku (@koufuku61) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 16:13
    อั๊ยย่ะๆๆๆๆ กลับมาแฟ้วววว อาอิต้องทามจาย
    #1990
    0