คัดลอกลิงก์เเล้ว

Flower Gel

โดย Fuulguul

วรรณกรรมโดยย่อ(..ที่หามีฉบับเต็มไม่)แห่งหอสมุดอาลาเคิล แต่งโดย Fg. ว่าด้วยเรื่องดอกไม้วิเศษที่ปีศาจหรือใครๆต่างต้องการ แต่ก็ไม่อาจจะได้มาด้วยตัวเองเพราะมีบางสิ่งที่พวกเค้าขาดไป

ยอดวิวรวม

11

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


11

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 เม.ย. 62 / 15:24 น.
นิยาย Flower Gel Flower Gel | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ในที่สุดก็ได้ออกงานออริจินเป็นของตัวเองสักที เย้ หมายถึงงานที่นำมาเผยแพร่ได้แล้วน่ะนะ(นอกนั้นไม่เสร็จ ฮา)

(พักจากการแต่งฟิค)

เสริมบรรทัดแรกของการเกริ่น หอสมุดอาลาเคิลไม่มีอยู่จริงค่ะ เป็นสถานที่ที่ฟูลสร้างขึ้นมาเพื่อโปรเจคหนึ่งเท่านั้น

เอาจริงๆแล้วมันคงมีอีกหลายเรื่องที่คล้ายกัน(ไม่แน่ใจเพราะไม่เคยอ่าน) พวกดอกไม้เยียวยาอะไรทำนองนี้..แต่ไม่ใช่ดอกเกลในเรื่องนี้แน่(มันจะบังเอิญเหมือนกันแม้แต่ชื่อได้เลยหรอ?)

 

*ย้ำ ลิขสิทธิ์เป็นของ ฟูลกูล ห้ามลอกเลียนแบบโดยไม่ได้รับการอนุญาต รวมทั้งการถ่ายทอดต่อในรูปแบบอิเล็กทอนิกส์ยกเว้นเพื่อประชาสัมพันธ์

เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 เม.ย. 62 / 15:24



ดอกเกล

 

ดอกไม้..สิ่งเปราะบางที่สวยงาม แต่บางทีนั้นก็มีพลังมหาศาลจนสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งและกระหายอำนาจต่างต้องการมัน ทว่า นั่นก็เป็นแค่ตำนานไร้ที่มาจนเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล่า..ไม่มีใครพบดอกไม้ดอกนั้นมานานแสนนาน

 

แล้วคุณนิยามคำว่าปีศาจไว้เยี่ยงไร?

แน่นอนว่าความคิดแรกย่อมไม่พ้นตัวแทนของความชั่วร้าย ใช่..มันเป็นความจริงที่มีอิทธิพลเป็นส่วนใหญ่ และปีศาจก็ต้องการในสิ่งที่ปีศาจควรต้องการราวกับว่ามันเป็นสัจธรรมของโลก อำนาจ ความเป็นใหญ่ ความแข็งแกร่งหรือสิ่งที่จะทำให้ตนเหนือกว่าใครๆนั่นคือสิ่งที่ปีศาจต้องการ ไม่พ้นแม้แต่ปีศาจตนหนึ่งที่มีส่วนเล็กน้อยในการกระทำที่กำลังโลเล

ปีศาจตนนี้เป็นปีศาจอย่างแท้จริงตามที่เขาเข้าใจในนิยามของตน โหดเหี้ยม อำหิต ชั่วร้ายจนแม้แต่กายรูปงามของตนก็ไม่อาจจะบิดเบือนสิ่งเหล่านี้ให้ลดลงได้ ทุกสิ่งรอบข้างต่างรับรู้ดี แต่ในระยะหลายปีมานี้ก็ทำให้เขากังขาในการกระทำของตัวเอง เขาที่ไร้ปราณีกับทุกสิ่งเพื่อไม่ให้มันขัดแย้งต่อตัวตนที่เขานิยามกลับยังไว้ชีวิตเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เขาถามกับตัวเองที่ต่อให้ได้คำตอบมาแต่ก็ไม่อาจจะลงมือขั้นเด็ดขาดได้ เขาปล่อยให้เด็กคนนี้ถูกปีศาจตนอื่นใต้อาณัติทำร้ายจนสาหัสที่ถึงเขาจะเห็นก็เฉยชา หรือบางทีก็เป็นเขาเองที่ทำร้ายจนสามารถฆ่าให้ตายได้เลย

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ทำ..

เขาสงสัยตัวเองและสงสัยในตัวของเด็กคนนี้ว่าใยจึงไม่รีบหนีหัวซุกหันซุนไปเสียที ต่อให้เขาจะเป็นคนทำลายหมู่บ้านถิ่นกำเนิดของเด็กคนนี้ไป แต่การจะออกไปเร่ร่อนที่อื่นมันก็ดีกว่าการทนอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ?

อีกฝ่ายตัวเล็กมากๆและไม่ได้โดนจับกุมกักขัง ปีศาจตนอื่นก็เริ่มหมดความสนใจแล้ว เมินเฉยไม่ต่างจากอีกฝ่ายเป็นนกที่โบยบินหรืออยู่พักที่พื้นได้อย่างอิสระ..ตอนนี้ยังไงเสียก็หนีไปได้แน่นอน จะเดินออกไปเฉยๆก็ย่อมได้

แต่ก็ไม่ไป..

 

ปีศาจที่เป็นนายของปีศาจก็ได้แต่พยายามหาเหตุผลที่เด็กผู้หญิงคนนี้ยังอยู่..เด็กคนนี้ไม่มีที่นอนเป็นหลักแหล่งเพราะพวกเขาไม่ได้ให้ เธอจะนอนทุกที่-ที่ใดที่หนึ่งที่คืนนั้นเห็นว่าปลอดภัยและไม่เกะกะ อาจจะเป็นหลังพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง ส่วนเรื่องอาหารนั้นลืมไปเสียเถิด แค่ที่นอนพวกเขายังไม่สนใจจะให้นับประสาอะไรกับอาหารที่ต่อให้จะมีบางสิ่งที่ทานเหมือนกันมันก็ไม่ได้มีส่วนของเธออยู่ดี และพวกเขาหามีความสนใจว่าเธอจะหายังไงไม่

ถึงอย่างนั้นก็มั่นใจว่าเด็กคนนี้ไม่เคยออกไปนอกอาณาเขตของเขาเลยตั้งแต่เข้ามาครั้งแรก..

 

ปัจจุบันหากเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นอยู่ในระยะสายตามันก็ไม่เป็นที่น่าแปลกอะไร แต่ก็ไม่ได้สนใจเช่นเดิม

 

จะผ่านไปสักกี่ปี เด็กผู้หญิงก็ยังคงเป็นเด็กผู้หญิง แค่สูงขึ้นเล็กน้อยและผมยาวขึ้น หน้าตาก็ยังขี้ริ้วขี้เหล่เหมือนเดิม ทั้งมอมแม่นและมีแต่แผล ผอมอมโรคหรือไม่ก็ไม่อาจจะสมบูรณ์ได้อีกมานานแล้วก็ไม่ใคร่จะรู้

ลืมทั้งอายุและการเขียนชื่อของตัวเอง..ไม่ต้องมาถามข้า ข้าไม่สนใจจะจำให้

 

เด็กสาวไร้ที่ไปและหมดปณิธานแห่งชีวิต ไร้เป้าหมายและแทบไร้ตัวตน เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะฉลาดและเก่งจนสามารถเอาตัวรอดเมื่อออกสู่โลกภายนอก เธอเข้าใจสัจธรรมของมนุษย์ยามนี้ดีว่าจะเห็นแก่ตัวแค่ไหน หรือต่อให้มีส่วนน้อยที่ตรงข้ามก็ใช่ว่าเธอจะได้เจอ แต่แค่เหตุผลแรกๆที่กล่าวไปมันก็เพียงพอที่จะให้เธออยู่ที่เดิมอย่างไร้ความหมายของการมีชีวิตอยู่แล้ว..ใช่ เธอสามารถยอมรับความตายที่ปีศาจรอบข้างให้เธอได้

จริงๆแล้วปณิธานของเธอก็คงเป็นการถูกสังหารเพียงแค่นั้น..และเธอก็ขลาดเกินไปที่จะจบชีวิตด้วยตัวเอง

แต่อีกความรู้สึกหนึ่งเธอก็ผูกมัดไว้กับปีศาจผู้อยู่จุดสูงสุดแห่งอาณาเขตนี้ เป็นตัวตนที่ไม่ต่างจากที่ยึดเหนียวใจ แม้จะเป็นสิ่งที่นิยามถึงปีศาจแต่ก็รู้สึกความสบายใจเพราะคุ้นเคย..แล้วเธอจะไปที่อื่นทำไมกัน ในเมื่อตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว

 

ปีศาจผู้เป็นนายเริ่มเข้าใจการมีอยู่ของเด็กผู้หญิง เธอก็แค่หมดอาลัยตายอยากและเหนื่อยล้าเกินที่จะสนใจชีวิตหรือสิ่งอื่นๆ ราวกับแค่อยู่ไปจนกว่าจะมีใครมาตัดลมหายใจของตน..แค่อยู่ไป แค่นั้น

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์นั้นต่ำต้อย แต่บางครั้งก็ยากเกินไปที่จะเข้าใจ มังกรปีศาจเฒ่าเคยบอกกับเขาว่ามนุษย์มีพลังบางอย่างในจิตใจ มันแปรเปลี่ยนไปตามสภาพแวดล้อมแล้วจึงกล่อมความคิดให้ทำตาม บางครั้งมนุษย์คนหนึ่งก็สามารถเป็นได้ยิ่งกว่าปีศาจ และบางครั้งมนุษย์ก็สามารถทำบางอย่างที่ปีศาจนั้นเกินเอื้อมถึง

ผู้เป็นนายปีศาจคิดว่าเรื่องนี้มันไร้แก่นสารไม่ควรค่าให้สนใจ แต่บางอย่างเขาก็คิดจะรับฟังไว้ ยังไงซะมังกรปีศาจเฒ่าผู้นี้ก็ไม่เข้าข้างใครและรอบรู้ อีกทั้งแนะสิ่งที่เขาต้องการ ต่อให้จะแนะให้กับผู้อื่นหากใคร่รู้อย่างเดียวกับเขา-เขาก็ไม่ใส่ใจ ยังไงเสียเขาก็ได้ในสิ่งที่อีกฝ่ายแนะมาแล้ว..สิ่งที่จะทำให้เขามีอำนาจขึ้น

 

ถุงเมล็ดพันธ์..ภายในถุงที่ปีศาจผู้เป็นนายถือครองอยู่คือเมล็ดพันธ์ธรรมดาหากมองจากภายนอก แต่แท้จริงแล้วมันเป็นเมล็ดพันธ์จากหุบเขาสูงเหนือเมฆที่ว่ากันว่าตัวเมล็ดคือสะเก็ดจากรัศมีพลังของพระเจ้าที่ตกผนึกก่อนล่วงหล่นสู่พื้นดิน ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้เติบโตเพราะขาดปัจจัยที่จะทำให้มันโตได้ จึงเป็นได้แค่เมล็ดที่จะไม่มีวันถูกดินกลบ

เมล็ดนี้เป็นดั่งตำนานที่ไม่ได้รับการยืนยันมานานแล้วว่าเคยเป็นความจริง..สิ่งที่ปีศาจผู้เป็นนายถือครองอยู่นี้คือเมล็ดที่จะก่อให้เกิดดอกเกลขึ้น..ดอกเกลที่หากมันเติบโตก็ไม่ต่างจากสิ่งที่ช่วยรักษาชีวิตของผู้ถือครอง มันสามารถเยียวยาผู้นั้นแค่ได้อยู่ใกล้ๆ หรือแม้แต่ยืดเวลาชีวิตออกไปอีกปีต่อปีราวกับให้เป็นอมตะตราบที่ยังถือครองมันอยู่..

มีหลายสิ่งมีชีวิตที่รู้เกี่ยวกับมันและถือครองเมล็ด ทว่ากลับไม่เคยปลูกมันได้เลยต่อให้มีทุกสิ่งพร้อม..ทุกสิ่งที่พวกเค้ารู้ ไม่ว่าจะเป็นภาชนะที่ทำจากออบซิเดียน ดินปุ๋ยจากผงเขาพญากวางขาวและยูนิคอร์น ต่อให้จะสามารถใช้น้ำปกติได้ และลองใช้น้ำวิเศษต่างๆก็ไม่อาจจะทำให้เมล็ดแตกหน่อได้เลย..ทำไม?

 

ปีศาจผู้เป็นนายก็พบเจออุปสรรคนี้ เขาลองปลูกหลายๆวิธีแต่ก็ไม่อาจจะทำให้ได้ความคืบหน้าเลย และมั่นใจว่าไม่ใช่จากระยะเวลา..ไม่ ดอกเกลในตำนานดอกแรกๆสามารถเติบโตและบานได้ในไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ

มีกระถางออบซิเดียนหลายใบตั้งอยู่บนโต๊ะตามจำนวนการทดลองปลูกต่างๆของเขา แต่ไม่ได้ผลสักกระถาง แต่ละเมล็ดที่อยู่ในนั้นก็ยังคงเป็นแค่เมล็ดให้ดินปุ๋ยฝังอย่างไร้ประโยชน์

เขารู้ว่ามังกรปีศาจเฒ่ามีสิ่งที่ไม่ได้บอกเขาอีก และนั่นคือวิธีที่จะทำให้เขาได้รับความสำเร็จ ทว่าอีกฝ่ายกลับสื่อตรงๆว่าตนจะไม่บอกแน่นอน ไม่ว่ากับใคร แต่หากมองเห็นเค้าลางของวิธีที่ถูกต้องก็สามารถมายืนยันได้

ไม่ได้บอกอะไรมากกว่านั้น จะมีก็แค่เอ่ยล่วงหน้าว่าหากดอกเกลสามารถออกดอกได้ มันก็ไม่ต่างจากดาบสองคม

 

ปีศาจผู้เป็นนายถอนหายใจหลายครั้งกับการกระทำที่ไม่สำแดงผลเสียทีนี้..แม้จะมีอีกหลายอย่างควรให้คาดหวังสู่การอยู่จุดสูงสุดของอำนาจ แต่ดอกเกลกลับเป็นอีกหนึ่งวิธีที่แน่นอนอย่างมั่นใจ และเป็นวิธีที่เขาฝังใจมากที่สุด

ใครอื่นก็คงไม่รู้ว่าเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ที่อยู่กับการฟังตำนานนี้มาตั้งแต่เยาว์ไม่ต่างจากฟังนิทานก่อนนอน..และมันคงเป็นนิทานที่เขาชอบที่สุด..แต่นิทานก็ยังคงเป็นนิทาน มันไม่ได้บอกเล่าทั้งหมดรวมถึงตอนสุดท้ายจริงๆ

 

กระถางออบซิเดียนหลายใบถูกเทสิ่งที่อยู่ในนั้นทิ้งไปบนพื้นกระเบื้อง ตัวกระถางก็กลิ้งไปมาก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใดที่หนึ่งของห้อง และมีสภาพเช่นนั้นจนกว่าจะมีใครมาเก็บกวาดมัน..ปีศาจผู้เป็นนายกำลังอารมณ์ไม่ดีผสมเหนื่อยใจ ต่อให้ดอกเกลจะเป็นสิ่งล้ำค่า แต่หากไม่สามารถทำให้เมล็ดงอกงามเป็นมันได้ล่ะก็ เมล็ดนั้นมันก็ไร้ค่าอยู่ดี

ใช่ ตอนนี้ทุกกระถางไร้ค่าจนเขาไม่อยากจะใส่ใจมัน โดยมีอยู่หนึ่งกระถางที่เขามอบให้กับเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยความที่เจ้ากระถางนั่นเป็นกระถางที่เขาลองไปปลูกข้างนอกเพื่อทดลองทางสภาพแวดล้อมที่ท้ายสุดก็ไร้ผลเช่นกัน และเมื่อไปหยิบกลับมาก็บังเอิญเดินผ่านเธอพอดีจึงให้แบบส่งๆไม่ได้คิดอะไร

ซึ่งดูเหมือนเธอจะดีใจเสียด้วย นั่นยิ่งเพิ่มความหงุดหงิดให้เขายิ่งขึ้นไปอีกด้วยความที่นิยามปีศาจของเขาไม่ควรจะทำดีหรือทำให้ใครมีความสุข แล้วนั่นก็ไม่ใช่รางวัลอะไรด้วย..แต่สุดท้ายในขณะนั้นก็หน่ายเกินจะทำหรือแก้ไขอะไร

 

เด็กสาวดีใจ แม้เธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในแก้วนี้เป็นอะไรกันแน่และเพราะเหตุใดถึงได้มา แต่ผงหยาบสีขาวเป็นประกายมันก็งดงามจนไม่ต้องกังขาถึงชื่อที่ต้องเรียก แค่เป็นสิ่งที่เธอจับต้องได้ แค่เธอได้รับบางสิ่งจากใครเธอก็มีความสุขอยู่แล้ว..เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครให้อะไรเธอเลย แม้แต่กับครอบครัว

นี่เป็นดั่งของขวัญชิ้นแรกของเธอ..จากผู้ที่เธอมีความรู้สึกให้มากที่สุด

เด็กสาวโอบอุ้มมันไว้ในมือ จ้องมองได้ไม่มีเบื่อและจมดิ่งอยู่กับมันจนน้ำตาหลั่งริน ไม่อาจจะหักห้ามความสุขนี้ได้และไม่อาจจะหักห้ามความเศร้าต่างๆในอดีตได้เช่นกัน แต่มันเป็นอดีตในตอนที่เธอยังอยู่ร่วมกับมนุษย์ไม่ใช่ปีศาจ

ความน้อยเนื้อต่ำใจและการถูกเมินถึงคุณค่าในตัวตนของเธอ มันเป็นการถูกทำร้ายทางจิตใจที่เจ็บปวดมากกว่าถูกทำร้ายทางกายเสียอีก แผลนั้นไม่เคยหาย แต่บัดนี้มันถูกเยียวยาแล้ว..แม้จะด้วยวิธีการคิดเอาเองเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม

เมื่อหยดน้ำตาเม็ดโตดั่งเกร็ดมณีหยดลงบนหน้าดินในกระถางแก้วที่มือโอบอุ้มอยู่ ไม่กี่อึดใจก็มีบางสิ่งผุดงอกขึ้นมา มันคือยอดหน่อเล็กๆสีขาวและเรืองแสงอ่อนๆ..เมล็ดแตกหน่อแล้ว

 

และปีศาจผู้เป็นนายก็มาเห็นพอดีด้วยใจที่ต้องการมาทวงคืนในคราแรก..

 

. . . . .

 

มนุษย์...

นั่นเป็นสิ่งที่ปีศาจผู้เป็นนายต้องยืนยันกับมังกรปีศาจเฒ่า ซึ่งมันถูกต้อง..มนุษย์มีพลังบางอย่างในจิตใจ ดอกเกลล้วนเกินจากน้ำตาของมนุษย์กับความรู้สึกหนึ่งในขณะนั้น บ้างก็จงใจหยอดน้ำตาลงไป บ้างก็แค่บังเอิญหลั่งรินตรงนั้น แต่ดอกเกลก็ไม่ได้มีไว้เพื่อมนุษย์ผู้นั้นที่ทำให้มันเติบโต ดอกเกลมีไว้เพื่อบุคคลที่มนุษย์ผู้นั้นกำลังคำนึงหายามน้ำตาหยดนั้นหลั่งรินจนมันแตกหน่อได้ต่างหาก ซึ่งสำหรับเด็กผู้หญิงคนนั้นก็คือปีศาจผู้เป็นนาย

..แต่จงอย่าลืม ว่ายังไงการมีอยู่ของดอกเกลก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึกและจิตใจของผู้ที่ทำให้มันเติบโต ต่อให้ดอกเกลบางดอกในอดีตจะยังคงอยู่ได้แม้มนุษย์ผู้ทำให้มันเติบโตจะสิ้นชีวิตไปแล้ว ทว่าบางครั้งดอกเกลก็สามารถเปลี่ยนไปเป็นสิ่งที่เลวร้ายหลังจากนั้นได้เช่นกัน ดั่งจิตใจของมนุษย์ที่บางคนก็ยิ่งกกว่าปีศาจนั่นแหละ..

 

ปีศาจผู้เป็นนายได้กระถางแรกที่เคยให้เด็กผู้หญิงไปคืนมาแล้ว แต่ก็ให้กระถางใหม่ไปเพียงแต่ไม่มีเมล็ดอยู่ในนั้น ต่อให้จะอยากให้เธอปลูกมันขึ้นอีกต้นก็ตาม ทว่าดอกเกลเป็นสิ่งที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถปลูกได้แค่หนึ่งเดียวเท่านั้น เปรียบเทียบดั่งใช้ดวงจิตในการปลูก และมนุษย์มีแค่ดวงจิตเดียว..แบกรับมากกว่านั้นไม่ได้

 

คืนต่อมาดอกเกลของเด็กผู้หญิงก็เติบโตเต็มที่ ก้านสีขาวยาวที่ไร้ใบโอนเอียงเล็กน้อยจากน้ำหนักของตัวดอกที่คล้ายบัวสีขาว แค่คล้าย..ทั้งหมดเป็นสีขาวและกำลังส่องแสงอ่อนๆ สว่างไม่มากแต่ก็เป็นจุดเด่นในห้องที่มืด

กระถางดอกเกลถูกวางบนถาดเงินและครอบด้วยโหลแก้วสูงกว่าตัวดอกประมาณหนึ่งอีกที เพียงแค่ได้อยู่ใกล้ก็คล้ายความเหนื่อยล้า และหากร้องคำกลอนของดอกเกลที่ประพันธ์โดยพระเจ้า ความสามารถของดอกเกลก็จะสำแดงผล มันจะรักษาเยียวยาแด่ผู้ที่ร้องกลอน..ไม่ต้องไรเราะก็ได้ ขอแค่เอ่ยมาตามนั้น

..ขอแค่ดอกเกลยังอยู่ดี

 

ดอกเกลนั้นหล่อหลอมด้วยจิตใจของผู้ปลูกจนมันแทบจะกลายเป็นสิ่งที่บ่งบอกจิตใจของเจ้าตัวในขณะนั้นไปโดยปริยาย ไม่ว่าจะรู้สึกสิ่งใดดอกเกลก็จะแสดงออกมา

 

สีของดอกไม้หมองลง..กำลังเศร้าอยู่หรือ?

ดอกไม้บานมากขึ้นจนกลีบนอกแทบจะม้วนกลับด้าน..มีอะไรให้ดีใจขนาดนั้น?

ดอกไม้ไร้แสง..เจ้ากำลังบาดเจ็บ?

ดอกไม้พลัดกลีบหนึ่งกลีบ.มีความสุขอยู่สินะ?

ดอกไม้เฉาลง..ข้าขอโทษ

 

ทุกความรู้สึกของเด็กผู้หญิงถูกบ่งบอกด้วยดอกเกลของเธอ แม้จะไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทางออกมา แต่ปีศาจผู้เป็นนายก็รับรู้ได้ ว่ากันตามจริงเขาต้องรีบกลับมาดูดอกเกลเลยด้วยซ้ำยามที่สงสัย และนอกจากจะรู้ความรู้สึกของเธอ เขายังรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองที่มีต่อเธอมันเปลี่ยนไป..มันเป็นอะไรที่หลุดพ้นนิยามปีศาจของตนไปแล้ว

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..

 

แม้ปีศาจผู้เป็นนายจะไม่ได้แสดงอะไรออกมาเช่นเดียวกับเด็กผู้หญิง ซึ่งทางเขาไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่เพราะรู้ความรู้สึกของเธอผ่านทางดอกเกล แต่ทางเธอนั่นแหละที่มีปัญหาเนื่องจากไม่อาจจะรับรู้อะไรทางเขาได้เลย

..ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ตนสัมผัสได้มันเป็นความจริงที่เห็นลางๆหรือแค่การคิดไปเอง

 

เรียกว่ากังขาก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก แต่มันก็ผสมความระแวงไม่ไว้ใจเนื่องจากแทบไม่รู้อะไรเลย และไร้ความมั่นใจในตัวเองจนไม่อยากจะรู้สึกดีอะไรมากเกินไปกับความรู้สึกที่สัมผัสได้..สุดท้ายมันอาจจะทำให้เจ็บปวดทีหลังเพราะไม่ใช่ความจริง

แน่นอนว่ายังไงทุกอย่างมันก็ส่งไปทีดอกเกล ต่อให้เธอจะไม่รู้ถึงตัวตนของมันก็ตาม

 

ปีศาจผู้เป็นนายพอจะรู้ความรู้สึกในใจนั้น และยอมรับว่าจิตใจของมนุษย์ช่างแปลกที่ทำให้ผลของมันออกมาเป็นอย่างนี้..อีกทั้งตัวเขาก็เปลี่ยนไป ซึ่งเขาก็ยอมรับอีก แต่ก็เพราะพยายามรักษาความเป็นตัวเองไว้จึงไม่คิดจะแสดงอะไรออกมา

ทำเพียงแค่มองดอกเกลเปลี่ยนแปลงไปในแต่ล่ะวันพลางหวังให้มันสดใสนานที่สุดในวันนั้นๆ ทำเพียงแค่แอบดูแลและปกป้องเธอโดยที่ไม่ให้เธอรู้ตัว..ซึ่งมันน่าเสียดายที่เธอรู้จนยิ่งทำให้เธอกังวลขึ้นไปอีก

 

โดยที่ดอกเกลนั้นผลัดกลีบ แต่สีของมันก็หมองมัว..ทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมๆกัน

 

หยาดน้ำตาหลั่งรินพร้อมเสียงหัวเราะน้อยๆดังคลอเบาๆ ใบหน้าประดับยิ้มกับกระถางใบน้อยไร้เมล็ดที่ได้รับ..ความสุขทั้งหมดของเด็กผู้หญิง ความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้กับปีศาจผู้เป็นนาย ดวงจิตที่ถ่ายทอดสู่ดอกเกล

และวันหนึ่งเธอก็หายไป...

 

ไม่มีใครทราบอะไรทั้งนั้น ทั้งเวลาที่หายไป ทั้งสถานที่ที่จะไป..เด็กผู้หญิงนั้นแทบจะไม่มีตัวตนสำหรับปีศาจยกเว้นผู้อยู่จุดสูงสุดแห่งอาณาเขต แต่ถึงยังนั้นเขาก็ไม่รู้อะไรเลย และไม่อาจจะยืนยันถึงชีวิตผ่านดอกเกลของเธอได้ เพราะดอกเกลในอดีต ต่อให้ผู้ปลูกสิ้นใจมันก็สามารถอยู่ต่อได้ด้วยความรู้สึกที่มีอย่างรุนแรง

ปีศาจผู้เป็นนายได้แต่เจ็บปวดกับตัวตนที่หายไป ราวกับสูญเสียเธอไป และได้แต่กอดโหลแก้วที่ครอบดอกเกลนั่นไว้เพื่อเยียวยาจิตใจของตัวเอง..มันช่วยได้ แต่ไม่มาก เพราะดอกเกลเยียวยาจิตใจไม่ใช่ความคิด

และเพราะแบบนั้นจึงทำให้ปวดใจอยู่เรื่อยๆเพราะคะนึงหาตลอดเวลา

 

ดอกเกลยังคงส่องแสง แต่สีของมันหมองลงเรื่อยๆ และความเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวก็เกิดขึ้น ไม่กี่วันมันกลายเป็นสีดำ ปีศาจผู้เป็นนายแทบอยากจะร่ำไห้เพราะไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กผู้หญิง และความรู้สึกของเธอมันคงเลยความเศร้าไปแล้ว มันเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่เขาไม่รู้..แสงสว่างที่ส่องปลอบประโลมอยู่ตลอดกลายเป็นไอควันสีเลือดแผ่จากตัวดอกเกล

ปีศาจผู้เป็นนายไม่อาจจะร้องกลอนดอกเกลของพระเจ้าได้อีก..มันไม่ใช่ดอกเกลอีกแล้ว

 

นับวันไอควันสีเลือดของมันก็ยิ่งแผ่ไกลออกไปจนภายในห้องที่มันอยู่นั้นอันตราย ปีศาจผู้เป็นนายปิดผนึกห้องนั้นไว้หลายปี..ปีศาจหรือแม้แต่สิ่งมีชีวิตอื่นๆที่เข้าใกล้ห้องนั้น ไม่ว่าจะสัมผัสหรือสูดดมไอควันเข้าไปก็ได้รับความตายทั้งสิ้น

ทว่าปีศาจผู้เป็นนายที่ท้ายสุดก็โหยหาเด็กผู้หญิงคนนั้นจึงตัดสิ้นใจเปิดห้องนั้นอีกครั้งเพื่อเยี่ยมเยือนสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนของเธอ และเขาคงเป็นแค่ผู้เดียวที่ดอกไม้ดอกนั้นจะไม่ทำร้าย..ความรู้สึกที่ทำให้มันเกิดขึ้นมายังคงอยู่ตลอดไป

 

ความรัก..

 

หากนิทานที่ชื่อว่าดอกเกลไม่แสดงจุดจุบที่แท้จริงหลังจากนั้น เขาว่าเขาก็รู้แล้วว่าทำไม..เพราะว่าเล่มต่อไปมันเปลี่ยนชื่อดอกไม้ดอกนั้นแล้วยังไงล่ะ และนิทานเล่นต่อที่เป็นเล่มสุดท้ายนี้มันก็มีอยู่คู่กันมานานแล้ว

 

ดอกเฮล...

 

สุดท้ายมนุษย์ก็เป็นยิ่งกว่าปีศาจ..แต่บางทีก็คงแค่เพื่อให้คู่ควรกับปีศาจตนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

 

END.

 

 

เด็กผู้หญิงหายไปไหนกันนะ..?

 

อาจจะใช้คำแปลกๆสลับกันไปมา เช่นเด็กสาวกับเด็กผู้หญิง คือในมุมมองความเป็นจริงนางเป็นเด็กสาวที่โตกว่าเด็กผู้หญิงแล้วประมาณหนึ่ง แต่ปีศาจก็ยังเห็นนางเป็นเด็กผู้หญิงอยู่ดี..ไม่ต่างกัน

และถึงแม้จะเสียเด็กผู้หญิงไป แต่ปีศาจผู้เป็นนายก็ไม่ได้หมดอาลัยตายอยากขนาดนั้น เจ้าตัวยังทำหน้าที่ของตนอยู่

 

*จงใจใช้คำว่าคำนึงหาค่ะ

        *จงใจให้เรื่องมันกำกวมค่ะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Fuulguul จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 00:30

    ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้กะ-ค่อกแค่ก //นอนตาย

    #1
    0