`뱀 MB9397 .♡ VAMPS

ตอนที่ 3 : `뱀 MB9397 .♡ EP-Your blood

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3408
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ต.ค. 58






{markbam} ✙ VAMPS ✙..O2-Your blood
ทายาทหมายเลข 7
- - - - - - - - - - - - - 





 

หลังจากที่แสงตะวันจะลาลับขอบฟ้า

ผมเหยียดตัวลุกขึ้นจากเตียงกว้างก่อนจะปรับสายตาให้โฟกัสอยู่ที่แผ่นหลังของใครบางคน ผมอยู่คนเดียวมานานจนพอใครบางคนเข้าออกห้องนอนใหญ่ของผมตามอำเภอใจมันเลยรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยก็เท่านั้น




ใบหน้าเรียวหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มข้างมุมปากก่อนจะเอื้อนเอ่ย


ดูท่าคืนนี้จะถูกพ่อบ้านกักขังเอาไว้สินะ ท่านลอร์ด J



ฉันไม่ได้อยากค่อนแขวะกับนายหรอกนะว่าที่เลดี้ของฉัน ผมก้าวขายาวๆลงจากเตียงก่อนจะถอดเสื้อยืดออกเผยให้กล้ามบนอกแกร่ง แสร้งเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างจงใจ นัยน์ตากระลิ้มกระเหลี่ยแต่บางทีเป็นเลดี้ตอนนี้เลยก็ไม่เสียหายสักเท่าไหร่ ไหนๆพ่อบ้านก็ไม่อยู่ ตอนนี้มีแค่เราสองคน...




ห..หยุดนะท่านลอร์ด อย่าเข้ามาใกล้ฉันจินยองก้าวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้อง



จะเป็นเลดี้อยู่แล้ว กลัวอะไรกัน



ท่านลอร์ด!”




คู่หมั้นจอมปลอมของผมร้องเสียงหลงพลางวิ่งพาร่างตัวเองออกไปจากห้องนอนใหญ่ ผมยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะหยุดยืนมองความมืดมิดด้านนอกหน้าต่างอย่างลำพัง หึ...นิสัยเป็นเด็กไม่เคยเปลี่ยน ต่อให้ปากร้ายสักแค่ไหน แต่จินยองก็คือจินยอง คนที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เด็ก




เพล้ง!

เสียงอะไรน่ะ ไม่พอใจแค่นี้ต้องพังปราสาทฉันเลยหรือไงกัน



ตึก ตึก ตึก

ถ้านายไม่พอใจที่ฉันทำเมื่อกี๊ก็มาลงทีฉันสิ...!”




แม้ยังไม่เป็นที่แน่ชัดนะคะว่าบุคคลในกล้องจะเป็นมนุษย์หรือตัวอะไรก็ตาม แต่จากสภาพศพและการกัดกินของเขาดูคล้ายกับแวมไพร์เป็นอย่างมาก..




เสียงในโฮมเทียเตอร์ดังขึ้นพร้อมกับเนื้อหาและภาพบนขวามือด้านบน

ผู้ชายในนั้นดูเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือแวมไพร์ แต่จะมาจากฝั่งไหนหรือตระกูลไหน ผมก็ไม่อาจทราบได้ แต่ทว่ามันกลับดูคุ้นจริงๆ




ผมเบือนหน้าไปหาคนข้างกายที่ลืมไปซะสนิทว่าเสียงเมื่อครู่มาจากจินยอง สีหน้าของเขาดูหวาดกลัวอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมเอ่ยถามขึ้นอย่างรวดเร็ว..




จินยอง...เป็นอะไร




นั่นมันแจ็คสัน...แจ็คสันจากฝั่งเคสทู (CASE II) เขามาตามล่านาย แววตาที่สั่นระริกบ่งบอกถึงความกลัวสุดขีด ผมเองก็พอจะรู้ว่าเคสทูคือแวมไพร์ที่ฟื้นจากความตายและลุกขึ้นจากโลงมีชีวิตใหม่  ไม่หลงเหลือจิตใจของความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่




เคสทูจัดการเหยื่อค่อนข้างโหดเหี้ยมมากกว่าฝั่งโรมาเนียอย่างผม อาวุธของพวกมันคือมีดปลายแหลมสองเล่ม ด้ามจับเขียนด้วยลายลักษณ์อักษรของกรีกหรือเรียกกันว่า มีดคู่.. หากมันได้ดูดเลือดจนหนำใจแล้ว จะใช้ปลายมีดอันแหลมคมทั้งสองเล่มทิ่มแทงไปที่ต้นคอของเหยื่อด้านละอันแล้วบิดมีดทั้งสองเล่มเข้าหาตัว แค่นี้หัวของเหยื่อก็จะหลุดออกจากบ่าได้อย่างง่ายดาย และพวกมันไม่มีทางทิ้งร่องรอยไว้ให้ใครตามจับได้เด็ดขาด




แล้วมันจะมาตามล่าฉันทำไม




เพราะว่าท่านลอร์ดคือคิงคราวน์คนเดียวที่เหลืออยู่




คนเดียวที่เหลืออยู่? ผมทวนประโยคนั้นอีกครั้งด้วยความไม่เข้าใจ




ใช่ ตามล่าเพื่อล้างเผ่าพันธ์




กลัวทำไม ก็สู้ไปสิ




อย่าสู้นะ...ฉันขอ..




ถ้านายไม่ได้ต้องการจะเป็นเลดี้ของฉัน หรือแม้แต่แต่งงานกับฉัน ก็อย่ามาห้ามไม่ให้ฉันสู้เลย จินยองไม่มีประโยชน์ที่จะรั้งผม เหมือนที่ไม่มีประโยชน์ที่จะรั้งนาย...




เหล่าพี่น้องของท่านลอร์ด หรือแม้แต่ครอบครัว ก็สู้กับพวกเคสทูเมื่อหลายปีก่อนเพื่อปกป้องท่าน ..ตัวคนเดียวเข้าไปสู้กับพวกมันก็เป็นเหยื่อซะเปล่าๆ หากท่านลอร์ดไม่ออกไปไหน อยู่แต่ในปราสาทคิงส์คราวน์นี่..ท่านก็จะรอด ส่วนเรื่องทาสอาหารฉันก็พอรู้มาบ้าง และอีกไม่นานพ่อบ้านก็คงหามาได้แน่นอน



“……..”




ตอนนี้เชิญพักผ่อนเถอะ เชื่อฉัน อย่าไปไหนเด็ดขาด




จินยองเอ่ยเสร็จก็รีบปลีกตัวเองออกจากห้องโถงส่วนกลางของปราสาททันที ปล่อยทิ้งให้ผมยืนจ้องพวกเคสทูที่อยู่ในทีวีอย่างสับสน ผมควรเชื่อฟังอย่างงั้นใช่ไหม? ชักไม่แน่ใจแล้วว่าธุระที่จินยองเคยบอกไว้ จะเป็นการมาเฝ้าจับตาดูผมหรือเปล่า
 


.
.
.
.
.
.

 

ร้านกาแฟ

กริ๊ง กริ๊ง..

ขอโทษนะครับร้านปิดแล้ว

เสียงของพนักงานดังขึ้นเลยทำให้ผมรู้ว่าการมานั่งจมปลักดักรอแวมไพร์ในร้านกาแฟเป็นเวลาสี่ชั่วโมงกว่าๆได้จบสิ้นลงแล้ว กระดาษที่กองแผ่บนโต๊ะว่างเปล่าไร้รอยขีดเขียน ผมกวาดมันลงกระเป๋าเป้ของผมตามเดิมพร้อมกับเดินไปจ่ายเงินกับพนักงานที่เค้าท์เตอร์แล้วรีบก้าวออกจากร้านกาแฟให้ไวที่สุด




ตึก ตึก

ตึก ตึก




ผมหันกลับไปมองเมื่อรู้สึกว่ามีคนตามมาตั้งแต่ออกจากร้านกาแฟ ถึงแม้จะอยากเจอแวมไพร์มากแค่ไหน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะเอาซะเลย บนถนนที่ไฟสลัวมีเพียงผมกับบุคคลปริศนาข้างหลังอีกหนึ่งคนเท่านั้น สมองอันน้อยนิดสั่งให้ผมก้าวฉับๆเพื่อตรงไปยังถนนใหญ่เพื่อความสบายใจ แต่ยิ่งกลัวมากเท่าไหร่จินตนาการของผมก็ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น...




มือถือคู่ใจถูกหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงและโทรออกหาใครบางคนที่พอจะคุยกับผมระหว่างทางกลับบ้านได้




ฮัลโหลคยอม




(อือ..ว่าไง)




นอนอยู่หรอ โทษทีนะพอดีฉันกำลังจะกลับบ้านน่ะ แต่บังเอิญกำลังมีคนตามฉันมา ฉันกลัว..




(คิดซะว่าเป็นวิทยานิพนธ์ของนายตามมาสิ ฉันง่วงมากเลยอ่ะแบม นอนก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว)




ติ๊ด

คยอม..คยอมเดี๋ยว..



บ้าชะมัด..

หมับ!

ทันใดนั้นเอง ฝ่ามือหยาบและส่งกลิ่นเหม็นก็ตรงเข้าปิดปากผมจากด้านหลังทันที รอยยิ้มแสยะที่น่าเกลียดนั่นเอียงหน้ามาพร้อมใช้จมูกสูดดมที่ต้นคอของผมอย่างกระหาย ผมหลับตาแน่นพลางดิ้นออกจากการจับกุม แต่ดูเหมือนแรงของมันจะไม่ใช่มนุษย์เอาซะเลย ผมตัดสินใจลืมตาขึ้นและปรายสายตามองก็พบเขี้ยวอันแหลมคมกำลังจ่อที่เนื้อตรงต้นคอ ....




หากแกทำอะไรเด็กนั่น กริดเล่มนี้จะทำให้แกหายสาบสูญไปตลอดกาล




เสียงของใครบางคนดังขึ้นตรงหน้าพร้อมชูมีดเล่มหนึ่ง แสงจากด้ามมีดนั้นส่งแสงระยิบระยับคล้ายเพชรเม็ดงาม และมันก็ได้ผล มืออันหยาบกร้านและส่งกลิ่นเหม็นนั่นค่อยๆละออกให้ผมเป็นอิสระ แต่แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ตัวประหลาดนั่นก็หายวับไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆไว้เลย




เป็นอะไรหรือเปล่า?




ผมใช้มือลูบไปที่คอตัวเองซ้ำๆด้วยความตกใจก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่ซ่อนใบหน้าตัวเองในหมวกคลุมสีดำ




นั่นมันตัวอะไรกันแน่ที่ถามออกไปแบบนี้เพราะมั่นใจแน่ๆว่าไม่ใช่มนุษย์



เหมือนกับฉัน แค่แตกต่างเรื่องสายพันธ์



เหมือนนาย?....แล้วนายคือ...




คนตรงหน้านิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะถอดหมวกนั่นออกเผยให้เห็นแววตาอันน่ากลัว แต่กลับดูน่าเคารพมากกว่าเมื่อกี๊เสียอีก




“…..แวมไพร์



แต่นายช่วยฉันไว้ แวมไพร์ต้องกินเลือดมนุษย์ ไม่มีการยกเว้นผมเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจและหวาดกลัวไปพร้อมๆกัน



เมื่อแวมไพร์ช่วยใครแล้ว คนๆนั้นถือว่ามีหนี้บุญคุณที่ติดอยู่ และถ้าหากไม่ทำตามก็คงต้องจัดการทิ้งเหมือนคนอื่นๆ




หนี้บุญคุณ? ถ้าฉันตอบแทนแล้วหมายความว่านายจะไม่กินฉัน..ใช่ไหม?



ทีนี้เรามาฟังข้อเสนอกันดีกว่า J




รอยยิ้มนั้นมันทำให้ผมปฏิเสธไม่ลง ผมเดินตามผู้ชายคนนี้ไปโดยที่ไม่เอะใจเลยว่าชีวิตของผมจะเป็นยังไง รู้แค่ว่า..ผมเชื่อเขาว่าหากใช้หนี้แล้ว เขาคงจะไม่พยายามกินผมแน่ๆ



และข้อเสนอที่ชายคนนี้ได้บอกกับผม...มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าวิทยานิพนธ์ของผมจะสำเร็จเร็วมากขึ้นกว่าเดิม



เป็นทาสอาหารให้เจ้านายของฉัน รับรองว่านายจะไม่มีทางตาย

ทาสอาหาร?

ก่อนอื่นต้องทำให้นายสลบเสียก่อน เพราะท่านลอร์ดไม่ต้องการให้ใครได้รู้ว่าปราสาทคิงส์คราวน์ตั้งอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้

ผมตกลง แต่ขออย่างเดียว...ผมยังไม่อยากตาย และเพื่อชดใช้หนี้บุญคุณของนาย ฉันจะยอมเป็นทาสอาหารของท่านลอร์ดอะไรนั่นเอง...

 


 

 

 



 

ปราสาทคิงส์คราวน์

ผมมองเหยื่อของผมที่กำลังหลับพริ้มบนโซฟาผ้ากำมะหรี่สีดำสนิท ขอบไม้สีทองอย่างดีตัดกับสีผมดำเงาวาวจนทำให้ผมไม่อาจเลื่อนสายตาไปสนใจสิ่งใดได้เลย อกบางกระเพื่อมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอมันกำลังเชิญชวนให้ผมลิ้มลองเลือดหวานๆของเด็กคนนี้อย่างจัง คอขาวเนียนที่ขาวจนแทบจะเห็นเส้นเลือดปูดโปนมันยิ่งทำให้ผมแทบยั้งใจไว้ไม่ไหว




เขี้ยวแหลมค่อยๆเผยออกมาทีละนิด..สีนัยน์ตาคมดุของผมกำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดงน้ำตาลเข้มอีกครั้ง แต่ทว่า...




อืออ...



เสียงครางหวานของคนตรงหน้าดังขึ้นในคอพร้อมบิดตัวเล็กน้อยราวกับนอนไม่สบายตัวสักเท่าไหร่ ผมไล้มือไปยังพวงแก้มทั้งสองข้างด้วยความบรรจงกลัวจะทำให้เหยื่อตื่นกลัวเสียก่อน หากผมได้ลิ้มลองเลือดอันแสนหวานนี่จนหนำใจ อาจจะต้องจัดการฆ่าทิ้งเสียแล้ว เพราะไม่เช่นนั้นคงเป็นอันตรายกับตัวผมแน่ๆ




ท่านลอร์ดจะให้ผมเตรียมห้องใต้ดินไว้เลยหรือเปล่าครับ



ยังก่อน..ยังไม่ใช่ตอนนี้




ครับ..



เดี๋ยว ผมเรียกพ่อบ้านไว้อีกครั้งด้วยความลังเลก่อนที่พ่อบ้านจะเดินออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งห้วนสองสามวันนี้ยังไม่ต้องมารับใช้ฉัน จงไปรับใช้จินยองแทน เข้าใจที่พูดหรือเปล่า?




เข้าใจครับ



ดี แล้วอย่าให้จินยองมายุ่มย่ามทางฝั่งเหนือนี่เด็ดขาด บอกเขาไปว่าทุกส่วนในปราสาทฉันยินดี..แต่ต้องไม่ใช่ทางฝั่งเหนือ



ได้ครับท่านลอร์ด แต่หากต้องการให้ผมรับใช้..




ฉันบอกว่าไม่ต้อง ผมยังคงยืนยันคำเดิม และมันจะน่าโมโหเอามากๆหากว่าผมต้องเอ่ยคำสั่งเดิมซ้ำๆถึงสองครั้งในเวลาเดียวกัน




หลังจากที่เสียงประตูปิดลงอย่างช้าๆ ผมก็หันกลับมาสนใจเหยื่อตรงหน้านี่อีกครั้ง และทันใดนั้นเอง นัยน์ตากลมโตที่แสนสวยราวกับนัยน์ตาใสๆของลูกกวางก็มองจ้องผมอย่างแน่นิ่ง เขี้ยวแหลมของผมพร้อมกับสีนัยน์ตาเริ่มแปรเปลี่ยนกลับสภาพตามเดิม แต่ถ้าหากจะกลัว..ตอนนี้ก็คงหนีไม่ทันเสียแล้ว



เต็มใจมาหรือเปล่า




เหยื่อตัวเล็กพยักหน้าน้อยๆแต่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่แบบนั้น



รู้ใช่ไหมว่าฉันคืออะไร



มาถึงคำถามนี้ เด็กนี่ก็ค่อยๆชันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวังในท่าที สายตากวาดมองไปทั่วห้องที่เต็มไปด้วยความน่ากลัว มันน่าแปลกที่ผมไม่รู้สึกถึงความหวาดกลัวของเหยื่อเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่ามือเรียวกลับยกขึ้บลูบไปที่ข้างแก้มของผมอย่างช้าๆ.. ด้วยความตกใจผมจึงปัดมือนั้นทิ้งและผุดลุกขึ้นนัยน์ตาแข็งกร้าว



อย่ามาแตะต้องตัวฉัน หากฉันไม่อนุญาติ!”



ฉ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ แค่..



กฎข้อแรก เรียกแทนตัวเองว่าผมเท่านั้น กฎข้อที่สอง ฉันคือลอร์ดมาร์ค แวมไพร์ผู้สูงส่งในตระกูลคิงส์คราวน์ นายมีสิทธิ์เรียกได้แค่ คุณกับลอร์ด เท่านั้น ..และกฏข้อที่สาม อย่ามาแตะต้องตัวฉันอีกผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุดันเพื่อหวังข่มอีกฝ่าย



ดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ยังตกใจอยู่ดี



ครับ คุณ..



ดี งั้นตามฉันมา เดินให้ห่างจากฉันสามก้าว ไม่ใกล้ไปมากกว่านี้



พรึ่บ

ตึก ตึก ตึก

ผมพาอีกฝ่ายมายังอีกด้านหนึ่งของห้องนอนที่ซึ่งใช้เป็นห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทรงสูง นัยน์ตาคมกริบจับจ้องทุกย่างก้าวของเขาด้วยความสนใจ และเมื่อเราทั้งคู่นั่งเผชิญหน้ากัน มือหยาบของผมก็ล่วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากลิ้นชักของโต๊ะพลางหยิบสิ่งๆหนึ่งที่อยู่ในกล่องนั่นออกมา




แหวนวงนี้จะช่วยให้นายรอดพ้นจากแวมไพร์ตัวอื่นผมวางแหวนสีเงินวาวที่สลักเอาไว้ว่า King Crown ก่อนจะเลื่อนส่งให้อีกฝ่าย



คุณหมายความว่ายังไง บนโลกนี้ไม่ได้มีแค่คุณกับเขา...ที่เป็น..เอ่อ..แวมไพร์อย่างนั้นหรอกหรอครับ?



ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ฟัง หากยอมรับจะเป็นทาสอาหารของฉัน ก็เซ็นต์ตรงนี้ซะ และถ้าหากฝ่าฝืนกฎทุกอย่างที่ระบุไว้ นายจะไม่มีทางรอดพ้นจากฉันอย่างแน่นอน




นัยน์ตากลมโตค่อยๆไล่อ่านตัวอักษรบนกระดาษอย่างบรรจง ผมแทบรอไม่ไหวที่จะลิ้มลองเลือดหวานๆจากคนตรงหน้า .. ทันทีที่ปลายปากจากจรดบนหน้ากระดาษ ผมแอบลอบยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจก่อนจะจ้องไปที่ต้นคอขาวๆนั่น



ผมลุกจากเก้าอี้ทรงสูงผละเดินอ้อมไปยังด้านหลังคนตัวเล็ก ปลายจมูกแตะลงบนเนื้อเนียนและเอ่ยเตือนด้วยเสียงทุ้มต่ำ



มันอาจจะเจ็บจนนายทนไม่ไหว..



ผมยอม

สิ้นประโยคเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาที เขี้ยวอันแหลมคมของผมก็กดฝังอย่างทันทีพร้อมกับดูดดื่มเลือดสีสวยที่ไหลผ่านลงคอ ร่างทั้งร่างกระตุกขึ้นมาจนผมต้องจับใบหน้าของทาสอาหารคนนี้เอี้ยวไปทางอื่น ปลายนิ้วคนตัวเล็กไขว่คว้าหยิบแหวนที่ส่งให้เมื่อครู่มากำแน่น .. แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ผมอิ่มเร็วขึ้นมาหรอกนะ ยิ่งอร่อยผมก็ยิ่งลืมตัว ยิ่งเลือดอันบริสุทธิ์กำลังทำให้ผมแกร่งกล้ามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งยากที่จะถอนเขี้ยวออกจากเนื้อนุ่มๆ



ผิวอมชมพูกำลังจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีซีดๆในไม่ช้า ผมจึงต้องจำใจต้องยอมอดของอร่อยก่อนที่จะไม่มีให้กินต่อ....



ผม....เหนื่อย...



ฟุ่บ

คนตัวเล็กคอพับลงทันทีพร้อมกับทิ้งตัวลงสู่อ้อมแขนผม ผมใช้ลิ้นเลียคราบเลือดข้างมุมปากตัวเองอย่างลวกๆก่อนจะช้อนตัวอุ้มอีกฝ่ายลงนอนบนโซฟากำมะหรี่สีดำตัวเดิมพลางจ้องมองร่างที่ไม่ได้สติ



ตัวเล็กเพียงนี้ ฉันจะอิ่มได้ยังไงกัน....



ผมตัดสินใจคว้ากุญแจรถคันโปรดและเสื้อฮู้ดสวมทับก้าวฉับๆออกไปจากปราสาทคิงส์คราวน์อย่างรวดเร็ว หากไม่หักห้ามใจตอนนี้..มีหวังทาสอาหารของผมที่พ่อบ้านหามาให้ได้ตายเร็วขึ้นกว่าเดิมแน่ๆ  





 



ท่านลอร์ดคะ นี่ยอมเป็นทาสอาหารแทนน้องแบมนะ
สนมั้ย สนเถอะ TOT อยากโดนกัดบ้างไรบ้าง ;_;

เห็นรีดเดอร์บอกว่าอ่านในมือถือแล้วต้องเลื่อน มันเลื่อนยังไงเอ่ย
ลองแคปมาให้ดูหน่อยได้มั้ยคะ หรือไม่ก็ทักในทวิตเตอร์มาเลย
@itzmekp_ ถ้าทำได้จะทำให้เนาะ ขอบคุณที่ติดตามค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

971 ความคิดเห็น

  1. #959 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:20
    อยากโดนกัด
    #959
    0
  2. #932 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 14:49
    แบมจะอยู่ได้อีกนานมั้ยเนี่ย เลือดจะหมดตัวแย้วว
    #932
    0
  3. #920 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 15:50
    แบมโดนจับกินแล้วก็สลบแบบนี้ จะเอาเวลาที่ไหนมาชอบกันอ่ะ?
    #920
    0
  4. #912 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 00:59
    ท่านลอร์ด ดูดเลือดเราแทนกะได้ อิ่มแน่ๆ 55555
    #912
    0
  5. #877 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 17:18
    ลูบหน้าลอร์ดทำไมลูก เขาหล่อจนอดใจไม่ไหวใช่ไหม55555 มาร์คโหดจังงง
    #877
    0
  6. #825 TAnchi (@TAnchi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 02:19
    แบมลูก อะไรคือลูบหน้า นู๋ละเมอหรออ
    #825
    0
  7. #801 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 19:43
    แบมคือลงทุนมากอ่ะ ยอมง่ายๆเลย
    #801
    0
  8. #778 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 22:43
    แบมยอมง่ายมาก หลงมาร์คแร้วอ๋อ??
    #778
    0
  9. #767 tercessun (@yingpanumas) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:55
    มาดูดเลือดเราแทนก็ได้ค่ะ แล้วเก็บน้องแบมไว้ทำอย่างอื่น /เดี๋ยว 5555555
    #767
    0
  10. #710 Boatbateau (@boatnp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 13:06
    ท่านลอร์ดคะ สนใจรับทาสอาหารอีกซักคนมั้ยคะ *เอียงคอรอ*
    #710
    0
  11. #683 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 19:44
    ยอมทั้งตัวแลถหัวใจอ่ะ อยากโดนกัดบ้างงงงง!!
    #683
    0
  12. #673 Fbbjbjs (@Fbbjbjs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 09:39
    ยอมทั้งตัวเลยคร่าาาา55555555
    #673
    0
  13. #648 TBam_205 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 14:28
    ยอมค่ะยอมมม
    #648
    0
  14. #638 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 01:53
    คุณลอร์ดเป็นคนฝ่าฝืนกฎเองปล่าววววววว -3-
    แบมแบมยอมเพื่อวิทยานิพินธ์ โหหหหหห
    #638
    0
  15. #584 Ann ll nnA (@lalita95) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 23:42
    อู้ยๆๆๆๆๆ มีดื่มใเลือดกันด้วย ยอม้ป็นทาสเลยค่ะ
    #584
    0
  16. #561 (@turtletoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 18:52
    ยอมแล้วค่ะยอมแล้ว ยอมเป็นทาสจริงๆนะคะ พวื้ออออออ
    #561
    0
  17. #540 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 16:53
    อยากเป็นธาตุอาหารด้วยคน //โดน 555ถีบ
    #540
    0
  18. #498 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    โอ๊ยยยยยยยยยย เจ็บแทน กลัวเลือดดดดดดดด TOT
    #498
    0
  19. #442 Mickeyfairy (@fairyyomii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 01:16
    ลงทุนมากไปมั้ยแบมมมมม ฮืออออพี่มัคนี่กินน้ำมะเขือเทศก่อนไม่ได้หรอ 55555555555555
    #442
    0
  20. #434 elfpor (@elfpor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:11
    ท่านลอร์ดดดดดดดดด กริ๊ดดดดดดดด:///;
    #434
    0
  21. #432 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 23:45
    หากท่านลอร์ดลิ้มลองเลือดของแบมแยมแล้วยังไม่อิ่มแล้ว ให้ท่านมาดูดเลือดจากเราไปก็ได้นะ เราตัวใหญ่ แข็งแรง ถึกและบึกบึน คงจะพอทำให้ท่านลอร์ดอิ่มได้เป็นเดือนภายในครั้งเดียวก็เป็นได้ 555555
    #432
    0
  22. #431 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 23:44
    หากท่านลอร์ดลิ้มลองเลือดของแบมแยมแล้วยังไม่อิ่มแล้ว ให้ท่านมาดูดเลือดจากเราไปก็ได้นะ เราตัวใหญ่ แข็งแรง ถึกและบึกบึน คงจะพอทำให้ท่านลอร์ดอิ่มได้เป็นเดือนภายในครั้งเดียวก็เป็นได้ 555555
    #431
    0
  23. #423 Beebeewondercream (@anglebee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 14:37
    มาดูดเลือดเราเหอะ นี่ยอมแบบจริงจังเลยนะมาร์ค
    #423
    0
  24. #419 monstargirl (@icongirl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 23:22
    พี่มาร์คเผด็จการร
    #419
    0
  25. #404 nidloveexo (@nidloveluhan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 11:46
    แบมคิดดีแล้วหรือ
    #404
    0