`뱀 MB9397 .♡ VAMPS

ตอนที่ 7 : `뱀 MB9397 .♡ EP-Confuse [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ต.ค. 58





{markbam} ✙ VAMPS ✙..O6-Confuse
ทายาทหมายเลข 7
- - - - - - - - - - - - - 





 

สองทุ่มสิบห้า

มหาลัย

เวลาเรียนของผมในวันนี้หมดไปกับการครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อช่วงเช้ามืดวันเดียวกัน มีใครบางคนเหมือนพยายามสะกดรอยตามผม และจะเล่นงานผมทุกครั้งที่มีพวกของคิงส์คราวน์อยู่เท่านั้น พวกมันต้องการอะไรกันแน่...



แบม วันนี้ว่างมั้ย?



“……”



แบมแบม



หือ? ว่าไงคยอม



ถามว่าวันนี้ว่างมั้ย เดี๋ยวนี้เป็นอะไร..เงียบแปลกๆนะ สงสัยมาหลายวันแล้ว



ฉัน? ฉันหรอ แปลกยังไง ก็ปกตินี่



นายดูเงียบๆเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่กับเรื่องอะไรสักอย่าง วิทยานิพนธ์แวมไพร์อะไรของนายนั่นน่ะเหรอ? ได้เรื่องหรือเปล่า..พักผ่อนบ้างนะ เป็นห่วง



พูดจาน่าขนลุก เป็นห่วงทำไม



นอกจากจะเงียบเก่งแล้ว ยังอ่อนไหวเก่งอีกด้วยนะเนี่ย ^^”



หยุดพูดเถอะคยอม ถ้างั้นก็แยกกันตรงนี้นะ



ผมเอ่ยบอกลากับเพื่อนสนิทที่มีอยู่เพียงคนเดียวตรงด้านหน้าของประตูมหาลัย พลางสอดส่ายสายตาไปมาเพื่อมองหาพ่อบ้านของคิงส์คราวน์ แต่ทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า มีเพียงรถคันหรูที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ทั้งของพ่อบ้านและท่านลอร์ดจอดอยู่อีกฝั่งของถนน

และช่วงเวลานั้นนั่นเอง



ปึก!



ไหล่หนาๆของใครบางคนกระแทกเข้าที่ต้นแขนของผมอย่างจัง ทันทีที่หันไปมองก็เจอยองแจที่เอาแต่ปั้นหน้ายิ้มไม่หยุดพร้อมกับห่อซองสีขาวใสที่ซึ่งในนั้นบรรจุอัดแน่นไปด้วยของเหลวสีแดงเข้ม ภาวนาให้มันไม่ใช่เลือดมนุษย์แต่ก็เหมือนผมต้องยอมรับความจริงสักทีว่าไม่มีแวมไพร์คนไหนหันมากินผักผลไม้ได้หรอก...




ยองแจ...นายรู้งั้นเหรอว่าฉันอยู่ที่ไหน




“^^ ฉันไปเค้นถามจากพ่อบ้านแจบอมมาเองล่ะ แล้วท่านลอร์ดก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย จากนี้ไปฉันคงได้มารับตัวนายไปที่ปราสาทคิงส์คราวน์ได้ทุกวัน



ตอนนี้คนในมหาลัยผมคงมีเรื่องกล่าวถึงผมให้ว่อนแล้วสินะ เมื่อวานก็ท่านลอร์ด วันนี้ก็ยองแจ หน้ามหาลัยนี่มีแต่พวกแวมไพร์คอยเพ่นพ่านหรือไงครับ ...



ลำบากนายแย่ อันที่จริงพ่อบ้านก็ไม่เลวเท่าไหร่



หมับ!

เชื่อเถอะ อยู่กับฉันปลอดภัยกว่า J มือเล็กของผมถูกอีกฝ่ายคว้าไปจับกุมเอาไว้แน่นพลางพาเดินไปยังรถคันหรูก่อนจะดันให้ผมหย่อนตัวแทรกลงนั่งบนเบาะด้านข้างคนขับ ผมได้แต่ปล่อยให้ตัวเองนั่งอยู่ในท่าที่ผ่อนคลาย เพราะอย่างน้อยการที่ผมอยู่กับยองแจมันก็ทำให้ผมสบายใจมากกว่าอยู่กับท่านลอร์ดอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นมีอะไรต้องห่วงเลยแม้แต่น้อย



ตลอดทางเราสองคนคุยกันเรื่องจิปาถะทั่วไปก่อนที่ผมจะรู้สึกบางอย่างที่คุ้นเคย นัยน์ตาของผมเริ่มปิดลงและสมองที่คอยสั่งการก็ดับวูบลง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ด้านหน้าคือปราสาทคิงส์คราวน์ซะแล้ว แต่ทว่าคนข้างกายของผมกลับนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาไม่ได้ปลุกผม..เพียงแต่นั่งนิ่งๆรอเวลาให้ผมรู้สึกตัวเองก็เท่านั้น



“…….”



เป็นอะไรหรือเปล่า...นายจะไม่ลงงั้นเหรอผมเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา



ฉันอาจจะขับรถเล่นต่ออีกสักหน่อย มันรู้สึกหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้สิ..เวลาที่คิดว่านายต้องอยู่กับท่านลอร์ดทั้งคืน แถมยังเป็น..



ทาสอาหารผมต่อประโยคนั้นอย่างไม่รู้สึกอะไร ริมฝีปากระบายรอยยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายกำลังทำตัวเหมือนเด็กถูกขัดใจ.. ฉันเต็มใจเป็นต่างหากล่ะ ไม่ได้มีใครบังคับสักหน่อย ..ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะ



ปึก

ปึง!

ผมปิดประตูรถก่อนจะพาร่างตัวเองก้าวไปยังทางด้านหน้าของตัวปราสาทขนาดใหญ่ แต่เพียงไม่กี่วินาทีให้หลัง เสียงปิดประตูรถจากอีกฝ่ายก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียกชื่อของผม



แบม



กึก.



ว่าไงยองแจ เปลี่ยนใจอยากเข้าไปพร้อมกันงั้นสิ?



เปล่าหรอก..คือฉันแค่คิดว่าฉันควรจะบอกนายเอาไว้ก่อน ถ้าบอกไปนายจะเชื่อฉันมั้ย?



ถ้านายบอกว่านายเป็นมนุษย์ นั่นแหละที่ฉันจะไม่เชื่อ..



อ่า..นั่นสินะ ลืมไปเลย



แล้วมีอะไรจะบอก?....ว่าไง เรื่องดีหรือเรื่องร้ายเนี่ย



ไม่รู้สิ อาจจะเป็นเรื่องดีของฉันคนเดียวก็ได้มั้ง



ลองบอกมาก่อน แล้วฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าดีหรือไม่ดี



....ตั้งแต่เด็ก ฉันมักจะฝันเห็นคนๆนึงที่อยู่ๆก็วนเวียนอยู่ข้างฉันตลอด เขาน่ารัก เขาเป็นคนทำให้ฉันอยากหลับไปตลอด...ไม่อยากจะตื่นเลยล่ะ จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังฝันถึงอยู่



“…….”



แล้วรู้มั้ยว่าฉันเพิ่งรู้ว่าเขามีตัวตนจริงๆเมื่อไม่กี่วันก่อน



โห พรหมลิขิตชัดๆ แวมไพร์นี่มีเนื้อคู่ด้วยเหรอไงกัน?!” ผมตกใจกับเรื่องที่ยองแจเล่าออกมา ไม่น่าเชื่อนะครับว่าโลกของแวมไพร์จะมีแต่เรื่องให้ผมประหลาดใจแล้วก็ตื่นเต้นไปหมด



เขาเรียกว่าผู้คุมชะตากรรม น้อยคนนักที่จะฝันถึงแบบนี้ แต่มันมีข้อเสียอยู่อย่างนะไอ้การฝันถึงผู้คุมชะตากรรมน่ะ



ข้อเสีย? ทำไมถึงมีข้อเสียล่ะในเมื่อนายก็เจอเขาตัวเป็นๆแล้วนี่



J ผู้คุมชะตากรรม แปลง่ายๆก็คนที่กำหนดชีวิตให้เป็นหรือตายของฉัน มันฟังดูน่ากลัวนะ..แล้วตอนนี้ฉันก็กลัวขึ้นมานิดหน่อยแล้วล่ะ เพราะถ้าหากเขาไม่ได้รู้สึกหรือต้องการอยู่กับฉันเหมือนอย่างในฝัน....ฉันก็จะตาย ร่างของฉันจะสลายไป



“……”



นายคือผู้คุมชะตากรรมของฉัน แบม... คนในฝันของฉันก็คือนาย



“……”



เราคบกันได้มั้ย?...คบในฐานะเหมือนที่มนุษย์เขารู้สึกต่อกันน่ะ



ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ หัวใจของผมกระตุกวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หากไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนตรงหน้าคือแวมไพร์ ผมคงจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น และถ้าหากเหตุผลของผู้คุมชะตากรรมไม่ได้กดดันผมแบบนี้



ผมคงตอบตกลงคบกับเขาอย่างง่ายๆโดยที่ไม่ต้องลำบากใจ



เพราะถ้าหากเขาไม่ได้รู้สึกหรือต้องการอยู่กับฉันเหมือนอย่างในฝัน....ฉันก็จะตาย ร่างของฉันจะสลายไป



ประโยคนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวผมตลอดเวลา....

 
 

 











 

ห้องนอนใหญ่

ตึก ตึก



........



นายมาสายไปเกือบชั่วโมง



ผมขอโทษครับ



ให้ตายเถอะ...คิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้ผมจะไม่ดุเขาสักวัน แต่พอเจอหน้าก็อดหงุดหงิดเล็กๆไม่ได้ ลูกกวางน้อยได้แต่ยืนจ้องผมด้วยนัยน์ตากลมโต..แต่ทว่าท่าทางที่ดูแปลกไปนั้นทำเอาผมอดสงสัยไม่ได้ อีกฝ่ายค่อยๆหย่อนตัวลงกับโซฟากำมะหยี่ที่ปลายเตียง ผมหยุดนิ่งเพื่อจ้องมองในทุกๆการกระทำนั้นด้วยความไม่เข้าใจ



ผมกำลังสับสนน้ำเสียงที่ดูเหม่อลอยและไร้จิตวิญญาณมันยิ่งทำให้ผมอดสนใจในตัวคนตัวเล็กนี้ไม่ได้จริงๆ



สับสนอะไรกัน?



คุณเคยเป็นหรือเปล่าครับ บางครั้งหัวใจมันก็วูบขึ้นมาซะดื้อๆ บางครั้งก็อยากเดินหนีออกจากเรื่องบ้าๆพวกนี้ และบางครั้ง...มันก็ไม่น่าเชื่อ



ผมไม่รู้หรอกนะว่าทาสอาหารของผมเป็นอะไรขึ้นมา แต่คงเดาได้ไม่ยากเลยเพราะถ้าหากยองแจไม่ปรากฏตัวให้อีกฝ่ายเห็น หรืออย่างวันนี้ที่ดื้อรั้นจะไปรับ มันก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้



"แล้วยังไง



คุณ....ผู้คุมชะตากรรม มันทำให้ถึงกับตายได้ด้วยเหรอครับ.



หึ ยองแจคงใช้วิธีมัดมือชกเข้าแล้วสินะ รู้ทั้งรู้ว่าเด็กนี่ซื่อเพียงไหน แต่ก็ยังจะใช้ลูกเล่นแบบนี้ มันไม่แฟร์เลยใช่มั้ยล่ะ...



ตึก ตึก

ผมค่อยๆลุกจากเก้าอี้ทรงสูงก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาลูกกวางน้อยที่นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีดำตัวเดิม ตัวแรกที่เขาได้สัมผัส หัวทุยๆใช้พนักวางแขนของโซฟาเป็นที่พักพิงพลางเหยียดตัวเอียงมาทางอีกด้านที่ว่าง ผมหยุดลงตรงหน้าพลางโน้มใบหน้าลงไปหาใบหน้าเรียวเล็กนั้นใกล้ๆ นัยน์ตาของเราทั้งคู่จดจ้องกันอยู่เนิ่นนาน ลมหายใจของแต่ละฝ่ายต่างรินรดแก้มเบาๆ สองแขนของผมยันกับพนักพิงโซฟาเอาไว้ทำให้ลูกกวางน้อยตรงหน้าเหมือนกับอยู่ในความดูแลและอาณาเขตพื้นที่ของผมไปอย่างเรียบร้อย



ทีนี้หายสับสนหรือยัง? J



ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น แถมยังรอยยิ้มแบบนั้นอีก




........ห..หิวเหรอครับ?จู่ๆอีกฝ่ายก็หลุบสายตาต่ำลงแสร้งมองพื้นแล้วเอ่ยถาม จงใจหลบตากันชัดๆ



อืม



ถ้างั้น....



ถ้างั้นก็นำทางฉัน



นำทาง? ยังไง?



ผมกระตุกยิ้มขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นำทางให้ฉันได้ดื่มเลือดหวานๆของนาย..อย่างเมื่อวานไงล่ะ



เพียงแค่นั้นมือเรียวก็ค่อยๆไล้ขึ้นทาบกดกับท้ายทอยของผมเพื่อก้มไปยังซอกคอขาว แต่ทว่าความรู้สึกที่มันอยู่ข้างในราวกับต้องการปลดปล่อยกำลังขัดกับความเป็นจริง... ริมฝีปากของผมจรดไปยังเนื้อเนียนอย่างแผ่วเบา จูบประทับนั่นทำเอาลูกกวางน้อยถึงกับสะดุ้งเฮือก



ตกลง..หายสับสนหรือยัง มันจะทำให้เลือดของนายไม่อร่อยถูกปากฉันนะ แบม...



มันมากกว่าเดิมอีกครับถ้าในความเป็นจริงแล้ว แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมใบหน้าเล็กตวัดเอี้ยวมาทางผมเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งๆนั่นคลอเคลียที่ข้างแก้มของผมเบาๆ



มีฉันอยู่ในตัวเลือกของนาย หรือแค่ ไม่ได้รู้สึกกับยองแจแต่ไม่ได้อยากให้เขาตายเพราะนาย



ทาสอาหารของผมนิ่งเงียบ นัยน์ตากลมโตฉายถึงความกังวลอยู่ไม่น้อย แต่สิ่งที่กำลังทำให้ผมเริ่มสับสนบ้างเข้าแล้วตอนนี้เห็นทีจะเป็นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของอีกฝ่ายนั่นแหละ หากว่าผม...จูบไปที่ริมฝีปากนั่น มันจะรู้สึกเหมือนอย่างที่รู้สึกกับจินยองอยู่ตอนนี้หรือไม่นะ

หรือว่ามันจะมากกว่า...



 

LOADING 35%





 

 

ผมรู้สึกได้ถึงอาการสั่นประหม่าของอีกฝ่ายจึงค่อยๆถอนใบหน้าผละออกเล็กน้อยพลางเหยียดตัวขึ้นตรง นัยน์ตากลมโตช้อนมองผมด้วยความงุนงง



“……”



ท่าทางจะสับสนจริงๆซะด้วยนะ...ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยหิวมากเท่าไหร่ เอาไว้ว่ากันทีหลัง



ผมรู้สึกตัวเองจะไม่สบาย



งั้นเหรอ ผมใช้หลังมืออังไปที่หน้าผากและต้นคอของอีกฝ่าย พลางเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะเอ่ยขึ้น ก็ไม่เห็นจะตัวร้อน มีแค่แก้มนายที่กำลังร้อนอยู่เท่านั้น



หมับ!

แปะ

ลูกกวางน้อยตรงหน้ายกมือขึ้นทาบไปที่พวงแก้มของตัวเองอย่างร้อนรน



แก้มร้อนจริงๆด้วยสิครับ ถ้างั้นผมขอตัวไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีกว่า



เชิญ



คนตัวเล็กหยัดกายลุกขึ้นเดินไปทางฝั่งห้องน้ำ แต่มือผมมันก็เร็วกว่าความคิดซะได้ ผมคว้าเอวคอดของอีกฝ่ายเอาไว้จนดูเหมือนกอดจากด้านหลัง และเขี้ยวอันแหลมคมของผมก็ตรงเข้าที่ซอกคอขาวเพื่อลิ้มชิมรสเลือดหวานๆเป็นครั้งแรกของวัน ตอนนี้ผมคงเริ่มขี้โกงซะแล้ว จากที่กินได้คืนละครั้ง...แต่สองวันมานี้ผมมักจะอ้างว่าจิบก่อนกินอยู่เสมอ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน



อั่ก...



มือหยาบของผมค่อยๆไล้ไปยังด้านหน้าท้องน้อยของอีกฝ่ายและเผลอกอดเข้าเต็มเปาในขณะที่เขี้ยวคมๆนั่นถอนออกจากซอกคอขาวนั้นแล้ว ทว่าผมยังคงยืนโดยเอาคางเกยไปที่ไหล่บางอยู่แบบนั้นด้วยความลืมตัว ... ผมชอบสัมผัสแบบนี้เข้าแล้วล่ะ



ล้างหน้าล้างตาแล้วตามฉันออกไปที่หน้าปราสาท ฉันมีอะไรจะให้นายดู



อื้อ..ครับ

 








 

ด้านหน้าปราสาทคิงส์คราวน์

ผมยืนมองท้องฟ้าที่มืดมิดสนิทปราศจากดวงดาวและแสงไฟจากตึกทรงสูงเหมือนในเมืองมนุษย์รออีกฝ่ายอยู่เพียงครู่เดียว เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากด้านหลังของผมก็ดังขึ้นและหยุดยืนที่ข้างกาย นัยน์ตายังคงจดจ้องไปที่ความมืดบนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงอันเบาหวิว



ผมไม่ชอบท้องฟ้าที่มีดาว



ฉันก็ไม่ชอบ



ตั้งแต่แม่ผมตายไป..ผมก็ไม่เคยคิดจะแหงนหน้ามองฟ้าอีกเลย



เชื่อคำโบราณหรือไง แม่นายไม่ได้เกิดไปเป็นดาวหรอกนะ



เปล่าหรอกครับ แม่ของผมท่านชอบดาวมาก ท่านบอกว่า..มีคนสอนให้ดู แล้วคนๆนั้นก็ชอบดูดาวมากๆ ผมกลัวว่าถ้าตัวเองเห็นดาวแล้วจะคิดถึงแม่น่ะครับ



งั้นเหรอ



คนๆนั้นชอบดูดาวมากๆงั้นเหรอ..ตั้งแต่ตอนผมเด็กๆและยังอาศัยอยู่กับครอบครัว พ่อของผมเป็นอีกคนที่ชอบดูดาว เขามักจะสอนให้ผมจดจำชื่อดวงดาวต่างๆบนท้องฟ้า เจอใครก็สอนให้ดูดาวกันไปหมด.. นึกๆดูแล้วคนที่ทำให้ผมชอบมองดาวเมื่อก่อนก็คือพ่อของผม และคนที่ทำให้ผมเกลียดการดูดาวก็ยังคงเป็นพ่อของผมอยู่เช่นเคย หึ..




แควก!

แกรก.....




เสียงอันแปลกประหลาดดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลนัก จู่ๆสมองของผมก็สั่งการให้ดูแลคนข้างกายอย่างรวดเร็วทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าเสียงๆนั้นคืออะไร นัยน์ตาสอดส่ายหาที่มาของเสียงนั้นแต่ก็พบแต่ความว่างเปล่า แสงไฟสลัวจากตัวปราสาทที่สาดลอดมาทางกระจกทำให้ผมพอจะเห็นเงาดำรางๆและเคลื่อนที่ไปมาด้วยความไว



มาอยู่ข้างหลังฉัน



นัยน์ตาของผมเปลี่ยนเป็นสีแดงสดพร้อมเขี้ยวคมแหลมพลางขู่ในลำคอออกมาราวกับเป็นสัญชาตญาณเพื่อปกป้องอีกฝ่ายจากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ฝ่ามือหนารั้งข้อมือของอีกฝ่ายกุมแน่นดึงมาอยู่ด้านหลังตัวผม กลิ่นของแวมไพร์แต่ละฝั่งมีลักษณะพิเศษในตัวของมันเองด้วยกันทั้งนั้น ผมจึงรู้ได้ทันทีว่าในบริเวณปราสาทคิงส์คราวน์คงจะไม่ปลอดภัยซะแล้ว




ตึก ตึก ตึก ตึก



ทั้งยองแจและจินยองต่างวิ่งกันมายังบริเวณเดียวกันกับผมอย่างรวดเร็ว ความเร็วที่มนุษย์ไม่อาจเทียบ พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ด้วยสภาพที่ไม่ต่างกันนัก แววตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมด้วยเขี้ยวแหลมเฉกเช่นเดียวกันกับผม ผิวกายเริ่มซีดลงและตัวเย็นจัด  ถึงแม้ว่าจินยองเองจะเคยห้ามผมไม่ให้ต่อกรกับพวกเคสทูก็ตาม...




เกิดอะไรขึ้น ฉันได้กลิ่นพวกเคสทู!”



ใช่ พวกเคสทู..ผมย้ำในคำตอบนั้นพลางปรายสายตาไปทางคนด้านหลังที่เอาแต่ยืนสั่นไปหมดทั้งตัว




มันคงตามทาสอาหารของท่านลอร์ดมาตั้งแต่เมื่อวาน



เสียงของยองแจที่ค่อนแขวะผมราวกับไม่พอใจ ผมเห็นสายตาที่ดุดันนั้นคอยลอบมองมือผมที่คอยกันอันตรายจากรอบด้านกับลูกกวางน้อยแสนซื่ออยู่เป็นระยะๆ



แต่ในเมื่อนายใช้เล่ห์กลกับทาสอาหารของฉันได้..ทำไมฉันจะยั่วให้อารมณ์นายเดือดบ้างไม่ได้? เพราะว่าฉันก็รู้สึกแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว




กลิ่นสาบของพวกเคสทูเริ่มใกล้เข้ามาในทุกขณะ ต้นไม้น้อยใหญ่สั่นไหวตามแรงลมและการบุกรุกของพวกมัน พวกเหลือเศษเดนมนุษย์ทั้งหลาย แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้เกิดจากเหล่าแวมไพร์ แต่พวกมันก็ถูกปลุกให้ฟื้นจากความตายโดยแวมไพร์ตัวอื่นที่มีพลังอำนาจอย่างเช่นเคสทู หลังจากที่จินยองเอ่ยบอกผมในวันนั้น .. ผมก็เริ่มศึกษามันอย่างจริงจังและพอจะรู้ว่าพวกมันต้องการสร้างอาณาจักรที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายด้วยการไล่ฆ่ามนุษย์ทีละคน ก่อนจะทำให้ฟื้นจากความตาย..




พวกผมทั้งสามขู่เสียงทุ้มต่ำในลำคอเพื่อแสดงอำนาจ



และไม่กี่อึดใจนั้นเอง..



สวบ!

ฟึ่บ!

เหล่าแวมไพร์ของฝั่งเคสทูก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับก้าวดุ่มๆมายังฝั่งของพวกผมอย่างรวดเร็ว พวกมันยืนเรียงดาหน้ากันเข้ามาหลายสิบคน ซึ่งในขณะที่ฝั่งผมมีแค่สามคนเท่านั้น ก่อนที่พ่อบ้านแจบอมจะสลัดคราบพ่อบ้านกลายเป็นแวมไพร์ไปด้วย ในมือถือกริชคมชูขึ้นขู่พร้อมเสียงทุ้มต่ำในลำคอพลางย่างก้าวเข้ามาสมทบ



ช้าก่อน



เสียงของใครบางคนจากอีกฝั่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินฝ่างดงลูกสมุนเหล่านั้นออกมา เสื้อฮู้ดตัวใหญ่คลุมศีรษะและใบหน้าเอาไว้มิด




พวกแกต้องการอะไรถึงได้บุกมาที่ปราสาทของฉัน




ผมเอ่ยถามพวกมันไปเสียงแข็งก่อนที่ฮู้ดนั้นจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่กำลังแสยะยิ้ม


ฉันชื่อแจ็คสัน ต้องการตกลงอะไรบางอย่างกับท่านลอร์ดคิงส์คราวน์


ฉันนี่แหละลอร์ดมาร์ค ลูสเวลตัน คิงส์คราวน์ มีอะไรก็ว่ามา



ลูสเวลตันคือนามสกุลของแม่ และคิงส์คราวน์คือนามสกุลของพ่อ แต่น้อยคนนักที่จะรู้มัน.. ชื่อของผมเลยค่อยๆถูกลืมไปและนำคำว่าท่านลอร์ดมาแทนที่



งั้นก็ดี ส่วนพวกที่เหลือเนี่ย ลูซิสใช่มั้ย...อ้อ ยังมีมนุษย์ผู้น่าสงสารในดงแวมไพร์อีกหนึ่ง หึ




หยุดพล่ามแล้วก็พูดธุระของแกมาสักที ไอ้พวกเศษสวะ!” ยองแจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้าว นัยน์ตาคมเบิกโพลงด้วยความโกรธจัดเมื่ออีกฝ่ายกำลังไล้สายตามองไปยังทาสอาหารที่อยู่ด้านหลังของผม ...และผู้คุมชะตากรรมของยองแจ




ยิ่งอยากรู้มากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งปิดปากเงียบเท่านั้น มันน่าสนุกจะตายไปแจ็คสันฝั่งเคสทูปรายสายตามองไปยังจินยองก่อนจะแสยะยิ้มขึ้น ฝ่ามือสากทั้งสองข้างยกขึ้นระดับอกแกร่งถูไปมาอย่างยียวน สวัสดีจินยอง ยังคิดถึงฟอลคัสอยู่มั้ย? ฮ่าๆ



นี่แกรู้จักเขาได้ไงกัน!”



ชู่วว์ อย่าเสียงดังไป ฉันมีข่าวดีจะบอกนายนะจินยอง...ไอ้ฟอลคัสยังไม่ตายสักหน่อย



ผมรู้สึกว่าคนตรงหน้ามันชักจะพล่ามเยอะเกินไปแล้วจริงๆ



อย่าพูดจาเหลวไหล ฟอลคัสตายไปแล้ว..ด้วยฝีมือของฉัน มาพูดเรื่องของแกกับฉันสักที เพราะถ้าคิดจะมาป่วนแค่นี้ล่ะก็...มันเสียเวลา



ใจร้อนจริงๆนะ ฉันอยู่ไม่นานหรอกเพราะลูกน้องของฉัน...กำลังกลัดมันอยากไล่ล่ากินเลือดมนุษย์แทบจะทุกชั่วโมง ที่ฉันจะมาต่อรองมันก็เรื่องง่ายๆ...ยกทรัพย์สินทุกอย่างให้ฉันแล้วออกไปจากเมืองนี้ซะ



มั่นใจดีนี่ คิดว่าฉันเป็นใครกันถึงจะยอมง่ายๆ



“^^ เพราะไม่อย่างนั้น มนุษย์ที่อยู่ด้านหลังนั่นจะโดนพวกฉันฉีกเป็นชิ้นๆแน่



มือหนาของผมกระตุกจับมือเรียวของอีกฝ่ายด้านหลังแน่นขึ้นกว่าเดิม นี่เรียกว่าอยากปกป้องใช่มั้ย?.... ความรู้สึกที่โกรธจัดกำลังถาโถมเมื่อพวกมันกำลังจะลากคนตัวเล็กนี่เข้าไปเกี่ยวข้อง อยากจะรู้นักว่าคิงส์คราวน์ไปทำอะไรพวกมัน ถึงได้ตามไล่ล่าตระกูลของผมแบบนี้



เด็กนี่ไม่เกี่ยว



ยังไม่ต้องรีบยกให้ตอนนี้ก็ได้ แต่ฉันให้เวลาแค่ 15 วันเท่านั้น และเมื่อถึงเวลาหากคำตอบไม่ค่อยเข้าหูฉันเท่าไหร่ล่ะก็...นายจะรู้เองว่านรกส่งเคสทูมาเกิดน่ะมันเป็นยังไง ^^”



สิ้นประโยคไอ้พวกโสโครกทั้งหลายต่างพากันวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาของผมเริ่มกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มอีกครั้งก่อนจะหันไปด้านหลังอย่างรวดเร็วเพราะเกรงว่าทาสอาหารจะตกใจ



แต่ภาพที่ผมเห็นนั้น



ตกใจมั้ย? กลัวมากหรือเปล่า?



อ่อ...อื้อ นิดหน่อย ไม่เป็นอะไรแล้ว J



ยองแจใช้ฝ่ามือยกขึ้นลูบไปที่หัวทุยๆนั่นอย่างปลอบประโลมพลางใช้นิ้วยาวไล้เกลี่ยข้างแก้มขาวของลูกกวางน้อยนั่นต่อหน้าต่อตา และมันก็ช่างน่าแปลกที่ผมเริ่มสะอิดสะเอียนกับการกระทำของยองแจ คล้ายกับผมจะไม่ค่อยชอบเด็กนี่เข้าซะแล้ว



เรื่องฟอลคัส.....หมายความว่ายังไง



ผมหันกลับไปเผชิญหน้ากับจินยองเพื่อตอบคำถามบ้าบอนั่น



ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไง พวกมันแค่เล่นที่จุดอ่อนของนาย



แล้วแจ็คสันมารู้เรื่องของฟอลคัสได้ยังไงกัน ท่านลอร์ดก็รู้ว่ามีแค่คิงส์คราวน์กับลูซิสเท่านั้นที่รู้



เรื่องนั้น.....ฉันไม่รู้



เอาเถอะ พวกมันก็คงเล่นกับจุดอ่อนของฉันเหมือนอย่างที่ท่านลอร์ดว่า ฉันคิดว่าฉันจะตัดใจจากเขาได้ แต่เปล่าเลย..เหมือนเรื่องของเขากำลังจะวกกลับมาหาฉันยังไงก็ไม่รู้สิ



ถ้าวกกลับมาจริงๆ นายจะทำยังไง



...ฉ..ฉัน....



ผมจดจ่อกับคำตอบนั้นอยู่ได้ครู่หนึ่ง ยังไม่ทันที่จินยองจะได้ตอบอะไร ยองแจกลับเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงอันดัง



เมื่อกี๊ผมเห็นพ่อบ้านของที่นี่ ยังไม่ทันได้เห็นหน้าก็รีบเข้าปราสาทไปซะละ จะรีบไปไหนของเขานะ



นั่นน่ะสิท่านลอร์ด นี่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าพ่อบ้านเลย วันๆเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ถามคำตอบคำ..



ก็รู้กันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงว่ากฎของพ่อบ้านกับราชนิกูลมันเป็นยังไง ผมตัดบทการสนทนาด้วยคำตอบที่ทุกคนทราบกันดี ก่อนจะเดินปรี่เข้าไปคว้าต้นแขนเรียวของทาสอาหารรั้งเดินเข้าปราสาทคิงส์คราวน์ไปด้วยกัน โดยปล่อยให้สองพี่น้องนั้นเดินทิ้งท้ายตามหลัง

ทำไมช่วงโมงนี้ผมถึงได้เหมือนฆาตกรนักนะ..

 

 

 






 

-Mark Lousewellton Kingcrown-

3ปีก่อน

ในขณะที่ร่างกายของผมกำลังเข้าสู่ภาวะขาดเลือด หรือที่เรียกง่ายๆว่าแวมไพร์โตเต็มวัย ยิ่งฝืนธรรมชาติมากเท่าไหร่..ร่างกายของผมจะค่อยๆแปรเปลี่ยนสภาพเป็นเน่าเฟะและสลายไปในที่สุด



คืนนั้นเป็นงานของตระกูลลูซิส โดยมีผู้คนในราชนิกูลอยู่กันพร้อมหน้าที่ปราสาทคิงส์คราวน์ ส่วนจินยองเองนั้นตัวติดกับว่าที่คู่หมั้นนามว่าฟอลคัสอยู่ตลอดเวลา ..ใช่ ฟอลคัสคือชายหนุ่มมนุษย์ผู้เป็นที่รักของจินยองและทางลูซิสเองก็ยินดีที่จะให้ลูกชายคนโตของพวกเขาได้ใช้ชีวิตกับมนุษย์ แต่ทว่าความต้องการของผมมันมีมากเกินไปจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ วินาทีนั้นที่ผมขาดสติ ...



หลังจากที่ฟอลคัสปลีกตัวมาทางห้องใต้ดินของปราสาทเพื่อสำรวจ ผมจัดการสาวเท้าก้าวไปหาช้าๆอย่างนิ่งเงียบก่อนจะใช้เขี้ยวคมเจาะเข้าที่ผิวกายต้นคอด้วยความรุนแรงและกระหายก่อนจะพาร่างนั้นขังไว้ยังห้องใต้ดินพลางลงมือซ้ำๆ และวันนั้นเองที่ผมได้รู้ว่าเลือดของมนุษย์มันอร่อยกว่าเป็นไหนๆ จังหวะนั้นเองที่จินยองกำลังออกตามหาว่าที่คู่หมั้นกลับต้องมาพบเจอกับภาพที่ชวนสยดสยอง ร่างบางปล่อยโฮออกมาทรุดตัวทิ้งลงนั่งกับพื้น แต่ผมก็ยังไม่ปล่อยให้ของเหลวข้นสีแดงสดนั้นไหลผ่านไปได้ง่ายๆ



มาร์ค..ฮึก..ปล่อยเขานะ..ปล่อยเขา



ขอโทษนะจินยอง แต่ฉันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ



ผมได้แต่เสียใจในการกระทำของตัวเองอยู่เรื่อยมา...และผมก็ไม่สามารถทนให้ตัวเองหิวแบบนั้นได้อีกต่อไป จึงได้ออกล่ามนุษย์และจัดการแบบเดียวกันกับที่ฟอลคัสโดนอยู่ทุกคืน จนมีอยู่วูบหนึ่งที่ผมฉุกคิดอะไรบางอย่างออกมาได้...




อันที่จริงแล้ว ผมกับแจ็คสันนั้นเราเคยเจอกันครั้งหนึ่ง แต่ทว่าตอนนั้นผมแต่งกายมิดชิดและปกปิดใบหน้าเอาไว้เป็นอย่างดี พวกเคสทูเองก็ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย และพ่อบ้านอิมแจบอมนั้นก็เพิ่งจะเข้ามาเป็นพ่อบ้านให้กับผมได้ไม่นานมากนัก แค่สองปีเศษเท่านั้น..อีกทั้งยังพยายามจัดการช่วยเหลือทุกอย่างด้วยการออกล่ามนุษย์มาขังไว้ที่ห้องชั้นใต้ดินสำหรับเป็นอาหารของผมจนถึงทุกวันนี้



 

อ่ะแฮ่ม ขอฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ [รีไรท์]
เรื่องนี้ส่งสำนักพิมพ์ค่ะ ช่วยเป็นกำลังใจเม้นเฟบคนละหน่อยก็พอแบ้วว


คลิกรูปเถิดแม่นางทั้งหลาย
 
       

 

 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

971 ความคิดเห็น

  1. #963 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:06
    คิดว่าฟอลคัสเปนแจบอม สังสัย!:#
    #963
    0
  2. #936 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 15:49
    เรื่องดวงดาวนี่พ่อมาร์คกับแม่แบมคงไม่ได้เกี่ยวคล่องกันหรอกใช่มั้ย
    #936
    0
  3. #881 ChayapornSs (@ChayapornSs) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 18:01
    เเจบอมชอบจินยองชัวร์ ไม่มีอะไรนอกเหนือจากการเดาครั้งนี้ได้เเน่นอน
    #881
    0
  4. #871 yamroll choco (@yamrollchoco) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:25
    อย่าบอกว่าพ่อบ้านคือฟอลคัสนะ...
    ยองแจจจจจจจจตัดใจเถอะนะ
    #871
    0
  5. #867 Da'wy Sehun (@dawysehun94) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 15:41
    แจบอมนี่มีอะไรแปลกๆนะ
    #867
    0
  6. #805 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 21:27
    เจบีนี่ทำตัวลึกลับมากกกก
    #805
    0
  7. #782 secret secret (@sorrower-2542) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:49
    รึว่า ฟอลคัสจะเป้น เจบี เพราะไง เจบีกะคู่กะจินยองอ่ะ
    #782
    0
  8. #689 Mermaidtears (@scopianking) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 21:25
    คือ  ฟอลคัส แกตายริงป่าววะ เริ่มสัยสนแล้ว คึคึ
    #689
    0
  9. #649 TBam_205 (@ttlovesu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 15:42
    แจบอมคือฟอลคัสสสสส ช่ายม้ายยยย
    #649
    0
  10. #642 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 03:01
    สงสารแบมว่ะ มีเอี่ยวซะงั้น -0-
    พี่บีนี่ยังไง เริ่มสงสัย...
    #642
    0
  11. #568 (@turtletoey) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 21:14
    หมายความว่ายังไงแจ็คคคคค ว็อททท พวื้ออ ~ ทำไมถึงดูน่ากลัวได้ขนาดนี้กัน
    #568
    0
  12. #542 namemy_jung (@namemejung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 17:27
    พ่อบ้านคือฟอลคัสใช่ไหมอ่ะ
    #542
    0
  13. #502 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 22:12
    นี่เราจะสงสัยพ่อบ้านแล้วนะเนี่ย บีป้ะ ที่เป็นพ่อบ้าน
    #502
    0
  14. #453 Mickeyfairy (@fairyyomii) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 08:39
    พี่บี๋น่าสงสัยยยยย
    #453
    0
  15. #437 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:44
    เริ่มมีปมมาให้แก้กันแล้วสิน้าา ยังไงก็ได้ ขอแค่แบมได้อยู่เคียงข้างท่านลอร์ดเป็นพอ อิอิ
    #437
    0
  16. #393 sonuknikss (@sonuknikss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 22:07
    จะมีแจ็คแบมไหมน้อ555 ท่ดๆผิดคิวๆๆ5555
    #393
    0
  17. #316 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 14:58
    แฟนเก่าเนียร์โดนพวกของแจ็คสันถูกปลุกขึ้นเป็นพวกเดียวกันหรือปล่าวงะ ? หรือเจบีจะเป๋นเเฟนเก่าเนียร์ ? #ไม่น่าใช่ มาร์คต้วนเริ่มห่วงหวง~
    #316
    0
  18. #294 Comboyaa (@aphaphat4131) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 13:34
    เอ๋??????? หวังว่าคงจะไม่ใช่นะ คงไม่ใช่ที่หนูคิดหรอก 555555 หนูเป็นอะไรเนี้ย
    #294
    0
  19. #217 byeonINbb (@bambamchy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 10:48
    พี่มาร์คอย่ามัวแต่คิด และสับสนกับความรู้สึกตัวเองสิ เดี๋ยวโดนยองเเจคาบแบมไปกินก่อนนะ
    #217
    0
  20. #178 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 13:18
    มาร์คถ้าไม่รุก คงพลาดแน่
    #178
    0
  21. #147 MBtuan1a (@mbtuan1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 07:10
    ยองเเจฉลาดใช้ความขี้สงสารของเเบม  ลอร์ดมาร์คยังไม่เข้าใจตัวเองอีกนะว่าทาสอาหารสำคัญกับใจตัวเองมาก ทำไมต้องบอกว่ามนุษย์กับเเวมไพร์รักกันไม่ได้ทั่งที่ก้อทั้งหวงห่วงเค้าชัดขนาดนั้น ถถถถ คนซึน
    #147
    0
  22. #142 ปัง..ปู๊นๆๆ (@konnatepkam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 09:19
    ฟอลคัสกับพี่บีนี้คนเดียวกัน???
    #142
    0
  23. #141 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 00:08
    ไม่มีอะไรมาก รีบต่อล่ะไรท์

    สรุปแฟนเก่าเนียร์ยังไม่ตาย? กลายเป็นแวมไพร์? เป็นบีได้ไหม 5555

    ส่วนแจ็คแจ น่าหมั่นไส้-*- นี่เป็นเรื่องแรกที่ทำให้ไม่ชอบแจในฟิค(ปกติเป็นเพื่อนเป็นน้องที่แสนดี เรื่องนี้แหวกซะ)555

    ส่วนมาร์ครุกซิครับ รออะไร มัวแต่คิดจะได้กินไหมครับท่านลอร์ด!!!





    #141
    0
  24. #140 G-Demon (@nutsuki1993) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:16
    มาต่อเร็วๆน่ะคร้าาาไรท์
    #140
    0
  25. #139 markbam'2 (@mmpgot7) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 21:01
    งู้บ แจ็คสันทำไมเลวอะ! สงสารพี่มาร์ค ฮืออออ
    #139
    0