โซ่รักอสูรร้อน (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 32 : บทที่ 10 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    8 ก.ย. 59

 

 

บทที่ 10 - 1      

 

       อัญมณีเดินเล่นบริเวณสวนหลังบ้านจนพอใจ จึงแยกตัวกับน้าแอนนี่ ตอนแรกว่าจะกลับไปพักผ่อน แต่ฉับพลันสมองของสาวน้อยเจ้าเล่ห์ก็นึกถึงใครบางคน ตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว พี่ซาเชสน่าจะตื่นเธอควรแวะไปหา แล้วนำอาหารไปเสิร์ฟให้ด้วย

          ไม่เพียงคิดสาวเจ้าก็เดินไปยังห้องครัว สอบถามแม่บ้านได้ความว่าอาหารเพิ่งถูกยกไปเมื่อสักครู่ รีบตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ ขึ้นไปจนถึงชั้นสาม ที่จริงมีลิฟต์แต่อัญมณีอยากกออกกำลังกายไปในตัว เห็นสาวใช้ยืนอยู่หน้าห้องพร้อมถาดอาหารกลิ่นหอม พร้อมของหวานและผลไม้

          “เดี๋ยวก่อน”

          “คุณอันย่า” สาวใช้สองคนหันมาพอดี

          “ฉันจัดการเอง พวกเธอจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ”

มือบางยกขึ้นเคาะประตูห้องสองครั้ง ก่อนถือวิสาสะผลักประตูเข้าไปเบาๆ รับถาดจากสาวใช้เข้าไปได้ใน พยักหน้ากลายๆ ให้ทั้งหมดแยกย้ายกันได้

          “พวกเราถูกสั่งให้รอรับใช้คุณซาเชสค่ะ”
          “งั้นก็รอด้านนอก ฉันเป็นคนรักของคุณซาเชส จะดูแลเขาเอง”

          หญิงสาวใช้แผ่นหลังดันประตูให้ปิดลง ก้าวเดินตรงไปยังห้องนอนแสนกว้างใหญ่ เห็นเตียงตั้งตระหง่านพร้อมร่างหนาที่ยังคงนอนหลับสนิท แต่แล้วอัญมณีก็ต้องสะดุ้งตกใจ กับเสียงอะไรบางอย่างที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ภายในห้องเปิดผ้าม่านหน้าต่างไว้เพียงสองบาน มีแสงไฟเปิดไว้มุมห้อง

          “เสียงอะไร”

หญิงสาวหันรีหันขวางมองหาที่มาของเสียง ใช้ประสาทสัมผัสของหู พอหันไปยังโซฟาขนาดใหญ่ตัวยาวเนื้อดี สาวเจ้าก็หยุดฝีเท้ากึก

          เสือดำตัวใหญ่ผงกศีรษะขึ้นมองดวงตาวาววับ อัญมณีจ้องเขม็งไปที่มันเช่นกัน มันกระโจนลงมาเดินตรงมาหาเธอพร้อมเสียงขู่คำรามเป็นระยะ พลันนั้นสาวเจ้าก็นึกอะไรขึ้นมาได้

          “ออมเล็ต! ฉันเอง”

          สิ้นเสียงของอัญมณี เจ้าเสือดำตัวใหญ่ก็หยุดฝีเท้า มันเอียงหน้าเล็กน้อยเหมือนพยายามนึกอะไรบางอย่าง เสียงของมันไม่ขู่แล้ว แต่เสียงของอัญมณีเมื่อสักครู่ดังมากพอให้คนบนเตียงรู้สึกตัวตื่น ค่อยๆ ขยับกายเล็กน้อยขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองเสือดำแม่พันธุ์ตัวใหญ่

          “อันย่า เข้ามาทำอะไร”

          “พี่ซาเชส นี่เจ้าออมเล็ตใช่ไหมคะ”

เธอจำมันได้ แม่เสือตัวใหญ่ที่เคยเจอกันเมื่อหลายปีก่อน แต่เหตุใดมันจึงดุเธอ

          “ออมเล็ต หยุด นั่นอันย่าจำไม่ได้หรือไง”

ชายหนุ่มตะโกน เจ้าออมเล็ตเอียงศีรษะ เดินเข้ามาใกล้ และแล้วอัญมณีก็ต้องฉีกยิ้มกว้าง เพราะพอคนตัวใหญ่ขยับผ้าห่มบนเตียง ก็แลเห็นสองชีวิตน้อย ๆ ขยับผงกศีรษะแล้วกระโจนลงมาหาแม่ของมัน

          “มันคงหวงลูก และไม่ได้เจออันย่านานแล้ว”

          “แบบนี้นี่เอง ตายจริง ลูกมันน่ารักมากๆ เลยค่ะ”

อัญมณีค่อยๆ สาวเท้าไปหาร่างใหญ่ที่อยู่บนเตียง วางถาดในมือพร้อมกับรินน้ำจากเหยือกยื่นให้ มองคนตัวใหญ่นอนแบบไม่สวมเสื้อผ้า ใบหน้าดูอิดโรยเล็กน้อยคงเพราะนอนหลับพักผ่อนไม่เต็มอิ่ม ประกอบกับได้รับบาดเจ็บจึงดูยังไม่ค่อยโอเคเท่าไร

          “หนึ่ง สอง มานี่สิ”

ชายหนุ่มดีดนิ้วเรียกลูกเสือดำสองตัว มันรีบวิ่งมายังปลายเตียง และกระโจนขึ้นมานอนนิ่ง มันอยากเล่นแต่เพราะซาเชสบาดเจ็บมันเลยนอนดูกันตาแป๋วเหมือนเด็ก แม่เสือออมเล็ตเดินมาหยุดข้างๆ เตียงแล้วนอนหมอบลงบนพื้นพรม

          “ไม่ได้เจอกันนาน แกเกือบลืมฉันแล้วใช่ไหม ตอนนี้มีลูกด้วย”

          อัญมณียื่นมือไปหาเจ้าออมเล็ต แม่เสือสาวใช้จมูกสูดดมกลิ่นแล้วเอียงคอถูไถเบาๆ ขยับเข้ามาใกล้อัญมณีอย่างคุ้นเคย เมื่อครู่มันแค่ตกใจที่มีกลิ่นแปลกๆเข้ามา แต่ตอนนี้มันจำหญิงสาวได้แล้ว เสือพวกนี้อัญมณีเคยเห็นตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่บรรพบุรุษของเสือก็ว่าได้ รุ่นแรกๆ ลาจากโลกนี้ไป ก็ทิ้งเผ่าพันธุ์รุ่นใหม่ไว้ให้ดูต่างหน้า

          “ขอบใจเพื่อนยาก ที่ยังไม่ลืมกัน”

          “ออมเล็ตเป็นเสือใจดี แต่ช่วงนี้มันค่อนข้างหวง”

          “เจ้าตัวเล็กๆ มีชื่อหรือยังคะ”

          “พี่ยังไม่ได้ตั้งเลย แต่ก็เรียกหนึ่งกับสอง จำง่ายดี เจ้าสองกรงเล็บมันจะมีสีขาว ก็เลยแยกออกง่าย” คนบนเตียงอธิบาย ขยับกายเล็กน้อย

          “แล้วพ่อของมันล่ะคะ”

          “พ่อของมันเพิ่งเสียไป ก่อนงานแต่งของพี่ ไม่สิ ก่อนงานแต่งของซาอิด” คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ มองลูกเสือตัวเล็กด้วยความชอบใจ ดูเหมือนมันเองก็สนใจคนแปลกหน้าอย่างตนเช่นกัน

          “แบบนี้ออมเล็ตคงเหงาแย่”

          “ดีตรงได้ลูกของมันเป็นเพื่อน”

          “ว่าแต่พี่ซาเชสเป็นไงบ้างคะ ปวดแผลหรือเปล่า ทานยาก่อนอาหารแล้วหรือยัง”

ถามด้วยความห่วงใย เหลือบมองถาดยาบนโต๊ะเล็กติดหัวเตียงก็คิดว่าเจ้าตัวคงจัดการเรียบร้อย

          “ที่จริงพี่ไม่ชอบกินยาเลย”

          “ต้องทำตามแพทย์สั่งนะคะ มาค่ะ กินอาหาร น้าแอนนี่ตั้งใจทำให้เชียวนะคะ”

คนตัวใหญ่พยักหน้าเล็กน้อย มองใบหน้าเนียนด้วยสายตาอ่อนโยน ค่อยๆ ขยับลุกโดยมีสาวเจ้าคอยประคองให้ไปนั่งริมหน้าต่าง

          “พี่ไม่ใช่คนเจ็บปางตายนะอันย่า”

          “ก็อันย่าเป็นห่วงนี่นา อยากดูแลใกล้ชิด นี่ก็เพิ่งโทรบอกแม่ว่าขออยู่ดูแลพี่ต่ออีกสักอาทิตย์ แล้วถึงจะกลับซาลัส” หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน

          “พี่ไม่เป็นอะไร กลับไปพร้อมพ่อกับแม่พี่เถอะ”

          “ไม่เอา ไม่กลับ จะอยู่ดูแล อันย่าดูแลคนเจ็บป่วยมาเยอะ อันย่าเป็นเภสัชกรนะคะ”

แต่ก็เป็นเภสัชกรที่หัวดื้อมากๆ ดื้อรันชนฝา ไม่เคยเชื่อฟัง ขืนหล่อนอยู่นานกว่านี้ ซาเชสเกรงว่าอาจจะเป็นตัวเองที่หักห้ามใจอดทนต่อไปไม่ได้ มันทรมานยามได้กลิ่นหอมๆ จากร่างนี้

          “ถอนหายใจทำไมคะ หรือว่ารังเกียจ”

          “พี่เคยพูดหรือว่ารังเกียจ”

          “แต่พี่ซาเชสก็ไม่เคยบอกรักอันย่าเลย”

บอกนำเสียงกระเง้ากระงอด เหลือบสายตาส่งค้อนให้คนตัวใหญ่ที่ปั้นหน้านิ่งเป็นอสูรน้ำแข็งเหมือนเดิม

          “คิดมากตลอดนะเรา”

          “ไม่อยากคิดน้อย ไม่อยากพลาด ไม่อยากปล่อยพี่ให้หลุดมือ อันย่าจริงจัง เรื่องของเราผู้ใหญ่สองฝ่ายทราบหมดแล้ว ยังไงพี่ก็ต้องแต่งงานกับอันย่า ห้ามปฏิเสธ”

ให้ตายเถอะ สาวสวยและรวยมากอย่างเธอไม่คิดเลยว่าตัวเองต้องมาเป็นฝ่ายพูดเรื่องแต่งงานกับผู้ชายตรงหน้า คนอื่นหมื่นแสนดาหน้าเข้ามาจีบอัญมณียังเล่นตัว แต่พี่ซาเชสเธอเล่นตัวไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาอาจหลุดมือไปเป็นของหญิงอื่น

          “ฟังพูดเข้า เราเป็นผู้หญิงนะอันย่า” ส่งสายตาดุๆ ปราม

          “แต่ผู้หญิงยุคใหม่ต้องรักษาสิทธิ์ของตัวเองค่ะ”

          ตอบหน้าตาย ยักคิ้วกวนๆ ส่งให้ ซาเชสส่ายหน้าอีกรอบ หล่อนชอบคิดไปเอง เขายังไม่ได้พูดหรือปฏิเสธสักคำ

          “โอเค”

          “โอเคนี่คือหมายความว่ายังไงคะ”

          “ก็หมายความว่า พี่จะเป็นเจ้าบ่าวของเราคนเดียวตลอดไป พอใจหรือยัง”

          คนตัวเล็กพยักหน้าเอื่อยๆ แต่อยากได้ยินบางคำที่สำคัญมากกว่าการตกลงแต่งงาน

         

          ระหว่างคนตัวใหญ่รับประทานอาหาร อัญมณีก็เดินมานั่งบนขอบเตียงเล่นกับลูกๆ ของเจ้าออมเล็ต เจ้าสองตัวส่งเสียงขู่คำราม แต่สุดท้ายพออัญมณีหยอกล้อไม่นาน พวกมันก็กลิ้งม้วนตัวบนผ้าห่มไปมา สลับใช้ขาหน้าขาหลังหยอกกับมือของเธอ อัญมณีเอนกายนอนกลิ้ง หัวเราะคิกคักเหมือนเด็กแทบลืมไปเลยว่าเจ้าของห้องอยู่ในนี้ด้วย

          ซาเชสอยากจะบ้าตาย อาหารคาวน่ะเขาไม่หิวสักนิดเดียว แต่ก็ต้องกินเพราะต้องกินยาหลังอาหาร และนี่ก็เลยเวลาเช้ามามาก ทว่าภาพคนบนเตียงที่กลิ้งไปมา พลิกคว่ำพลิกหงายหยอกล้อกับสัตว์เลี้ยงของเขาต่างหาก มันทำให้เลือดในกายของเขาวิ่งพล่านเหมือนไอ้หนุ่มกลัดมันอยากอาหารหวานขึ้นมาทันที

          “อันย่า เล่นอะไรเป็นเด็กๆ”

          “ก็เจ้าสองตัวมันน่ารักนี่คะ อัยย่าขอตั้งชื่อให้มันนะคะ”

          คิดไว้แล้วไม่มีผิดว่ายายตัวแสบจะต้องหาทางตั้งชื่อให้ลูกเสือดำทั้งสอง

          “ให้มันชื่อ มุ้งมิ้ง กับ ฟรุ้งฟริ้งนะคะ”

          “ว่าไงนะ!

          เสียงห้าวทุ้มตะโกนมาด้วยความตกใจ ไม่สิ ไม่แค่ตกใจ แต่เขายังรับไม่ได้กับชื่อเสือดำอันน่าเกรงขามสองตัว มันเป็นเสือตัวผู้ แต่จะให้ชื่อมุ้งมิ้งกับฟรุ้งฟริ้ง ยายเภสัชกรจอมประหลาด หล่อนช่างกล้าตั้ง คนตัวใหญ่หัวคิ้วชนกัน

          “ตกลงตามนี้นะคะ”

          สาวเจ้าดีดกายลุกนั่งยิ้มแก้มแทบแตก คิดอยู่ว่าพี่ซาเชสคงไม่ปลื้ม แต่เรื่องอะไรต้องสน เสือสีดำมันน่ากลัวอยู่แล้ว ตั้งชื่อให้ฟังคิคุแบ๊วๆ น่ารักดีออก

          “ไม่อนุญาต”

          “ต้องอนุญาตค่ะ อันย่าชอบชื่อนี้ น่ารักจะตายไป ดูสายตาของเจ้ามุ้งมิ้งกับฟรุ้งฟริ้งสิคะ มันออดอ้อนน่ารัก เจ้าน่ารักมากเลยรู้ไหม ถ้าไม่มีฉันพวกเจ้าก็คงมีชื่อไร้รสนิยมว่าหนึ่งสอง ไม่ทันสมัยเลย”

          ปากอิ่มบิดเบ้รับไม่ได้กับชื่อเฉยๆ ที่อีกฝ่ายตั้ง

          “เหลือเกินนะเรา ชื่อแบบนั้นมันเหมือนชื่อตัวเมีย”

          “ตัวผู้ก็ตั้งได้ค่ะ จะได้ลดความน่ากลัวดุดัน เห็นไหม เข้ากั๊นเข้ากัน”

          คนตัวใหญ่ครางในลำคอลุกจากเก้าอี้ตรงมายังเตียงนอน

          เจ้ากะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าดุดันแสนหล่อเหลา ลำตัวก็เซ็กซี่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไรขน โอยๆ อัญมณีหัวใจแทบละลาย ว่าที่เจ้าบ่าวของใครนะ โคตรหล่อ!

 

……………………………………..

 

สวัสดีจ้า วันนี้พี่ซาเชส กับ น้องอันย่าก็มานะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กันเรื่อยมา  โซ่รักอสูรร้อน วางแผงแล้วนะคะ ที่ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด บีทูเอส  และเวปไซส์สนพ. ตามลิงค์ด้านล่างนี้เลยค่ะ

http://www.lightoflovenovel.com/showbook.php?bid=2167

 

ปล. อัพ มารร้ายคุกคามรัก แล้วนะคะ เชิญส่องกันได้เลยค่ะ เดี่ยวอดฟินยาวๆ

http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1506213

 

 

กานต์มณี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

558 ความคิดเห็น

  1. #503 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 08:25
    อันย่าตั้งชื่อได้น่ารักไปนะคะ 5555
    #503
    0
  2. #502 YulSica (@0mygirl0) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 01:22
    น่ารักจริงอ่ะ หลงงงงง
    #502
    0
  3. #501 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 00:07
    55555555 ยังน่ารักได้อีก อันย่า 
    #501
    0
  4. #498 fahrugnam (@fahrugnam) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 23:32
    ขอบคุณไรท์เช่นกันค่ะ น่ารักอ่ะมุ้งมิ้งกับฟรุ้งฟริ้งอิอิ
    #498
    0
  5. #497 Pla Ruengurai (@khunpla) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 13:24
    บทจะน่ารักก้อน่ารักมากมายคร่า
    #497
    0
  6. #495 dokao (@dokao) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 11:06
    น่ารักจุงเบย
    #495
    0