โซ่รักอสูรร้อน (สนพ.ไลต์ออฟเลิฟ)

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    14 ส.ค. 59


 


บทที่ 2 - 2


       “อ้าปากสิ ฉันจะป้อนน้ำ”

       “เสียงเจ้าแหบๆ แหลมๆ แปลกๆ นะ เป็นหญิงหรือชายล่ะ”

       “ถามได้ ก็ต้องเป็นผู้ชายสิ”

       หัวหน้าโจรตะคอก อันที่จริงอยากต่อว่า อยากทุบตี อยากระบายความรู้สึก แต่ก็จำต้องเก็บเอาไว้ จนกว่าจะเข้าเขตแดนประเทศซาลัส ตราบใดที่ยังอยู่ในถิ่นอีกฝ่ายเธอไม่ไว้ใจ หากมีใครมาช่วยเขาแผนที่วางเอาไว้จะพังหมด

       “งั้นรึ แล้วทำไมกลิ่นกายจึงหอมเหมือนผู้หญิง”

       คำพูดนั้นไม่ดังนัก ได้ยินกันเพียงสองคน และผู้ติดตามซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ทั้งหมดก็เป็นคนที่ไว้ใจ ล้วนแล้วมีฝีมือที่ถูกคัดสรรให้มาทำงานนี้โดยเฉพาะ

       “นายครับ ทานเยอะๆ นะครับ”

       “ขอบใจ” เผลอหลุดเสียงออกไปรีบตะครุบปากปิดฉับ

       “หึ อย่าโกหกเลย เจ้าเป็นหญิง”

       “ไม่ใช่ ผู้ชาย ผู้ชายแท้ด้วย”

       “ฉันไม่ใช่ไก่อ่อน ผ่านผู้หญิงมาร้อยเจ็ดเอ็ดย่านน้ำ ทำไมจะฟังเสียงเจ้าไม่ออก”

       โอยๆ จะพูดให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจไปถึงไหน พูดมาได้ว่าผ่านสตรีมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ หัวใจของคนฟังมันถูกบีบอย่างหนักและจ้วงแทงซ้ำด้วยมีด

       “ไม่ต้องบรรยาย ฉันไม่อยากรู้ว่าเจ้าผ่านหญิงมากี่คน ระวังเถอะ จะป่วยเป็นโรคตายก่อนวัยอันควร”

       “ตายมันก็แค่ชีวิของฉัน เธอเถอะ จับฉันมา คิดว่าตัวเองจะรอดไปได้สักกี่วัน” ถามเสียงเรียบ หันมาด้านข้าง แม้ไม่เห็นแต่ก็ได้กลิ่นกายชัดเจน

       “เจ้ามีโทษหนัก ข้าถึงต้องจับเจ้ามาไง”

       “โทษรึ โทษอะไรกัน ฉันไม่เคยทำร้ายใคร และไม่เคยลอบแทงข้างหลัง”

       แน่ละ โทษของเขามันหนักหนาสาหัสนัก โทษที่บังอาจทำให้คุณหนูอันย่าต้องเสียใจ ปวดใจ เสียน้ำตา นี่ละโทษของเขา ฉะนั้นเขาต้องได้รับโทษด้วยการถูกหักหน้าเรื่องแต่งงาน

       “พ้นเขตลีเซียเมื่อไร เจ้าจะได้รู้ถึงโทษทัณฑ์ของตัวเอง”

       “งั้นรึ”

       “อย่ามาทำเสียงเย้ยหยัน อ้าปาก ได้เวลาอาหารเที่ยงแล้ว หรือจะอวดเก่งยอมอด”

       คุณหนูสุดสวยในคราบหัวหน้ากองโจรเอ่ยเสียงเหี้ยม แต่สำหรับคนฟังแล้วบอกตามตรงว่าไม่รู้สึกกลัวสักนิด ไอ้กุญแจข้อมือที่ใส่ไว้ มันไม่ยากเลยหากจะสะเดาะตัวล็อกออก แต่... คนถูกจับเลือกไม่ทำมากกว่า

       “ป้อนสิ พร้อมแล้ว”

       อัญมณีใช้ช้อนตักข้าวเข้าปาก พร้อมกับฉีกเนื้อย่างป้อนอีกฝ่าย โดยมีสายตาของลูกน้องมองด้วยรอยยิ้ม ต่างก็พากันลุ้นว่าทั้งคู่จะลงเอยอย่างไร เมื่อแผนที่วางไว้ไม่เป็นความลับ!

       “หมดคำหรือยัง”

       “ป้อนมาเถอะ พร้อมกินตลอด”

       ซาเชสบอกเสียงเรียบ อัญมณีรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ เมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนจะเป็นจะตาย ป่านนี้คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมืองคงกำลังวุ่นวายอย่างหนัก ที่เจ้าบ่าวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

       “อิ่มแล้ว”

       “งั้นก็ดื่มน้ำ เดี๋ยวจะจุกคอตายไปเสียก่อน” บอกตามตรงว่ายังโมโห จนตอนนี้ก็โมโหอยู่

       “ถามจริงเถอะ เจ้าโจรหนุ่ม จับฉันมา คิดว่าจะรอดไปได้อีกกี่วัน”

       “รอดจนถึงเขตชายแดนแน่นอน เจ้าอย่ามาทำดูถูกปากดี หากไม่แน่จริงป่านนี้คนของเจ้าก็น่าจะตามมาถึงแล้ว แต่นี่อะไร เที่ยงจนเกือบบ่ายก็ไร้วี่แวว กระจอกจริงๆ”

       น้ำเสียงในตอนท้ายเยาะเย้ย ดี ให้เป็นม่าย ให้ไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน

       “เจ้ารู้ใช่ไหมเจ้าหนุ่ม ว่าฉันกำลังจะแต่งงาน”

       “ใช่ ถึงเลือกลงมือวันนี้ไง ให้เจ้าหน้าแตก ให้เจ้าไร้ความน่าเชื่อถือ ให้เจ้ากลายเป็นที่พูดถึงจนเสื่อมเสีย”

       เผลอหลุดความรู้สึกออกไปมากมาย อัญมณีไม่คิดจริงๆ ว่าชีวิตนี้ต้องลงมือฉุด! ผู้ชายเพื่อให้มาเป็นสามีถาวรของตัวเอง แต่ในเมื่อตัดสินใจ เธอก็จะไม่มีวันถอย อะไรที่อยากได้อัญมณีต้องได้ โดยเฉพาะเรื่องหัวใจที่เภสัชกรสาวจะไม่มีวันยอมแพ้

       “ไม่เป็นผลดีที่ทำแบบนี้”

       “ได้ความสะใจ”

       “แค่นั้นจริงๆ น่ะหรือ”

       ถามเสียงเรียบ หันมาทางด้านข้าง รู้ว่าเจ้าตัวนั่งอยู่ใกล้ แม้ดวงตายังถูกปิด แต่ชายหนุ่มก็มีประสาทสัมผัสดีเยี่ยม

       “ดูเหมือนเจ้าบ่าวอย่างเจ้าจะไม่กังวลหรือร้อนใจเลย”

       “ทำยังไงได้ ในเมื่อถูกจับตัวมา”

       “แล้วไม่คิดหนีบ้างหรือ”

       “อยากหนี แต่โอกาสยังไม่มี รอโอกาสอยู่”

       บอกเสียงเรียบเฉยอีกตามเคย ไม่ว่าเมื่อไร พี่ซาเชสก็ยังเป็นคนเดิม เย็นชา และไร้หัวใจ ไม่แสดงออกความรู้สึกใดๆ ออกมา อัญมณีไม่เคยคาดเดาออกสักครั้ง

       “ฝันไปเถอะว่าจะหนีได้ พวกเราพักผ่อนกันพอแล้ว เตรียมเดินต่อเลย”

       อัญมณีลุกขึ้นยืน ตอนนี้เธอปิดการติดต่อสื่อสารทุกอย่าง เกรงถูกดักฟังและจับทิศทางมาถูก ต้องรอให้เดินทางออกจากที่นี่จนครึ่งก่อน นักโทษถูกพาขึ้นหลังอูฐเรียบร้อย ขบวนของหัวหน้าโจรสาวสวยจึงเคลื่อนออกเดินทาง

      

       ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อสายตา เมื่อแขกเหรื่อในงานช่วงเช้าต่างพากันโจษจันถึงเจ้าบ่าว ว่าควรเป็นซาเชสผู้พี่ตามชื่อในการ์ดเชิญ แต่ในพิธีกลับเป็นน้องชายนามว่าซาอิด แม้แต่พ่อแม่ของเจ้าสาว และตัวของเจ้าสาวเองก็ยังตกใจ หากสุดท้ายงานก็ดำเนินไปจนเสร็จสิ้น รอเพียงงานเลี้ยงช่วงเย็นตอนหกโมงที่โรงแรม

       ปีนังเดินเร็วๆ เข้ามาในห้องพักที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ อโนมายิ้มเหนื่อยๆ จับมือเพื่อนรักให้ไปนั่งโซฟาด้านในด้วยกัน เชื่อว่ามีคำถามจากเพื่อนมากมาย และเธอพร้อให้คำตอบโดยไม่ปิดบัง ในเมื่อเรื่องก็ดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้ว และคนที่ดูเหมือนจะยินดีที่สุดคงเป็นคู่บ่าวสาว

       “เกิดอะไรขึ้นแอนนี่”

       “เรื่องมันยาวเหลือเกิน ซาเชสหายตัวไป ในห้องพักข้าวของกระจัดกระจายเต็มไปหมด ตอนนี้ก็ให้คนตามแกะรอยอยู่แต่โอนอฟก็ยังไม่ส่งข่าวมาเลย ครึ่งวันแล้ว”

       งานช่วงเช้าผ่านไปด้วยดีไม่มีปัญหา จากนี้ก็คงต้องเตรียมตอบคำถามของผู้คนมากมาย แต่นั่นก็ยังไม่สำคัญเท่ากับว่าบุตรชายคนโตหายไปไหน อโนมาไม่อาจสบายใจจนกว่าจะรู้ว่าเจ้าตัวเป็นตายร้ายดี หายไปแบบนี้เธออดหวาดกลัวไม่ได้

       “แย่จริง มันอุกอาจมากนะ”

       “เซลิคก็ไม่นิ่งนอนใจ แต่ครั้นจะกระโตกกระตากไปก็ใช่ที่ เรื่องงานแต่งคงต้องปล่อยเลยตามเลย อย่างไรเสียซาอิดก็มีใจให้กับนีล่าอยู่แล้ว”

       ก่อนพิธีเริ่มอโนมากับเซลิคได้เชิญพ่อแม่ของฝ่ายหญิงเข้าพบ ปรึกษาหารือกัน ทางโน้นเข้าใจสถานการณ์และยินดีหากได้ซาอิดเป็นบุตรเขย ด้วยไม่อยากให้งานนี้ต้องล่มกลางทาง จึงตัดสินใจให้ซาอิดเข้าพิธีแต่งงานกับลูกสาว ส่วนตัวนีล่าบิดามารดาว่าอย่างไรเจ้าตัวก็ยินดี

       “ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ วันมงคลแท้ๆ เชียว”

       “นั่นสิ เวรยามแน่นหนา ผู้คนในตึกใหญ่ก็เยอะแยะ แต่ทำไมซาเชสถึงถูกจับตัวไปอย่างไร้ร่องรอย มัน...”

       อโนมาไม่อยากคิดว่าทั้งหมดนี้มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ คนอย่างซาเชสมีศิลปะป้องกันตัวยอดเยี่ยม เขาถูกฝึกมาให้อดทน ไม่เคยมีใครเข้าถึงตัวได้ง่ายๆ

       “ทำไมหรือ...”

       “ไม่รู้สิ จริงๆ ฉันสังหรณ์ใจตั้งแต่ก่อนงานแต่ง มันแปลกๆ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็คงต้องรอให้เจอตัวซาเชสก่อน” ใบหน้าเนียนส่ายไปมาด้วยความเคร่งเครียด

       ปีนังใจคอไม่ดี กลัวลูกชายเพื่อนได้รับอันตราย ถึงไม่ใช่ลูกตัวเองแต่ก็รักเหมือนลูก เพราะเห็นกันมาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ไปมาหาสู่กันประหนึ่งคนในครอบครัว เกิดเรื่องร้ายๆ พลอยให้นึกถึงสมัยก่อนที่มีโจรร้าย บีบมือเพื่อนรักให้กำลังใจ

       “ทำใจดีๆ แอนนี่ เราเชื่อว่าซาเชสต้องไม่ได้รับอันตรายใด เขาเก่ง มีฝีมือรอบด้าน”

       “ก็ขอให้เป็นแบบนั้น แต่อดกลัวไม่ได้จริงๆ”

       “มีข่าวคราวกลุ่มโจรอะไรบ้างไหม”
       “ไม่เลย ที่ลีเซียเงียบมานานแล้วปิ่น เราถึงแปลกใจว่ามันเป็นฝีมือใครกัน ต้องเป็นคนที่รู้ทางเข้าออกเป็นอย่างดี ไม่อย่างนั้นคงจับตัวซาเชสไปไม่ได้”

       คนฟังพยักหน้าเห็นด้วย

       “เอ... หรือจะมีคนในรู้เห็นเป็นใจ ไม่อยากใส่ร้าย ไม่อยากระแวง แต่ฉันอดคิดไม่ได้จริงๆ” ปีนังบอกเพื่อน อโนมาพยักหน้าเบาๆ

       “ประเด็นนี้ฉันก็คิด เซลิคเองก็คิด แต่เราไม่รู้ว่าเป็นฝีมือใคร ขนาดเรียกคนมาสอบสวนก็ยังไม่มีใครน่าสงสัย มันแปลกมากๆ”

       คงไม่มีอะไรแปลกไปมากกว่านี้ เพราะถ้าคนร้ายคิดลงมือ ก็น่าจะจับตัวซาเชสตอนไปอยู่ที่แท่นขุดเจาะน้ำมัน แบบนั้นมันไม่ง่ายกว่าหรือ หรือไม่ก็จับตอนที่ซาเชสไปพักผ่อนยังบ้านส่วนตัวกลางทะเลทราย ทำไมคงร้ายจึงเลือกลงมือในตอนใกล้วันสำคัญ

       “เอาเถอะ อย่าเพิ่งคิดไปไกล เรามาช่วยกันภาวนาให้งานเลี้ยงคืนนี้ผ่านพ้นไปด้วยดีไม่มีเหตุร้ายดีกว่า”

       “เซลิคบอกอย่างนั้นเหมือนกัน คนนอกรู้จะแย่ไปใหญ่”

       สองคุณแม่พยักหน้าให้แก่กัน ถึงอย่างไรก็เลยมาขนาดนี้แล้ว คงต้องแก้ไขเรื่องเฉพาะหน้ากันไปก่อน

       “ว่าแต่ หนูอันย่าล่ะ”

       “ขอบใจที่นึกถึงตัวแสบนะ อันย่าไม่มา บอกว่าไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจ เอาแต่เก็บตัวในห้อง”

       เมื่อเช้ามืดวันนี้เธอไปเคาะหน้าประตูห้อง เจ้าตัวไม่พูดไม่จา ไม่ตอบโต้ มีเพียงกระดาษแผ่นน้อยติดไว้หน้าประตูห้องว่าห้ามรบกวน และย้ำชัดว่าไม่พร้อมไปงาน เธอกับสามีและลูกชายทั้งสองจึงไม่เซ้าซี้ เพราะจะยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เจ้าตัวเสียใจมากขึ้นไปอีก

       “โธ่แม่คุณ หลานน้า น้าไม่รู้จะพูดอย่างไร ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเจ้าตัวเป็นคนตัดสินใจ”

       “เรื่องของเด็ก เราไม่รู้ถึงเหตุผลของพวกเขา”

       “หากเป็นไปได้ ฉันก็อยากได้หนูอันย่ามาเป็นสะใภ้ เซลิคก็เหมือนกัน แต่คงเป็นไปไม่ได้กระมัง”

       ส่วนหนึ่งไม่รู้ว่าซาเชสอยู่ไหน ส่วนหนึ่งคือสามีของเพื่อนที่หวงธิดาสาวมาก ไม่แน่ว่าอาจเป็นข้อนี้ที่ทำให้ซาเชสตัดสินใจแบบปัจจุบันทันด่วนแต่งงานสายฟ้าแลบ

       “อยู่ที่เด็กๆ เราเป็นพ่อแม่คงทำได้เพียงเฝ้าดู”

       “นั่นสินะ”

       บอกน้ำเสียงปลงๆ ไม่อยากบังคับใคร ทั้งลูกตัวเองและลูกของเพื่อน เรื่องหัวใจคงต้องปล่อยให้เด็กๆ เรียนรู้ด้วยตัวเอง

       “ออ มัวแต่ชวนคุยไปทานอาหารเที่ยงกันนะ”

       “เธอนั่นละแอนนี่ที่ต้องทานเยอะๆ อย่าคิดมาก คนดีย่อมรอดพ้นต่อความชั่ว”

       ปีนังให้กำลังใจเพื่อน สองสาวจึงจูงมือกันไปยังห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นแบบบุฟเฟห์จัดเลี้ยงแขกเหรื่อที่มาร่วมงานในช่วงเช้า

 

…………………………………………….

มาอัพให้อ่านต่อแล้วนะจ้า ขอบคุณมากๆ จ้าที่ติดตามเป็นกำลังใจให้กัน ฝากเป็นกำลังใจให้ซาเชสด้วยนะคะ

ปล. ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ ที่จะอัพเดือน กย. วางในงานหนังสือเดือนตุลาคม  เป้นงานกลุ่มแต่งร่วมกับ อรอร และ สุนิตย์ นะคะ

 http://my.dek-d.com/yiumarin/writer/view.php?id=1506213

 

กานต์มณี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

558 ความคิดเห็น

  1. #119 Peechayarputh (@khimrueng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:55
    ดูเหมือนว่าเจ้าของแผนจะเป็นคนที่ถูกคุมตัวนะคะเนี่ยะ.   #ทีมอันย่ากะพี่ซาเชสนะคะ
    #119
    0
  2. #118 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 23:51
    อิอิ อ่านไปก็ยิ้มไป 55555 เจ้าโจรหนุ่ม 
    #118
    0
  3. #117 Nortty (@Nortty) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:10
    5555 ฟอร์มจัดนะคะเฮีย ไม่ต้องลักตัวมาก็แทบจะเดินตามอันย่าไปอยู่แล้วหละ
    #117
    0
  4. #116 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 16:18
    แผนลึกลับซับซ้อนมาก
    #116
    0
  5. #115 บู้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 13:36
    ยังเดาทางไม่ออกเลยว่าใครเป็นคนคุมเกม และ ชาเชชรักหรือไม่รักอัญยา..ส่วนตัวไม่อยากให้นางเอกทำแบบนี่เลยเหมือนทำให้คุนค่าตัวเองน้อยลงอะ สวนเฮียชาก็น่าหมันไส้มากกกก
    #115
    0
  6. #114 Alun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 11:48
    วางแผงเรื่องนี้เดือนไหนคะ ตั้งหน้าตั้งตารอซื้ออยู่น้าาา
    #114
    0
  7. #112 Pla Ruengurai (@khunpla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 10:21
    5555 สมยอมชัดๆๆ
    #112
    0
  8. #111 LuckyTarot (@LuckyTarot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 09:59
    แอบดมกลิ่นสาบสาว มีสาวน้อยป้อนข้าวป้อนน้ำด้วย 😉นักโทษวีไอพี  
    อิอิอิ 
    #111
    0
  9. #110 sky_2753 (@sky_2753) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 09:24
    ต้องอย่างนี้สิอันย่า เล่นตัวดีนักฉุดซะเลย
    #110
    0
  10. #109 987238 (@987238) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 09:11
    555พระเอก มันร้ายยย
    #109
    0
  11. #108 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 09:00
    คดีไกล้จะพลิคแลัว
    #108
    0