ตอนที่ 24 : /Chapter 23/

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 300
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    12 มี.ค. 59













ฮงบินมองโถงใต้อาคารเรียนอย่างไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกก็ตามที หญิงสาวกำชับมือที่จับอยู่ที่สายสะพายเป้และพยายามเดินหนีผู้คนร่วมคณะมากมายที่เดินไปยังห้องเรียนคาบแรกของตนเอง ใบหน้าหวานก้มลงไม่คิดอยากจะสบตาใครเพราะอยากจะเลี่ยงคำถามที่คนอื่นอาจจะถามขึ้นมา เพราะถ้าจะให้พูดกันตรงๆแล้ว ดวงตากลมโตที่เคยสดใส ที่ใครๆต่างก็หลงใหลนั้นแดงก่ำจากการสะดุ้งตื่นมาร้องไห้กลางดึก เธอไม่ได้อยากลุกมาเรียนเลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าทำแบบนั้น...มันก็คงบ้าบอเต็มที ก็ตั้งใจว่าจะมาเรียนให้มันเสร็จๆไป แล้วก็ไปหาวอนชิกที่มีเรียนคาบบ่ายไปจนถึงตอนเย็นและกลับบ้านพร้อมกันแค่นั้น

“น้องฮงบิน!”เสียงเรียกของชายหนุ่มทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ฮงบินหันไปมองร่างสูงโปร่งที่วิ่งตรงเข้ามาหา ตากลมโตเบิกออกเล็กน้อยด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่ยิ้มร่ายืนตรงหน้าคือคนที่เพิ่งเรียนจบไปหมาดๆ
“โอป้า! มาทำอะไรเนี่ย มาเรียนอีกปีเหรอ”ฮงบินยิ้มเท่าที่จะทำได้ แจฮวานฉีกยิ้มกว้างสดใสจนตาหยี รุ่นพี่ที่ดูจะไม่เปลี่ยนไปเลยจากครั้งสุดท้ายที่เจอกัน เพราะมันก็เพิ่งไม่กี่เดือนเองนี่นะ

“ก็เห็นวันนี้เปิดเทอมกัน เลยอยากจะมาเจอน้องๆ คนว่างตกงานก็งี้แหละ”คนจมูกโด่งไหวไหล่เล็กน้อยก่อนที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง ฮงบินยิ้มบางๆตอบ เห็นแจฮวานแล้วก็นึกถึงช่วงเวลาที่อีกคนยังเรียนอยู่และคอยมาปั่นป่วนกวนใจเธอเสมอ
“แล้วยังไง เดี๋ยวฉันก็เข้าเรียนแล้ว”ฮงบินถามขำๆและออกเดินไปตามทางเดินอีกครั้งโดยที่มีแจฮวานเดินตามไปข้างๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นสางผมสีดำสนิทของตนไปมา

“เรียนstatเสร็จแล้วไปกินข้าวกันมั้ย? ไม่ได้เจอกันตั้งนานอะอยากคุยเยอะแยะเลย”ฮงบินเลิกคิ้วมอง นั่นสินะ เธอเองก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับวอนชิก แล้วก็ยังมาเกิดเรื่องอีกทำให้เธอไม่ได้ติดต่อใครเลย แม้แต่จะแชทคาทกก็ไม่มี สาวผิวขาวเหยียดริมฝีปากยกขึ้นจนลักยิ้มบุ๋มเป็นรอยยิ้มแบบแห้งๆแต่ก็พยักหน้า ยังไงเสียเธอก็ไม่รู้จะทำอะไรระหว่างรอวอนชิกอยู่แล้ว แจฮวานยิ้มพลางขยี้ผมนิ่มเบาๆ


“งั้นโอป้ารออยู่ที่ร้านกาแฟนะ เรียนให้สนุกล่ะเด็กปี 2”


ฮงบินอือออในคอรับคำไปก่อนที่จะแยกเดินขึ้นไปที่ห้องเรียน ในขณะที่แจฮวานเดินไปก่อกวนรุ่นน้องคนอื่นๆในคณะ อีแจฮวานก็ยังคงเป็นอีแจฮวานคนเดิมที่ชอบยื่นจมูกโตๆไปสอดรู้เรื่องชาวบ้าน แต่ก็นั่นแหละ เขาเป็นที่รักของทุกคนก็เลยไม่มีใครนึกรำคาญจริงๆสักที








ชั่วโมงที่แสนน่าเบื่อทำให้สาวผมสั้นใจลอยไปไหนต่อไหน ความคืดกังวลไหลเวียนเข้ามาไม่หยุดจนแทบไม่ได้สนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังพูดอยู่หน้าห้อง โชคดีที่วันนี้เป็นวันแรกทำให้ไม่มีอะไรที่จริงจังมากนัก เธอเก็บของอย่างรวดเร็วหลังจากหมดเวลา ทักทายเพื่อนพอเป็นมารยาทและรีบลงมาจากตึกเรียนเพื่อที่จะไปหาแจฮวานที่นั่งรออยู่ จริงๆแล้วฮงบินคิดว่าแจฮวานไม่ได้มาเพียงเพราะอยากมาเจอรุ่นน้องหรอก แต่มันอาจจะเป็นวอนชิกที่ไปขอร้องให้รุ่นพี่ที่แสนดีคนนี้มาอยู่ด้วยในช่วงเวลาที่อีกคนเรียนอยู่

ในขณะที่กำลังเดินเร่งๆไปที่ร้านกาแฟ ดวงตาคู่สวยก็ดันไปเห็นใครบางคนที่ยืนอยู่ที่ด้านข้างอาคาร คนที่เห็นเพียงด้านหลังก็รู้ได้ว่าใคร ขาทั้งสองข้างหยุดยืนนิ่งและร่างทั้งร่างก็เริ่มเกร็ง รู้สึกเหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่ง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อชายผู้นั้นหันมา ใบหน้าที่คอยหลอกหลอนมาตลอด คนที่ทำให้เธอต้องทุกข์ทรมานแสนสาหัสกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ใกล้เพียงไม่กี่ก้าว มันเหมือนกับหลายๆวันที่เธอเลิกเรียนและอีกคนก็ยืนรอนับจากโรงเรียน มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลยแม่แต่น้อย

ฮงบินสบถในใจเมื่อเธอขยับตัวเดินหนีไปไม่ได้ทั้งๆที่อยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลๆ เธออยากจะรู้ว่าอีกคนต้องการอะไรกันแน่ แต่ความกลัวที่ฝังรากลึกมนก็ไม่ได้ช่วยให้เธอเผชิญหน้าได้อย่างที่คิดตั้งใจไว้ ชายวัยกลางคนอมยิ้มบางๆและเดินตรงเข้ามาหา เพียงแค่สามสี่ก้าวยาวๆเท่านั้น อีบยองฮุนก็มาหยุดยืนตรงหน้าอีฮงบินในระยะประชิด ตาคู่สวยหลุบมองพื้นและฟันก็ขบกันแน่น มือใหญ่ที่หยาบกร้านที่เคยสัมผัสเธอครั้งแล้วครั้งเล่ายกขึ้นและลูบหัวเธอเบาๆ และมันก็ทำให้ฮงบินร้องครางแบบสัตว์ตัวเล็กๆที่หวาดกลัวไร้ทางสู้


"ฮงบินอา...อาขอโทษ"


สาวผมสั้นลืมตาค่อยๆเงยหน้ามองด้วยความตกใจกับคำขอโทษที่อยู่ๆก็ออกมาให้ได้ฟังแบบง่ายๆ เธอมองอีกคนด้วยสายตาระแวดระวังเพราะไม่รู้ว่าอีกคนจะมาไม้ไหนกันแน่ เธอเคยเจอมันมาหมดทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะไม้อ่อน ไม้แข็งหรือคำขู่สารพัด การที่จะให้เชื่อใจคนตรงหน้ามันเป็นได้ยาก
เมื่อเห็นว่าฮงบินไม่พูดอะไร บยองฮุนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขามองไปรอบๆอาคารที่เต็มไปด้วยนักศึกษามากมายก่อนที่จะหันมามองหลานแท้ๆของตนอีกครั้งด้วยสายตาที่รู้สึกผิด

"เราไปนั่งคุยกันได้ไหม มันมีหลายเรื่องที่อาอยากจะพูด ให้โอกาสอาสักครั้งนะฮงบิน"หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติและไล่ความกลัวออกไปสักนิด ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงเบาๆ
"ที่ร้านกาแฟนะ"ที่นั่นคงจะมีคนเยอะ และที่สำคัญก็มีแจฮวานอยู่ ถ้าหากว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลก็จะได้ขอความช่วยเหลือได้ง่าย

ทั้งคู่เดินเข้ามาในร้านกาแฟของคณะที่คราคร่ำไปด้วยนักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์ เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจดูไม่เหมาะที่จะคุยเรื่องเครียดๆเลยแม้แต่น้อย แต่ฮงบินก็คิดว่ามันดีที่สุดแล้วล่ะ เสียงเรียกของแจฮวานดังขึ้นแต่รุ่นพี่หนุ่มก็ชะงักไปเมื่อเห็นชายวัยกลางคนที่เดินตามฮงบินมาด้วย สาวผมสั้นอมยิ้มและส่ายหัวไปมาแปลว่าไม่เป็นไรและแจฮวานก็ส่งยิ้มเชิงให้กำลังใจกลับมาก่อนที่จะนั่งลงไปเช่นเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ก็พยายามที่จะคอยมองสถานการณ์อยู่ห่างๆ

ฮงบินอาสาที่จะไปซื้อเครื่องดื่มและบยองฮุนก็ไม่ได้ขัดอะไร เธอเดินกลับมาพร้อมกับกาแฟเย็นสองแก้ว น่าตลกที่ฮงบินก็ยังคงจำเมนูโปรดของบยองฮุนได้เป็นอย่างดีสร้างความแปลกใจให้ชาววัยกลางคนไม่น้อย ทั้งสองนั่งจิบเครื่องดื่มไปท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของนักศึกษาที่แน่นขนัดในร้าน ดวงตาของทั้งคู่ได้แต่มองไปเรื่อยๆแต่ไม่มีสักครั้งที่จะเลื่อนมามองสบกันและกัน

"คุณอา...ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"เด็กสาวเอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยให้เวลาผ่านไปนานพอสมควร บยองฮุนวางแก้วเครื่องดื่มที่กำลังจิบอยู่และมองหลานสาวของเขา
"สักพักหนึ่ง คุณปู่คุณย่าของเธอไม่ยอมให้อาติดอยู่ในนั้นนานหรอก กลัวจะเสียชื่อตระกูล"ดวงตากลมโตมองใบหน้าที่แสดงให้เห็นถึงอายุที่เพิ่มมากขึ้น จากเมื่อสี่ปีก่อนที่เกิดเหตุกับตอนนี้บยองฮุนแทบไม่เหลือภาพลักษณ์แบบเก่า แต่มันก็ไม่ได้ลบเลือนเสน่ห์จากใบหน้าเข้มนั่นเลยแม้แต่น้อย เธอมองรอยแผลเป็นตรงช่วงฐานคอที่คอยตอกย้ำให้นึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นที่ความจริงทุกอย่างปรากฎต่อหน้าเธอและแม่ของเธอ


"คุณอาได้ไปเยี่ยมแม่กับพ่อหรือยังคะ..."


"ตั้งแต่วันแรกที่ออกมา"


ฮงบินเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ตีปนกันในอกเมื่ออีกคนตอบอย่างรวดเร็วทันทีแบบนั้น เมื่อเห็นความวูบไหวในดวงตาคู่สวย บยองฮุนก็รวบรวมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่ตกตะกอนอยู่ในใจของเขามานานแสนนาน

"อารักเธอจริงๆนะฮงบินอา รักมากกว่าหลาน...แต่อาขอโทษในสิ่งที่อาทำลงไป มันไม่น่าให้อภัย"ฮงบินเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยของเด็กหญิงวัย16ในตอนนั้นคงจะพองโตถ้าหากได้ยินประโยคนี้ถึงแม้จะรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ถูกต้อง บยองฮุนคืออาของเธอ คือน้องชายแท้ๆของพ่อของเธอ ทั้งสองไม่มีทางที่จะอยู่ร่วมกันในฐานะอื่นได้นอกจากอากับหลาน เป็นแค่ญาติกันก็เท่านั้น สาวผมสั้นแค่นยิ้มออกมาและหลบตาอีกคนมองออกไปไกลๆ

"บินคงให้อภัยไม่ได้หรอกค่ะคุณอา...แม่ตายเพราะคุณ...ตายต่อหน้าบิน บินต้องใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช กลับไปอยู่กับคุณยายที่ต่างจังหวัดและไม่ได้ไปเรียนตลอดปีเพราะเรื่องนั้น บินเคยรักคุณแม้มันจะผิด แต่สิ่งที่คุณทำ...มันยังตามมาหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้ แล้วจะให้บินลืมความทรมานตรงนั้นไปง่ายๆ...บินทำไม่ได้"บยองฮุนหัวเราะราวกับสมเพชตัวเอง เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจดี

"คุณปู่คุณย่าไม่เคยเข้ามาสนใจบินเลย หน้าพวกท่านเป็นยังไงบินก็แทบลืมไปแล้ว มีเพียงแค่เงินที่เข้าบัญชีมาทุกเดือน ทุกเดือน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ บินก็มีชีวิตอยู่ได้ อีกไม่นานก็คงไม่ต้องพึ่งเงินคนอื่นแล้ว"เด็กสาวยิ้มออกมาอีกครั้ง แม้รอยยิ้มจะดูสดใส แต่ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเศร้าโศก บยองฮุนหัวเราะในลำคออีกครั้ง ดวงตาเรียวมองใบหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน สายตาที่เด็กหญิงฮงบินวัย16ปีหลงรักครั้งแล้วครั้งเล่า


"เธอเหมือนฉันเลยนะ...มีเพียงตัวเลขในบัญชีที่ทำให้รู้ว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่"


"ไม่เหมือนหรอกค่ะ...เพราะบินไม่ได้ต้องการความรักของพวกเขา"



บยองฮุนหัวเราะเบาๆอีกครั้งด้วยหัวใจที่ขมขื่นเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดและคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาจากภาพจำของเด็กหญิงที่สดใส ไปจนถึงคนที่หวาดระแวงกับทุกอย่างจนมาถึงเด็กสาวที่มองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า แม้จะซ่อนประกายแห่งความผูกพันธ์อยู่บ้าง แต่มันก็เปลี่ยนไปแล้ว มือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวของหลานสาวตรงหน้า ปลายนิ้วไล่ลงมาแตะเบาๆที่แก้ม ฮงบินเกร็งอยู่ครู่หนึ่งกับสัมผัสใกล้ชิด มือเล็กที่วางอยู่บนตักกำกางเกงผ้านิ่มๆของตนเองแน่นอย่างไม่รู้ตัว

"โตขึ้นเยอะเลยจริงๆ"บยองฮุนดึงมือกลับและลุกขึ้น"อาว่าเธอก็คงไม่มีอะไรที่จะอยากคุยแล้ว อาเองก็ได้พูดในสิ่งที่อยากพูดไปแล้ว"
ฮงบินลุกขึ้นเช่นเดียวกัน มองแจฮวานที่กำลังมองตรงมาด้วยความเป็นห่วง เธอยิ้มให้รุ่นพี่เล็กน้อยเพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไร ชายวัยกลางคนเห็นสายตาของหลานสาวจึงหันกลับไปมองเช่นเดียวกัน คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"นั่นไม่ใช่เด็กวอนชิกใช่มั้ย? แฟนเธอเหรอ ก็หล่อดีนะ"ฮงบินหัวเราะเสียงดังออกมาเป็นครั้งแรกพลางส่ายหัวไปมา เธอหยิบเป้ขึ้นสะพายในขณะที่รุ่นพี่ตัวสูงก็เดินตรงเข้ามาหาทันที เขามองฮงบินกับบยองฮุนไปมา แม้จะไม่เข้าใจเรื่องราวละเอียด แต่เขาก็รู้ว่าไม่ควรวางใจผู้ชายวัยกลางคนตรงหน้า
"รุ่นพี่ค่ะ ส่วนวอนชิก...ถ้าคุณอาเห็นคงจะตกใจ"รอยยิ้มหวานปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวยเป็นครั้งแรกเมื่อเอ่ยถึงใครอีกคนจนบยองฮุนอดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรง เพราะฮงบินเหมือนมินยองจริงๆ แต่บางอย่างนั้นก็ทำให้เขานึกถึงพี่ชายของเขา เรียกได้ว่าอีฮงบินก็เป็นชิ้นส่วนที่เพอร์เฟคของอีมินยองและอีฮยอนซูที่มาประกอบเข้าด้วยกันอย่างดี


"ขอบคุณนะคะสำหรับความรัก ลาก่อนค่ะอาบยองฮุน"


บยองฮุนยิ้มมองเด็กสาวที่เดินออกไปกับรุ่นพี่ตัวสูงโปร่ง ครั้งหนึ่งก็ต้องบอกลากับผู้หญิงที่เขารักที่สุด การบอกลาอีกครั้งมันก็เป็นความสูญเสียที่คาดไม่ถึง การบอกลาผู้หญิงที่เขารักอีกคนหนึ่งในครั้งนี้มันก็คงไม่เจ็บปวดเท่าไหร่แล้วเมื่อเทียบกับครั้งก่อนหน้า ยังไงเสีย เรื่องของเขากับฮงบินมันก็เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว ถึงแม้ว่าอีกคนจะยังไม่ให้อภัย แต่ความรู้สึกในใจที่สั่งสมมาหลายปีนี้มันก็พอจะเบาลงไปได้บ้าง ฮงบินก็คงไม่มีทางกลับมาเจอเขาอีก แต่ใครจะรู้ บางอย่าง หรือบางคน เมื่อถึงเวลาอันสมควรก็จะวนกลับมาบรรจบกันอีกครั้งภายใต้เส้นของโชคชะตา








"ฮงบินอ่า...พูดอะไรกับโอป้าหน่อยสิ กลัวนะเนี่ยเงียบไปแบบนี้”แจฮวานพูดขึ้นหลังจากเดินออกมาจากคณะเศรษฐศาตร์ไปเรียบร้อยแล้ว ฮงบินถอนหายใจเฮือกใหญ่โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลั้นหายใจอยู่นานแค่ไหน เธอหยุดยืนนิ่งๆและหันไปมองแจฮวานที่มีสีหน้าเป็นห่วง
"ขอบคุณนะแจฮวานโอป้า"ฮงบินพูดยิ้มๆทำให้รุ่นพี่ยิ้มกว้างตอบกลับมา เขาขยี้กลุ่มผมสั้นเบาๆและจูงให้คนตัวเล็กเดินตามไปเร็วๆ

"ไปด้วยกันหน่อย ยังไงวอนชิกก็ยังเรียนไม่เสร็จอยู่ดี"แจฮวานพูดขำๆแต่ก็สร้างความงุนงงให้กับฮงบินไม่น้อย รุ้นพี่จมูกโด่งพาเดินไปจนถึงรถสีดำที่คุ้นเคยดี ทั้งสองขึ้นไปนั่งบนรถและแจฮวานก็สตาร์ทเครื่องและขับออกไป
"เอาจริงจะพาไปไหนเนี่ย"ฮงบินท้วงขึ้นอีกครั้งเมื่อมองเส้นทางแล้วพบว่าไม่ใช่ทางที่คุ้นเคยเท่าไหร่ แจฮวานฮัมในคอเบาๆ ปลายนิ้วเคาะบนพวงมาลัยดูตกประหม่า คิ้วเรียวนั่นขมวดเข้าหากันและขบกัดริมฝีปากตนเองอยู่ตลอด ฮงบินขมวดคิ้งมองสงสัยปนไม่ไว้ใจ

ความเร็วของรถชะลอลงจนหยุดนิ่ง ฮงบินมองไปรอบๆด้วยความสนใจ ขมวดคิ้วหนักกว่าเก่าเมื่อพบว่าตอนนี้รถกำลังจอดอยู่ที่หน้าร้านคาเฟ่และร้านอาหารสตรีทฟู้ดมากมาย สาวผมสั้นย่นคอมองแจฮวานที่กำลังเอาหน้าผากโหม่งกับพวงมาลัยรถพร้อมส่งเสียงครวญครางในคอ หันไปอีกด้านพบว่ามันคือโรงเรียนมัธยมปลาย

"โอป้า...พามาตรงทำไม มารับใครที่โรงเรียน น้องเหรอ?"ความสงสัยมันไม่ทำให้นั่งอยู่เฉยๆได้ แจฮวานเงยหน้าขึ้นมามองพร้อมดวงตาโตที่สั่นไหวและดูไม่มั่นใจ รุ่นพี่ยกมือขึ้นลูบหน้าเบาๆ ถอนหายใจ สูดหายใจลึกๆแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง

"รับเด็กน่ะ...ใกล้จะเลิกแล้ว ทำไมเลิกเร็วก็ไม่รู้"แจฮวานถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าหวานของฮงบิน นึกขำกับท่าทีงุ่นง่านกับเรื่องเล็กๆน้อยๆแบบนั้น
"ไม่เจอกันไม่กี่เดือนเอง หนีไปกินเด็กม.ปลายแล้วเหรอ ตัดใจจากฉันได้แล้วเหรอเนี่ย~"มือเล็กดันไหล่กว้างของรุ่นพี่ไปมาแซวๆ แจฮวานหัวเราะแห้งๆแล้วส่ายหัว

"ฉันโดนบังคับข่มขู่น่ะ ไม่ได้อยากมารับสักนิด เด็กผู้หญิงอะไรโคตรโหดเลย"บ่นๆแต่ฮงบินกลับสังเกตเห็นแก้มที่ขึ้นสีเรื่อ รุ่นน้องส่งเสียงหัวเราะในคอแล้วกอดอกเลิกคิ้วมองกวนๆ
"ถ้าไม่ชอบแล้วทำไมถึงทนให้เด็กมันมาปีนเกลียวอยู่ได้"แจฮวานหน้าแดงแป๊ดเมื่อได้ยินคำหยอกของรุ่นน้องสาว มือเรียวยกขึ้นปิดหน้าเบาๆ ฮงบินกลอกตามองชายหนุ่มตรงหน้า ยังน่ารำคาญไม่เปลี่ยนเลยแฮะ...

"ไม่อยากยอมรับหรอกนะ...แต่ก็ชอบแหละ"ตอบเสียงอ้อมแอ้มอย่างเขินๆ ฮงบินหัวเราะคิกชอบใจ"ต-แต่ว่า! พอเด็กนั่นขึ้นรถมาห้ามทำให้มันรู้นะว่าโอป้าชอบ เดี๋ยวจะยิ่งเอาใหญ่!"

ยังไม่ทันจะตอบอะไรอีกก็ได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างรถรัวๆ แจฮวานสะดุ้งโหยงแต่ก็ปลดล็อกประตูก่อนที่เด็กสาวผมยาวตัวสูงจะเปิดประตู จัดการตัวเองเข้ามานั่งที่เบาะหลังเรียบร้อย ฮงบินหันไปและยิ้มให้กับเด็กม.ปลายผู้กุมหัวใจของแจฮวาน แต่แล้วคิ้วเรียวก็ขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย เด็กคนนี้ดูคุ้นๆเหมือนเคยเจอกันมาก่อน?

"อนนี่คนนี้ใครอะ?"เสียงหวานนุ่มหูของเด็กผมยาวเอ่ยขึ้นห้วนๆ วางกระเป๋าถือไว้ข้างๆแล้วถอดรองเท้านั่งขัดสมาธิหน้าตาเฉย ฮงบินแอบอ้าปากค้างกับความห้าวที่ว่าเธอตอนช่วงที่ผ่านมาก็คงไม่ขอสู้ กระโปรงนักเรียนเลิ่กขึ้นจนเห็นขาเรียวยาวขาวผ่อง แจฮวานหันมามองพลางแอบกลืนน้ำลายเบาๆ
"ย-ย๊า ฮันชังฮยอก! นั่งให้มันดีๆหน่อย เห็นหมดแล้วเนี่ย!"พูดขึ้นเสียงตะกุกตะกักชี้นิ้วเตือน เด็กสาวที่มีดวงตาเรียวยาวและโตจนดูเหมือนหมาบีเกิลยื่นปากพร้อมส่งเสียงขัดใจ

"ใครใช้ให้ดูล่ะ! อาจอชีหื่นกาม!"ขึ้นเสียงกลับจนแจฮวานหุบปากฉับ มือเรียวยกขึ้นบีบสันจมูกเบาๆเมื่อรู้สึกถึงเส้นประสาทที่ขมับเต้นตุบๆ เด็กตาโตดึงผมยาวและหนาของตนมาเล่น มองฮงบินที่อ้าปากค้างตาไม่กระพริบ
"อนนี่หน้าคุ้นๆนะ จำไม่ได้ ช่างเหอะ อนนี่ชื่ออะไร เป็นใคร เป็นอะไรกับอาจอชีด้วย"ฮงบินยังทำตาโตแล้วก็กระพริบตาปริบๆ โห เด็กนี่ใช่ย่อยเลยแฮะ คุ้นมากจริงๆ แต่แล้วนั่งคิดสักพักก็ถึงบางอ้อ

"อ๊า! น้องคนที่ขอคาทกโอป้าวันรับปริญญาใช่มะ!"แจฮวานพยักหน้ารัวๆ แต่เด็กสาวก็ยังมองงงๆ จำฮงบินไม่ได้สักนิด แต่ใช่ว่าเธอจะใส่ใจนักหรอก...มั้ง?
"เป็นแฟนแจฮวานโอป้าเหรอ? ใช่เหรอ?"ใบหน้าใสอ่อนเยาว์เลื่อนเข้าไปใกล้ฮงบิน แก้วตาสีน้ำตาลนั่นเต็มไปด้วยความท้าทาย "แจฮวานโอป้านะเป็นของฉัน อนนี่ไม่มีสิทธิ"

ฮงบินสาบานได้ว่าต้องใช้ความพยายามากแค่ไหนที่จะไม่หัวเราะออกมา ยิ่งเหลือบไปเห็นชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่นั่งหน้าเหลืองหน้าม่วงอยู่ก็ยิ่งอยากจะขำออกมาให้ดังๆ เจอใครไม่เจอ มาเจอเด็กปีนเกลียวสุดห้าวแถมยังขี้หวงอีกต่างหากแหนะ สงสัยสเปคแจฮวานจะชอบแบบนี้จริงๆสินะ

"ยัยเด็กเมื่อวานซืน โอป้าของเธอน่ะตามจีบฉันต้อยๆ"ฮงบินพูดเสียงเนิบๆ เข้าใจสถานการณ์ของสองคนนี้ดี เธอแอบกลั้นขำเมื่อชังฮยอก(ทำไมชื่อแม๊นแมน?)ทำหน้าตึงแล้วหันไปมองแจฮวานช้าๆ เด็กสาวส่งเสียงจิ๊แล้วเอนหลังกลับไปนั่งพิงเบาะเหมือนเดิมพร้อมบ่นเบาๆ "แล้วมารับฉันทำไมวะ จีบคนอื่นแล้วจะมารับทำไม ชิ แจฮวานอาจอชี"

แจฮวานถอนหายใจเฮือกแต่ฮงบินก็เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของพี่ชายร่างโปร่ง แจฮวานสตาร์ทรถและขับออกไปอีกครั้ง ฮงบินลอบมองเด็กสาวที่นั่งทำหน้ามุ่ยเล่นเกมในมือถือดูไม่สนใจสิ่งอื่นรอบตัวในขณะที่แจฮวานก็ขับรถแต่ก็ไม่วายแอบมองเด็กน้อยผ่านกระจกรถ เฮ้อ คนนึงก็ห้าวไป อีกคนก็เล่นตัวปากแข็ง แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันล่ะเนี่ย แต่ดูท่าแล้วมารับมาส่งกันแบบนี้ก็คงหาทางกันไปได้เองแหละมั้ง?










TBC





อา เรื่องบยองฮุนเข้มข้นน้อยกว่าที่ทุกคนคาดหวังได้แน่เลย ๕๕๕๕
แต่เรารู้สึกว่าแบบ บยองฮุนก็ไมไ่ด้ตั้งใจให้มันออกมาเลวร้ายขนาดนัน้
คือตั้งใจ แต่สุดท้ายแล้วก็น่าจะคิดได้ และน่าจะมีชีวิตที่เหลือจมปลักสมเพชเวทนาตัวเอง
อยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตก็น่าจะเพียงพอแล้ว เพราะเขาก็ไม่ใช่คนที่มืดดำมาตั้งแต่แรกอะนะ
แล้วฮงบินก็เข้มแข็ง ไม่ได้หนี กล้าคุยกันตรงๆต่อหน้า
บยองฮุนตั้งใจแค่จะเข้ามาขอโทษ คือเข้ามาดูว่าเป็นยังไงบ้าง
คิดว่าหลังจากนี้สองคนนี้น่าจะมีโอกาสมาเจอกันบ้าง ในฐานะคนรู้จักห่างๆ

แต่หลังจากผ่านเรื่องเครียดๆๆๆมาหลายตอนมากกกก
ก็เลยเอาเคนฮยอกมาประโลมใจให้ตอนท้าย ยัยเด็กแสบบบบแต่พี่เคนก็ยอมมม
ตามไทม์ไลน์ในเรื่องแล้วสองคนนี้ก็ยังไม่ได้คบกันจริงจัง ก็น่าจะอยู่ในช่วงซัม ไม่ใช่เพื่อนแต่ก็ไม่ใช่แฟน
เพราะเจอกันวันรับปริญญา ก็แค่เดือนสองเดือน หรือสามเดือนเองเท่านั้น
แจอปไม่ยอมเด็กง่ายๆหรอกน่าาา ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

เจอกันตอนหน้าค่ะ
เม้นกันเยอะๆน้าาา #อิถั่วเป็นทอมยังไงให้ได้ผอ



TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #177 Arkalight (@81828184) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 19:02
    555 แจฮวาน เครียดแทน
    #177
    0
  2. #176 9tula (@9tula) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 15:38
    รู้สึกโล่ง 5555555555555555555555555555 ดีจัง ดีใจที่เรื่องทุกอย่างมันไปได้ดี ตอนแรกก็แอบตกใจที่อามาดักรอบินถึงที่คณะ แล้ววอนชิกก็ไม่อยู่(แต่แอบส่งพี่แจฮวานมา ร้ายยยย 5555) ต้องบอกว่าโล่งใจจริงๆ มันหน่วงติดต่อกันมาตั้งหลายตอนอ่ะ แต่เข้าใจฮงบินเลยนะที่ยังไงก็ให้อภัยไม่ได้หรอก กลับไปรู้สึกเหมือนเดิมไม่ได้เด็ดขาดเลย เจ็บแล้วต้องจำน่ะลุง เจ็บแต่ก็ไม่ตายซะหน่อย ไม่ตายก็ต้องเดินหน้าต่อไปแหละ อย่าทำให้บินลำบากใจอีกเลย เด็กคนนี้ควรจะมีอนาคตที่ดีได้แล้วเนอะลุงเนอะ ยังไงก็หลาน

    มาหวีดกันต่อในส่วนของป๋าแจฮวานและน้องซังฮยอกกี้คนแมนครับ 55555555555555555555555555555555555 ช๊อบ ชอบตั้งแค่วันรับปริญญาละ ฮาร์ดคอร์สุดอ่ะสาวน้อยคนนี้ ขำแรงตอนเถียงกับฮงบิน มีข่มกันด้วยนะ หวงก็บอกว่าหวงสิยัยหนูเอ๊ยยยย น่ารักจริงลูก เอาเคนฮยอกมาอีกนะคะ เราโบกป้ายเชียร์คู่นี้อยู่นะ
    #176
    0
  3. #175 wasana (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 18:53
    ฮงบินก้าวผ่านความกลัวมาแล้วน่าจะสดใสละนะ

    แจฮวานอปป้าาาาาาาาาน่ารักอะขอกุ๊กกิ๊กกับซังฮยอกหน่อยนะน่ารักอะ
    #175
    0
  4. #173 CHOESHIN (@choeshin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 00:20
    ถ้าคิดได้แล้วก็คิดว่าน่าจะพอให้อภัยได้(แต่ไม่ลืมหรอกนะ!) รู้เลยว่าทำไมสถานการ์ณนี้ถึงเป็นแจฮวานที่อยู่ด้วย คือถ้าเป็นวอนชิกคงโดนชกปากแตกไปตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว ถถถถถถถ


    อันนี้ขำแรงมากตรงที่บอกว่าชื่อนุ้งแมน ทำไมทำกับน้องแบบนี้ 55555555555555555
    #173
    0
  5. #172 superjune (@superjuneexo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:54
    ชอบตอนนี้มากๆเลย มันฟีลกู้ดตั้งแต่เรื่องอาบยองฮุนแล้วอ่ะ ตอนแรกเราคิดว่าจะม่านะ แต่สุดท้ายดีใจมากที่เรื่องบยองฮุนจบสวยและจบเร็วกว่าที่คิด(ภูมิคุ้มกันฟิคม่าเรามีน้อยมาก) ในที่สุดก็เห็นถั่วยิ้มซักที อิ้อิ้ อีกอย่างคือชอบคู่หลังมากๆ เราขำหนักมากตรง(ทำไมชื่อแม๊นแมน?) ลั่นอ่ะบอกเลย ขอแอร์ไทม์คู่นี้เยอะๆน้า รรรรรอมาต่อค่ะ คิดถึงวอนชิคคึชิคคึ ._.)~
    #172
    0
  6. #171 เอ็นซินโดรม (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:56
    ฮันซังฮยอกเป็นผู้หญิงดีนะเป็นสาวห้าวค่อยเข้ากับตัวจริงหน่อยแจฮวานหายไปนานมากนานจนลืมนอนคิดอยู่นานว่าเกี่ยวอะไรบยองฮุนจบกันด้วยดีคิดว่าฮงบินคงเลิกฝันร้ายหรือหลอนแล้วล่ะ^____^
    #171
    0
  7. #170 แม่ยกเลโอเอ็น (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:53
    ตอนถั่วเจออาเรารู้สึกหน่วงตามอารมณ์ถั่วเลยอ่ะ แต่สุดท้ายก็หายหน่วง จุมม่ากับเด็กฮยอกน่ารักอ่ะ ไรท์ค่ะรีบมาต่อเร็วๆน้าาา เรารออยู่ ไฟท์ติ้งนะค่ะ ชอบราบินเรื่องนี้มาก~
    #170
    0
  8. #169 Geeyon85 (@best-jra) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:39
    ขำวงเล็บ --> ฮันซังฮยอก(ทำไมชื่อแม๊นแมน) 55555555555555555555555555
    ต่อไปนี้ฮงบิน น่าจะโอเคขึ้นละเนอะ.. ได้คุยกับอาแล้ว.. 
    #169
    0