ตอนที่ 4 : /Chapter 3/

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ค. 58













"คิมวอนชิก ตื่นๆๆๆๆ"มือเล็กฟาดลงบนแก้มตอบของหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งที่นอนกรนเสียงดังอยู่บนเตียง ชายหนุ่มสำลักน้ำลายตนเองจนสะดุ้งเฮือก เด้งตัวจากเตียงนอนนุ่มอุ่นเพื่อมาไอโขลกจนหน้าดำหน้าแดง
"โว้วๆ ใจเย็นเพื่อน"มือที่เคยระดมฟาดแก้มก็เลื่อนไปลูบหลังเปลือยเปล่านั่นแทน วอนชิกยกมือขึ้นปาดน้ำตา(และขี้ตา)ออกพลางหันมามองคนบุกรุก คิ้วบางเลิกขึ้นกวนๆ

"อะไรของเธอ มาทำอะไรที่นี่"เสียงทุ้มที่แตกพร่าดังขึ้นหลังจากที่ใช้สายตาโจมตีผู้บุกรุกที่ดูไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดเดียว ฮงบินนั่งลงที่เตียง เกาคางของคนที่ยังเกาหัวเกาคอกระแอมไอไล่น้ำลายออกจากหลอดลม
"บีบี๋อา...ตื่นได้แล้ว กุ้งกิ้งๆ"เกาคางทำเสียงจุ๊เหมือนคุยกับหมากับแมวทำเอาวอนชิกหลุดหัวเราะออกมา ปัดมือที่รังควานออกจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังแป้ะ

"กุ้งกิ้งพ่อง แล้วบีบี๋นี่อะไรของเธอวะ"ฮงบินหัวเราะจนตาหยี สองข้างแก้มบุ๋มลง "ก็นายใช้ยูสเซอร์คาทกว่าราบี เรียกแบบน่ารักก็บีบี๋ไง"
"โว้ะ เดี๋ยวนี้หัดน่ารักแบบผู้หญิงเป็นด้วยเหรอไง"พอพูดแบบนั้นรอยยิ้มหวานก็หายไปจากใบหน้าทันที วอนชิกหัวเราะหึในลำคอที่แกล้งเพื่อนสาว(ทอม)ให้งอนได้สำเร็จ

"สรุปมาทำไร"หลังจากนั่งอยู่ในบรรยากาศเงียบอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงเกาแขนแกรกๆของเจ้าของห้อง วอนชิกก็เอ่ยถามอีกครั้ง ฮงบินหันไปมองหน้าอีกคนก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย
"ไปเล่นบาส กินข้าวกัน ว่าแต่ก่อนอื่นไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันก่อนไป เหม็นปากจริง"ฮงบินย่นจมูกทำส่ายหัวไปมาจนวอนชิกเกิดความหมันไส้ แขนแกร่งล็อคคอคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ ยื่นหน้าเข้าไปหาก่อนจะเป่าลมเข้าเต็มๆ


"เหม็นปากเหรอห้ะ เหม็นปากมันต้องโดนงี้"


"โอ้ยยยย คิมวอนชิกออกไปปปปปป อ๊ากกกกก ฮ่าาาๆๆๆ"หลังจากโดนระดมเป่าลมใส่หน้าแล้วสาวตัวเล็กก็ต้องดิ้นเป็นกุ้งเพราะมือของวอนชิกที่ระดมจั๊กจี๊เอวทั้งสองข้าง ทั้งสองคนหังเราะไปพร้อมๆกัน หนึ่งคนหัวเราะเพราะสะใจ กับอีกคนที่หัวเราะเพราะจั๊กจี้ ฮงบินดิ้นไปมาในอ้อมแขนของวอนชิกจนตัวเองขึ้นมานอนดิ้นบนเตียงข้างๆกัน
"ปากหมายังเธอมันต้องเจอแบบนี้แหละ!"ปล่อยให้คนที่หัวเราะดิ้นรนจนหน้าแดงน้ำตาไหลได้พักก่อนที่จะรุมจี๋เอวอีกครั้ง ฮงบินก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากดิ้นจนขาชี้ฟ้าไปรอบๆ มือเล็กแกว่งไปมาพยายามทุบตีอีกคนให้หยุด


"วอนชิกโอป้า! ฮงบินออนนี่! แม่เรียกให้ลงไปก..."


เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงเรียกของจีวอน น้องสาวของวอนชิกทำให้คนบนเตียงทั้งคู่หยุดชะงัก มองจีวอนที่ทำตาโตเป็นไข่ห่าน ก็สภาพของพี่ทั้งสองที่อ้างว่าตนเองเป็นเพื่อนสนิทกันตอนนี้นี่มัน...ยากเกินกว่าจะเชื่อได้แฮะ

วอนชิกที่ท่อนบนเปลือยเปล่ากอดฮงบินไว้ในอ้อมแขนแกร่งกล้ามล่ำของตน อยู่ในท่านอนตะแคงกึ่งคร่อมในขณะที่ฮงบินก็หอบหายใจแรง ใบหน้าหวานนั้นแดงก่ำกับน้ำตาที่คลอหน่วงในดวงตากลมโตคู่นั้น มือเล็กที่กำไว้วางแนบที่แผ่นอกกว้างของเพื่อนสนิท ขาเรียวเล็กนั่นก็ยกพาดเอวอีกคน แม้จะดูท่าทางแปลกๆ แต่จีวอนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ ให้ตายเถอะมันเหมือนภาพของคอมมิคคู่จิ้นของไคกับคยองซูโอป้าวงเอ็กโซที่เธอเคยอ่านเลย


"อ...เอ่อ...หนูขอโทษ เดี๋ยวพี่สองคนตามลงไปกินข้าวแล้วกันนะคะ..."


"จี...จีวอน เดี๋ยว! พี่ไม่..."


ปัง! เสียงปิดประตูตัดบทวอนชิกอย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มส่งเสียงในคออย่างหงุดหงิดก่อนที่ทั้งสองจะรีบผละออกจากกัน ฮงบินถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่ต่างจากวอนชิก
ร่างสูงลุกขึ้นพร้อมหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมา ในเมื่อก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ยิ่งได้ยินเสียงวิ่งลงบันไดตึงตังพร้อมเสียงกรี้ดโวยวายของจีวอนก็ต้องถอนหายใจพร้อมกลอกตา

"แม่คะะ!! พี่วอนชิกกับพี่ฮงบินกอดกันบนเตียง!!"ฮงบินกับวอนชิกมองหน้ากันอัตโนมัติก่อนที่จะสบถออกมาพร้อมเพรียงกัน

"โอ้ย...จะบ้าตาย"










ฮงบินได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวที่ดูจะอร่อยขึ้นมาทันตาเห็นกับบรรยากาศกระอักกระอ่วนที่สุด หลังจากที่จีวอนเดินขึ้นมาเห็นเธอกับวอนชิกเล่นกันแล้วเข้าใจผิด ก็เลยพาให้พ่อและแม่ของวอนชิกเข้าใจผิดมากขึ้นไปอีก ซึ่งตอนนี้ต่อให้ปฏิเสธยังไงก็คงไม่มีใครเชื่อแล้วสินะ

"ว่าแต่ทำไมหนูฮงบินถึงตัดผมสั้นล่ะจ้ะ? แม่ว่าผมยาวตอนม.ต้นเข้ากับหนูมากเลยนะ"คำถามที่วอนชิกได้แต่เหลือบตามองอย่างหน่ายๆ ดูเป็นคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องแต่จริงๆจะถามว่าคบกับเขาได้ยังไงล่ะสิ
"มันรำคาญค่ะ แล้วบินว่าแบบนี้ดีกว่า...แบบนั้น"ตอบแบบสั้นๆและก้มหน้าก้มตากินต่อ "มันเป็นสไตล์ไงแม่ สไตล์"วอนชิกเสริม

"แต่คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ถามจริงๆ"พ่อพูดขึ้นมาอีกครั้งทำให้ทั้งวอนชิกและฮงบินสำลักขึ้นมาพร้อมกัน
"ก็บอกว่าไม่ได้คบกันไง ไม่ได้คบกัน โอ้ยย"หนุ่มผิวแทนขึ้นเสียงสูงอย่างหงุดหงิด "ทำไมทุกคนไม่เชื่ออะไรเลยบ้าง พูดไปไม่รู้จักกี่ครั้งแล้ว"


"ก็การกระทำ...ก็ผู้หญิงกับผ..."


"บินมีแฟนแล้วค่ะ วอนชิกก็มีแล้ว เนอะ"


ทุกคนบนโต๊ะอาหารเลยหันไปมองฮงบินกันเป็นตาเดียวด้วยความตะลึง โดยเฉพาะวอนชิกที่ตาโตกว่าใครเพื่อน ส่วนสาวห้าวหน้าหวานก็ได้แต่ส่งยิ้มแป้นจนแก้มบุ๋มลึกไปให้วอนชิก รอยยิ้มที่ชายหนุ่มรู้ดีว่ามันตอแหลเพียงใด









เสียงลูกบอลสีส้มกระทบพื้นดังคลอไปกับเสียงรองเท้าผ้าใบบดเบียดกับพื้นคอนกรีตของสนามบาสกลางแจ้งใกล้บ้าน ฮงบินหายใจแรงด้วยความเหนื่อยหากแต่มือที่ประคองลูกบอลก็ยังคงเดาะมันไปเรื่อยๆในขณะที่ดวงตาโตมองอย่างมุ่งมั่นเพื่อหาทางหลบเพื่อนชายตัวสูงที่ยืนตั้งท่าจะแย่งลูก

"เธอมีแฟน? ใคร? ฉันรู้จักปะ?"วอนชิกถามไปด้วยยื่นแขนมาปัดลูกบอลออกจากมือของอีกคน ฮงบินส่งเสียงไม่พอใจที่โดนแย่งลูกแต่ก็รีบวิ่งตามเพื่อนชายที่วิ่งตรงไปอีกฝั่ง สองแขนเรียววาดอ้อมตัวของอีกคนแต่วอนชิกก็หมุนตัวหลบอย่างง่ายดาย
"แล้วนายอะ ใครแฟนนาย?"วอนชิกไหวไหล่ จับลูกให้มั่นก่อนจะกระโดดชู๊ตสามแต้ม ฮงบินพยายามจะกระโดดปัดแต่ความสูงของเพื่อนชายที่ห่างจากเธอถึง 19 เซนติเมตรนี่สิที่เป็นปัญหา

"ใครแฟนฉัน? ไม่มีซะหน่อย"วิ่งตามลูกบอลที่ตกลงมาจากห่วง แต่ฮงบินรีบพุ่งตัวไปคว้าไว้ อาศัยความตัวเล็กเบียดผ่านวงแขนของอีกคนไปจนได้
"ฉันก็จะไม่บอกว่าใครจนกว่านายจะบอก"สาวผมสั้นตะโกนตอบก่อนที่จะกระโดดชู๊ตลูกอย่างรวดเร็ว หันหลับมามองพร้อมรอยยิ้มกวนๆ

"งั้นฉันไม่อยากรู้ก็ได้"วอนชิกไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนที่จะวิ่งเหยาะๆไปที่ข้างสนาม ก้มหยิบน้ำเย็นๆขึ้นมาดื่ม ฮงบินวิ่งตามหลังมาแต่กลับสะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น เสียงร้องตกใจทำให้คนที่กำลังยืนกินน้ำต้องรีบหันไปมอง
"เฮ้ย เป็นไรมากเปล่า"รีบวิ่งเข้าไปดูคนที่นั่งกุมข้อเท้าตนเอง นิ้วมือเล็กกดลงที่ข้อเท้าเบาๆแต่ก็ต้องสะดุ้งเกร็งเมื่อความเจ็บแปลบนั้นแล่นปราดไปทั่วบริเวณข้อเท้า

"ไม่เป็นไร แค่สะดุดขาตัวเองว่ะ โง่จริง"ฮงบินถอนหายใจ คนตัวเล็กค่อยๆยันตัวลุกขึ้นโดยมีวอนชิกช่วยดึงแขนขึ้นมา ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่ปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขาและพยายามเดินกระเผลกไปนั่งที่ข้างสนามด้วยสายตาเป็นห่วง

"มานี่ ฉันทายากับพันข้อเท้าให้"เพื่อนชายยิ้มบางๆและทรุดนั่งลงตรงหน้าฮงบิน เขาคุ้ยหายานวดที่มักจะพกไว้เป็นประจำและป้ายไปที่ข้อเท้าเล็กที่แดงก่ำ มือข้างหนึ่งช้อนขาฮงบินให้มาวางพาดที่หน้าตักก่อนที่จะนวดยาเบาๆโดยพยายามไม่กดปลายนิ้วมากนัก ฮงบินสะดุ้งเป็นพักๆเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปล้บๆ ดวงตากลมโตมองเพื่อนชายที่ตั้งอกตั้งใจนวดยาให้ด้วยความรู้สึกแปลกๆ เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาก็ยังไม่เคยเห็นมุมอ่อนโยนๆแบบนี้เลย

"ฉันทำเองก็ได้นะ อะไรของนายเนี่ย"ฮงบินพูดขึ้นมา พยายามดันมือของวอนชิกออกแต่ดวงตาเรียวก็ตวัดมองปรามๆ
"นั่งเงียบๆแล้วให้ฉันทำให้มันจะตายไหมล่ะ"แค่นี่ก็ต้องมาทำฝืนเข้มแข็ง จะต้องพยายามทำตัวแมนไปถึงไหนกันเชียวอีฮงบิน ยังไงก็เป็นผู้หญิงอยู่ดีแหละน่า วอนชิกส่ายหัวพร้อมนึกในใจ

ฮงบินย่นจมูกหัวเสีย หากแต่สองข้างแก้มกลับขึ้นสีเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ ก็ไม่เคยมีใครจะปฏิบัติกับเธอแบบนี้ได้เลย เพราะความที่ทำตัวห้าวเป็นผู้ชาย เล่นแรงๆกับเพื่อนผู้ชายมาตลอด พอมาโดนปฏิบัติแบบผู้หญิง โดนทะนุถนอมแบบนี้ แถมยังจากวอนชิกเพื่อนสนิทอีกมันก็ต้องเขินเป็นธรรมดาแหละนะ

"เอ้าเสร็จแล้ว! กลับเหอะเดี๋ยวไปส่ง"วอนชิกจับขาอีกคนออกจากตักของตนเองและลุกขึ้นยืน หยิบทั้งกระเป๋าของตนเองและฮงบินขึ้นมาสะพายไว้ มือใหญ่ยื่นไปตรงหน้าเพื่อให้คนหน้าหวานใช้เป็นหลักยึดในการดึงตัวขึ้น
"ไม่ต้องหรอก จากสถานีรถไฟฉันเดินไปเองได้"ฮงบินจับมือวอนชิกและยืนขึ้น แม้จะโขยกเขยกในตอนแรกแต่ก็กลับมายืนเต็มฝีเท้าในเวลาชั่วครู่ วอนชิกจิ๊ปากขัดใจ ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืด เดินนำหน้าไปทันที จากสนามบาสไปถึงสถานีรถไฟใช้เวลา 10-15นาทีสำหรับคนขาปกติ ดูสิว่าคนขาเป๋จะใช้เวลาเท่าไหร่

"ย๊า รอกันหน่อยดิวะ"เสียงโวยวายของฮงบินดังไล่หลังมาทำให้วอนชิกอดที่จะหัวเราะเบาๆไม่ได้ ร่างสูงหันกลับไปมองคนที่เดินกระเผลกตามหลังกันมา จากที่เคยห่างกันระยะ1ช่วงแขน แต่ตอนนี่ดูจะห่างกัน2เมตรได้
"ก็ไหนบอกว่าเดินได้ๆไง"คิ้วเรียวขมวดมุ่นทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อนสนิท มือเล็กเหวี่ยงยกกำปั้น จะทำท่าต่อย ยกขาเหมือนจะเตะแต่ก็ต้องร้องโอ้ยเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าอีก

"โว้ยย คิมวอนชิกก!"ฮงบินร้องโวยวายเหมือนเด็กอยู่กับพื้นส่วนวอนชิกก็ได้แต่หัวเราะยกใหญ่ แต่ขายาวก็รีบวิ่งเข้ามาหาและหันหลังย่อตัวลงตรงหน้าเพื่อนสาว ปล่อยเป้ทั้งสองออกจากหลังลงกับพื้น
"ปากก็บอกเดินได้ๆไง แต่สุดท้ายก็เดินช้าเป็นเต่าคลาน มานี่ ขึ้นหลังฉันเร็ว"หนุ่มหน้าเข้มเอียงคอมามองเพื่อนที่ทำหน้าบูด ใบหน้าเนียนนั่นขึ้นสีแดงเรื่อ คาดว่าคงโกรธมากกว่าอายน่ะนะ

"ก็เดินได้แต่ไม่ได้แปลว่าเดินเร็วปะวะไอ้นี่!"กำปั้นเล็กต่อยลงบนหลังดังอั๊ก แต่ก็เหมือนยุงบินชนอีกนั่นแหละนะ
"เออๆอะไรก็ช่าง ขึ้นหลังมา!"เอื้อมแขนไปด้านหลังเพื่อจับแขนของฮงบินให้มาพาดบ่า ออกแรงเพียงเล็กน้อยสาวผมสั้นก็ตัวหวือมาแปะหลังกว้างอย่างง่ายดาย

"ย...ย๊า ใครบอกว่าจะขี่หลัง ว๊ากกกกก"วอนชิกหัวเราะสะใจอีกครั้งเมื่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทำให้ฮงบินต้องแหกปากร้องลั่นกอดคอเพื่อนรักไว้แน่นเพื่อความปลอดภัยของชีวิต มือใหญ่ที่กำแขนไว้ก็ค่อยๆคลายออกและเลื่อนมารั้งขาอีกคนให้ขึ้นมาหนีบไว้ที่ข้างเอว

"ผู้โดยสารอย่ายื่นแขนยื่นขาออกไปนอกรถเพื่อความปลอดภัยนะครับ เก็บสัมภาระไว้กับตัวด้วยนะครับ"วอนชิกพูดเลียนสำเนียงคนนำทัวร์ ย่อตัวลงให้คนบนหลังหยิบเป้ทั้งสองใบขึ้นมาสะพายไว้
"เราจะเริ่มออกเดินทางกันแล้วนะครับ เลส โก้!"เสียงทุ้มกับสำเนียงแบบคนนำทัวร์ทำให้ฮงบินหัวเราะคิกคักเสียงใส ถึงแม้จะอายสายตาชาวบ้านที่จับจ้องมา แต่มีคนแบกแบบนี่ก็ดีไม่หยอก









TBC





แต่ละตอนช่างสั้นและเป็นฟิคฟีลกู๊ดจริงๆ ตอนนี้ไม่มีอะไร เน้นพระนางเขาเล่นกันน่ารักๆเนอะ
คือถ้าจะขึ้นประเด็นเลยก็ได้ แต่มันจะยาวเกิน กลัวจะรอกันนาน เอาใสๆ น่ารักๆ หยอกล้อกันไปก่อนแล้วกันนะ
ส่วนเรื่องยอนกับฮัคยอน เดี่ยวน่าจะได้ปรากฎมาอีกในตอนหน้า แทคอุนอยู่ไหน รอไปก่อนแล้วกันเนอะ
ฮยอกตี้ปรางไม่แน่ใจว่าจะใส่มา เพราะตัวละครเยอะและ ซับซ้อนมากแล้วเชียว ไว้ดูตามความเหมาะสมค่ะกร้าก

ชอบไม่ชอบยังไงอย่าลืมคอมเม้นน้า ขอบคุณมั่กๆๆเลยค่า
ทวิตอย่าลืมติดแท็ก #อิถั่วเป็นทอมยังไงให้ได้ผอ นะค้าา มั๊วะ เจอกันตอนหน้าค่ะ




TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #142 Kikss (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 17:09
    เขิลตอนนวดข้อเท้า ><
    #142
    0
  2. #117 9tula (@9tula) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:00
    จีวอนเอ๊ย นี่ก็เข้ามาถูกจังหวะเหลือเกินลูก 5555555555555555555555
    ฮงบินเวอร์ชั่นไม่ห้าวน่ารักจะตาย วอนชิดตอนทำแผลให้เพื่อนก็ละมุนเกิ๊น ดูเป็นคนหยาบๆที่อ่อนโยนในบางมุม(หรือเป็นเฉพาะบางคน) โอ่ยยย ใจพัง
    #117
    0
  3. วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 01:32
    ยัยถั่วววววว เลิกห้าวนะ ขอร้อง แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย 55555555 น่ารักกกก
    #37
    0
  4. #22 nisa2311 (@nisakun611) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 22:40
    เป็นทอมก็แบบนี้หละค่ะคุณแม่วอนซิก ~ ถึงเนื้อถึงตัวลูกชายคุณแม่ได้ดีจริงๆ กร๊ากกก มันไม่งามเลยนะยัยถั่วมากอดฟัดอะไรกับผู้ชายบนเตียง 55555555 ฉันไม่สนผู้ชาย ฉันมีแฟนแล้วหึๆ ทำแบบนี้เนี้ยนะ เดี้ยวก็ได้วอนซิกเป็นผัวแล้วลูก รออยู่นะรอวันได้...เป็นแฟนกัน
    #22
    0
  5. #17 natnaramoopin (@natnaramoopin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 21:32

    ขอทำหน้าแบบจีวอนแปบ!! เล่นอะไรกันแบบนั้นลูกกกก

    นี่คิดว่าวอนชิกรู้อยู่แล้วนะว่าฮงบินมีแฟน

    อยากรู้ว่าทำไมวอนชิกต้องปิดบังไม่ยอมบอกเรื่องฮักยอนด้วย

    ตอนนี้ฟีลกู๊ดมาก ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละวอนชิกเอ้ยน้องถั่วมันน่ารักขนาดนี้

    ยิ่งอ่านยิ่งรักยัยทอมจริงๆอยากหยิก

    #17
    0
  6. #16 yay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 09:23
    น่ารักม๊วากๆ อิน้องถั่ว เริ่มเป็นผุญ.แล้วสินะ
    #16
    0