[FIC-VIXX] You'd better be (Rabin)

ตอนที่ 6 : /Chapter 5/

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มิ.ย. 58



















ซวย ซวยโครตๆ คิมวอนชิกสบถเบาๆหลังจากที่ถูกเตะออกมาจากห้องของฮัคยอน หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ชายหนุ่มตัวสูงผิวขาวราวกับหิมะปรากฎขึ้นที่หน้าห้อง ในขณะที่เขากำลังยืนงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฮัคยอนกลับมีท่าทีตรงกันข้าม เธอรีบผลักประตูให้ปิดก่อนที่จะไล่อีกคนไป วอนชิกได้แต่มองอีกฝ่ายงงๆแต่หลังจากที่ฮัคยอนดูเหมือนจะสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เธอก็หันมามองเขาและพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆที่ไร้เยื้อใยกว่าที่คิด


"นายกลับไปก่อนเถอะ ไว้เราค่อยไปกินข้าวกันวันหลังนะ"


พูดจบก็ส่งยิ้มบางๆพร้อมกับจูบลงที่แก้ม วอนชิกมองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจหากแต่หญิงสาวก็ยืนยันที่จะให้เขากลับไปก่อน ชายหนุ่มทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจและยอมกลับ ตอนที่เขาเปิดประตูห้องออกมา ชายหนุ่มตัวสูงคนนั้นก็ยังคงยืนพิงกำแพงข้างประตูห้องอยู่ คราวนี้วอนชิกได้มองอีกคนชัดๆเสียที

คนแปลกหน้าคนนี้เป็นชายหนุ่มตัวสูงมากทีเดียว ขนาดวอนชิกที่ว่าสูงแล้ว คนตรงหน้าเขากลับสูงกว่าแม้จะเล็กน้อย(ให้ตายเถอะนั่นสูง190ซม.หรือไง!?) รูปร่างที่ดูแข็งแรงแบบนักกีฬา ไหล่กว้าง ผิวขาวจัด ใบหน้าเรียวแต่มีแก้มที่ดูนุ่มนิ่ม ดวงตาเรียวเฉี่ยวที่เหมือนแมวคู่นั้นมองตอบกลับมาแบบไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ จมูกโด่งเรียวเป็นสัน รับกับริมฝีปากอิ่มสีชมพูเรื่อ ผมสั้นสีแดงสด(เขาต้องเป็นหมอที่บ้ามากแน่ๆ)ของเขาปรกพอรับกับใบหน้าได้อย่างลงตัว

โดยรวมแล้วอีกคนถือว่าเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก เสื้อยืดคอกลมกว้างสีขาวเผยช่วงลำคอหนากับบ่าแกร่ง กางเกงยีนส์สีดำที่โอบรัดขาเรียวยาวนั่นอย่างดี ดูแล้วเหมือนเป็นนักกีฬา ถ้าจะให้เขาเดาน่ะนะว่าอีกคนมีอาชีพอะไร แต่การที่อีกคนพาดเสื้อกาวน์สีขาวตัวยาวไว้ที่แขนทำให้เขารู้ว่าเขาคิดผิด หมอแบบนี้คนไข้ไม่กลัวจนหัวหดเรอะ? ได้แต่คิดในใจ วอนชิกมองตอบอีกคนและไม่รู้จะโค้งให้หรือยิ้มให้ดี สุดท้ายแล้วเขาก็ได้แต่เกรงกับสายตาคมที่ไม่เป็นมิตรแบบนั้นจนทำอะไรไม่ถูกและค่อยๆเดินไปก็เท่านั้น ไม่มีจุดหมายปลายทางอื่นนอกจากกลับบ้านไปรับความจริงก็คือการบ้านกองพะเนินที่รอคอยอยู่ เอาเถอะ ใช่ว่าคิดมากไปก็จะแก้ไขปัญหาอะไรได้



สักวันเขาก็คงรู้เองแหละว่ามันเกิดอะไรขึ้น










มือของเพื่อนที่สะกิดไหล่บางของฮงบินทำให้สาวผมสั้นที่กำลังแอบหลับในห้องเรียงสะดุ้งตื่น ดวงตาโตหรี่ปรือไม่ตื่นดีหันมามองเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ หลังมือยกขึ้นปาดน้ำลายที่ติดอยู่ที่ข้างมุมปากบาง มองเพื่อนที่มองกลับมาด้วยสายตาเข้มๆ
"ตื่นแก อาจารย์มองแกใหญ่เลย"ฮงบินถอนหายใจ ปลายนิ้วเล็กสอดลูบไปตามเส้นผมสั้นของตนก่อนที่ดวงตากลมโตจะช้อนขึ้นมองอาจารย์ที่สอนอยู่หน้าห้อง

"คุณอี หลังเลิกเรียนไปที่ออฟฟิศครูด้วยนะคะ"เสียงเข้มของอาจารย์ทำให้ฮงบินถอนหายใจเสียงดัง เอาอีกแล้วสินะที่โดนเรียกเข้าไปคุย ฮงบินย่นจมูกกับความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัว เธอมีปัญหากับอาจารย์วิชานี้ตลอด นั่น! ชางซอบก็หลับอยู่ข้างหน้าเธอแต่กลับเป็นฮงบินคนเดียวที่โดนเรียกไปคุยแล้วก็มักจะตามมาด้วยการให้ทำงานน่าเบื่อเป็นการไถ่โทษเสมอ

ฮงบินเดินไปที่ห้องพักอาจารย์หลังจากนั้นตามที่ถูกเรียกมา จะไม่ไปก็กลัวจะติดFต้องมาผจญเวรผจญกรรมกันอีกรอบนี่สิ คนตัวเล็กเปิดประตูห้องพักครูเข้าไปและเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ อาจารย์หน้าเหี้ยมเหลือบตาผ่านแว่นทรงแก่ๆขึ้นมามอง
"นี่เป็นครั้งที่3แล้วนะคะที่คุณหลับในคาบของฉัน"ฮงบินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจกับคำพูดที่ได้ยิน
"ใครๆก็หลับทั้งนั้นแหละ ทำไมต้องเป็นหนูด้วย แบบนั้นก็น่าจะเรียกมาอบรมให้หมดสิคะ"อาจารย์ตรงหน้าชักสีหน้าทันที แต่ฮงบินก็ไม่ได้ลดสายตาที่จ้องมองตอบกลับอย่างถือดี

"ไม่มีใครเขาเอาจริงเอาจังกับการหลับแบบคุณหรอกค่ะคุณอี นั่งจัดเอกสารแล้วกรอกข้อมูลตามนี่ให้หมด ไม่งั้นฉันปรับคุณตกวิชานี้"สาวผมสั้นขบริมฝีปากไม่พอใจ มองกองเอกสารที่ตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆกัน เธอกดโทรศัพท์มองเวลาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เธอมีงานพิเศษที่จะต้องไปทำและวันนี้ก็เป็นวันแรก การไปสายในวันแรกไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย


"อาจารย์~ ผมมีเรื่องจะมาปรึกษา~"


ประตูห้องพักครูเปิดออกพร้อมกับแจฮวานที่ยื่นหัวเข้ามา รอยยิ้มสดใสแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่ง ฮงบินเบิ่งตาด้วยความงุนงงปนตกใจ ทำไมอีแจฮวานถึงโผล่มาแบบไม่มาปี่มีขลุ่ยขนาดนี้ได้!? อาจารย์ที่กำลังก้มหน้าตรวจเอกสารก็เงยขึ้นและเมื่อเห็นว่าเป็นแจฮวานก็ส่งยิ้มบางๆไปให้

"เข้ามาสิแจฮวาน เอ้าเธอไปทำเอกสารซะสิจะรออะไรอยู่"แหม ทีพูดกับโอป้านี่เสียงอ่อนโยน แต่กับเธอนี่ไล่ยังกับหมูกับหมา เฮอะ
ฮงบินเบะปากใส่อาจารย์สูงอายุ กำลังลุกขึ้นจะไปทำเอกสารให้มันจบๆไปแต่แจฮวานก็รีบพุ่งตัวไปนั่งที่โต๊ะตัวข้างๆ
"คิดถึงอาจารย์มากเลยครับ เนี่ยย นึกถึงตอนปีหนึ่งที่มาช่วยอาจารย์ทำเอกสารประกอบการเรียนอยู่บ่อยๆ แหม ขอผมรำลึกความหลังหน่อยได้มั้ยครับ~"แจฮวานพูดจ้อไปมาก่อนที่จะตบท้ายด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงตาโตคู่นั้นมองอาจารย์ปริบๆดูออดอ้อนเหมือนลูกหมา


อะไรเนี่ย...


"อีกอย่าง น้องเขาก็ดูเหมือนมีธุระจะต้องรีบไป เนี่ยๆแอบมองนาฬิกาตลอดเลย อาจจะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้นะครับอาจารย์~ ให้ผมทำเถอะ ไม่ได้จัดเอกสารแบบนี้ที่ไหนนอกจากมาช่วยอาจารย์นะเนี่ย"ฮงบินมองแจฮวานออดอ้อนออเซาะอาจารย์ไปมา ถึงแม้ว่าอาจารย์จะพยายามไม่เห็นด้วยกับการที่จู่ๆรุ่นพี่จะมาขอรำลึกความหลังวัยเฟรชชี่แย่งรุ่นน้องที่จะถูกลงโทษ แต่น้ำเสียงนั่นก็อ่อนลงมากจนสุดท้ายแล้วดวงตาดุๆคู่นั้นก็เหลือบมามองฮงบินที่ยืนเก้กังอยู่ก่อนที่จะเอ่ยไล่

"ก็ควรจะขอบคุณรุ่นพี่เธอนะที่ทำให้เธอรอดไปได้ แจฮวานนี่ก็เหลือเกินเลยจริงๆเชียว กับอีแค่กนอกข้อมูลจัดเอกสาร มันจะอะไรรำลึกความหลังอะไรนักหนากัน"ฮงบินแอบเบะปากอีกครั้ง ดวงตาสีดำขลับสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลของแจฮวานพอดิบพอดี รุ่นพี่จมูกโด่งส่งยิ้มกว้างมาให้อีกครั้งก่อนจะขยับปากพูดไม่มีเสียงสั้นๆว่า ไปสิ รีบไม่ใช่เหรอ? ฮงบินยิ้มบางๆตอบแจฮวาน ดวงตากลมโตนั่นส่งถ่ายทอดความรู้สึกขอบคุณออกมาได้อย่างจริงใจ

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ สวัสดีค่ะอาจารย์"ฮงบินพูดอย่างรวดเร็ว มองแจฮวานอีกครั้งก่อนที่จะรีบหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องพักครู และรีบวิ่งจนผมเปิงเพื่อที่จะไปขึ้นรถไฟใต้ดิน และพยายามที่จะไม่ไปทำงานสายในวันแรก ไม่ลืมที่จะคิดตอบแทนการช่วยเหลือของ
แจฮวานในคราวหลังแน่ๆ








ฮงบินจัดเรียงหนังสือที่เพิ่งมาส่งใหม่ที่ชั้นวางหนังสือกลางร้าน ร้านหนังสือร้านนี้เป็นร้านขนาดกลาง เต็มไปด้วยหนังสืออ่านเล่นซะส่วนใหญ่กับหนังสือและแมกกาซีนที่เกี่ยวข้องกับศิลปะและไลฟ์สไตล์ เป็นร้านหนังสือที่เธอชอบมาบ่อยๆเพื่อซื้อหนังสือที่เกี่ยวกับการถ่ายรูป ฮงบินจึงไม่ลังเลใจที่จะสมัครทำงานพาร์ทไทม์เมื่อเห็นประกาศรับสมัครพนักงานที่นี่

วันนี้เป็นช่วงค่ำวันจันทร์ทำให้ลูกค้าเบาบางตากว่าช่วงกลางสัปดาห์ไปจนถึงวันเสาร์อาทิตย์ แต่ก็ไม่เป็นไร มันก็มีอะไรให้ทำไปเรื่อยๆแบบไม่เร่งรีบ ดวงตากลมโตมองผ่านกระจกหน้าร้านไปยังถนนข้างนอกที่เต็มไปด้วยนักศึกษาและคนทำงานที่ออกมาหาอะไรกินก่อนจะกลับบ้าน คนตัวเล็กหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายภาพบรรยากาศและอัพโหลดขึ้นอินสตาแกรมอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ

ฮงบินหยิบกล่องหนังสือเปล่าและเดินไปที่ห้องหลังร้านหลังแคขเชียร์ หากแต่คิ้วเรียวก็ต้องขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นชายหนุ่มตัวสูงคนเดิมที่เห็นตั้งแต่ 4 ชั่วโมงที่แล้ว มันไม่เป็นเรื่องแปลกอะไรกับการที่ลูกค้าจะมายืนหรือนั่งอ่านหนังสือแต่ลูกค้าหนุ่มคนนี้นั่งอ่านอยู่ที่มุมนั่งอ่านเล็กๆ ลูกค้าคนนี้นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนที่เธอจะเข้ามาทำงานซะอีก ผมสีแดงที่สะดุดตา ขายาวที่ยกไขว่ห้าง กับนิ้วเรียวยาวที่คอยพลิกหน้าหนังสือช้าๆ ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นมองสลับกันระหว่างหน้าจอมือถือกับหน้ากระดาษหนังสือ

"ลูกค้ามานั่งอยู่นานแล้วไม่เป็นไรเหรอซูจองออนนี่"เดินมากระซิบกับพี่พนักงานอีกคนที่นั่งกดโทรศัพท์เล่นอยู่หลังแคทเชียร์ พี่สาวเงยหน้าขึ้นก่อนจะหันไปมองทางลูกค้าที่นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว
"จริงๆมันก็เป็นแต่เราก็ไม่กล้ามากพอจะไปบอกเขาว่า คุณลูกค้าคะคุณนั่งอ่านมามากกว่า 5 ชั่วโมงแล้วเราคงต้องขออณุญาตให้คุณกลับ เปล่าวะ พี่ก็ไม่กล้าพูดแบบนั้น..."ฮงบินหัวเราะกับคำพูดของเพื่อนร่วมงานและวางกล่องเปล่าไว้ในห้องข้างหลัง

เสียงกริ่งประตูร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของลูกค้าคนใหม่ ฮงบินมองหญิงสาวผมสีน้ำเงินเทาที่เดินเข้ามา โอะ คนผมสีน้ำเงินแบบนี้คงไม่ได้มีอยู่ดาษดื่นนักหรอก แต่แน่นอนว่าผู้หญิงตรงหน้านี้มีเอกลักษณ์หลายอย่างให้จดจำ และจะไม่มีทางลืมด้วยเมื่อเป็นคนที่สงสัยว่าจะเป็นคนที่วอนชิกเดทอยู่

วันนี้เธออยู่ในชุดเสื้อยืดคร็อปแขนสั้นเพลนๆสีดำกับกางเกงหนังที่รับกับสะโพกกับบั้นท้ายอวบอิ่ม โชว์หน้าท้องเฟิร์มสีแทนและขาเรียวยาวนั่นที่ยิ่งดูสง่างามกว่าเดิมเมื่อใส่บูทส้นสูง ผมสีน้ำเงินนั่นม้วนเป็นลอนคลายๆ ถึงแม้ว่านี่อาจจะเป็นแฟน(หรือเปล่า)ของเพื่อนสนิทแต่ฮงบินก็อดไม่ได้จริงๆที่จะมองด้วยความตะลึงพรึงเพริด ถึงแม้ว่าจะเห็นคนสวยมาเยอะแล้วก็ตามแต่ผู้หญิงตรงหน้านี้ก็...แตกต่าง

ลูกค้าคนนี้ไม่ได้เดินช้าๆเพื่อเข้าไปดูหนังสือ แต่เธอกลับเดินตรงไปยังชายหนุ่มผมแดงที่นั่งอยู่ มือเรียวกระชากข้อมือของชายหนุ่มทำให้คนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่นั้นฉายแววไม่พอใจ ก่อนจะเบิกออกเล็กน้อย และกลายเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก หญิงสาวดึงอีกคนให้ลุกขึ้นก่อนที่จะลากคนตัวโตให้เดินตามออกไปจากร้าน ท่ามกลางความงุนงงของพนักงานทั้งสอง ฮงบินมองคนทั้งสองที่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว

"เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น หล่อนเดินเข้ามา กระชากลูกค้าคนนั้นเดินออกไป ภายใน10วินาทีเลย"ซูจองถามด้วยน้ำเสียงทึ่งๆหลังจากที่ประตูร้านปิดลง ฮงบินไหวไหล่และเดินไปเก็บหนังสือที่ลูกค้าหนุ่มวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เอากลับไปเก็บเข้าชั้นวางและเดินกลับมาที่แคชเชียร์
"เฮ้อ นี่ก็จะสามทุ่มแล้ว เธอกลับเลยก็ได้นะฮงบิน เดี๋ยวก็ปิดร้านแล้วล่ะ"ซูจองยิ้มให้คนอายุน้อยกว่า ซึ่งฮงบินก็ยิ้มตอบกลับ รับคำและเดินไปหยิบเป้ที่วางไว้ในห้องเก็บของพนักงาน วันนี้เป็นวันแรกที่มาทำงานและมันก็เป็นประสบการณ์ที่ไม่ได้น่าตื่นเต้นอะไรนัก ก็ตามแบบฉบับของร้านหนังสือเล็กๆ

"งั้น...กลับละค่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะซูจองออนนี่"ฮงบินโค้งให้พี่สาวที่โบกมือบ้ายบายรออยู่แล้ว สาวผมสั้นเดินออกจากร้านหนังสือและคิดว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเย็น(หรือมื้อดึก)ดี และเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนเย็นแจฮวานเป็นผู้มีพระคุณอย่างมากที่ทำให้เธอไม่มาทำงานสายในวันแรกทำให้มือเล็กรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์และรีบส่งข้อความชวนรุ่นพี่มากินข้าวด้วยกัน แน่นอนว่าแจฮวานไม่มีปฏิเสธอยู่แล้ว


'กินไส้ย่างกันมั้ยฮะโอป้า บินเลี้ยง ตอบแทนที่ช่วยไว้เมื่อตอนเย็น'
-ฮงบิน-


เพียงแค่ข้อความส่งไปได้เพียงแค่10วินาที โทรศัพท์ก็เด้งเตือนข้อความเข้า จากแจฮวาน ไม่ต้องสงสัยเลย


'ได้สิ! โอป้ารู้จักร้านอร่อยด้วยนะ ตอนนี้ฮงบินอยู่ไหนเดี๋ยวโอป้าไปรับ'
-จมูกใหญ่- (ถึงตอนนี้ฮงบินรู้สึกผิดนิดหน่อยที่เมมชื่อไปแบบนั้นแต่ก็ไม่คิดจะเปลี่ยนหรอกนะ)


ในจังหวะที่ฮงบินกำลังจะพิมพ์ตอบ ก็ดันได้ยินบทสนทนาที่มีชื่อที่เธอคุ้นเคยและไม่สามารถที่จะปล่อยเบลอและเดินผ่านไปเฉยๆได้ สองขาเรียวที่กำลังก้าวเดินต้องหยุดชะงัก เจ้าของดวงตากลมโตหันไปมองในซอกข้างๆร้านขนมถัดจากร้านหนังสือของเธอก็พบร่างของชายหนุ่มตัวสูงใหญ่เจ้าของเรือนผมสีแดงที่มานั่งเอ้อระเหยในร้านมากกว่า5ชั่วโมง กับหญิงสาวสุดฮ็อทคนนั้น ให้ตายเถอะ! ไม่ได้อยากจะไปสาระแนเรื่องชาวบ้านเลยนะแต่ตอนนี้เธอก็ยืนแอบฟังอยู่ใกล้ๆและพยายามไม่ให้คนทั้งสองรู้ตัว เสียงนุ่มของหญิงสาวดังขึ้นทำให้หูของคนที่แอบฟังใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว


"ใช่! ฉันคบวอนชิก แล้วไง?"


โอ้ะ  นั่นไง ความจริงที่ถูกเปิดเผย


"เขาดีกว่านาย เด็กกว่านาย รู้จักเอาอกเอาใจ เรื่องบนเตียง...ก็ดีกว่านาย จองแทคอุน"


โอ้โห คิมวอนชิก แค่คิดก็อยากเบะปากยังไงก็ไม่รู้ แต่ก่อนที่ความคิดของฮงบินจะไปได้ไกลกว่านั้น เสียงพูดโวยวายก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงอู้อี้
สาวผมสั้นก็ไม่คิดจะไปสาระแนเรื่องของชาวบ้านอีกน่ะนะถ้าไม่ใช่ว่าเธอหันไปเห็นพี่สาวฮ็อทกำลังถูกพี่ชายผมแดงคนนั้นดันติดกำแพงและทั้งสองก็กำลังจูบกันอย่างเร่าร้อน ตาโตเบิกออกด้วยความตกใจที่กลายเป็นพยานฉากรักแต่ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือหน้าของเพื่อนสนิทตัวแสบ




คิมวอนชิก...รู้ตัวบ้างไหมเนี่ยว่ากำลังทำอะไรอยู่












TBC






เย้ มาต่อให้สองวันติด เนื่องจากว่าวันนี้เป็นวันเกิดปรางค่ะ
เลยให้ของขวัญทุกคนด้วยการพิมพ์อย่างรวดเร็วมาลงอีกตอน
ตัวละครหลักมาครบแล้วเนอะ พี่เลโอก็มาแล้ว เป็นใครกันแน่
ความสัมพันธ์กับพี่ฮัคยอนก็น่าจะรู้กันแล้วจากท้ายตอนนี้ แต่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ
จริงๆแล้วเรื่องนี้มันเป็นพล็อตเรื่องแบบง่ายมาก คืออ่านละก็เดาได้อะ ๕๕๕๕๕
เพราะจริงๆปรางก็แต่งแบบไม่ค่อยคิดอะไร เน้นเอาเพลินๆ สบายใจ ฮือออออ
พี่แจฮวานก็น่าร้ากก น่ารัก ยัยทอมก็น่าร้ากก ดื้อน่าตี
รอดูต่อไปนะคะว่าจะรักกับวอนชิกได้ยังไง เย้

เจอกันตอนหน้า อย่าลืมคอมเม้นกันเยอะๆนะคะ
ทวิตติดแท็ก #อิถั่วเป็นทอมยังไงให้ได้ผอ นะคะ~








TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #119 9tula (@9tula) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:14
    นั่นปะไร พี่แมวอุนนี่หัวแดงมาเลยทีเดียว ทำไมคนหน้านิ่งมีแฟนแซ่บแบบฮักยอนนูน่าครัช สงสัยจะมีอะไรดี -.,-
    บินนี่น่ารักอ่ะ เป็นห่วงเพื่อนด้วย แต่ที่ชวนพี่แจฮวานมากินข้าวด้วยนี่เริ่มเปิดทางให้บ้างแล้วใช่ป่าวอ่ะ อย่างน้อยก็คุยกับพี่เขาดีๆหน่อยเถอะลูก อย่าดุมาก เดี๋ยวพี่แกเศร้า นี่นึกภาพพี่เคนทำหน้าหงอยออกเลยนะเนี่ย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:16
    #119
    0
  2. วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 01:47
    นั่นแงะะ พลอ ตัวจริงมาแล้ว ยัยถั่ว ไปปลอบใจวอนชิกเลย 5555555 ยัยชาลินีนี่ก็ เร่าร้อนจริงง
    #39
    0
  3. #29 nisa2311 (@nisakun611) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 13:25
    คู่หัวแดงน้ำเงินนี่ท่าจะแซ่บนะ
    แรงใส่กันดีอ่ะ อิหมอหัวแดงนี่ยังไงห๊ะ !!!!
    สงสัยไม่หนุกจริง ฮัคยอนถึงได้ไปหาวอนซิกเนี้ย
    555555555 เรื่องบนเตียง

    จะสงสารหรือขำดี แต่ก็เดาว่ายังไงก็ต้องกลับมาหากัน
    เพราะวอนซิกต้องได้กับยัยทอมไง
    ^^

    #29
    0
  4. #26 natnaramoopin (@natnaramoopin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 02:24
    เบิร์ดเดย์นะน้องสาวขอให้น่ารักแบบแต่งฟิคให้พี่อ่านไปอีกนานๆ  ร่ำรวย สวยๆเจอผช.ดี อันนี้เน้นสุด

    ......................................................................................................................

    ตอนนี้เผ็ดร้อนมากจริงๆ พลอ.ออกแล้วเย้จุดพลุฉลอง 

    แถมยัยถั่วยังไปเจอช็อตเด็ดอีก ก็ไม่รู้ว่าจะกล้าบอกเพื่อนรักไหมน้าาาา

    แจฮวานโอปป้านี่น่ารักเสมอต้นเสมอปลายจริงๆดูดิยอมไปทำโทษแทนยัยถั่ว

    ดีกว่านี้หาไม่ได้แล้วนะ พระรองซีรี่ย์สุดๆ นอกจากยัยถั่วก็แจฮวานโอปป้านี่แหละที่หลงรัก

    วอนชิกหมาหัวเน่าสำหรับพี่มาก 5555555555555555555

    อัพบ่อยๆนะมาทีละไม่ต้องเยอะแหละดีแล้วลุ้นจะขาดใจตายดี



    #26
    0
  5. #25 yay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 23:42
    แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู้ววววว...ขอให้มีความสุขมากมากเน้อ .....

    ไม่ใช่วันเกิด ก้ออัพถี่ๆ ได้นะฮ่ะ แฮ่!!!

    ...พลอ.ตัวจริงของฮัคฮยอน มาแล้ว อิวี่ก้อ อกหักดิ

    เอาไงดี เชียร์อิวี่ กะนุ้งถั่วก้อเชียร์

    ป้าเคนก้อน่าสงสาร....จับนุ้งฮยอกมาให้ป้าเคนเหอะ ^^พลีสสสส..
    #25
    0
  6. #24 papashinna (@choeshin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 22:29
    อ้าวววว /ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์สิบรอบ สสวก.นะคะ แก่ขึ้นอีกปีแล้ว~~~ 555555555555 จริงๆคืออ่านทุกตอนแต่ก็ไม่รู้จะเม้นอะไร..... คือมันดีอยู่แล้วเอาแบบนี้ดีกว่า
    #24
    0