ตอนที่ 7 : /Chapter 6/

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มิ.ย. 58












วอนชิกถอนหายใจเหมือนเขียนแปลนใบสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย เขาวางปากกาพร้อมยกภูเขาที่หนักอึ้งออกจากอก นึกว่าจะไม่เสร็จซะแล้วเชียว ร่างสูงหยิบแผ่นกระดาษแปลนมาวางซ้อนกันก่อนที่จะเก็บกลับเข้าแฟ้มเตรียมหยิบไปส่งในคาบวันพรุ่งนี้ เขาหันไปเปิดคอมพิวเตอร์ กะว่าจะเล่นดูอะไรนิดหน่อยก่อนที่จะเริ่มทำงานวิชาต่อไป เป็นเด็กถาปัตย์มันก็งี้ เคยมีงานน้อยๆกับเขาที่ไหนกันล่ะ

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและบิดตัวไปมา ทุบบ่าเพื่อไล่ความขบเมื่อย ตอนนี้ก็ตีสองเข้าไปละ คืนนี้สำหรับเขามันคงอีกยาวไกล แต่ก็ใช่ว่าวอนชิกจะเดือดร้อน เขามันคนกลางคืนอยู่แล้ว ว่าแล้วก็หยิบแก้วน้ำของตน กะว่าจะเดินลงไปที่ครัวและเติมน้ำพร้อมหยิบเสบียงมาเพื่มอีกสักหน่อย ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน

"อ่อ แจฮวานฮยอง มีอะไรครับ"วอนชิกถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจที่อีกคนโทรมาในเวลานี้ ไม่สิ แปลกตั้งแต่โทรมาแล้วด้วยซ้ำ เสียงลมจากปลายสายกับเสียงจ้อกแจ้กของผู้คนและเสียงรถที่วิ่งดังมาให้ได้ยินเป็นระยะทำให้วอนชิกพอจะเดาได้ว่าอีกคนคงอยู่ข้างนอก ริมถนน
"วอนชิกอาา...เนี่ยย ฮยองนะ...อืม...ฮยองมากิน...ไส้ย่าง..."เสียงพูดยานๆที่เว้นจังหวะแปลกๆจากอีกคนยิ่งทำให้วอนชิกขมวดคิ้วมุ่นกว่าเก่า "กับน้องบินนี่~" นั่นแปลกกว่าเดิมอีก

"ฮยองไม่ได้...อืมม...ขับรถมา แล้วฮยองก็ไม่รู้จักบ้านน้อง ตอนนี้น้องเมาไม่รู้เรื่องงง วอนชิกมารับน้องงหน่อยนะะ ยุ่งหรือเปล่า"
แจฮวานพูดพล่ามไปเรื่อยๆแต่ว่ายังดีที่สติเขาครบถ้วน แต่ก็แค่กึ่มเมาพูดเสียงยานคางก็เท่านั้น วอนชิกอือออในคอตอบในขณะที่ตัวเองหยิบเสื้อยืดกับกางเกงยีนมาสวม
"ฮยองอยู่ร้านไหน ผมกำลังไป"หยิบเป้ขี้นพาดบ่าและเดินออกจากห้องของตน โชคดีว่าเวลานี้ทุกคนในบ้านหลับหมดแล้วเขาจึงไม่ต้องตอบคำถามใคร และด้วยความที่เขาเป็นลูกชายจึงได้อิสระในการออกจากบ้านทุกเวลา วอนชิกรับคำกับรุ่นพี่เมื่อรู้พิกัดของทั้งสอง

ปกติแล้ววอนชิกเลือกที่จะขี่จักรยานไปเรียนเพื่อความคล่องตัว แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเขาไม่มีรถ หลายครั้งหลังจากที่เรียนจบม.ปลายที่เขาขับรถไปเที่ยวกับฮงบินหรือเพื่อนบ่อยครั้ง หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือขับมารับฮงบินเวลาไปดื่มกับเพื่อนมากกว่า(ถึงแม้อายุจะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่มีเด็กคนไหนไม่แอบดื่มบ้างล่ะ?)

พอคิดว่าตอนนี้ฮงบินกำลังเมาแอ๋ อยู่กับแจฮวานสองต่อสอง ทำไมถึงไปกินไส้ย่างกับแจฮวานได้ เห็นว่าอึดอัดไม่อยากเห็นหน้ากระโดดถีบเมื่อได้โอกาส? แล้วกินไส้ย่าง? ดื่มด้วย? แล้วตอนนี้ฮงบินจะเป็นยังไงเนี่ย แค่คิดว่าคนหน้าหวานที่กำลังเมาแล้วก็ชอบเกาะแกะกำลังกอดรัดแจฮวานพูดพล่ามไปเรื่อย ส่วนแจฮวาน ก็คอยกอดประคองไม่ให้อีกคนล้มหงายหลัง หัวเราะ มอง ยิ้มสบตากัน ให้ตายเถอะ ทำไมอยู่ดีๆก็รู้สึกร้อนรนในอกอย่างบอกไม่ถูกแฮะ เท้าเหยียบคันเร่งให้วิ่งเร็วขึ้นอีก แน่นอน เขาต้องเป็นห่วงเพื่อนสนิทอยู่แล้ว เพื่อนสนิทที่กำลังเมาอยู่กับผู้ชายตามลำพัง

"ฮึ่ม อีฮงบิน...ยัยนิสัยเสีย เป็นผู้หญิงชวนรุ่นพี่ผู้ชายที่ตามจีบไปดื่มได้ไงวะ!?"วอนชิกโพล่งขึ้นเสียงอารมณ์เสียอยู่ในรถ ตาเรียวตกรู้สึกร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก ถอนหายใจฮึดฮัด ยิ่งเข้าใกล้สถานที่ร้านยิ่งรู้สึกร้อนรน ชายหนุ่มเลี้ยวเข้าไปในซอยและจอดลงที่หน้าร้านไส้ย่างที่แจฮวานบอก วอนชิกลงจากรถและเดินตรงเข้าไปในร้านที่เริ่มร้างผู้คน มีเพียงอาจุมม่าเจ้าของร้านกับพนักงานอีกคนสองคนที่ช่วยกันเก็บล้างร้าน ดวงตาเรียวกวาดมองไปรอบๆก่อนที่จะเจอฮงบินที่หัวเราะพลางใช้มือบีบจมูกโด่งของรุ่นพี่ ถึงแม้ว่าสาวผมสั้นจะนั่งอยู่ที่เก้าอี้อีกตัว แต่เธอก็โน้มตัวเข้าไปใกล้มากกว่าที่ควรจะเป็น ส่วนแจฮวาน มือข้างหนึ่งนั่นประคองเอวบางของอีกคนไว้ ส่วนมืออีกข้างก็กุมหัวไหล่ไม่ให้อีกคนล้มใส่ตัวเองไปเสียก่อน รุ่นพี่หน้าลูกครึ่งส่ายหน้าไปมาเพื่อให้จมูกหลุดจากมือของอีกคนให้ได้

"แจฮวานโอป้าาาาา โอป้าๆๆ"ฮงบินหัวเราะคิกคัก ดวงตากลมโตที่เยิ้มปรือหยีเข้าหากัน รอยยิ้มกว้างนั่น แม้จะเป็นรอยยิ้มแบบเมาๆแต่มันก็ยังคงสดใสและสวยงามเสมอ กับลักยิ้มบุ๋มที่สองข้างแก้มแดงเรื่อ แจฮวานมองคนในอ้อมแขนของเขาและยิ้มกว้างตอบ
อดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับท่าทางที่ขัดกับตอนสร่างเมาโดยสิ้นเชิง การได้ใกล้ชิดกับคนที่ตัวเองแอบชอบ และรู้ว่าเขาก็ไม่ได้คิดจะกระโดดเตะทุกครั้งที่เจอหน้ามันก็ทำให้หัวใจของแจฮวานเต้นแรงกว่าเก่า  ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นปัดกลุ่มผมสีดำขลับให้ออกไปพ้นดวงตาคู่สวย และเลื่อนลงมาแตะเบาๆที่แก้มเนียนที่เขาคิดอยากสัมผัสมาตั้งแต่เริ่มแรก ถ้าไม่ติดว่ามือของวอนชิกที่วางลงที่บ่าของเขาทำให้แจฮวานสะดุ้งหันไปมอง

"อ...อ้าว! วอนชิก"แจฮวานหันไปยิ้มแห้งๆให้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา วอนชิกกระตุกยิ้มบางๆให้รุ่นพี่และหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังเล่นกับชายข้อมือเสื้อของแจฮวานไปมา
"คงลำบากแย่ ต้องขอโทษแทนฮงบินด้วยนะครับ เดี๋ยวผมพายัยนี่กลับเอง"แจฮวานส่ายหัวเล็กน้อย "ไม่เป็นไรหรอก เราแค่มากินนิดๆหน่อยแต่สุดท้ายก็เพลินซะได้"รุ่นพี่อธิบายไปหัวเราะไป ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกแปลกๆก็ไม่รู้ บรรยากาศที่อยู่รอบๆวอนชิกมันทำให้แจฮวานรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

"ผมเรียกแท็กซี่ให้แล้ว ผมขอตัวยัยนี่ไปก่อนละฮยอง ก่อนที่ความเมาของมันจะทำให้อะไรๆพิลึกพิลั่นไปกว่านี้"วอนชิกพูดอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาไม่ได้หนีจากคนตัวเล็กตรงหน้าเลย แจฮวานลุกขึ้น ประคองตัวของรุ่นน้องสาวขึ้นมาด้วยแต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ วอนชิกก็กอดฮงบินไว้แนบตัว มือใหญ่หยิกแก้มที่ร้อนผ่าวแรงๆเพื่อดึงความสนใจจากฮงบิน
"โอ้ย! เจ็บน้าาา...อื๋อ บีบี๋!? บีบี๋มาทำอารายยย"สองแขนโอบรัดลำตัวของวอนชิกไว้แน่น ฮงบินโวยวายเสียงอู้อี้เมื่อตัวเองซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งของเพื่อนสนิทเต็มๆ วอนชิกมองแจฮวานที่หยิบกระเป๋าของตนเอง ส่วนเขาก็หยิบเป้ของฮงบินขึ้นมาสะพายไว้ ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มแกนๆตามมารยาท

"กลับละครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลให้ครับ ไปยัยถั่ว กลับบ้าน"วอนชิกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพูดอะไรออกไป เขาไม่เคยเรียกฮงบินว่า ยัยถั่ว มาก่อน และเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมสองแขนถึงได้ช้อนตัวอีกคนขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว นี่มันประหลาดเกินไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ท่ามกลางเสียงโวยวายของคนตัวเล็กที่ถูกอุ้มแต่วอนชิกก็เดินไปที่รถ ไม่แม้แต่จะหันไปมองแจฮวาน
(แจฮวานคงรู้สึกเจ็บปวดน่าดูที่เห็นภาพตอนนี้)
"ปล่อยยยยย"ฮงบินโวยวายเสียงดัง ขาเรียวทั้งสองข้างยกตีไปมาเหมือนเด็กทำเอาชายหนุ่มต้องส่งเสียงคำรามในคอดุ สองแขนกระชับกอดอีกคนให้แน่นขึ้นอีก

"เธอนี่ดื้อจริง!"วอนชิกพูดลอดไรฟันพลางเปิดประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับและค่อยๆจับให้สาวหน้าหวานนั่งลงดีๆ เอื้อมไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ ใบหน้าเรียวนั้นอยู่ใกล้อีกคนมากเสียจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่าอยู่ที่แก้มสาก วอนชิกหันมามองหน้าของฮงบินชัดๆอีกครั้ง ใบหน้าหวานที่แดงก่ำไปหมดเพราะพิษสุรา ดวงตาหวานที่เยิ้มปรือนั่นจ้องมองกลับมานิ่งๆ ดวงตาคู่สวยนั่นที่แม้จะขนลุกที่จะยอมรับแค่ไหนแต่วอนชิกก็ว่ามันเป็นดวงตาที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา แก้วตาสีดำนั่นเป็นประกายประหนึ่งท้องฟ้าในคืนที่ดวงดาวปรากฎเต็มผืนฟ้า ริมฝีปากเรียวของวอนชิกคลี่ยิ้มบางๆให้กับเพื่อนสนิท ซึ่งฮงบินก็ค่อยๆคลี่ยิ้มหวานตอบกลับมา

"นอนซะ ถึงบ้านแล้วจะเรียก"เสียงทุ้มเอ่ยอ่อนโยนก่อนที่จะผละตัวออก ปิดประตูและวิ่งกลับมาที่ฝั่งคนขับ ก่อนที่จะขึ้นไปนั่งบนรถเขาก็เห็นแจฮวานที่กำลังจะขึ้นแท็กซี่ ทั้งสองสบตากันอีกครั้งและคราวนี่วอนชิกมีสติมากพอที่จะยิ้มและผงกหัวเบาๆให้อีกคน
ซึ่งแจฮวานก็ฉีกยิ้มกว้างและโบกมือจนสุดแขนให้และขึ้นรถไป วอนชิกก็ทำเช่นเดียวกันในเวลาถัดมา










ลงเอยเป็นแบบนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ หนุ่มผิวแทนถอนหายใจรอบที่ล้านในขณะที่กำลังอุ้มฮงบินขึ้นบันไดบ้านของตัวเอง คนตัวเล็กหลับพิงอกเขาเหมือนเด็กน้อยไม่รู้ประสาไปเรียบร้อยแล้ว เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น เดินเข้าห้องก่อนที่จะวางฮงบินลงบนเตียง พยายามปัดๆที่นอนให้เรียบร้อยและเก็บเสื้อผ้าที่ระเกะระกะออก เจ้าของห้องถอนหายใจและมองเพื่อนสาวที่พลิกตัวไปกอดหมอนข้างของเขาประหนึ่งเป็นหมอนของตัวเอง

นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฮงบินมานอนค้างที่บ้านของเขาหรอก และจริงๆวันนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะพาฮงบินมานอนที่บ้านหรอกนะ แต่ว่าย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วที่เขาอุ้มคนที่เมาหลับยืนอยู่หน้าประตูห้อง พยายามกดรหัสเข้าห้อง แต่กดเท่าไหร่ก็ไม่ถูกเสียที แถมคอนโดนี้ของคนตัวเล็กก็ดันไม่ใช้คีย์การ์ด วอนชิกได้แต่สบถด้วยความหงุดหงิดที่อีกคนเปลี่ยนรหัสเข้าห้องโดยที่ไม่บอกให้เขารู้สักนิด เพราะว่ามันไม่มีทางเลือกวอนชิกจึงต้องแบกฮงบินลงมาจากคอนโดและพากลับมาที่บ้านของเขา ช่วยไม่ได้จริงๆ แค่คิดว่าพรุ่งนี้เช้าตื่นลงมากินข้าวแล้วจะต้องโดนพ่อแม่และจีวอนยิงคำถามพร้อมความคิดผิดๆที่เกิดขึ้นในหัวของจีวอน วอนชิกก็ได้แต่ถอนใจ

มือใหญ่ขยี้หัวสาวผมสั้นที่นอนสลบไสลไม่รู้เรื่อง ก้มลงถอดรองเท้า ถุงเท้าและวางไว้ที่ประตูห้องให้เรียบร้อย ไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มขึ้นมาให้คลุมถึงอก ส่วนตัวเขาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานและตั้งใจทำงานที่ควรจะทำเสร็จไปตั้งนานแล้วต่อไป

วอนชิกส่งเสียงในคอด้วยความรู้สึกร้อนกว่าปกติ ร่างสูงพยายายามพลิกขยับตัวเพื่อหนีความร้อนที่ว่านั่น มือใหญ่ยกขึ้นเกาบ่าเปลือยไปมาหากแต่คิ้วบางก็ค้องขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกว่าขยับตัวไม่ได้มากอย่างที่ใจคิด สุดท้ายความรำคาญที่มีมากขึ้นทำให้เขาหลุดออกจากห้วงนิทราอย่างเต็มที่ เปลือกตาบางค่อยๆปรือขึ้นมองผ่านความมืดมิดในห้องนอน กระพริบตาถี่เพื่อให้ม่านตาสามารถปรับตัวและมองเห็นได้มากขึ้น

"...?"วอนชิกเลิกคิ้วเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอ เขาพยายามหันหน้าไปมองและภาวนาว่ามันไม่ใช่สิ่งที่คิดไว้ แต่บางอย่างที่พาดอยู่ที่อกมันมีผิวสัมผัสเหมือนผิวเนื้อคน...มันคือแขนคน และบางอย่างที่นุ่มเหมือนกับเส้นผมที่คลอเคลียข้างแก้มและคาง จั๊กจี้
เหลือบตามองใบหน้าขาวที่ซุกอยู่ที่แนวบ่า เปลือกตาที่ปิดสนิททำให้เห็นแพขนตายาวหนา สันจมูกตรงกับปลายจมูกเรียว ริมฝีปากอิ่มที่เผยอหายใจเล็กน้อย วอนชิกไม่รู้เลยว่าตัวเองกลั้นหายใจไว้นานแค่ไหนก่อนที่สมองจะค่อยๆประมวลผลของสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้

ทำไมอีฮงบินถึงได้มานอนกอดเขาอยู่แบบนี้ในเมื่อวอนชิกมั่นใจมากว่าเขาวางอีกคนไว้บนเตียงของเขา ส่วนตัวเขาเองก็ปูฟูกนอนที่พื้นด้างข้างเตียง มันไม่มีทางที่ฮงบินจะลงมานอนกองที่พื้นกับเขาแบบนี่ได้ ยกเว้นเสียแต่ว่าอีกคนจะกลิ้งตกลงมาจากข้างบนก็เท่านั้น
"ย๊า...อีฮงบิน...ตื่น"มือใหญ่เขย่าตัวอีกคนเบาๆให้ได้สติแม้จะรู้ในใจอยู่ว่าการปลุกมนุษย์อีฮงบินตอนเมามันยากแค่ไหนก็ตาม ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้แต่วอนชิกก็รู้สึกไม่ดีอยู่ดี การนอนกอดกันแบบนี้ไม่เป็นผลดีกับอีกคนเลยสักนิด แม้จะทำตัวเป็นทอมเล่นถึงเนื้อถึงตัวกับผู้ชายมากแค่ไหน แต่แบบนี้...มันใกล้กันเกินไปหรือเปล่า ยังไงยังไง ฮงบินก็เป็นผู้หญิงสำหรับเขาอยู่ดีนั่นแหละ

"อืออออ หิว..."เสียงนุ่มที่เอ่ยแตกพร่าพึมพำเบาๆ คนตัวเล็กขยับยืดตัว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยจนปลายจมูกนั่นแตะลงที่แก้มของวอนชิก แขนเรียวที่ยกขึ้นพาดที่ช่วงคอ กึ่งๆเหมือนจะกอดหัวเขาเหมือนหมอนข้าง ยกขาขึ้นพาดเขาอีกด้วย วอนชิกเม้มปากเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงกับสัมผัสใกล้ชิดที่เกิดขึ้น ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทแต่การนอนใกล้ชิดกับผู้หญิงแบบนี้...การที่หน้าอกนั่นแนบอยู่ที่แขนของเขาแบบนั้นมันก็ทำให้วอนชิกได้แต่นอนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก จะขยับตัวก็กลัวอะไรจะไปโดนอะไรที่ไม่เหมาะควรกว่าเดิม


โอ้ย! คิมวอนชิกจะเป็นบ้า!


วอนชิกได้แต่ถอนหายใจรู้สึกกระสับกระส่ายแต่ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร จะตัดสินใจลุกขึ้นและอุ้มอีกคนกลับขึ้นเตียงไปจะทำให้อีกคนตื่นหรือไม่ แล้วฮงบินจะกลิ้งตกลงมานอนพื้นกับเขาอีกหรือไม่ หรือถ้าจะแค่แกะอีกคนออกจากการเกาะกุมแล้วผลักให้คนตัวเล็กกลิ้งไปอีกด้าน หรือว่าจะ...
ได้แต่คิดไปคิดมา เพราะความเหนื่อยและเวลานอนที่เกือบรุ่งเช้าทำให้วอนชิกผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น









ก้อกๆๆ



"วอนชิกตื่นรึยังลูก สายแล้วนะ!"เสียงเคาะประตูกับเสียงเรียกหน้าห้องทำให้ฮงบินสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ มือเล็กยกขึ้นปิดปากที่อ้าหาววอดใหญ่ก่อนที่จะยกขึ้นขยี้ตา ความรู้สึกปวดหัวหนึบๆยังคงมีอยู่แต่โชคดีที่ไม่มากนัก ดวงตากลมโตกระพริบถี่เพื่อปรับการมองเห็นให้ชัดเจนขึ้นแต่สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกก็ต้องทำให้ร้องตกใจ

สิ่งเดียวที่เห็นก็คือใบหน้าเข้มของเพื่อนสนิท คิมวอนชิก ที่กำลังนอนกรนอย่างสบายใจ เสียงกรนน่าหนวกหูนั่นทำให้สาวผมสั้นต้องย่นจมูกแทบจะทันที ดวงตากลมเหลือบไปมองท่าทางที่ทั้งสองเป็นอยู่ตอนนี้ ไม่ดี ไม่ดีเลย ไม่ดีมากๆ แขนทั้งสองข้างของเพื่อนตัวโตกำลังกอดเธอไว้ แม้จะหลวมๆ แต่มันก็แน่นพอที่ทำให้ตัวของทั้งสองใกล้ชิดกันมากกว่าปกติ ไม่รวมแขนกับขาของเธอที่พาดบนตัวเขา ไม่ ถ้าจะพูดให้ถูก ขาของฮงบินรัดรอบขาข้างหนึ่งของวอนชิกด้วยซ้ำ


มันเกิดอะไรขึ้นกัน(วะ)?


จำได้ว่าเมื่อคืนไปกินไส้ย่างกับแจฮวานโอป้า ดื่ม และจำอะไรหลังจากนั้นไม่ได้อีก ถ้าตื่นมาแล้วเห็นหน้าแจฮวานเป็นคนแรกจะไม่งงมากเท่านี้เลย(เพราะถ้าเป็นแบบนั้นตอนนี้ฝ่าเท้าของฮงบินก็จะลอยไปประทับที่หน้าหล่อๆนั่นเรียบร้อยแล้ว) ฮงบินกำลังจะอ้าปากเรียกเพื่อนสนิทแต่เสียงเรียกของคุณแม่วอนชิกก็ดังขึ้นอีกครั้ง เพื่อนสนิทตรงหน้าก็ส่งเสียงอือออในคอ เริ่มขยับตัว และทำให้ฮงบินเริ่มดิ้นยังกับปลาที่โดนตกขึ้นจากน้ำ ไม่ดี! ไม่ดีแน่ๆ! แต่แทนที่จะได้หนีไปไหน วอนชิกที่เหมือนจะบิดขี้เกียจก็รัดแขนทั้งสองข้างแน่นจนดึงร่างผอมบางของฮงบินเข้ามาในอ้อมกอดยิ่งกว่าเดิม

ฮงบินสบถรัวในใจและมือก็พยายามผลักอกอีกคนออก แต่ท่าแบบนี้กับแขนแกร่งที่รัดตัวไว้แน่นไม่ได้ทำให้ความพยายามอันแรงกล้าของเธอสำเร็จเลยแม้แต่น้อย คำสบถยิ่งร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อเปลือกตาของชายหนุ่มตรงหน้าค่อยๆเปิดออกช้าๆ เสียงกรนน่าหนวกหูเงียบลงพร้อมในขณะที่ดวงตาตกที่ดูง่วงๆนั่นกระพริบถี่ๆ ฮงบินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่างแต่วอนชิกได้แต่มองมานิ่งๆ เหมือนไม่ตกใจ หรือแค่ยังไม่ตื่นดี แต่ทั้งสองคนก็ได้แต่มองกันอยู่แบบนั้น ท่อนแขนแข็งแรงของชายหนุ่มค่อยๆคลายออกพร้อมกับมือที่ยกขึ้นมาลูบผมที่ชี้ไปมาของเพื่อนสาว ปัดให้ผมด้านหน้าออกไปพ้นดวงตาคู่สวย การกระทำแปลกๆทำให้ใบหน้าของเธอขึ้นสีเรื่อ แผ่กระจายไปทั่วแก้มและใบหู ฮงบินอยากจะพูดทักท้วงหากแต่ไม่มีเสียงใดๆหลุดออกมาจากปาก ระยะใกล้และความอบอุ่นตอนนี้มันผิด ผิดปกติ ผิดเกินไปและมันทำให้ฮงบินรู้สึกปวดหัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก





"ตื่นสักทีนะ ยัยตัวแสบ"





หรือจริงๆนี่เธอยังฝันอยู่กันแน่?







TBC




มาไวอีกแล้ว แต่จะบอกว่าอาจจะไม่มาไวแล้ว
เพราะอาทิตย์หน้าต้องเริ่มทำงานแล้วค่ะ :D
แต่จะพยายามนะ เพราะจริงๆพิมพ์ในมือถือแอบไม่ขี้เกียจเท่าที่เคย
ตอนนี้เป็นไงกันบ้าง แจฮวานอปคนดี ดีจนแบบ สงสารอะ ได้แต่มองเธอไปกับเขามากจะร้องไหหห้
ฮืออออออออ ละแบบช็อตราบินคือแต่งไปด่าไปมากแบบอิทอม เธอมันไม่ทอมแล้วนะ!
โอ้ยยยยย จะทอมยังไงก็ผู้หญิงอยู่ดี ประเด็นคืออิบี้ปฏิบัติกับมันแบบผู้หญิง
ยังไงก็หนีไม่พ้นหรอกเนอะ เริ่มมีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นแล้วกับบีบี๋
ยังไงดีน้าา ต่อไปจะเป็นยังไงละเนี่ย แต่งไปลุ้นไปด้วยเอง ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
เนโอจะไม่มาเยอะเท่าที่ควรนะคะ แต่จะพยายามให้มาเรื่อยๆ
แต่ตลกที่มันออกมาดูพิศาลตบจูบมากเลยเนอะ ๕๕๕๕๕๕๕

ยังไงช่วยคอมเม้นกันหน่อยนะค้า ไม่รู้จะเม้นอะไร ก็พิมกรี้ดกร้าดอะไรก็ได้
อยากรู้ปฏิกิริยาของคนอ่าน เป็นกำลังใจเนอะๆ
ไม่งั้นก็ทวิตเม้าๆแล้วติดแท็ก #อิถั่วเป็นทอมยังไงให้ได้ผอ ได้นะคะ
ปรางตามอ่านหมดเลยค่ะจริงๆ
ขอบคุณมากค่าาา xoxo


TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #120 9tula (@9tula) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:26
    เขินรุนแรงงงงง จิกมือแน่นมาก กัดหมอนขาดไปทั้งโรงงานแล้วค่ะ ฮืออออออออออออออ
    วอนชิกกี้เริ่มหวงบินนี่มากกว่าเพื่อนแล้วใช่มั้ย สัมผัสได้จากความโหดที่แอบไฝว้กับพี่แจฮวาน สารภาพว่าตอนเห็นว่าฮงบินเมา อิคนอ่านนี่จินตนาการไปไกลแล้วข่าา บินเมา ชิกไปรับ พามานอนห้อง อยู่ใกล้ชิดกันสองต่อสองทั้งคืน และ..
    และ...
    หลับว่ะ - -*
    วอนชิกมันก็ผู้ชายวัยฮอร์โมนนะคงนะ จะไม่ให้รู้สึกอะไรก็แปลกแล้วแหละ ตอนนี้อยากถามคำถามเดียว " ฟินมั้ยคิมวอนชิก? "
    #120
    0
  2. วันที่ 8 มิถุนายน 2558 / 01:56
    ปิดปาก เอาหน้าซุกหมินแล้วกรี๊ดอย่างดังกับตอนนี้ ยัยถั่ว ผู้ชายกับผู้หญิงเขาไม่กอดกันแบบนี้หรอกย่ะ เลิกห้าวได้แล้ว นี่เพื่อนเธอเขารู้สึกบางอย่างแล้วนะ
    #40
    0
  3. #33 natnaramoopin (@natnaramoopin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 18:38
    อื้อออหื้ออออออ ตอนนี้มันจิกมือรัวมากก



    ตอนเรียก "ยัยถั่ว" น่ารักมากอ่ะ



    กรี๊ดตั้งแต่คาดเข็มขัดให้ในรถล่ะมันก็ต้องรู้สึกะไรบ้างแหละเนอะ



    วอกชิกก็ผช.ธรรมดาคนนึง ใกล้ชิดกับผญ.น่ารักขนาดนี้ก็ต้องหวั่นไหวบ้างแหละ



    "ตื่นสักที ยัยตัวแสบ" นี่อะไรโอ้ย ช็อคกว่ายัยถั่วอีกคนอ่านเนี่ย 555555555



    แจฮวานโอปป้า โอปป้าก็ดีน่ารักนะคะแต่มันถึงเวลาของราบินแล้วแหละเนอะ



    บี้เริ่มหวั่นไหวเบาๆแล้ว ต่อไปก็มาลุ้นว่าจะมีอะไรที่ทำให้ยัยถั่วหวั่นไหวล่ะเนี่ย

    #33
    0
  4. #32 atiizz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 21:39
    โอ้ยยย อิทอมปล่อยเนื้อปล่อยตัวมาก ทั้งกับแจฮวานโอ้ปป้าและคิมวอนชิก

    อ้อยช้ะมะ 555555555555555555 //หลบ

    แต่แจฮวานโอ้ปป้าคนดีจัง โทรเรียกคนมารับด้วย ไมไม่พากลับบ้านตัวเอง 555555



    ตอนจบเขินจังง้อยยย น่ารักง่ะะ T^T

    ราบีนได้กันเร็วๆนะะะ งื้ออออออ 5555555555555555555
    #32
    0
  5. #31 ChilL Out !! (@a-top) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 20:25
    บี้เป็นคนดี~~ ฉากลูบหัวนี่ละมุนละไม
    จะๆๆๆ ถั่ว ไปนอนกอดเขาได้ง้ายยยยย ไม่งามไม่งาม 5555
    เคนเคนนี่ได้เเต่มองจีๆ
    #31
    0
  6. #30 nisa2311 (@nisakun611) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 13:25
    แจฮวานอปป้า น่ารักนิสัยดีขนาดนี้แต่ต้องมาอกหักเพราะยัยทอมถั่วนี่จริงๆหรอ
    น่าสงสาร ~

    อิถั่วอิบ้าพาผู้ชายที่ชอบตัวเองไปดื่มแล้วตัวเองก็เมาอี๊กกกกก ดี๊ดีนะนังทอม



    ฉากตอนนอนนี่เขินมากอ่านแล้วก็ รักกันสักทีเถอะถั่วบี้บี้ถั่ว
    อยากจะให้อิบี้จับตีก้นรัวๆ ผู้หญิงอะไรมานอนกอดผู้ชายก่อน
    5555555555


    ไวว่องแบบนี้อีกกี่ตอนเนี้ย จะทำงานแล้วสินะไม่ว่างมาลงบ่อยแล้วมั้ง
    ยังไงก็สู้นะ น้องปราง
    #30
    0
  7. #28 yay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 11:52
    อร๊ายยยย!!เร็วจิงไรจิง ไม่อัพบ่อย วันละครั้งก็ได้นะ (หลบเกิบ)

    อยากฟินทุกวัน 555

    อกข้างซ้ายเริ่มแปลกๆอะดิ อิวี่ นุ้งถั่ว

    น่ารัก อ่ะ ไม่หวานหยด มาแบบ ได้จิกหมอน ตีขาผั่บๆงี้

    ชอบคร่า แต่แอบสงสาร เคนนะ ยิ้มแห้งๆงี้ เห็นภาพเรย

    ปอลิง...รออ่านตอนต่อ ต่อ ต่อ ต่อไป เรื่อยๆจ้าาาาา^^
    #28
    0
  8. #27 papashinna (@choeshin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 09:54
    ทำไมอ่านแล้วเขิน อือฮือ แล้วนี่ทำไมไปกินกบชางกับแจฮวานได้ล่ะนี่ มันต้องมีอะไร ใช่มั้ย? 55555555555555555
    #27
    0