(os/sf) little fiction │markbam

ตอนที่ 1 : OS MARKBAM : เทรนเด็ก(เสี่ย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 384 ครั้ง
    15 มี.ค. 61





เทรนเด็ก(เสี่ย)

MARK X BAMBAM


ทศวรรษนี้ไม่มีใครไม่รู้จักคุณอีเอิน ต้วน นักธุรกิจรูปหล่อที่ติดโพลหนุ่มแซ่บหน้าซบ3ปีซ้อน เขาเป็นดั่งดวงอาทิตย์ที่ส่องแสง นภาที่กว้างใหญ่ เทพกรีกที่งดงามที่สุดในเทือกเขาโอลิมปัส


แต่คนเราล้วนมีข้อเสียหรือจุดบกพร่อง ใช่ คุณอีเอิน ต้วนก็มีเช่นกัน


“‘งุ้ยๆ คุณมาร์คมาแล้วว่ะๆๆ”


“ฮุ้ยยยยยยยย ท่านมาสังสรรค์กับพวกเราในรอบกี่ปีวะ”


“กี่ปีอะไรล่ะ! ครั้งแรกของท่านต่างหาก”


และตบท้ายด้วยเสียงหัวเราะอย่างสะใจลั่นห้องวีไอพี เจ้าของชื่อในบทสนทนาถึงกับหัวเสียหน่อยๆ มันก็จริงอยู่ที่เขาไม่เคยออกมาสังสรรค์กับเพื่อนฝูง แต่นั้นมันก็เป็นเพราะว่าเขาต้องการให้ตัวเองประสบผลสำเร็จในชีวิตการงานเร็วๆ เลยกลายเป็นคนบ้างานไปตามระเรียบ และในวันนี้เขาก็ไม่มีงานค้างคาอะไร ก็เลยออกมาสังสรรค์กับเพื่อนเป็นครั้งแรกเนื่องในโอกาสวันเกิดของเขาเอง


“เงียบปากไปเถอะน่า”อีเอินพูดพร้อมกับทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาเนื้อดี “ฉันก็มาแล้วเนี่ย”


“ค้าบท่านค้าบบบ”จินยองพูดขึ้น “สุขสันต์วันเกิดนะครับท่าน”


“สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณอีเอิน ต้วน”แจบอมเสริม


“ขอให้หล่อวันหล่อคืนนะครับท่าน”และตบท้ายด้วยแจ็คสันหวัง


“มันก็แค่อีกปีที่แก่ขึ้นเฉยๆน่า”


อีเอินตอบยิ้มๆ ถึงแม้ว่าข้างจะรู้สึกไม่ชอบที่ตัวเองจะต้องแก่ขึ้นอีกปีแต่การที่มีคนให้ความสำคัญเหมือนตอนเด็กๆ มันก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นจากงานนิดหน่อย


“เพราะว่าท่านแก่ขึ้นอีกปีไงล่ะ”แจ็คสันหวังพูดขึ้น “พวกเราเลยเตรียมของขวัญสุดพิเศษมาให้ท่านด้วย!”


“เข้ามาเลยน้อง!”




ทำไมวันนี้พนักงานในร้านดูวุ่นวายกันจัง..


“พี่ลิซ่า วันนี้มีอะไรกันทำไมพนักงานดูคึกคักกันจัง”


“เฮ้ยน้องแบม! มาทำไมแถวนี้เนี่ย!”


พนักงานสาวหันมามองน้องชายเจ้าของร้านที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ท่ามกลางความวุ่นวายแปลกๆที่แบมแบมไม่เคยเห็นอาจจะเป็นเพราะเขาไม่เคยมาแถวนี้ ปกติจะอยู่ข้างบนซะมากกว่า


“เออน่า ช่างผมเถอะ แล้วเขามีอะไรกัน”


“วันนี้มีแขกวีไอพี”ลิซ่าตอบ “เขาอยากออฟเด็กนั่งดริ๊งในร้านเรา”


“ปกติเราไม่มีบริการแบบนี้หนิ?”


“ก็ถูกของแบมแบม”ลิซ่าตอบ “แต่มันก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของคนทางเรา บังเอิญมีแต่คนสนใจน่ะ”


“กระเป๋าหนัก?”


“ก็ถูกของแบมแบมแต่ไม่ทั้งหมด”ลิซ่าตอบขึ้นอีกครั้งก่อนจะเสมองไปทางเด็กนั่งดริ๊งที่กำลังเหมือนจะตบกัน

กลางร้าน “แต่แขกที่จะออฟจัดว่าเด็ดมาก”


“ใครกันที่เด็ดเนี่ย?”กันต์พิมุก พูดขึ้นอย่างอวดดี


“คุณอีเอิน ต้วน แบมแบมรู้จักมั้ย?”


ถ้าถามถึงมันสมองของเด็กอายุใกล้เต็ม 18 ที่วันๆเอาแต่เล่นเกมสังสรรค์กับเพื่อนๆเรียนๆเล่นๆแบบกันต์พิมุก

แน่นอนว่าคำตอบคือการส่ายหัวพรืด


“ใครจะไปรู้จัก ลำพังชื่ออาจารย์ในโรงเรียนผมยังรู้จักไม่ครบเลย”


ลิซ่าพยักหน้าให้กับคำตอบที่เป็นความจริงของน้องชายเจ้าของร้านก่อนจะออกปากไล่ “เราขึ้นไปข้างบนได้แล้วไป”


แบมแบมบู้ยปากก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนซึ่งเป็นชั้นเดียวกับห้องของแขกวีไอพี ที่พึ่งมีประเด็นเมื่อผ่านห้องไปเรื่อยๆก็เห็นว่ามีห้องหนึ่งที่มีการ์ดสามสี่คนยืนออกันอยู่ข้างหน้า กันต์พิมุกก็ไม่ได้คิดอะไรแต่แล้วจู่ๆ ความคิดแผลงๆก็เด้งขึ้นมาเหมือนไฟติด เขายกยิ้มมุมปากน้อยๆก่อนจะเดินเข้าไปหาเหล่าการ์ดร่างกายบึกบึนอย่างวางมาดก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากน้อยๆให้


ช่วงปิดเทอมแบบนี้..หาอะไรทำฆ่าเวลาคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง..





แอ็ด…


เมื่อเสียงประตูดังขึ้นร่างของเด็กชายหนุ่มที่ดูโตกว่าอายุจริงก็ปรากฏแก่สายตา เหล่าเพื่อนคุณท่านอีเอินก็พากันลุกกันพรึ่บพับก่อนจะตบบ่าเพื่อนเบาๆแล้วเดินออกนอกห้องไป


“...”


“...”


เมื่อภายในห้องเหลือเพียงแค่สองชีวิตทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีการสนทนาใดๆทั้งสิ้น กันต์พิมุกหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา คุณอีเอินมองตามทุกบริยบทอย่างหวาดระแวง



“นายเป็นคนที่เพื่อนฉันออฟมาจริงๆน่ะหรอ”


“เปล่า ผมเดินหลงมา”


“ห๊ะ!?”


เมื่อคุณอีเอินกลั้นใจถามคำถามที่เขาก็รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่เมื่อเฉลยออกมามันดันทำให้เขาเงิบไม่น้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนสีหน้าให้มีความดุดันขึ้น


“เธอเป็นใคร? ไม่มีใครขึ้นมาบนนี้ได้ง่ายๆนะ!”


“เป็นน้องชายเจ้าของร้าน”แบมแบมตอบเสียงเรียบ “ขึ้นมาง่ายหรือยังครับ?”


“คุณคือคุณอีเอินหรอครับ?”


“ใช่ นายมีปัญหาอะไร?”


“ปกติที่นี่มีกฎไม่ให้ออฟพนักงานนะครับ คุณกำลังระเมิดกฎของทางร้านเราอยู่”แบมแบมพูดด้วยน้ำเสียงที่ดู

จริงจัง “ผมคงปล่อยให้คุณออฟพนักงานของเราไปไม่ได้”


เมื่ออีเอินได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจ “ฉันไม่ได้เป็นคนออฟพนักงานของนาย แต่เพื่อนฉันต่างหากที่เอาชื่อฉันไปอ้างน่ะ”


เมื่อได้ยินแบบนั้นบวกกับสีหน้าที่ดูเซ็งกันต์พิมุกก็เลยพยักหน้าให้ ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเกือบ 175 ของตัวเอง


“งั้นผมขอตัว..”


“นายอยู่ในนี้ก่อนได้มั้ย?”


อีเอินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนทำท่าเหมือนจะออกจากห้อง กันต์พิมุกหันมามองอย่างไม่เข้าใจ


“ไหนๆ นายก็ไม่ใช่เด็กนั่งดริ๊งที่เพื่อนฉันออฟมา ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ”




แอ็ด…


“หื้อ? ท่านทำไม.. โฮ้ววววววววว”


แจ็คสันหวังร้องขึ้นเมื่อเห็นว่าอีเอินเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของเขากำลังโอบเอวหนุ่มน้อยไว้ในอ้อมแขนเดินออกมาจากห้องวีไอพี


“ไปต่อหรอครับท่านน”


“ครั้งแรกก็รุนแรงจังเลยนะครับท่าน ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดาจริงๆ”


แบมแบมคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินคำว่าครั้งแรก นี่อย่าบอกในว่าไอ้คนที่กำลังโอบเขาไม่เคยมีวันไนท์แสตนกับสาว

คนไหน เพื่อนๆเลยตั้งใจออฟเด็กให้ลองเป็นครั้งแรก


คนที่ดูแก่กว่าเขาเกือบ 10 ปีได้ไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลยน่ะหรอ!?


“อืม ห้องมันเล็ก..รู้สึกอึดอัดน่ะ”


ทำเป็นพูดไป ไม่เคยเลยไม่ใช่หรือไงกัน


แบมแบมแอบอมยิ้มกับการโกหกเพื่อนของผู้ชายที่โอบเอวเขาอยู่ กันต์พิมุกแกล้งทำเป็นซบเพื่อนออดอ้อนเพื่อที่จะได้ออกไปจากตรงนี้ซักที


“ฉันขอตัวนะ วันนี้คงกลับดึกไม่ต้องไปดักรอหน้าห้องนะ”


มาร์คพูดดักเอาไว้ เพราะเพื่อนเขามันเป็นประเภทโรคจิตชอบไปกดอ็อดห้องชุดของเขาตอนดึกๆแล้วชวนสังคสรรค์ในห้องของเขาทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าเขาจะปฏิเสธทุกครั้งไปแต่ก็ยังคงมาเคาะอยู่ทุกคืน


“โหยยยๆๆ ไม่ได้หรอกท่านนนน”แจ็คสันหวังโบกมือไปมา “ถ้าท่านไปเทน้องเขาขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับท่าน”


“...”


อีเอินถึงกลับสะอึกในเมื่อเขากับคนที่อยู่ในอ้อมแขนวางแผนเอาไว้แบบนั้นไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่อีเอินต้วนก็ยังคงทำใจดีสู้เสือทำเป็นใจใหญ่ตอบโต้เพื่อนไป


“เออ ไม่เทหรอกน่า”อีเอินบอกปัด “ขอตัวล่ะ”


พูดจบก็สลัดตัวออกจากเพื่อนก่อนจะเดินโอบเอวไปอีกทาง แบมแบมแนะนำให้เขาเดินไปทางหลังร้านเพราะหน้าร้านจะทำให้เด็กๆพนักงานรู้ตัวซะก่อนว่าพวกเขากำลังหนีอยู่




“เราจะไปที่ไหนกัน”


กันต์พิมุกหันไปถามสารถีดีกรีนักธุรกิจหลังจากที่ออกห่างจากผับของพี่ชาย อีเอินเพียงแค่ขับรถไปเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา


“ก็คงไปส่งนายที่บ้านแล้วก็คงไปดื่มต่อ”


อีเอินตอบแบบขอไปที ในเมื่อแผนของเขามันพังไม่เป็นท่า เขาก็คงจะต้องหาที่นอนในคืนนี้แล้วก่อนกลับไปนอนที่คอนโดในวันพรุ่งนี้แทน


“งั้น..”จู่ๆกันต์พิมุกก็ส่งเสียงขึ้นมา “ไปนอนที่คอนโดผมก่อนแล้วกันคืนนี้”



“คุณอยากดื่มอะไรมั้ย?”


กันต์พิมุกถามขึ้นเมื่อเปิดไฟในห้องคอนโดเสร็จ เขาเดินนำเข้ามาพร้อมกับโยนกระเป๋าตังค์และโทรศัพท์ไปไว้บนโซฟาก่อนจะพุ่งตัวไปหาตู้เย็นที่ตั้งอยู่ในโซนห้องครัว


ถึงเขาจะเป็นเพียงเด็กอายุ 17  ปลายๆที่เข้าข่ายเด็กมีปัญหาจนใครๆหลายๆคนเบ้หน้าใส่ แต่ด้วยอำนาจและเงินตราที่พี่ชายสร้างมา มันก็ทำให้เขาสบายขึ้นมาไม่น้อยแต่มันก็ยังคงทำให้เขารู้สึกเบื่อๆ เหมือนอะไรหายไป


ก็คงจะเป็นเรื่องตื่นเต้นที่ไม่ค่อยได้เจอล่ะมั้ง


ถึงแม้ว่าชีวิตในตอนกลางคืนของเขามักจะไปคลุกคลีอยู่ในสถานอโคจรแต่ด้วยความที่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์ เขาจึงไม่ค่อยมีโอกาสเข้าไปสำรวจบริเวณที่หน้าตื่นเต้นซักเท่าไหร่


“เบียร์ซักกระป๋องก็ได้มั้ง”


อีเอิน ต้วนตอบแบบขอไปที กันต์พิมุกที่ได้ยินแบบนั้นก็หยิบกระป๋องเบียร์มาถือไว้ 2 กระป๋องก่อนจะปิดตู้เย็นแล้วเดินมายังโซนรับแขกที่มีนักธุรกิจชื่อดังกำลังนั่งอยู่


หมับ!


“ผมขอตัวอาบน้ำก่อนแล้วกัน ถ้าคุณไม่รังเกียจยืมเสื้อผ้าผมไปก่อนแล้วกันในห้องมีเครื่องซักผ้า อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวผมจัดการให้นะ”


กันต์พิมุกสั่งเสร็จสรรพก่อนจะเดินหายไปในห้องนอนของตัวเอง อีเอินที่ถูกทิ้งเอาไว้ในห้องรับแขกก็เปิดกระป๋องเบียร์ก่อนจะยกขึ้บจิบนิดๆ ไปเรื่อยๆ โดยที่เขาลืมไปว่าเขายังไม่ได้ทานมื้อเย็นหรือของว่างที่มันหนักท้องเข้าไปเลย


เบียร์กระป๋องเดียวเลยทำให้เขาเริ่มมึนๆขึ้นมาบ้าง




“เฮ้คุณไปอาบน้ำได้แล้วไป”เสียงแบมแบมดังขึ้น “หรือไม่ก็ถอดเสื้อผ้าออกซะ ผมจะเอาไปซักให้”


กันต์พิมุกพูดขึ้นเสียงเรียบอีเอินหันมามองนิดๆก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างช้าๆ ตามมาด้วยกางสเลคเนื้อดี ทำให้กันต์พิมุกได้เห็นรูปร่างสัดส่วนของคนเมาเต็มสายตา อีเอินไม่ได้พูดอะไรแต่เดินเข้าไปในห้องน้ำโดยบนตัวของเขามีเพียงชั้นในตัวเดียวอย่างเงียบๆและยากลำบากเพราะหัวของเขามันเริ่มโคลงไปหมด


“อะไรกัน แค่นี้ก็เมาแล้วหรอ”


กันต์พิมุกเอ่ยขึ้นอย่างติดตลกแต่อีเอินไม่ได้ตลกด้วย เขาหันมามองเจ้าของห้องด้วยสายตาที่ขวางพอตัวแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยมีกันต์พิมุกมองตามอย่างไม่เข้าใจ


เมาแล้วเป็นพวกเลือดร้อนหรือไงกัน?




อีเอิน ต้วนออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกางเกงนอนตัวยาวตัวเดียวที่จะดูตัวเล็กมากเมื่ออยู่บนกายของเขา ถึงเขาจะเป็นนักธุรกิจที่ค่อนข้างจะบ้างานแต่การดูแลสุขภาพตัวเองมันก็เป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่เขาชอบอยู่ไม่น้อย


ฝีเท้าของแขกถึงกับฉงักไป เมื่อเห็นว่าเจ้าของห้องกำลังนั่งชันเข่าข้างหนึ่งขึ้นมาในมือของเขามีเบียร์กระป๋องเย็นๆเหมือนกับเขาในตอนแรกแต่ประเด็นหลักไม่ใช่ตรงนั้นแต่เป็นเรือนร่างที่ผอมบางแต่ไม่น่าเกียจที่มีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์สีเข้มปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้


“เวลานอน นายใส่แค่นี้จริงๆหรอ”


อีเอินเอ่ยถามก่อนจะเดินมานั่งอยู่ข้างๆเจ้าของห้องกันต์พิมุกหันมามองน้อยๆก่อนจะยกเบียร์ขึ้นจิบ


“อือ ผมเป็นคนขี้ร้อนน่ะ”


“เดี๋ยวก็ป่วยหรอก”


“ผมแข็งแรงจะตายไป”


กันต์พิมุกตอบอย่างติดตลก ปกติก็ไม่ค่อยมีใครมาใส่ใจเรื่องการนอนของเขาอยู่แล้วพอได้ยินถ้อยคำติเตียนที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงมันก็แอบเขินอยู่นิดๆ


“แต่คืนนี้นายน่าจะแต่งตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยนะ”


อีเอินเตือนเสียงเข้มทั้งๆที่สายตาของเขาก็ยังคงไล่มองขาเรียวที่พ้นขอบบ็อกเซอร์ ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ขาสวยกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก ท่าทางที่ดูดิบเถื่อนแต่เขามองว่ามันดูยั่วยวนอย่างแปลกประหลาด ใบหน้าที่ติดโทรมเพราะอะไรเขาก็ไม่แน่ใจมันทำให้อารมณ์ข้างในกายมันเริ่มร้อนขึ้นมา


มันเป็นภาพที่ดูธรรมดาแต่ทำให้ไม่รู้สึกธรรมดาเลยซักนิด


“ฮื้อ?”กันต์พิมุกร้องขึ้น ก่อนจะหันมามองอีกคนแล้วจู่ๆประโยคสองสามประโยคก็ดังขึ้น“จะว่าไป คุณไม่เคยมีคู่ขาเลยหรอ”


“อืม...”อีเอินตอบในลำคอ “ฉันมันเป็นพวกบ้างานน่ะ”


กันต์พิมุกพยักหน้าให้น้อยๆ ก่อนจะยื่นกระป๋องเบียร์ไปให้อีกคน “ผ่อนคลายบ้างสิคุณ”


“วันไนท์แสตนมันทำให้ผ่อนคลายยังไง”อีเอินถามกลับ


“ไม่รู้สิ”กันต์พิมุกยักไหล่น้อยๆ “พอดีไม่ได้โชกโชนขนาดนั้น”


กันต์พิมุกเงียบลงก่อนจะหันหน้าไปมองอีกคนที่กำลังยกเบียร์กระป๋องของเขาขึ้นจิบ “แต่ผมก็พอมีประสบการณ์ที่จะสอนคุณนะ”


อีเอินที่ได้ยินแบบนั้นฉงักมือไปนิดๆ ก่อนจะหันมาสบตาเจ้าของห้อง “ไหนนายบอกว่านายไม่ใช่คนพวกนั้น?”


“ก็ผมไม่ได้คิดจะเอาเงินซะหน่อย”กันต์พิมุกพูดขึ้น “ผมคงต้องทำอะไรซักอย่างกับคนที่เอาแต่จ้องขาอ่อนผมอะนะ”


อีเอินที่ถูกจำไต๋ได้ก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจวางกระป๋องเบียร์ที่เหลือแต่กระป๋องเปล่าบนโต๊ะกระจกตรงหน้า เมื่อเขายืดตัวเอนตพิงพนังพิงโซฟา จู่ๆกันต์พิมุกก็ลุกขึ้นมาคร่อมตักเขาเอาไว้


“เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ย!?”


“ก็เห็นเอาแต่จ้องก็นึกว่าอยากเห็นชัดๆซะอีก”กันต์พิมุกยกยิ้มขึ้นมุมปากอย่างคนขี้แกล้ง “ไม่ลองสัมผัสมันดูหน่อยหรอ”


เมื่ออีเอินได้ยินคำเชื้อเชิญก็อดไม่ได้ที่จะส่งสองมือไปลูบไล้แผ่นหลังอย่างเพลิดเพลิน ก่อนที่กันต์พิมุกจะโน้มตัวลงเพื่อหวังจะสัมผัสริมฝีปากเรียวบางของคนใต้ร่าง


“ผิวนายเนียนชะมัด นุ่มเหมือนเด็กเลย”


อีเอินพูดออกมาอย่างเลื่อนลอยด้วยฤทธิ์ของน้ำมึนเมาที่พึ่งดื่มไป กันต์พิมุกคลอเคลียปลายจมูกอย่างออดอ้อนก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างขบขัน


“ผมพึ่ง 17 เองนะมันก็ต้องนุ่มอยู่แล้วสิ”


เหมือนกับว่ามีฟ้าผ่าลงมาที่กลางกะบาลของอีเอิน เขาสะดุ้งก่อนจะผละอีกคนในลงจากหน้าตักของตัวเองแล้วทำสีหน้าเหลอหลาตกใจ


“ว่าไงนะ! นี่นายยังไม่บรรลุนิติภาวะหรอ!”


“ทำไมต้องเสียงดังขนาดนั้น”กันต์พิมุกขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ


“ฉันไม่คิดว่านายจะเด็กขนาดนี้”อีเอินเลยโวยวายขึ้น “ให้ตายเถอะ! เสื้อผ้าฉันอยู่ไหนฉันจะกลับแล้ว”


อีเอินดูลนลานจนน่าตลก กันต์พิมุกที่คนที่แก่กว่าทำหน้าจะเหมือนจะตายก็อดยิ้มขำไม่ได้ ทำเหมือนกับว่าตัวเแงเป็นฤๅษีรักษาศีลอย่างไรอย่างนั้นแหละ


“คิดมากจังคุณ”แบมแบมเอ่ยขึ้น “ผมไม่แจ้งตำรวจจับคุณหรอกน่า”


อีเอินยังคงเดินวนไปวนมา ราวกับหนูติดจั่นเขาก้าวไปยังห้องซักรีดที่อยู่ไม่ไกล แต่เสียงของเจ้าของห้องเรียกให้เขาหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวก่อนจะหันมามองเจ้าของห้องด้วยใบหน้าที่ติดโมโหไม่น้อย


“หรือคุณมันเป็นพวกเซ็กเสื่อมหรอ?”




- เทรนเด็ก(เสี่ย) -



ภายในห้องชุดสุดหรูกลางใจเมืองที่มีการตกแต่งดีไซน์อย่างเรียบหรู มันกำลังโซโครกไปด้วยซากถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกระป๋องเบียร์โดยที่เจ้าของห้องไม่คิดจะแยแสหรือเก็บยัดใส่ถุงให้เป็นระเบียบเรียบร้อยเพราะเขากำลังมีภาระกิจที่ต้องทำอยู่


“อ๊ากกกกกก ไอ้สัดเอ้ยย ให้มันได้แบบนี้สิ!”


บนโซฟาห้องนั่งเล่นกำลังมีเด็กหนุ่มตัวผอมกำลังดีดดิ้นอย่างหงุดหงิดเพราะเขาไม่มีสามารถตีป้อมได้เพราะมีเพื่อนร่วมทีมกากๆ ที่ไม่ได้ตั่งใจ


แอร์เย็นฉ่ำก็ไม่อาจจะช่วยอะไรได้ เขาเลยติดสินใจออกจากเกมหลังจากที่ตัวอักษร 4 ปรากฎเด่นชัดบนจอก่อนจะดีดตัวออกจากโซฟาเน่าๆเดินไปยังตู้เย็นที่แน่นไปด้วยของกินไร้สาระและเครื่องดื่มไร้ประโยชน์ต่างๆ เขาหยิบกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดแล้วเดินไปยังตู้หนังสือการ์ตูนที่อยู่ไม่ไกล


ครืดดด...ครืดดดดด…


เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์เครื่องบางของเขาเรียกความสนใจไปได้ไม่น้อย แบมแบมหันกลับไปก่อนจะเดินไปยังโซฟาที่มีโทรศัพท์ของเขาวางอยู่ ชื่อของผู้ใหญ่ใจดีเด่นขึ้นกลางจอ เขาหยิบขึ้นมาก่อนรับอย่างไม่รีรอ


“ไงลุง”


[3 ทุ่มฉันจะเข้าไปรับที่คอนโด ไม่เป็นทางการมากมีแค่เพื่อนๆฉัน]


“รองเท้าอดิดาสรุ่นใหม่ เติมเกมให้ผมด้วย”


[อืม]ปลายสายตอบกลับ [นี่มันก็จะเปิดเทอมแล้วนายไม่คิดที่จะเรียนพิเศษหรือทำอะไรนอกจากเล่นเกมบ้างหรือไง]


อีเอินอดไม่ได้ที่จะบ่นเด็กน้อยในการปกครองที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเล่นเกมอ่านการ์ตูน อ้อ ผลานเงินของเขาไปด้วย


“ไม่อะ ไม่เห็นจะอยากเรียนอะไรเลย”กันต์พิมุกตอบกลับไปก่อนจะยกน้ำอดลมขึ้นดื่ม “แอ๊! ยังไงผมก็คงต้องเข้าม.เอกชนอยู่แล้ว อ่านไปมันก็เท่านั้น”


[ดูถูกตัวเองจังเลยนะ]


“ช่างผมเถอะน่าลุง”


แบมแบมยิ้มออกมาบางๆ เมื่อได้รับการสนใจจากผู้ชายที่แก่กว่าเขาเป็นสิบปีโดยที่เราไม่ได้เป็นญาติกัน ไม่ได้เป็นคนรักกัน ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนอกสถานะทางการเงิน เพราะงั้นจะเรียกเขาว่า เด็กเสี่ยก็คงไม่ได้เพราะเขาทั้งคู่ไม่ได้มีอะไรกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว


ความสัมพันธ์ประหลาดๆนี่ เกิดขึ้นเมื่อวันเกิดของคนแก่กว่า เขาก็ไม่อยากยื่นมือเข้าไปแส่หรอกแต่เห็นแก่คนที่แก่แต่ไม่อยากมีเมีย ไม่อยากมีวันไนท์แสตนกับสาวๆที่แถบจะถ่างขาเชิญชวนเขา เพราะทั้งหน้าตา ฐานะของผู้ชายที่ชื่ออีเอิน ต้วนมันไม่ได้ไก่กาเลย


แต่ก็นั้นแหละ เพราะอีกคนยังไม่อยากมีเมียเลยขอยืมมือ ยืมชื่อ ยืมร่างกายเขาไปเหน็บไว้ข้างๆกายยามออกงานสังสรรค์เอาไว้กันผู้หญิงที่คิดจะเข้ามา ซึ่งเขาก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้วก็แค่รู้สึกสนุกดีที่เห็นสายตาที่จะเผาร่างกายเขาด้วยไฟแห่งความอิจฉาที่ได้ยืนเคียงข้าง CEO ห้างสรรพสินค้านาม อีเอิน ต้วนหรือคุณมาร์คของชะนีทั้งประเทศ


[อืม เจอกัน]


พูดจบอีเอินก็วางสายไป แบมแบมโยนสมาร์ทโฟนของตัวเองก่อนจะบิดขี้เกียจ แล้วเดินเลี่ยงไปยังห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนเพื่อเตรียมตัวให้พร้อมก่อน 3 ทุ่ม



ปึก!


“ตรงเวลาดี”


อีเอินเอ่ยชมอีกคนที่พึ่งสอดตัวเข้ามาในรถ ใบหน้าหล่อที่ดูโตเกินกว่าอายุและชุดล่าเหยื่อที่คลุมด้วยเสื้อสูทไม่เป็นทางการพร้อมออกล่าเหยื่อของกันต์พิมุก ทำให้อีเอินพอใจไม่น้อย


คนข้างๆเขาอายุน้อยก็จริงแต่การกระทำ แววตา ความคิดไม่ได้เด็กเลยแม้แต่น้อย เขาเข้าใจอะไรง่ายๆและวางตัวดีในระดับที่ไม่ทำให้เขาเดือดร้อนถึงแม้ว่าจะมีข่าวแพร่งพรายอยู่ไม่น้อยที่เขามีเด็กในสังกัดเป็นผู้ชาย


แต่ถึงจะมีคนจับตามองและให้ความสนใจเจ้าเด็กอายุ 18 ปีคนนี้เยอะพอตัวแต่แบมแบมก็ไม่คิดที่จะเกาะกระแสและเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขามากจนซะอึดอัด เพียงแค่มีเงินค่าขนมเป็นครั้งคราวกับรองเท้ารุ่นใหม่ซักคู่แค่นั้นแบมแบมก็พอใจแล้ว


แต่เสียอยู่อยากเดียวก็คือปากที่ไม่ค่อยเป็นมงคลซักเท่าไหร่


“ทำงานกับคนใหญ่คนโต จะมาทำตัวเป็นเด็กเล็กๆมันก็ไม่ใช่เรื่องมั้ยล่ะลุง”


แบมแบมพูดพร้อมกับยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะเข้าเกมออนไลน์ชื่อดังแต่สมาร์ทโฟนก็ถูกคนขับฉกไปต่อหน้าต่อตา “เวลาทำงาน ไม่มีใครเล่นเกมแบบเด็กเล็กๆหรอกนะแบมแบม”


กันต์พิมุกบุ้ยปากอย่างหงุดหงิดก่อนนั่งนิ่งๆข้างๆเขา แต่อีเอินก็ไม่คิดที่จะคืนโทรศัพท์ในเร็วๆนี้ เพราะอยากจะพูดอะไรซักหน่อย


“แบมแบม”


“อือหึ”


“ทริป UK  1 เดือน”


ตุ๊กตาหน้ารถที่ได้ยินแบบนั้นก็หูผึ่งก่อนจะหันไปมองหน้าคนแก่กว่า “ห๊า!?”


“ทริป UK 1 เดือนลิสทัวร์ตามใจนาย”มาร์คต้วนพูดต่อ “ถ้านายยอมอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้า ม.Gคณะบริหาร”


“โฮ บอกผมว่า‘จงท้องซะแล้วฉันจะซื้อบ้านที่ไต้หวันให้’มันยังดูเป็นไปได้มากกว่า บริหารม.G ”


“ถ้านายอยากได้บ้านที่ไต้หวันฉันก็จะซื้อให้”อีเอินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ถ้านายสอบเข้าม.Gได้”


“เอ๊ะลุง! ลุงจะอะไรกับผมหนักหนาเนี่ย”แบมแบมเริ่มมีน้ำโห “พี่ชายผมยังไม่อะไรกับผมเลยนะ”


พี่ชายเขาไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าอยากเรียนต่อหรือเปล่า อยากทำอะไรต่อจากนี้ที่เรียนจบ ไม่เคยมาวุ่นวายกับเขาแบบตาลุงแก่ๆคนนี้เลย!


“ฉันไม่อยากให้ใครมามองว่าเด็กของฉันเป็นคนไร้การศึกษา”


“ผมไม่แคร์เรื่องแบบนั้นหรอกนะลุง”แบมแบมเถียงกลับ “คำพูดของคนอื่นจะมามีผลกับชีวิตผมได้ยังไง!?”


“มันไม่ใช่แบบนั้น”มาร์คพยายามเกลี้ยกล่อม “อย่างน้อยมันก็มีผลดีกับตัวเธอนะแบมแบม”


“...”


“ยังไม่ตกลงก็ไม่เป็นไร เก็บเอาไปคิดดูนะ”


มาร์คหันกลับมามองถนนก่อนจะเคลื่อนรถไปยังถนนใหญ่ โดยระหว่างทางก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบและอึมครึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน


แต่พอถึงปลายทางอีกคนก็สามารถปั้นหน้ายิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย


จนกระทั่งมาร์คพารถคู่ใจมากถึงสถานบันเทิงที่มีความส่วนตัวสูง เขาพาเด็กในปกครองของตนไปยังห้องวีไอพีข้างบนที่ไปรเวทแล้วไปรเวทอีก และเมื่อเข้าไปในห้องก็พบเพื่อนตัวดีทั้งสามคนกำลังส่งเสียงโวยวายราวกับเด็กอายุยี่สิบปีพึ่งเรียนจบหมาดๆ แต่ความจริงแล้วพวกเขาเลย 30 มา 2 ปีแล้ว


“อ้าวววว น้องแบมแบมม มาให้ลุงหอมให้ชื่นใจหน่อยเร้ววว”


“สัด ให้มันน้อยๆหน่อย”


อีเอินแสร้งด่าเพื่อนตามบทบาท ความสัมพันธ์ที่คล้ายกับการทำธุรกิจของมาร์คและแบมแบมไม่มีใครรู้ คนรอบข้างต่างก็คิดว่า แบมแบมเป็นเพียงเด็กน้อยคู่ขาของมาร์คเพียงคนเดียวที่เคยมีมา การแสดงของแบมแบมทำให้เพื่อนๆของมาร์คเฉยอย่างอย่างง่ายดาย เพราะทุกการกระทำของคนทั้งคู่..มันเหมือนความสัมพันธ์ของลุงแก่ๆกับเด็กสาวจริงๆ


“โธ่ะ ขี้หวงจริงๆเลยนะครับท่าน”


มาร์คไม่ตอบอะไรไป ก่อนจะถึงแบมแบมมาโอบอยู่ข้างกายถึงจริตของกันต์พิมุกไม่ได้อ้อนแอ้นเหมือนเด็กนั่งดริ๊ง ใบหน้าอิ่มไม่ได้สาวหยาดเยิ้มเหมือนดาราดัง แต่มันก็มีเสน่ห์จนเพื่อนๆของอีเอินอดมองตามไม่ได้จริงๆ


แต่ถึงจะมีสายตาของชายแก่อายุ 32 มองมาเกือบทุกมุมกันต์พิมุกก็ไม่หวั่น หันไปยกยิ้มร้ายๆเหมือนลูกแมวให้กับอีเอินก่อนจะผละออกมาชงเหล้าอ่อนๆให้ตาแก่ที่เปรียบเสมือนผู้ว่าจ้างของตน ทุกๆการกระทำมันเป็นอย่างทำธรรมชาติรวมไปถึงรอยยิ้มหวานๆชวนมองนั่นด้วย


มาร์คก็เคยยิ้มแบบนี้..ยิ้มในห้องประชุม..ยิ้มตอนดีลงานกับเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีผลประโยชน์กับเขา ใช่ รอยยิ้มที่แบมแบมกำลังยิ้มให้เขา ให้เพื่อนเขา มันคือรอยยิ้มการค้าของพวกนักธุรกิจอย่างเขา


แบมแบมมีมาด รู้จักวางตัว รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร ควรพูดอย่างไรให้คนเอ็นดู


“พี่แจ็คสันอย่าน้อยใจผมนะครับ เดี๋ยวผมชงเหล้าให้”


“น้องแบมรู้ใจพี่ที่สุด”หวังแจ็คสันยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะรับแก้วมาถือไว้ แบมแบมยิ้มตอบก่อนจะเอนหลังมาตกอยู่ในอ้อมแขนของอีเอิน


แจ็คสันชอบการเอาอกเอาใจ ไม่ชอบให้ใครมองตัวเองแก่ซึ่งข้อนั้นแบมแบมก็รู้ดี เมื่อแจ็คสันมีที่ท่าจะแง้งอนใส่ กันต์พิมุกไม่ช้าที่จะเอาออกใจเอาใจแต่ก็ทำอยู่ในขอบเขตเพราะยังไงแบมแบมก็เป็นคนของอีเอิน ต้วน


แบมแบมยิ้มรับ ก่อนจะหันไปหาเป้าหมายอีกสองคน “พี่แจบอมกับพี่จินยอง วันนี้ไม่ร้องเพลงหรอครับ”


และแบมแบมก็รู้อีกด้วยว่าเพื่อนเขาอีกสองคนนอกจากจะเป็นนักธุรกิจแล้วยังชอบร้องเพลงอีกด้วย


“แหม่ ตอนแรกพี่ก็ว่าจะนั่งจิบเหล้าเฉยๆ น้องแบมพูดถึงขนาดนี้ พี่ก็จะร้องซักหน่อยก็ได้”


แจบอมยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังตู้เพลงเพื่อเลือกเพลง โดยมีจินยองช่วยเลือกอยู่ไม่ห่างและแจ็คสันค่อยส่งเสียงเย้วๆ ไปด้วย


เนื่องจากทุกคนในห้องนี้รู้จักกับแบมแบมมานานเกือบปี จึงไม่มีการทำฟอร์มใดๆ ทุกคนล้วนเป็นตัวของตัวเองและเผลอไผลคิดว่าแบมแบมเป็นส่วนหนึ่งของแก็งไปแล้วด้วยซ้ำ ทั้งๆที่กันต์พิมุกเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่อายุห่างกับพวกเขาเกินรอบ


ความแพรวพราวของแบมแบมมันอยู่ในสายตาของอีเอินตลอดเวลา ทุกการกระทำเพียงมองก็รู้ว่าแสร้งทำแต่มันเป็นการแสร้งทำที่ใสซื่อเกินกว่าจะไปติเตียนได้ มันดูมีชันเชิงมากๆในเด็กอายุเท่านี้ในความคิดเขา


งานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา เมื่อเวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืนเหล่านักธุรกิจก็ต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านกัน อีเอินก็เช่นกันแต่เขามีภารกิจที่ต้องทำคือต้องไปส่งเด็กในปกครองของตนเสียก่อน


“คืนนี้ ลุงนอนห้องผมก่อนมั้ย”


กันต์พิมุกเอ่ยถามอีกคนที่กำลังขับรถเงียบ อีเอินตอบด้วยเสียงในลำคอ ก่อนทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แบมแบมที่ดื่มไปเล็กน้อยตามฉบับเด็กในสังกัดลุงต้วนก็เริ่มง่วงนิดๆ แต่ก็ไม่ยอมรับลงไปเพราะอยากอยู่เป็นเพื่อนคนแก่ข้างๆ






“ลุงไปอาบน้ำก่อนเลย เดี๋ยวผมเก็บของแปป”


แบมแบมพูดจบก็ปลีกตัวไปเก็บขยะที่ตัวเองเป็นคนทิ้งเกลือนไปทั่ว ปกติเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากหรอกแต่เพราะวันนี้มีแขกโดยไม่ได้ตั่งใจ มาร์คต้วนเลยเดินตรงไปห้องน้ำอย่างรู้ทาง เขาก็มาข้างที่นี่เป็นบางครั้งบางคราว เมื่อเขาจัดการกับตัวเองเสร็จก็ขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างเป็นธรรมชาติราวกับห้องของตัวเอง


อีเอินมองเจ้าของห้องเดินไปเดินมาก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำแล้วออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันไว้รอบเอว มาร์คต้วนมองตามกันต์พิมุกอย่างเพลินตาก่อนจะขมวดคิ้วเข้มอย่างคนเริ่มร้อนอก


“แบมแบม”


“ห๊ะลุง?”


“รอยที่หลังนี่คืออะไร?”คนที่โดนทักถึงกับนิ่งไป ก่อนจะขนลุกหวาบ “นายไปเอากับใครมา?”


คำถามที่รุนแรงที่สุดที่แบมแบมเคยได้ยินจากปากคนแก่กว่าทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็น ปกติตาแก่อีเอินไม่ค่อยดุเขานักหรอก มันก็มีสาเหตุมาจากที่เขาแหกกฎของตาลุงคนนี้ที่ว่าด้วย


1. ห้ามเถียงอีเอิน


2. ห้ามลามปามอีเอิน


3. ห้ามโกหกอีเอิน


และสุดท้าย..


4. ห้ามทำอะไรลับหลังอีเอิน


“..ค..เอ่อ คือ”แบมแบมหันมามองอีกคนด้วยใบหน้าซีดเผือก “ไม่มีใครเห็นเลยนะลุง..”


เขาเคยมีคดีแบบนี้ติดตัวอยู่ครั้งสองครั้ง ยอมรับว่าตัวเขาก็ไม่ใสอะไรมากติดจะชอบเรื่องบนเตียงมากด้วยซ้ำและแน่นอนเขาไม่ใช่เกย์อย่างที่คนทั่วๆไปรู้ เขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายธรรมดาที่อยากรู้อยากลอง คนเรามันก็ต้องมีความผิดพลาด ครั้งแรกที่เขาดีลหญิงสาวไปมีโมเม้นหรรษากันในโรงแรมมีพวกปาปาราซี่จับภาพไว้ได้ ช่วงนั้นเขาประโคมกันเป็นเรื่องเป็นราวว่านักธุรกิจหนุ่มกลายเป็นควายให้เด็กหลอก


ตอนนั้นอีเอินโกรธเขามาก สั่งคนคุมเข้มไปรับที่โรงเรียน จับตามองจนรู้สึกอึดอัดจนสุดท้ายก็ต้องไปขอร้องอ้อนวอนและสัญญาว่าจะไม่ทำอีก


และใช่ เขาพึ่งแหกกฎข้อที่ 3 ที่ว่าด้วย ห้ามโกหกอีเอิน


และไอ้รอยข้างหลังนี้ก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาเมื่อวันสองวันที่ผ่านมา โดยที่ไม่มีใครไปรายงานอีเอิน ทำให้อีเอินกลายเป็นควายอีกครั้ง


มันก็เหมือนกับว่าเขาแหกกฎข้อที่ 4 ตามติดๆไปเลยไปสิวะ!


นี่นายเห็นฉันเป็นเพียงกระเป๋าเงินที่ไร้สมองงั้นหรอแบมแบม”


“...”


“หรือมันเป็นสิ่งที่ฉันให้นายไม่ได้ นายเลยต้องไปหาที่อื่นให้คนเขานินทาฉันงั้นหรอ?”


“ม..ไม่ใช่นะลุง”แบมแบมรีบปฏิเสธ “ค..คือ เราก็เป็นผู้ชายแท้ๆกันทั้งคู่อ่ะ ถึงลุงจะไม่ค่อยสันทัดเรื่องแบบนี้ แต่ผมยังเด็กมันก็เลยอยากลองนี่หว่า”


“มันเป็นความผิดของฉันหรอ”


“ไม่ได้เกี่ยวกับลุงแบบนั้น..”


“ฉันเสือกว่างั้น?”


“ไม่ใช่ดิลุง ทำไมลุงต้องโมโหผมเนี่ย”


กันต์พิมุกที่ไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้าก็อดหลุดออกมาไม่ได้ มันแปลกตรงไหนที่ผู้ชายต้องการเรื่องอย่างว่าแล้วก็ต้องไปหาที่ระบาย เขาก็ไม่ใช่เกย์จริงๆซะหน่อยจะให้ไปบึ้มๆกับตาแก่ที่ห่างกันเป็นรอบมันก็ไม่ใช่ป่ะวะ


“เพราะตอนนี้นายเป็นคนของฉัน”อีเอินพูดพร้อมกับลุกขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาประชิดอีกคน “การที่นายทำแบบนี้”


“...”


“มันก็ไม่ต่างอะไรกับการหักหน้าฉัน”


“ห..เห้ย ลุงผมไม่ได้ตั้งใ----”


“ถ้านายต้องการมาก”มาร์คพูดพร้อมกับดึงอีกคนมาปะทะอกเขาอย่างแรง “ฉันจะสนองให้ก็ได้”



ตุบ!


กันต์พิมุกโดนจับทุ้มลงเตียงควีนไซน์อย่างแรงเพราะอีเอินก็ดื่มไปไม่น้อยเลยไม่มีการออมแรงเลยซักนิดแต่เขาก็รับรู้ทุกเสียงที่เขาพูด รับรู้ทุกการทำกระทำที่เขาลงมือเพียงแต่มันขาดการไตร่ตรองไปซักนิด


“เฮ้ยลุง! ผมไม่ได้ตั้งใจอะ ผมขอโทษ...”


“นายต้องการมันมากไม่ใช่รึไง! ไอ้เรื่องบนเตียงเนี่ย!”


“หะ..เห้ย ลุง! เราลุกมาคุยกันดีๆไม่ได้รึไงวะ”


แบมแบมพูดพร้อมกับปัดป่ายไปทั่ว หัวใจของเขาเต้นตุบๆเหมือนมันจะระเบิดออกมาให้ได้ เขาไม่เคยถูกชายชราตรงหน้าจู่โจมใส่แบบนี้ ปกติอีเอินทำตัวเหมือนฤๅษีจำศีล ไม่เคยแตะตัว ไม่เคยสัมผัส ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่เยิ้มไปด้วยความต้องการแบบนี้


มันน่ากลัวนะเว้ย!


“นายคิดว่าหัวใจคนแก่อายุเยอะแบบฉันมันแข็งแรงมากหรือไง”


“...”


“ที่ฉันไม่ทำอะไรนาย เพราะเห็นว่านายยังเด็ก”มือกร้านถูกส่งไปรูปกรอบหน้าของคนข้างใต้อย่างเบาๆ “แต่นายไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉันเลย มันเจ็บนะเด็กโง่”






CUT

(ตามหาได้ที่ไบโอทวิตเตอร์)










มาร์คทิ้งตัวนอนข้างๆเด็กน้อยข้างๆตัวก่อนจะเอาท่อนแขนกำยำเกี่ยวเอวทื่อๆของอีกคนที่กำลังหอบไม่ต่าง “แบมแบมนายรู้มั้ย ว่าทำไมฉันถึงไม่อยากมีลูก”


“ผมจะไปรู้กับลุงเหร๊อ!”กันต์พิมุกตอบกลับไปอย่างฉุนเฉียว ความรู้สึกเหนอะหนะมันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา


“เพราะฉันกลัวว่าเด็กที่เกิดมา”


“...”


“จะไม่เหมือนนาย”


“แล้วทำไมลูกลุงจะต้องเหมือนผมด้วยวะ”แบมแบมตอบกลับอย่างโมโห “ลุงปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!”


แต่สิ่งที่กันต์พิมุกได้รับมา คือแรงกอดที่แรงขึ้นพร้อมกับเสียงที่แหบพร่าของคนแก่กระซิบที่ข้างหู มันทำให้เขาหยุดนิ่งไม่ดิ้ดให้หลุดออกมาจากอ้อมแขนของคนแก่


“เพราะว่าฉันชอบนายมากๆเลยไงล่ะ แบมแบม”




- เทรนเด็ก(เสี่ย) -






“แบมแบมรู้สึกยังไงกับกระแสข่าวตอนนี้บ้างคะ”

“ผมรู้สึกเฉยๆนะครับ มันเป็นปกติอยู่แล้วที่จะมีคนสนใจเรื่องที่เกี่ยวกับคุณมาร์ค”

“เคยได้ยินเรื่องที่มีคนบอกว่าคุณใช้เส้นสาย..รู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้หรอคะ”

“อ่า.. ก็ได้ยินบ่อยๆนะครับ ไม่แปลกหรอกครับที่คิดแบบนั้นแต่ผมว่าผมมีความสามารถมากพอที่จะพิสูจน์ให้ทุกคนรู้ ว่าผมเจ๋งจริงๆ”



แววตาและน้ำเสียงที่มีความมั่นใจของชายหนุ่มวัย 23 ปีที่กำลังยกยิ้มและตอบคำถามพิธีกรสาวสวยที่กำลังส่งยิ้มสายตาเชิญมาระหว่างการสัมภาษณ์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีสำนักข่าวเข้ามาขอสัมภาษณ์เขาหลังจากที่เขาเรียนจบและได้รับตำแหน่งรองประธานบอร์ดบริหารห้างสรรพสินค้ายักษ์ใหญ่สายไฟ้าแลบ


ใครๆต่างก็ให้ความสนใจ กันต์พิมุก ภูวกุล หนุ่มหล่อที่ถูกพูดถึงมาตั้งแต่ 5 ปีก่อนด้วยฐานะเด็กในปกครองของอีเอินต้วน พอผ่านมา 5 ปีเขาก็กลายเป็นรองประธานไปซะอย่างงั้น ผู้คนก็ต่างตั้งคำถามว่า ความสัมพันธ์อันยาวนานของทั้งคู่เกี่ยวข้องกับตำแหน่งของเขาหรือเปล่า


ไม่เพียงแต่คนนอกคนในบริษัทต่างก็สงสัย แต่ทุกๆอย่างก็คลี่คลายไปได้อย่างสวยความด้วยความสามารถในการติดต่องานกับบริษัทต่างๆของกันต์พิมุก ภูวกุล


“ขอบคุณที่ให้เรามาสัมภาษณ์นะคะ”


“ยินดีครับผม”


เมื่อจบการสัมภาษณ์ไปอย่างสวยงาม แบมแบมก็ได้พูดคุยกับพิธีกรสาวเล็กน้อยก่อนจะแยกตัวออกมา เมื่อเห็นว่ามีใครกำลังกอดอกมองมาอยู่ที่ประตูทางเข้า


“ว่าไงครับท่านประธาน”


“ฮอตจังเลยนะครับท่านรองประธาน”อีเอิยเอ่ยขึ้นอย่างยียวน ตอนนี้เด็กในสังกัดของเขาที่ผันตัวไปเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มีแต่คนให้ความสนใจ “ไม่กลัวกล้องแล้วหรอครับ”


เมื่อแบมแบมถูกเอ่ยแซ็วแบบนั้นก็หัวเราะออกมาน้อยๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆ..ที่ไม่ใช่แค่ลูกแมวเมื่อแต่ก่อน “คืนนั้นน่ากลัวกว่ากล้องอีกนะ ผมว่า”


“หยาบคายจังเลยนะแบมแบม”มาร์คต้วนเอ่ยตอบไป “ขอบคุณนะที่ฟังกันแล้วยอมทำตามที่ขอ”


อีเอินมองคนเด็กกว่าอย่างมีความหมาย ในชีวิตนี้ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่าการที่เขาได้ถ่ายทอดความสามารถทุกอย่างให้กับคนๆหนึ่งเพื่อมาช่วยเขาทำงานที่เขารักและแน่นอน คนๆนั้นจะต้องเป็นคนที่เขาไว้ใจ และรู้สึกดีด้วย


ตัวเลือกเดียวที่เขามอง และเลือกแน่ๆถึงแม้ว่าจะมีใครมากมายคือแบมแบม แบมแบมมีคุณสมบัติทุกอย่างที่เขาต้องการเพียงขาดการขัดเกลาเท่านั้น


“ขอบคุณเช่นกันนะที่ทำให้ผมมีวันนี้”กันต์พิมุกยกยิ้มขึ้น“คืนนี้คุณว่างหรือเปล่า”


เขาได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้ทำให้เขาโตขึ้นมากขึ้นในทุกๆเรื่องที่เขาสอนให้


“อืม ก็ว่างมีอะไร?”


“ผมอยากชวนคุณไปทานดินเนอร์ที่ห้องของผม..แค่สองคนเรา จะได้มั้ย”


“แล้วทำไมผมต้องปฏิเสธคุณล่ะแบมแบม:)”


และเขาก็อยากเริ่มบทเรียน‘เรื่องบนเตียง’กับคนๆนี้หลังจากที่ห่างหายไปนานมากแล้ว...


-------
สวัสดีชาวเรือทุกคนจ้า 
ยินดีต้อนรับเข้าสู่บทความใหม่ของนังภัทรวิกี้ผู้ชอบดองฟิคจ้า
บทความนี้จะเป็นการรวบรวมเอวี่ติงี่เราอยากเขียน หัดเขียน นานาจ้า
ประเดิมเป็น OS จ้า
ต้องขอบอกก่อนว่าเคยเขียน OS ไปเรื่องหนึ่งแต่มันไม่ยาวแบบนี้..
OS 13 หน้าคือ..มันเป็นอะไรที่ไม่น่าจะถูกต้องนะ..
แต่ก็นั้นแหละจ้าเขียนไปแล้ว ไม่รู้จะตัดอะไรทิ้งด้วย
ทนๆอ่านมาถึงตรงนี้ ก็ขอบคุณทุกคนมากเลยจ้า555
NC กลิ่นอาจจะแปลกๆหน่อยนะ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมมันออกมาดาร์กๆขมๆแบบนี้
เราก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบน้านนน/กัดผ้า
เรามี SF ที่แต่งจบไปแล้ว 4 ตอนแต่สั้นกว่านี้มากๆ อยากให้ทุกลองไปอ่าน ดาร์กมากๆเลย
อยากให้ทุกคนลองอ่านแล้วติชมกันดู เม้นด้วยจะดีมั่กๆเรย
รอติดตามอ่านกันด้วยน้าาาา
เจอกันเรื่องหน้าคับบ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 384 ครั้ง

594 ความคิดเห็น

  1. #580 little.jin (@saiphan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:34
    เขินมากๆๆ อ่านไปนั่งอุดปากไป แง้ ลุงไม่เคยทำให้เราผิดหวัง 17เอ๊ง กรุบๆ เราชอบนะภาษาสวย แล้วการบรรยายก็ค่อยเป็นค่อยไป อ่านเข้าใจง่าย ไม่ใช้คำที่สำนวนจนเกินไป โดยรวมถือว่าโอเคค่ะ👍
    #580
    0
  2. #555 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 11:46
    อุ้เเงงงงงงง
    #555
    0
  3. #525 Choifai (@choifine121) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:03
    สนุก
    ตาลุงกะน้องแบม 5555555
    จบดี เด็กน้อยเลือกทางที่ถูก
    #525
    0
  4. #463 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:00
    น้องลูกกกกก อยากลองมาลองกับลุงเขานะคะ พยายามมากเลยนะ แบมเก่งมากๆ เลย
    #463
    0
  5. #412 Harlyquine (@Harlyquine) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 23:13

    ฮื่ออออดีมากๆๆๆเราจะเก็บทยอยอ่านให้หมดทุกตอนเลย เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะสู้ๆค่ะ
    #412
    0
  6. #375 Zzalaza (@9397mb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 15:18
    เราชอบพล็อตเรื่องของคุณมากๆเลยค่ะ ชอบจริงๆ แต่ขออนุญาติแนะนำเรื่องภาษา สำนวน การใช้คำ หรือคำเชื่อมในประโยคอะไรพวกนี้ที่ยังขาดไปมาก พล็อตสนุกแต่การดำเนินเรื่องมันกระชั้นไปอะค่ะ อาจเพราะเป็นos แต่มันโดดไปหน่อย ถ้าเป็นฟิคยาวหรือ sf อาจจะสมูทขึ้นนะคะปรับสำนวนอะไรแบบนี้ คือชอบพล็อตมากเลยเม้นเหมือนติไปบ้าง แต่หวังดีนะคะ เป็นกำลังใจค่ะ
    #375
    0
  7. #339 @fujinoii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 10:38

    ตาลุงน่ารักใจเย็นกับเด็กแก่แดดที่โตเกินวัย เป็นความสัมพันธ์ที่แปลกมากแต่ก็จบแบบดี ดีมากๆๆ

    #339
    0
  8. #333 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 20:34

    ช่อบฟินสุด

    #333
    0
  9. #313 PJ_PM (@pandp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 09:15
    เพิ่งมาอ่าน ชอบพล็อตนะคะ สนุกดี มีคำผิดบ้างประปราย

    แต่อยากให้เช็คคำผิดด้วยค่ะ เพราะอ่าน ๆ ไปแล้วมันสะดุดจริง ๆ นะ เช่น หน้าซบ ต้องเป็น น่าซบ

    ตบัน ต้องเป็น ตะบัน ยังไงก็ตาม จะรอติดตามตอนต่อไปนะคะ
    #313
    2
    • #313-1 PJ_PM (@pandp) (จากตอนที่ 1)
      26 กันยายน 2561 / 09:21
      มาเพิ่มคำผิดบางส่วนค่ะ

      ผลานเงิน > ผลาญเงิน

      ฉงัก > ชะงัก

      ปรากฎ > ปรากฏ

      พรึ่บพับ > พึ่บพั่บ
      #313-1
    • #313-2 Pattaravirin (@yokk2014) (จากตอนที่ 1)
      26 กันยายน 2561 / 09:23
      คอมเม้นออฟเดอะเยียร์ ขอบคุณนะคะจะเอาไปปรับปรุงนะคะ/โปรยจูบ
      #313-2
  10. #232 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 20:31
    โว้ยยยยย
    #232
    0
  11. #119 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 10:54
    เผ็ด ค่ะ แบมสอนคุณลุง คุณลุงก็สอนงานแบม
    #119
    0
  12. #55 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 22:05
    เรื่อยๆ แต่มีเค้าในอนาคต สนุกมากค่ะไรท์
    #55
    0
  13. #43 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:44
    <p>มองการณ์ไกลมากเลยนะมาร์ค</p>
    #43
    0
  14. #8 หญิงคนงาม (@kaew12345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 14:25
    อะโฮยยยย เรียบๆแต่ยิ่งใหญ่เวอร์เพ่มาคคึ
    #8
    0
  15. #1 Joyler (@Joyler) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:19
    ตามมาจากทวิตค่าาา ชอบนะคะ
    #1
    0