(os/sf) little fiction │markbam

ตอนที่ 18 : OS MARKBAM : SIREN & MAFIA

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    21 ต.ค. 61




รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

EROTIC FANTASY 18+ 
SIREN & MAFIA
MARKBAM


บ้างก็บอกว่าเรานก..บ้างก็บอกว่าเราเป็นปลา

..แต่จะมีซักกี่คนที่ได้เจอเรา..แล้วได้กลับออกมาบอกว่าเราเป็นอะไร..

 


            สำหรับมาร์คต้วน ไม่มีอะไรที่ไม่สามารถซื้อด้วยเงินได้



            “นายครับ อีกฝ่ายมาแล้วครับ”



            “สินค้าล่ะ?”



            “พวกมันบอกว่าอยู่ที่อีกห้องหนึ่งครับ”



            เจ้านายที่ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะตวัดสายตาดุดันไปมองผู้น้อยกว่า “สินค้ามันใหญ่มากขนาดนั้นหรือยังไง?”



            “ผมไม่ทราบครับ”



            ผู้น้อยกว่าทำได้เพียงแค่ก้มหน้ามองพื้นยามตอบคำถามผู้เป็นนาย มาร์คต้วนลุกขึ้นพร้อมกับกระชับเสื้อสูทสีกรมพอดีตัวของตัวเองก่อนจะเดินนำลูกน้องออกไปทางประตูด้วยท่าทีองอาจ ถ้าจะถามว่าเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนในมาเก๊าที่หล่อที่สุด ที่รวยที่สุด ที่โหดที่สุด และสาวๆอยากนอนกอดบนเตียงมากที่สุด สามอันดับแรกของโพลจะต้องมีชื่อของเขา



            อีเอิน ต้วน ทายาทอันดับที่หนึ่งของตระกูลต้วน ตระกูลเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีเครือข่ายไปทั่วโลกและปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้คุมบ่อนคาสิโนที่ดีที่สุดในมาเก๊า



            ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นที่สุดในสายตาของใครหลายๆคน แต่สำหรับเขาอายุไขของมนุษย์มันไม่มาก พอที่จะตอบสนองความต้องการของเขาได้



            เขาต้องการที่จะมีอายุที่ยืนยาว ยาวมากพอที่จะรอให้หลานชายตัวจ้อยของตัวเองที่เกิดจากพี่ชาย รวมสายเลือดกับคนรักที่หักหลังเขาไปแต่งงานกับพี่ชายที่เคารพมาทั้งชีวิต แก่ชราตายไปโดยที่ไม่ได้เป็นใหญ่เป็นโตเหมือนกับพ่อขี้แพ้ของมึง



            เขาสร้างความมั่นคงและความน่าเชื่อถือให้มากพอที่พ่อแม่จะยอมให้เขาดูแลงานของที่บ้าน จนในตอนนี้การตัดสินใจเกือบทุกเรื่องจะต้องผ่านเขา  ทรัพย์สินทุกอย่างที่เป็นของตระกูลต้วนมันจะต้องตกเป็นของเขาเพียงผู้เดียว



            ไม่ต้องถามถึงการสร้างครอบครัวของอีเอิน ต้วน พวกผู้หญิงมันก็แค่สวะมีรู พวกเธอไม่มีค่ามากพอที่จะมีชีวิตภายใต้คำว่าภรรยาของมาร์คต้วน






 

            “สวัสดีครับมิสเตอร์ต้วน”



            “สวัสดีครับมิสเตอร์หวัง”



            หวัง แจ็คสัน เป็นพ่อค้าที่โด่งดังและเป็นที่รู้จักในตลาดมืด สินค้าตัวท็อปก็มักจะมีเขาเป็นเอเจนซี่หรือนายหน้าหาของมาให้เหล่าลูกค้าที่กระเป๋าหนักและรสนิยมแปลกประหลาด สินค้าที่แจ็คสันขายมีตั้งแต่นางแบบตกกระป๋องที่ไม่สามารถไปทำงานอย่างได้นอกจากขายตัวให้พวกอาเสี่ยพุงพุ้ยโรคจิต



            จนไปถึงสัตว์แปลกที่ใกล้จะสูญพันธุ์หรือสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยมีใครพบมาก่อน



            “คนของผมบอกว่าสินค้าของคุณอยู่อีกที”มาร์คว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แค่ยาอนุวัฒนะ มันใหญ่ขนาดไหนกันเชียว”



            “แหม่ มิสเตอร์ต้วนอย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ”แจ็คสันว่าพร้อมกับรอยยิ้มการค้า “สินค้ามันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรหรอกครับ มันไปใหญ่ที่บรรจุภัณฑ์ของสินค้าผมต่างหาก”



            “บรรจุภัณฑ์?”



            “ครับ”พ่อค้ายกยิ้มที่มุมปาก “เพราะสินค้าของคุณ มันอยู่ในตู้กระจก”





 

            เจ้าพ่อบ่อนค่อนข้างตื่นเต้นยามที่ก้าวตามพ่อค้าหน้าหล่อที่กำลังเดินนำไปยังห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นใต้ดินของโรงแรมที่เรานัดมาแลกเปลี่ยนสินค้า ทางเริ่มคับแคบจนมาร์คต้วนรู้สึกไม่สบายใจ คนของเขาเดินตามหลังมาติดๆ เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมไม่น่าไว้ใจ



            “อีกนานแค่ไหนผมถึงจะได้เห็นสินค้า?”



            มาร์คต้วนร้องถามอีกคนที่อยู่ข้างหน้า แจ็คสันเอี้ยวตัวหันมาพร้อมกับรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “สินค้าอยู่ข้างหน้าเนี่ยล่ะมิสเตอร์ต้วน”



            แจ็คสันเดินนำจนมาถึงประตูเหล็ก ที่มีบรรยากาศโดยรอบค่อนข้างอับชื้นเขาผลักประตูเหล็กตรงหน้าด้วยแรงที่ไม่เบาเท่าไหร่ เผยให้เห็นแสงสีฟ้าที่สาดส่องไปทั่วห้อง



            “...นี่มัน”



            มาร์คต้วนเบิกตากว้างก่อนจะร้องขึ้นอย่างเพ้อๆ อย่างตกใจกับภาพตรงหน้า ตู้กระจกขนาดใหญ่ที่มีขนาดหลายเมตรตรงหน้าบรรจุน้ำเต็มตู้ มีสิ่งหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวแหวกว่ายอยู่ในตู้ แพหางปลาสีฟ้าสว่างสะท้อนในตาของเขาอย่างจัง เกล็ดเงางามสีเดียวกับแพหางปลารับกับช่วงเอวคอดบางของเจ้าของ



            สิ่งมีชีวิตตรงหน้าหันขวับมามองเขาด้วยใบหน้านวลอิ่มสีอ่อนกว่าหางไม่มาก นัยน์ตาสีฟ้ามีประกายกำลังจ้องมองมาอย่างดุดัน ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มอย่างน่ากลัวในความคิดของเขา



            แต่ถึงแม้ว่าภาพตรงหน้าจะดูน่ากลัว แต่ทว่ามาร์คต้วนกลับละสายตาไปจากสิ่งมีชีวิตสีฟ้าตรงหน้าไม่ได้เลย



            แจ็คสันขยับเข้ามาหาลูกค้าที่กำลังจ้องมองสินค้าของเขาอย่างตกใจ ก่อนจะพรีเซนท์สินค้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างช้าๆชัดถ้อยชัดคำว่า



            “เมอเมดเพศชาย ตัวแรกที่เราจับได้จากทะเลเมื่อ 2 วันก่อน นี่คือสินค้าของคุณ มิสเตอร์ต้วน”



 




            บนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่แจ็คสันหามาให้ลูกค้าของเขาไม่ได้ นอกจากจะเป็นชีวิตของตัวเขาเอง



            “ปกติผมจะต้องเก็บสินค้าไม่ต่ำกว่า 1 อาทิตย์เพื่อรอปั้นราคา”หวังแจ็คสันว่า “แต่เห็นว่าเป็นลูกค้าที่รู้จักกันมานาน..ผมเลยเอามาเสนอคุณก่อน”



            มาร์คไม่ได้ตอบโต้พ่อค้าตลาดมืดแต่อย่างใดแต่ค่อยๆสาวเท้าก็เข้าไปหาตู้กระจกที่กำลังสาดส่องแสงสีฟ้าประกายไปทั่วห้อง เจ้าสิ่งมีชีวิตในตู้ก็ค่อยๆแหวกว่ายเข้ามามองเจ้าพ่อบ่อนด้วยนัยน์ตาสีฟ้าประกายของมัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสีฟ้าไปทั่งตัวเหมือนเอเลี่ยนในหนังชื่อดังแต่กลับไม่ได้ดูน่าเกลียดมากมายขนาดนั้น



            บางมุมมันกับดูสวยและยั่วยวนเขาอย่างแปลกประหลาด



            “ผมสนใจมัน..”มาร์คพูดอย่างเพ้อๆ ก่อนจะตั้งสติก่อนจะหันกลับไปมอง “แต่สิ่งที่ผมต้องการคือยา?”



            แจ็คสันหัวเราะน้อยๆ“โธ่ มิสเตอร์ต้วน คุณไม่เคยได้ยินเรื่องคนกินเงือกแล้วเป็นอมตะหรอ?”



            “...”



            “ถ้าคุณสนใจสินค้าตัวนี้...ผมเริ่มต้นที่48ล้านปาตากา*

[สกุลเงินมาเก๊า 5.00 ปาตากา = 20 บาท]



            “...”



            มาร์คต้วนเงียบอย่างใช้ความคิด เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในตู้กระจกเห็นว่าเขาไม่ขยับเขยือนกายก็แหวกว่ายหนีไปทางอื่น มาร์คต้วนมองภาพตรงหน้าอย่างเพ้อๆ ยามที่ปลายหางสีฟ้าประกายปลิวไหวไปตามน้ำมันดูเพลิดเพลินยากที่จะละสายตา



            จะให้เขากินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาก็ทำไม่ได้แต่จะให้ปล่อยให้มันไปอยู่กับเศรษฐีคนอื่นเขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน



            และแล้วเขาก็ถอยออกมา 2 ก้าวก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับทิ้งประโยคเรียบๆไว้ให้แจ็คสันยกยิ้มก่อนจะก้มหัวให้



            “50ล้านปาตากาจะโอนเข้าบัญชีคุณในอีก 10 นาที เอามันไปส่งที่เซฟเฮ้าส์ตัวส่วนของผมภายใน 1 อาทิตย์”



            “รับทราบครับ มิสเตอร์ต้วน”






 

            “นายครับ จะให้ผมทำยังไงกับมันดี”



            “เอาไปไว้ที่ชั้นใต้ดิน”



            ผู้น้อยกว่าก้มหัวรับคำบัญชาก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป มาร์คต้วนทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาแพงก่อนจะหลับตาลงหวังให้ความเหนื่อยล้า ไม่นานนักเขาก็เปิดเปลือกตาขึ้นเพราะภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวคือภาพของเจ้าสิ่งมีชีวิตสีฟ้าที่แหวกวายอยู่ในตู้ หรือที่ใครๆก็เรียกมันว่าเงือก



            แต่สำหรับเขาเงือกมันก็แค่นิทานปรำปราถึงแม้ว่ามันจะมาอยู่ตรงหน้าแต่สำหรับเขามันเงือกก็ไม่น่าจะมีจริงหรอก



            ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นก่อนจะสาวลงไปยังชั้นใต้ดินที่ตัวเองพึ่งสั่งลูกน้องให้เอาเจ้าสิ่งมีชีวิตสีฟ้าไปไว้แต่ไม่ทันจะก้าวไปถึงบันไดขั้นสุดท้าย เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูมันก็ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ



 

            “เกิดอะไรขึ้น”



            มาร์คต้วน เดินตรงดิ่งเข้าไปถามลูกน้องที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดหลังจากที่เห็นว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตสีฟ้ากำลังว่ายน้ำพุ่งชนตู้กระจกอย่างรุนแรงจนตัวตู้มันสั่นกระเทือน



            กรี๊ดดดดดดดดดด!!!



            มาร์คต้วนและลูกน้องถึงกับสะดุ้งโหย่งอยากตกใจ เมื่อเจ้าสิ่งมีชีวิตหันมามองเขาแล้วกรีดร้องออกมาเสียงอย่างน่ากลัว มาร์ครีบหันไปถามลูกน้องอีกคนยืนอยู่



            “ก่อนหน้านี้พวกมึงพามันไปเห็นอะไรมาบ้าง?”



            มันอาจจะไปเห็นอะไรซักอย่างแล้วพยายามที่จะออกไปหรือเปล่า?



            “ผมผ่านสระว่ายน้ำหลังบ้านมาครับ”ลูกน้องคนดังกล่าวรีบตอบ“อย่าบอกนะว่า..นายกำลังคิดว่า..”



            “เอามันไปลงสระน้ำเดี๋ยวนี้! ก่อนที่มันจะพังตู้ออกมา!!




50%

 

            ไม่นานหนักตู้กระจกขนาดใหญ่ที่บรรจุนำไว้เต็มก็เคลื่อนมายังริมสระน้ำคลอรีนในเซฟเฮ้าส์ของมาร์คต้วน



            “มึงทุบ”



            มาร์คหันไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ใกล้ตู้กระจกยามที่เกล็ดวาวประกายของสิ่งมีชีวิตสีฟ้าต้องแสง มันเรืองรองแวววาวดูมีค่าน่าจับต้อง ผู้น้อยหลายสิบคนช่วยกันใช้ขวาน ค้อน ทุบจามกระจกหนาให้แตกออก น้ำทะเลที่อัดแน่นทลักออกมาผสมรวมกับน้ำคลอรีนในสระส่งกลิ่นเหม็นหืดออกมา



            ตู้ม!



            ร่างสีฟ้าประกายไหลลงไปในสระคลอรีนอย่างรวดเร็วแล้วแสงสีฟ้าประกายสาดส่องไปทั่ว ไม่นานมันก็หายไป



            มาร์คต้วนขมวดคิ้วแน่นอีกคราอย่างไม่เข้าใจ ประกายสีฟ้าหายไปไหน?



            ไม่ทันที่อีเอินต้วนจะหาคำตอบให้ตัวเอง เพราะไม่นานนักก็มีร่างหนึ่งของสิ่งมีชีวิตคล้ายกับมนุษย์โผล่ขึ้นพ้นผืนน้ำ เนื้อผิวกายแทนที่จะเป็นสีฟ้านวลประกายกลับกลายเป็นสีน้ำผึ้งอ่อนเนียนละเอียด แผ่นอกบางและเนินยอดอกสีหวานมันเด่นชัดในสายตาเขา



            แต่สิ่งที่ทำให้มาร์คต้วนและลูกน้องถึงกับนิ่งไปก็คงจะเป็นใบหน้าเนียนอิ่มได้รูปรับกับแพรผมสีเงินที่ลู่ติดกับใบหน้า นัยน์ตาสีฟ้าประกายแวววาวกำลังจับจ้องมาที่เขา มาร์คต้วน



            “นี่มันอะไรกันเนี่ย..”



            สองสามวันมานี้เกิดเรื่องมหัศจรรย์กับเขาบ่อยเกินไปจนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง เมื่อครู่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดสีฟ้าประกายแต่ในตอนนี้มันกลายเป็นมนุษย์แบบเขา แทบยังมีใบหน้าอิ่มนวลน่าสัมผัสไปอย่างยิ่ง



            “อ..อา..อา”



            เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยอย่างขรุขระ สร้างความฮือฮากับมาร์คต้วนและลูกน้องเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไรอีกคนไปเพราะยังคงชื่นชมกับความสวยงามตรงหน้าอยู่ ถึงแม้ว่าคนในน้ำจะมีเพศสภาพเป็นชายหนุ่มแบบเขา แต่กลับไม่พบสิ่งใดที่เหมือนกันเลย



            คนตรงหน้าดูยั่วยวนและน่าลุ่มหลงยิ่งกว่านางแบบชื่อดังที่พึ่งลุกออกไปจากเตียงเขาเมื่อเช้าเสียอีก



          ผิวสีน้ำผึ้งและใบหน้าที่หวานหยดย้อยราวกับน้ำผึ้ง..



            “บี..”



            “...”



            “ชื่อของนายคือบี เงือกน้อยของฉัน”



            นิทานปรัมปราที่เล่าว่าเงือกกลายเป็นคนที่เขาคิดว่ามันเป็นเรื่องเพ้อฝัน ในตอนนี้มาร์คต้วนกำลังคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาบ้างแล้วสิ



 

            สมาชิกใหม่ของตระกูลต้วนเข้ามาอยู่ในเซฟเฮ้าท์ของอีเอินต้วนได้เกือบ 3 วันแล้ว



            บี..เงือกน้อยตาสีฟ้าประกายของมาร์ค ฉลาดมากพอที่จะปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าสองขาผอมบางมันจะดูเกะกะไปบ้างแต่บีก็สามารถเดินเหินไปทั่วเซฟเฮ้าท์ได้ด้วยตนเอง



            และคำที่เจ้าตัวได้เรียนอยู่ก็มีอยู่ 3 คำ คือ



            กิน น้ำ และ มาร์ค



            เป็นคำ 3 คำที่บีใช้อยู่ตลอด 3 วันที่ผ่านมา



            “กิน..”


          แปลว่าหิว


            “น้ำ..”


          แปลว่าน้ำในสระถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแล้ว


            “มาร์ค..”


          ตอนนี้มาร์คอยู่ที่ไหน?



            มันอาจจะเป็นโชคชะตาที่เล่นตลกกับเงือก..และเจ้าพ่อบ่อนคาสิโน เพราะหลังจากที่บีสามารถมีชีวิตอยู่บนพื้นดินได้ เจ้าตัวก็ติดมาร์คต้วนแจราวกับลูกไก่แรกเกิดที่ต้องอยู่กับแม่ของมัน



            ราวกับว่าบีรู้..ว่าใครคือเจ้าชีวิตของตัวเอง



            “ตอนนี้นายไม่อยู่ อยากออกไปเล่นน้ำมั้ย?”



            คิมยูคยอมเอ่ยถามเจ้าเงือกตาสีฟ้าประกายที่กำลังยืนโงนเงนอยู่ตรงหน้า อาจจะเป็นเพราะการทรงตัวยังไม่คงที่เลยทำให้เจ้าเงือกของผู้เป็นนายยืนนิ่งเหมือนเขาไม่ได้



            มันอาจจะฟังดูเพ้อเจ้อถ้าเกิดเอาไปพูดกับคนอื่น แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันตอกย้ำนิทานในวัยเด็กเขาได้เป็นอย่างดี



            เงือกตาสีฟ้าประกายไม่ได้แสดงท่าทีหงุดหงิด นั้นก็แปลว่าเจ้าตัวตอบตกลงที่จะไปลงสระที่เคยเป็นน้ำคลอรีนหลังเซฟเฮ้าส์ เขาจึงเดินนำบีไป ตอนแรกพวกเขาผวากันแทบตายเพราะไม่รู้ว่าจะรับมือกับบียังไง แต่กลับกลายเป็นว่าบีสามารถปรับตัวและเข้ากับพวกเขาได้เป็นอย่างดีจนน่าตกใจ



            ตู้ม!



            เมื่อถึงขอบสระเจ้าบีที่มีขาก็กระโจนลงไปในสระหลังเซฟเฮ้าส์ที่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนให้เป็นน้ำทะเลที่เค็มจนจะอ้วก แต่สำหรับเจ้าหางสีฟ้าแล้วดูชอบอกชอบใจมากกว่าสิ่งใด



            สำหรับคิมยูคยอมการเลี้ยงบีในแต่ละวันก็ไม่ต่างจากเลี้ยงเด็กหรือสัตว์เลี้ยงบ้านทั่วไป พอถึงเวลากินก็ไปเอาปลาบดมาให้ พอถึงเวลาเล่นก็พามาลงสระ พอเจ้านายกลับมาก็พาเข้าไปพบ



            มันสบายจนเขาลืมไปเลยว่าบีต่างกับเขามากเพียงใด



 


            “สวัสดีครับนาย”



            คิมยูคยอมหันไปโค้งทักทายนายที่เดินเข้ามาที่ริมสระไม่ให้ซุ่มให้เสียง มาร์คพยักหน้ารับก่อนจะปัดมือไล่ให้ลูกน้องหลบออกไปเพราะเขาต้องการที่จะใช้เวลากับเจ้าบีเงือกสีฟ้าตาประกายตามลำพัง



            ลูกน้อยเห็นแบบนั้นก็โค้งให้อีกรอบก่อนจะปลีกตัวออกไปอีกทาง มาร์คต้วนที่อยู่ในกางเกงว่ายน้ำตัวเดียวก็เดินเข้าไปนั่งที่ริมสระเพื่อที่จะได้มองเงือกของตัวเองที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในสระ



            “มาร์ค”



            “ไง”



            ถ้าเป็นคนอื่นกระบาลคงเป็นรูไปแล้วที่เรียกเขาด้วยชื่อห้วนๆแบบนี้ แต่พอเป็นเจ้าบีเงือกสีฟ้าตาประกายของเขา มันกลับฟังดูไม่ระคายหูเลยแม้แต่น้อย นั้นอาจจะเป็นเพราะทั้งบ้านหลังนี้มีเพียงเขาเท่านั้นที่บีเรียกชื่อ



            นั้นก็คงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อยที่ได้ยินเสียงบีเรียกชื่อเขา



            “หึ..”



            บีไม่ได้ตอบอะไรแต่ขยับเข้าไปคลอเคลียกับฝ่ามือหนาของเจ้าพ่อบ่อนคาสิโนอย่างออดอ้อน แม้ว่ารูปร่างภายนอกของบีในตอนนี้อาจจะแอบน่ากลัวไปเล็กน้อย แต่กริยาท่าทางของเจ้าตัวมันกลับน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกับเด็กตัวเล็กๆ



            และในขณะที่บีกำลังคลอเคลียเขาอยู่นั้น มาร์คก็ได้ยินเสียงขับร้องหวานเยิ้มแผ่วเบา เขาขมวดคิ้วมองหาต้นต่อของต้นเสียงแล้วก็ได้รู้ว่า บทเพลงที่แสนไพเราะมันมาจากเจ้าเงือกสีฟ้าตาประกายที่อยู่ระหว่างขาตัวเอง



            ปากอิ่มสีอ่อนของบีกำลังเผยอเปิดปากเพื่อร้องเพลง มาร์คที่ได้ยินอย่างชัดเจนก็มองเงือกตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าเขาตกอยู่ในภวังค์นานแค่ไหน นานมากเท่าไหร่ แต่มันก็นานพอที่จะพาให้ใบหน้าของเงือกสีฟ้าประกายขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้กับใบหน้าของตัวเอง



            เสียงขับร้องเพราะพริ้งที่กำลังขับกล่อมคนทั้งเซฟเฮ้าท์ก็หายเข้าไปในโพรงปากเรียวของอีเอินต้วน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ แต่สิ่งที่เขารับรู้ในปัจจุบันคือริมฝีปากที่เย็นเฉียบของสิ่งมีชีวิตใต้น้ำสีฟ้าที่กำลังพยายามรุกล้ำเข้ามาหา



            สัมผัสที่เย็นเฉียบแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนระอุ ยามที่มาร์คต้วนรวบเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยเกล็ดประกายเข้ามาประชิดตัวเบียดเสียดเนื้อตัวให้แนบชิดกัน บีถูกอีกคนโอบอุ้มลากขึ้นมาจากสระไม่นานเกินหรอบีก็กลับมามีขาเหมือนเมื่อครู่ เนื้อตัวเปลือยเปล่ามันกำลังทำให้มาร์คต้วนขาดสติ



            ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกันบีมีเสน่ห์ที่เย้ายวนให้เข้าหาอย่างน่าประหลาด ยอมรับว่าเขาอยากสัมผัสบีอย่างลึกซึ้งตั้งแต่พบกันแต่ก็ต้องหยุดความคิดเพราะมันดูเกินฝันไป แต่พอได้พบกับบีที่มีขา มีเนื้อหนังมังสาเช่นเดียวกับเขาความรู้สึกร้อนระอุในกายมันก็ทวีคุณขึ้นอย่างรวดเร็ว



            เมื่อบีเข้าหากันอย่างโจงแจงแบบนี้ การปฏิเสธมันช่างทำได้ยากเหลือเกิน



            “อา..มาร์ค”



            บีร้องหวิวอย่างกระสัน เพราะริมฝีปากร้อนของอีกคนกดจูบเน้นบนเนินผิวอกเบาๆ



            “เป็นแค่เงือก.. ทำไมถึงได้น่าจับไปทั้งตัวแบบนี้นะ”



            มาร์คต้วนว่าอย่างเพ้อๆ เพราะเนื้อตัวของคนใต้ร่างเขาในตอนนี้มันดูเนียนละเอียดน่าจับน่ากัดให้เป็นรอยมากที่สุด อยากจะดูดขบเม้มให้ขึ้นสีไปทั้งตัว



            “มาร์ค..”



            มันเป็นคำเดียวที่บีจะสามารถสื่อสารให้อีกคนเข้าใจได้ มาร์คเปรยตาขึ้นไปสบตาสีฟ้ากับอีกคนที่กำลังแอ่นแผ่นอกให้เขาและปรือตามองอย่างมีความหมาย



            “มาร์ค..”



            อีเอินไม่รู้ว่าเงือกตัวน้อยใต้ร่างกำลังสื่อถึงอะไร แต่เขาก็ขอโมเมว่าเรากำลังคิดเหมือนกันอยู่



 

CUT

ซีนสั้นๆ สั้นมากจริงๆ





แต่มาร์คคงไม่รู้..ว่าไม่มีเงือกตัวไหนร้องเพลงขับกล่อมใครให้หลงเฉกเช่นนี้  ไม่มีเงือกตัวไหนถวิลหาเรื่องคาวโลกีย์เฉกเช่นนี้



เพราะแท้ที่จริงบีไม่ใช่เงือกอย่างที่มาร์คต้วนเข้าใจ แต่บีเป็นไซเรน สัตว์วิเศษอีกชนิดหนึ่งที่อยู่ในทะเลเฉกเช่นเดียวกับเมอเมดและเมอแมน



“อ๊า! มาร์ค!



100%


ไซเรนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดอีกชนิดหนึ่ง แต่น้อยคนนักจะรู้ว่ามีไซเรนจริงๆในมหาสมุทร ไซเรนอาศัยอยู่ตามก้อนโขดหินโสโครก ขับร้องบทเพลงหลอกล่อให้ชาวประมงหรือใครก็ตามที่ผ่านมาให้ลุ่มหลงและมัวเมาอยู่กับห้วงแห่งบทเพลงอันไพเราะของไซเรนก่อนจะลงมือโอบกอดและกัดกินเหยื่อผู้น่าสงสาร



มันก็คงจะเป็นเช่นนี้ตามเคยถ้าหากเหยื่อที่ผ่านเข้ามาไม่ใช่ทหารรับจ้างของหวังแจ็คสันที่มาพร้อมกับอุปกรณ์และเครื่องมือทางทะเลเลยสามารถจับกุมไซเรนเพศชายกลับไปได้



ถ้าเกิดเป็นสัตว์ที่โง่เขล่าก็คงจะดิ้นไล่กัดคนที่จับตน แต่ไซเรนตัวนี้ไม่คิดที่จะทำแบบนั้นเพราะมันมีความคิด มันรู้ รู้ว่าถึงจะกรีดร้องพุ่งเข้าไปทำร้ายคนพวกนี้เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้



สู้กลับแรงไว้หาทางหนีทีไล่จะประโยชน์มากกว่าอีก




 

ความสัมพันธ์แปลกประหลาดระหว่างคนกับไซเรนดำเนินเป็นไปอย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้นอกจากมาร์คต้วนผู้เป็นนายและไซเรนที่สื่อสารได้เพียงแค่ 3 คำเท่านั้น



“สวัสดีครับมิสเตอร์ต้วน”



“มิสเตอร์หวัง?”



มาร์คต้วนลุกขึ้นต้อนรับแขกที่จู่ๆ ก็โผล่มาในเซฟเฮ้าส์ของตัวเองเขามาพร้อมกับชายชาวเอเชียที่ยิ้มส่งมาบางๆ



“ครับผมเอง ผมพาองเมียวจิ*ศาลในเกาะชื่อดังของญี่ปุ่น ฮายาโตะ จิน”



[ลูกนักบวชที่ทำงานในศาลเจ้า]



“สวัสดีครับ”จินโค้งให้มาร์คต้วนเล็กน้อย มาร์คก็โค้งกลับเป็นพิธีก่อนจะหันไปถามพ่อค้าตลาดมืดที่กำลังยิ้มอยู่



“พาเขามาทำไม?”



“ก็..”แจ็คสันว่าด้วยน้ำเสียงที่ดูสนุก “พามาสานต่องานของผมไงครับมิสเตอร์ต้วน”



“งานของคุณ?”



“ก็เอาเงือกตัวนั้นมาทำเป็นยาอายุวัฒนะให้คุณไง มิสเตอร์ต้วน”




 

สองเท้าบอบบางของไซเรนหนุ่มที่เดินผ่านมพอดีหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของผู้มาใหม่กับเจ้าของชีวิตของตัวเอง ซึ่งเขาจะเป็นไซเรนแต่ก็พอรู้ว่าคนที่นี่คิดว่าเขาเป็นเงือก เงือกที่ไม่มีพิษไม่มีภัยกับใครต่างจากไซเรนอย่างเขา



บีเลือกหยุดที่จะฟังว่าเขากำลังคุยอะไรกัน อาจจะแปลไม่ได้ทั้งหมดแต่ก็พอเข้าใจสิ่งที่มนุษย์พูดๆกัน



“แล้วคุณจะทำยังไง?”



นั้นเป็นเสียงของมาร์ค และเสียงที่ตอบมาร์คก็คือเสียงของคนที่จับบีมา



“ก็ให้คุณกินเงือกตัวนั้นไง”



บีขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น มาร์ค..กิน..เขาหรอ



จะกิน..ไปทำไม..เขาไม่ใช่ปลา..เขาไม่ใช่อาหาร..เขาเป็นไซเรน..เขากินไม่ได้..



“แล้วผมจะกินได้ยังไง?”



ทำไมถามแบบนั้น..มาร์ค..อยากกินเขา..อย่างนั้นหรือ..



“คุณจะต้องกินมันตอนที่มันยังชีวิต ในร่างเงือก ใต้แสงจันทร์”



นั้นเป็นเสียงของอีกคนที่บีไม่เคยได้ยิน พวกเขา..กำลังวางแผนที่จะให้มาร์คกินเขาอย่างนั้นหรือ..




 

ไซเรนหนุ่มยืนนิ่งตาเบิกกว้างอย่างแข็งกร้าวหลังจากที่ได้ฟังมันทั้งหมด มนุษย์เพียงคนเดียวในที่นี่ที่เขาไว้ใจและให้ความสำคัญ ร่วมรักกันอย่างมีสุขสมในวันวาน แต่วันนี้กลับคิดที่จะฆ่า..และกินเขาราวกับเขาเป็นเพียงสัตว์ชั้นต่ำ



แต่หารู้ไม่ มนุษย์มันก็เป็นสัตว์ชั้นต่ำสำหรับไซเรนเช่นกัน



จากที่คิดว่าจะอยู่ที่นี่ไม่คิดหนีไปไหน ไซเรนหนุ่มจำเป็นที่จะต้องทบทวนอีกรอบเพราะอีกไม่นานก็จะเป็นคืนเดือนเพ็ญน้ำจะขึ้นสูงถ้าเกิดเขาคิดจะหนีก็ย่อมทำได้ง่าย



ใช่..เขากำลังคิดที่จะหนีกลับลงไปในทะเล ในมหาสมุทรที่เขาจากมา





 

มาร์คต้วนไม่สามารถอธิบายความรู้สึกของตัวเองได้ในตอนนี้ วันนี้เขาเดินทางมายังเกาะส่วนตัวที่มีเพียงบ้านพักตากอากาศหลังงามตั้งอยู่บนเนินเขา รอบเกาะถูกล้อมไปด้วยทะเลที่มองไม่เห็นที่สิ้นสุด และเขาก็ได้พาเงือกของเขามาด้วย



บีดูเงียบสงบไม่ตื่นเต้นกับน้ำทะเลสีฟ้าครามทั้งๆที่มันที่เป็นโปรดปรานของเงือกสีฟ้าตาประกายของเขานัก



และก็เขาไม่รู้เลยว่าเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าประกายนั้นกำลังคิดอะไรอยู่



“นายครับ”



คิมยูคยอมเอ่ยเรียกผู้เป็นนายหลังจากที่เห็นว่านายเหม่อมองเงือกของเขาที่กำลังนั่งอยู่ที่หาดคนเดียว



ภาพตรงหน้ามันช่างเหงาและโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก และลึกๆมันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้อยู่ ทุกคนที่นี่ต่างก็รู้ ว่าจุดประสงค์ที่นายเดินทางมาที่เกาะนี้พร้อมกับเงือกตัวนั้นคืออะไร



“ใกล้ๆมื้อเที่ยงแล้วค่อยไปตามบีเข้ามา”



มาร์คต้วนพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินกลับไปเข้าไปในบ้าตากอากาศ ลึกๆเขาก็ยังทำใจกินอีกคนไม่ลง ถ้าเกิดบีทนพิษบาดแผลไม่ได้แล้วตายลงต่อหน้าเขา ในตอนนั้นเขาจะเป็นอย่างไงกันนะ



อยากให้บีหนีไปในตอนที่เขากำลังจะกิน หนีไปให้พ้น





 

“ไปเดินเล่นกันบี”



มาร์คต้วนเอ่ยชวนอีกคนที่ยืนมองทะเลที่ริมระเบียง บีที่ได้ยินแบบนั้นก็หันมามองก่อนจะเดินตามเจ้าของชีวิตตัวเองออกจากบ้านพักตากอากาศไป ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปตามริมหาด สายลมเอื่อยๆพัดมาสัมผัสผิวกายของทั้งสองไปเป็นระยะ ต่างคนต่างเงียบแต่ก็ไม่ได้มีความอึดอัดอะไร



“บี”



“...”



“นายเคยคิดที่จะไปจากฉันมั้ย?”



“...”



บีไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงแค่หันไปมองอีกคนอย่างช้าๆ ทั้งคู่สบตากันใต้ท้องฟ้าที่มืดมิด มีเพียงแค่แสงจาก


คบเพลิงตามทางเท่านั้นที่ทำให้มาร์คได้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกาย ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่เขาเห็นดวงตาคู่นี้ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนั้นมันก็ยังคงสวยเช่นเดิม



“บี”



มาร์คพูดพร้อมกับดึงเงือกของเขาเข้ามากอดสองแขน บีแทบจะจมหายเข้าไปให้อกแกร่งของคนตัวโตทั้งคู่ซึมซับความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและกำลังจะหายไป..อย่างรวดเร็ว



“บี..”มาร์คเรียกอีกคนพร้อมกับกอดรัดแน่นขึ้นมากกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยพูดเสียงน้ำเสียงที่แหบพร่ากับอีกคนว่า “ขอโทษ..”



กริ๊ก!



มาร์คเปิดมีดพกจากอุปกรณ์ที่อยู่ในมือ ไซเรนหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้มก็เบิกตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประหลาดแต่คาดว่าน่าจะเป็นอาวุธที่จะนำมาปะทุร้ายกับตน บีชิงกัดต้นแขนคนที่กำลังกอดอย่างแรงส่งผลให้เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมา



“อ๊ากกกกกกกกกก”



มาร์คกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นอย่างทรมาน บีปากสั่นอย่างหวาดกลัว หันไปมองซ้ายขวาเพื่อหาทางหนี ก่อนจะหมุนตัววิ่งลงทะเลไปแต่มันช่างยากลำบากยิ่งนักเพราะยิ่งเนื้อตัวได้สัมผัสกับน้ำทะเลมากเท่าไหร่ เกล็ดสีฟ้าประกายก็เริ่มปรากฏมากขึ้นเท่านั้น



บีเริ่มหายใจเร็วขึ้นเมื่อมีคนวิ่งออกมาดูมาร์ค มีคนอีกกลุ่มหนึ่งพยายามวิ่งลงทะเลตามเขามา อาวุธร้ายสีดำทมิฬถูกยกขึ้นชี้มาทางเขาก่อนที่จะกดไกลง



ปัง! ปัง!



“อั่ก! อ๊า!



บีตกใจผวาก่อนจะล้มลงไปนั่งกับผืนทรายใต้น้ำ เมื่อกระสุนเหล็กเฉียดเข้าที่ไหล่มนของเขา และเมื่อไซเรนหนุ่มหันไปก็เห็นว่าเป็นคิมยูคยอมที่เป็นคนยิงเขาเมื่อครู่



แววตาที่เคยมองกันอย่างเป็นมิตรในตอนนี้กำลังจ้องมองเขาอย่างรังเกียจและขยะแขยง มันไม่แปลกเพราะไซเราอย่างเขาพึ่งทำร้ายนายของคิมยูคยอมไป



“อย่ายิงบี!



มาร์คร้องสั่งเสียงสั่นเมื่อเห็นว่าเงือกของเขาที่ควรจะมีเนื้อตัวเป็นสีฟ้าประกายตอนนี้มันถูกแต่งแต้มไปด้วยเลือดสีสด แววตาที่แสดงความเสียใจกำลังถูกส่งมาหาเขา บีคงรู้..รู้ว่าคืนนี้บีจะต้องตายถ้าบีไม่หนี เขาไม่เสียใจที่บีพยายามจะหนีแถมกลับดีใจที่อีกคนกำลังจะหายลงไปในทะเล



ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วย แต่อย่างน้อยเงือกของเขาก็รอดกลับไป



“..แต่..นายครับ”



คิมยูคยอมแสดงสีหน้าประหลาดใจ นายที่เคยเฉียบขาดและเคร่งครัด กำลังสั่งให้เขาปล่อยเงือกที่พึ่งทำร้ายนายเขาไป เขาสับสนและไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง



“อย่ายิงบี!!



มาร์คร้องสั่งอีกครา และเป็นช่วงเวลาเดียวกันที่ไซเรนหนุ่มกลายเป็นไซเรนสีฟ้าประกายพอดี บีคลานลงทะเลไปในไปถึงจุดที่ลึกพอที่จะแหวกว่าย แต่เขากลับยังไม่ลงหายไป บีหันมามองมาร์คต้วนอีกคราพร้อมกับนัยน์ตาสีแดงก่ำ ใบหน้านวลอิ่มเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำทะเล เลยทำให้เขาไม่รู้ว่าไซเรนที่ โหดร้ายในตำนานเก่าแก่กำลังร้องไห้อยู่..



ก่อนจะหันกลับมุ่งลงดิ่งสู่ผืนท้องทะเลตามเฉกเช่นเดิมจากที่บีได้จากมา



มันไม่มีถ้อยคำหวานซึ้งใดๆ แต่สายตาที่ส่งให้กันมันก็คงแปลว่า ลาก่อนมาร์ค



น้ำตาของนางเงือกอาจจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้หายดี แต่น้ำตาของไซเรนมันทำได้เพียงแค่สื่ออารมณ์ที่โศกเศร้าเสียใจไม่ต่างจากน้ำตาของมนุษย์ธรรมดาอย่างเช่นเขา



“ลาก่อน บีเงือกน้อยของฉัน”



มาร์คต้วนว่าพร้อมกับรอยยิ้มบางเบาและนัยน์ตาคมที่กำลังสั่นไหว



ซักวันหนึ่งฉันจะตามหานาย หวังว่าจะไม่กลายเป็นฟองอากาศเสียก่อนนะเงือกน้อยของฉัน


END
ปกติจะลงแบบจบแต่ OS มันยาวเกินโควต้าปกติเลยขอตัดเป็น 2 ตอนนะคะ
เป็นแนวแฟนซีอารมณ์คิงโคบราเลยค่ะ แต่ขอแฟนซีกว่าเดิมฮร้าาาา

ยัง ยังไม่จบนะคะขอเป็น 150%
ทำไมเป็นคนแบบนี้อ่ะ ต่อรองไปเรื่อยเลย!/ตีมือ
สำหรับคนอื่น ไซเรนกับเงือกอาจจะเหมือนกัน แต่สำหรับไซเรนเซ็กซี่กว่าเงือกเยอะเลย
แต่ก็แล้วแต่คนชอบอะเน้าะ แต่ถ้าเราคิดไม่เหมือนกันอย่าสาปกันเลย5555

เหยดดดด จบลงอย่างรวดเร็วสำหรับไซเรนและมาเฟีย
อีสๆๆ ขอบคุณที่เข้ามาเม้นกันอย่างล้นหลามนะคะ
ตอนจบอาจจะขัดใจใครหลายๆคน ต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้เป็น happy ending ไม่ได้
แต่ที่ต้องจบแบบเพราะว่าเป็นการจบที่ทำให้ทุกอย่างต้องจบงะ
มาร์คต้องการยา บีคือยา มา์คต้องกินบี
=..= คนที่เคยอ่านตำนานไซเรนก็คงผวากันไปว่าเราจะลากเรื่องพาน้องไปกินมาร์คมั้ย
บว้าา เราจะเขียนให้มันคล้าบกันคิงโคบราทำไมเล่า555555
ขอบคุณจริงๆนะคะที่อ่าน OSแฟนตาซีของเรา จะพยายามเขียนฟิคสนุกๆมาให้อ่านกันอีกนะคะ
ไปอ่านหนังสือแล้วววววว <3

มีไอจีเป็นของตัวเองแล้วนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

594 ความคิดเห็น

  1. #557 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 12:08
    เเงงงงงงงง จบเเบบนี้ไม่ได้นะะ น้องงง ฮื้อออ
    #557
    0
  2. #551 hallo hallo hallo (@namemejung) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:08
    เศร้าอ่าาา
    #551
    0
  3. #531 WilarponGing (@WilarponGing) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 23:02
    ชอบมากกกก น้ำตาไหลแล้ว~~
    #531
    0
  4. #471 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:34
    เเอบลุ้นว่าน้องจะกินมาร์คไหม
    #471
    0
  5. วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 07:54

    ร้องให้ตามเลย TT
    #391
    0
  6. #376 orasa_bam003 (@orasa_bam003) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:11
    ปรกติไม่ค่อยได้เม้น แต่นี่ทนไม่ไหวจริงๆชอบพล็อตมากกกกกกกก อาจเพราะนี่ชอบแนวแฟนตาซีอยู่แล้ว และตอนนี้มันดีมาก ไม่น่ากลัวเหมือนตอนงู 5555 แต่ก็ลุ้นเหมือนกัน ลุ้นมาก...อย่าให้คนน้องกินคนพี่5555

    ถ้ามีตอนยาวก็จะติดตามอีก

    เขียนยาวหน่อยเพราะชอบจริงๆ

    ปล.อยากให้มีอีกนะคะ จะเรื่องสั้นหรือเรื่องยาวก็ไม่เกี่ยงได้หมดคะ...ฮรี่
    #376
    1
    • #376-1 orasa_bam003 (@orasa_bam003) (จากตอนที่ 18)
      15 ตุลาคม 2561 / 22:15
      *เขียนยาวหน่อย...นี่เราหมายถึงเราคอมเม้นยาวนะคะ ขอโทษค่าา กลัวเข้าใจผิด
      #376-1
  7. #363 GOGITIEY (@GOGITIEY) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 14:55
    อยากให้มีต่ออีกกกงื้อออ
    #363
    0
  8. #358 @fujinoii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 08:54

    เจ็บปวด เศร้าอ่ะ แต่มาร์คก็ทำถูกแล้วถ้าบีอยู่มีแต่ตายกับตาย สงสารทั้งคู่ หวังว่าสักวันมาร์คและบีคงได้เจอกันอีก หวัง แค่หวังเท่านั้น

    #358
    0
  9. #206 Bporsche_ (@Porsche_poshh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 14:11
    ฮืออ ตาบวมหมดแล้ววว
    #206
    0
  10. #185 Lyn. (@sryko1a) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 23:41
    เศร้าจัง
    #185
    0
  11. #184 YurinGot7 (@suphalak2534) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:33

    ชอบอ่ะ ปกติไม่อินกับแนวนี้นะคะ แต่พอมาเจอเรื่องนี้แล้วอยากให้มีเป็นแบบเล่มยาวเลยอ่ะค่ะ ชอบบบบ มีตอนต่อไป พลีสสสสส แบบ มาร์คต้วยตามหาบีพบแล้วงี๊ ดั๊ยโปดดดดด

    #184
    0
  12. #183 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:19
    สงสารจังเลย TT
    #183
    0
  13. #182 ปีใหม่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 08:15

    ไม่อยากให้จบ

    #182
    0
  14. #181 10052536 (@10052536) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 17:42

    ชอบฟิคนี้มากเพราะแตกต่างจากเรื่องที่อ่านมาค่ะ ชอบไม่มีอะไรมาก แค่นี้จบค่ะ??‘???????‘???????‘???????‘?????

    #181
    0
  15. #180 MTBB_AM (@112sweet) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:05
    ชอบมากค่าชอบแนวนี้555
    #180
    0
  16. #179 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 12:45
    แต่มีความคิดว่าบีต้องเข้าใจมาร์คแน่ๆๆๆๆๆๆ รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ^^
    #179
    0
  17. #178 Martin Bamnis (@noname94) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 11:32
    สงสารอ่ะ รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ มันน่าจะกดลงชักโครกจริงๆเลยหวังเขาอยู่ด่วยกันก็ดีอยู่แล้ว!!! //ตบตี
    #178
    0
  18. #177 Joyler (@Joyler) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:58
    สงสารทั้งคู่ เห้ออ
    #177
    0
  19. #176 SugarBrowniie (@namtarn_zapp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 08:11
    รู้สึกว่ามาร์ครักบีจริงๆอ่ะ ทำร้ายไม่ลง เลือกที่จะให้บีหนีตัวเองไป เนี่ยพี่แกรักน้องจริงๆ
    #176
    0
  20. #171 Doo doo doo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 20:58

    โห ชอบ ชอบบบบบบบบบบ กรี้ดดดดดดดด ความหรรษาของมนุษย์และไซเรนนี้

    #171
    0
  21. #170 BQ princess (@haribell-03) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 20:54
    คือคิงคอบรานี่หลอนมาก แล้วไซเรนคือเราก็ไม่แน่ใจว่ากินคนไหมแต่แบบสัตว์ในนิยายกะมนุษย์นี่คือแบบ อย่ากินพี่มาร์คนะน้องขอร้องงงง ฮือออิ
    #170
    0
  22. #169 BBPKK_ (@someonepp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 18:54
    คือดี อยากอ่านอีก ฮื่ออออ อยากอ่านเรื่องยาว ช๊อบบบชอบบบบ อยากรู้ว่าหลังจากนี้จะเป็นไงต่อ
    #169
    0
  23. #168 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 16:04
    ไซเรนบางทีก็ไม่เหมือนเงือกนะ555 ตำนานกล่าวว่าเป็น"ปลา"ยกเว้นส่วนหัว ก็อาจจะเป็นปลาเกือบทั้งตัวหรือมีหางที่คล้ายขาก็ได้ ใครจะรู้ แต่หนูอย่ากินพี่นะไม่ดีนะลูกกกก
    #168
    0
  24. #167 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:31
    ขอโทษค่ะ เราพิมพ์เร็วไปปปป ขอให้จบไม่เศร้านะคะ แงงงง
    #167
    0
  25. #166 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:30
    ง่าาาชอบพล็อตตตทขอให้จบไม่ซ้ำน้าา ฮื้อออออ
    #166
    0