(os/sf) little fiction │markbam

ตอนที่ 3 : SF MARKBAM : King cobra 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    1 เม.ย. 61






fantasy erotic 18+
KING COBRA
MARKBAM





“รุ่นพี่ยูคยอมกำลังจะทำอะไรหรอครับ”


มาร์คต้วนเอ่ยถามคนที่แก่กว่าด้วยความอยากรู้ เมื่อเห็นคิมยูคยอมกำลังหยิบหนูที่ถูกเลี้ยงเอาไว้เพื่อเป็นอาหารให้กับเหล่าสัตว์เลื้อยคลาน.. เอาจริงๆ เขาก็รู้แหละว่ารุ่นพี่เขากำลังเตรียมอาหารให้งูแต่สิ่งที่เขาอยากรู้ คืองูที่กำลังจะได้กินหนูที่คีบนั้นใช่น้องแบมของเขาหรือเปล่า


“ครบอาทิตย์แล้ว เดี๋ยวต้องเอาอาหารเข้าไปให้น้องแบม”ยูคยอมพูดพร้อมกับหยิบจับของ “แล้วก็ต้องเตรียมย้ายน้องแบมไปที่ห้องกระจกแล้วด้วย”


หลังจากที่มาร์คเออออกับคนในศูนย์วิจัยว่าเจ้าจงอางตัวแรกที่จับได้ในเกาหลีชื่อน้องแบม แบมที่แปลว่างูนั้นแหละ คนทั้งศูนย์ก็รู้กันไปเองว่างูจงอางตัวเดียวที่นี่ชื่อน้องแบม


แบมเฉยๆ ไม่ได้นะต้องน้องแบมเพื่อความเอ็นดูของมาร์คต้วนที่มีต่อจงอางตัวเล็กของเขา


“ฮึยย ให้ผมเข้าไปด้วยดิ! เอาผมเข้าไปด้วย!


เมื่อรู้ว่ารุ่นพี่ที่สนิทกำลังจะเข้าไปในห้องกระจก มาร์คต้วนก็มีทีท่าตื่นเต้นอีกขึ้น ปกติมาร์คไม่ค่อยเข้ามาคลุกคลีกับเขาเท่าไหร่ แต่หลังจากที่มีจงอางเข้ามาอะไรๆมันก็เปลี่ยนไป ท่าทีที่เหมือนเด็กๆทำให้คิมยูคยอมเอ็นดูน้องชายคนนี้ไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้น...


“ด็อกเตอร์ได้หักคอฉันแน่...”ความกลัวที่มีต่อหัวหน้าทีมของตัวเองมันก็มีอยู่ไม่น้อย


“ก็อย่าให้ลุงรู้สิพี่!”มาร์คต้วนก็ยังคงร้องขอ “ถ้าเกิดย้ายน้องแบมไปไว้ในห้องกระจก ผมก็ไม่เหลือโอกาสแล้วนะ”


สายตาวิงวอนที่ส่งมา สุดท้ายมันก็ทำให้คิมยูคยอมใจอ่อนจนได้ เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเปิดปากกับคนเด็กกว่าด้วยใบหน้าที่หวาดผวาไม่น้อย “อย่าให้โดนน้องแบมกัดของนายก็แล้วกัน”





ถ้าเกิดเจองูจงอาง จงวิ่งหนีให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้




 

หัวใจของมาร์คต้วนเต้นโครมครามเสียงดังราวกับจะหลุดออกมาให้ได้ ตอนนี้ทั้งเขาและคิมยูคยอมกำลังยืนอยู่ตรงประตูที่ ถ้าเปิดเข้าไปเป็นห้องกระจกที่มีน้องแบมที่โคตรเซ็กซี่กำลังนอนอยู่ และเมื่อเขาทั้งคู่เข้าไปน้องแบมก็ผงกงูขึ้นมา คิมยูคยอมขยับหลีกไปอีกทางเพื่อป้อนอาหารให้จงอางและเหมือนว่ามันจะไม่สนใจหนูตายตรงหน้า นัยน์สีดำทะมึนกลมดุดันกำลังจ้องมองไอ้เด็กหัวทองที่ทำหน้าโรคจิตจับจ้องมาอยู่


คิมยูคยอมไม่อยากจะยัดเหยียดอาหารให้กับน้องแบมซักเท่าไหร่เพราะกลัวว่าจะไปทำให้หงุดหงิดพาลฉุนเขาไปด้วย แต่น้องแบมกลับไม่มองเขาเลยเอาแต่จ้องมาร์คต้วนและเริ่มแผ่แม่เบี้ยสูงขึ้น ก่อนจะพุ่งตัวไปทางไอ้เด็กหัวทอง


“เฮ้ย!!


คิมยูคยอมร้องตกใจเมื่อเห็นงูจงอางขนาดที่ยาวไปเกือบ 7 เมตรแล้วจู่โจมคนเด็กกว่าแต่ก็ต้องยอมรับว่าประสาทการรับรู้ของมาร์คทำงานได้อย่างดีเยี่ยม เขาหลบหลีกก่อนที่จะพยายามวิ่งไปยังประตูแต่ก็ถูกน้องแบมขวางทางเอาไว้


“...”


การประจันหน้าระหว่างคนที่คลั่งไคล้งูกับราชางูพิษทำให้เกิดบรรยากาศแปลกๆ น้องแบมเอาแต่จ้องตามาร์คต้วน ส่วนคนก็เอาแต่ยืนตะลึงกับความสวยงามของโคตรพ่องูเห่าตรงหน้า


เมื่อจงอางมีการปรับตัว อาจจะเป็นเพราะอากาศในศูนย์จิวัยไม่ได้เหมือนอากาศในที่ๆ ที่น้องเคยอยู่ ตอนนี้น้องแบมของมาร์คต้วนมีสีเกล็ดเริ่มเปลี่ยนไป แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวหม่นๆแนวเกล็ดชัดเจนขึ้น ลวดลายเริ่มเผยให้เห็น ขนาดตัวเริ่มใหญ่ขึ้นเพราะอยู่ดีกินดี เขายิ่งได้มองใกล้ๆก็ยิ่งใจสั่นอ่า.. งดงามที่สุดในโลกเลย..


ราชาอสรพิษจ้องมองคนตรงหน้านิ่งๆ ไม่มีการขู่ใดๆ มาร์คต้วนที่เริ่มหน้ามืดตามัวร์ก็ค่อยๆนั่งลงให้เสมอกัน ก่อนจะเริ่มยื่นมือเข้าไปหางูจงอางตรงหน้าด้วยความหลงใหล


คิมยูคยอมที่เห็นแบบนั้นก็ตาเหลือก จะอ้าปากส่งเสียงก็ไม่มีแรงแต่ก็ไม่ทันที่นิ้วเรียวของอีกคนไปสัมผัสไปหัวของราชางูพิษ มาร์คต้วนเริ่มส่งฝ่ามือไปลูบไล้อย่างหลงใหลน้องแบมก็เริ่มอ่อนโยนคลอเคลียราวกับว่าตัวเองเป็นลูกแมวเปอร์เซียขนฟูสียาวน่ารักน่าชัง


มาร์คต้วนที่ใจเต้นระรัวก็ขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นกว่าเดิม ส่งมืออีกข้างไปลูบเกล็ดเงางามของอีกตัวอย่างรักใคร่  เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสกับน้องแบมซักที!




 

 

อ่า.. บางทีเขาก็อดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ที่เป็นคนขี้ลืมขนาดนี้ กระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ทุกวันทุกวัน ยิ่งลืมได้ ให้ตายสิโว้ย!!


หลังจากที่เขาสามารถเข้าไปใกล้ชิดกับน้องแบมที่เขาหลงใหลมากๆ เขาก็เข้าไปเล่นกับน้องเกือบทุกวัน จนกระทั่งวันนี้ที่น้องจะต้องย้ายที่อยู่เพราะห้องที่เคยอยู่เป็นเพียงห้องชั่วคราว งูทุกตัวจะต้องย้ายเข้าไปอยู่ในห้องกระจกที่ถูกจัดเอาไว้เพื่อรับรองงูทุกตัวที่ถูกจับมา


แต่ห้องของน้องแบมพิเศษกว่าใครๆ เพราะด้วยขนาดตัวที่โตขึ้นอย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น ผนวกกับข้อมูลที่บันทึกเอาไว้และสถิติที่เคยพบ ห้องกระจกสำหรับจงอางตัวนี้จึงต้องมีขนาดใหญ่มากๆ และเหมือนว่าจะใหญ่กว่าห้องชั่วคราวที่เคยอยู่ด้วย


และด้วยความที่กลัวว่าน้องแบมจะเกิดเครียดขึ้นมาเพราะต้องเปลี่ยนที่อยู่ใหม่ มาร์คต้วนเลยอาสามาอยู่เล่นกับน้องอยู่ตั้งนานสองนาน เล่นกันจนลืมหยิบกระเป๋าเป้กลับบ้านจนต้องโยนรถไฟใต้ดินเพื่อมาเอากระเป๋าตอนกลางดึกแบบนี้ ถ้าเกิดเขาไม่มีการบ้านที่ต้องทำแล้วต้องส่งตั้งแต่เช้า เขาก็จะมาเอาพรุ่งนี้เช้าอยู่หรอก


ระหว่างที่เดินไปยังห้องกระจกใหม่ของน้องแบม มาร์คต้วนก็อดแวะทักทายเหล่าน้องๆที่เคยเป็นขวัญใจไม่ได้ ก็ต้องยอมรับนั้นแหละกว่าระยะเวลาเกือบ 3 เดือนมาร์คต้วนเอาแต่คลุกอยู่กับ king cobra อย่างเดียว ทั้งๆที่เขาเปลี่ยนน้องบ่อยเหมือนกับเปลี่ยนคอนด้อมอย่างไรอย่างนั้น


แต่แล้วบรรยากาศรอบๆก็เปลี่ยนไป อุณหภูมิเริ่มเย็นลงความรู้สึกแปลกๆทำให้มาร์คต้วนอดขนลุกซู่ไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำเอาเด็กหัวทองถึงกับอ้าปากค้างเติ่งอย่างตกใจ ก็คงจะเป็นทรายสีดำที่แผ่ฟุ้งไปทั้งห้องกระจกเสียงซาดังซาๆ


สองฝ่าเท้าของเขาค่อยๆก้าวไปเข้าหากระจกที่อยู่ตรงหน้า กระเป๋าที่วางอยู่ไม่ไกลไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาในตอนนี้ มาร์คต้วนพุ่งเข้าไปกระชากประตูออกก่อนจะเข้าไปในห้องเพื่อให้เห็นสิ่งที่อยู่ท่ามกลางทรายสีดำ ผิวเนียนละเอียดและรูปร่างดูนุ่มนิ่มในความคิดของเขาเหลือเกิน


เจ้าของร่างน้อยหันมาพร้อมกับใบหน้าอวบอิ่มดูมีน้ำมีนวลทว่ามันดูเหนื่อยๆ นัยน์ดำทะมึนกลมโตดุดันที่ดูมีเอกลักษณ์ทำเอามาร์คต้วนใจสั่นอย่างช่วยไม่ได้ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบปนหวานเบาๆ


“...มาร์ค”





 

มาร์คต้วนถึงกับตกอยู่ในภวังค์ ใบหน้าเนียนอิ่มทำเอาเขาเพ้อไปหลายนาทีกว่าจะได้สติ ก่อนจะเอ่ยถามอีกคนอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย “นาย..เป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนี้?”


เจ้าของร่างแน่งน้อยยิ้มบางๆ พร้อมกับจ้องมาอย่างดุดันไม่มีการกระพริบตาแต่อย่างใด ยิ่งทำให้เขาดู..เซ็กซี่..


“แบมไง..จำแบมไม่ได้หรอ”


อีกคนตอบอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นๆพร้อมรอยยิ้ม จู่ๆ ก็มีคนมายิ้มพร้อมกับจ้องตาไม่กระพริบมันอาจจะดูน่ากลัวและแอบโรคจิตไม่น้อย แต่สำหรับคนตรงหน้าเขากลับดูมีอะไรให้น่าสนใจ ลึกลับดีไม่หยอกแต่คำตอบก็เอาเขาชวนมึนไปเหมือนกัน


“แบม? แบมที่เป็--”


“งู”เขาก็ยังคงยิ้ม “ใช่ แบมเป็นงู..”


“ที่กลายเป็นคนได้?”


อีกคนไม่ตอบแต่พยักหน้าให้น้อยๆ พร้อมกับค่อยๆย่างก้าวเข้ามาหา มาร์คต้วนผงะไปข้างหลังอย่างตื่นตกใจ คนที่อ้างว่าชื่อแบม เลิกคิ้วขึ้นทั้งๆที่ตัวเองยังทำจ้องมาอย่างดุดัน นัยน์ตากลมทะมึนทำให้มาร์คต้วนอดเบ้หน้าออกมาอย่างช่วยไม่ได้


“เอ่อ..นายช่วยกระพริบตาหน่อยได้มั้ย”


“ทำไมต้องกระพริบ?”


“เอ่อ..นายอาจจะตาแห้งได้นะ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่”


มาร์คต้วนทำหน้าบิดเบี้ยวอย่างกล้าๆกลัวๆ แบมเอียงคออย่างสงสัยทั้งๆที่กำลังทำหน้าน่ากลัวอยู่ เขากลั้นใจก่อนจะเดินเข้าไปประชิดอีกคนก่อนใช้มือหนึ่งประคองคออีกคนอย่างเบาๆแล้วใช้มืออีกข้างค่อยๆกดเบาๆบนกระดูกเบ้าปาก


และค่อยๆเคลื่อนปลายนิ้วเพื่อบังคับให้เปลือกตาอีกคนค่อยๆเคลื่อนลงมา แต่แล้วคิ้วน้อยๆก็ขมวดแน่น


“มืด..ไม่ชอบ...”


“อะ ลืมตาขึ้นสิ”


พูดจบ แบมก็ลืมตาขึ้นทันที มาร์คถึงกับสะดุ้งเมื่อสบตากับนัยน์ตาสีดำดุดันของอีกคน แต่ก็ปั้นหน้ายิ้มสู้


“ควรหลับบ่อยๆนะ เดี๋ยวตาแห้ง”


“ครั้งก่อน..ไม่เห็นต้องทำ...”


“ช่างหลังก่อนแต่หลังจากนี้ต้องทำนะ..แบม”มาร์คพยายามยิ้มอย่างไม่เกร็ง “มาร์คเป็นห่วง”


เมื่ออีกคนได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา แต่ครั้งนี้เจ้าของร่างแน่งน้อยยิ้มจนตาเป็นขีดซึ่งในความคิดของมาร์คต้วน มันช่างดูน่ารัก.. น่ารักกว่าตอนที่อีกคนยิ้มทั้งๆที่ตาจ้องมาอย่างดุดันเลยหน่า..






 

“แบม..เป็นงูจริงดิ”


“ใช่..”


“ทำไมถึงได้---”


“ที่ที่แบมจากมา...เขาสร้างแบมมาจากงูหลายชนิด”


แบมเริ่มอธิบายสิ่งต่างๆที่อีกคน ไม่เข้าใจ ตอนนี้เขาอยู่ในเสื้อฮู้ตสีเข้มของมาร์คต้วนที่เสียสละให้ ความจริงเขาก็ไม่ได้หนาวอะไรแต่ก็ไม่อยากจะทำร้ายน้ำใจอีกคน


“...”


“แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือ..”


“จงอาง..”


“ใช่..”แบมยิ้มออกมาเล็กน้อย “แบมเป็นความผิดพลาด..ผิดพลาดของพวกเขา”


พวกเขาไม่ได้ต้องการให้งูที่ถูกพัฒนากลายเป็นงูพิษที่มีพิษร้ายแรงแบบเขา ในขั้นตอนการตัดต่อและแต่งเติม พันธุกรรม ไม่ได้มีเพียง ลักษณะพิเศษของจงอางและแบล็กแมมบ้าที่ถูกเติมเข้าไปในไข่สุกของมนุษย์ มันมีงูสวยงามอีกหลายชนิดอย่างงูอาทิตย์ก่อนจะถูกฝั่งลงไปในไข่เทียมที่ถูกจำลองเหมือนกับมดลูกของหญิงสาวเพื่อเกิดการพัฒนาให้โต ขึ้นพร้อมที่จะเผชิญกับสภาพอากาศข้างนอก


แบมอยู่ในมดลูกเทียมนั่นเกือบปีกว่าจะถูกนำออกมา เมื่อเหล่านักวิทยาศาสตร์ได้เห็นทารกน้อยที่มีเนื้อตัวขึ้น เกล็ดสีเขียวที่เล่นแสงแวววาวเหมือนงูสวยงามก็พึงพอใจ ก่อนมันจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดหวังเพราะทารกน้อย เติบโตรวดเร็วเหมือนกับงู แม้ว่าร่างมนุษย์จะอ่อนแอแต่ในสภาพของอสรพิษมันกลับแข็งแรงแต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขารู้สึก เสียใจ


นับวันลูกงูที่มีลวดลายสวยงามและเกล็ดมันวาวสะท้อนแสงก็แปรเปลี่ยนสีดำหม่นเข้ม นิสัยเริ่มดุร้าย พิษที่ไม่ ค่อยพบก็เริ่มถูกผลิตขึ้นตามกลไกของร่างกาย กล้ามเนื้อร่างอสรพิษยิ่งแข็งแรงแต่ตัวคนที่จะปรากฏเฉพาะตอนกลางคืน กลับยิ่งผอมบางและเล็กลง เริ่มไม่มีพัฒนาการอาจจะเป็นเพราะไม่ได้รับแสงแดดเลยไม่สามารถตื่นตัวเพื่อกิจกรรมอะไรๆได้เลย


จากที่มีส่วนหัวเท่านั้นที่คล้ายกับราชางูพิษกลับกลายเป็นว่า งูที่ถูกพัฒนาสายพันธุ์เกือบกายเป็นงูจงอางเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ยามที่เกล็ดเล่นแสงแดดมันก็จะมีประกายแวววาวเหมือนกับสายรุ้งและยามที่ลงไปเล่นน้ำก็จะมีลวดลายสวยงามขึ้นมา


“โฮ..โคตรเท่ห์เลย”


“แต่พวกเขาไม่คิดแบบนั้น..”แบมยิ้มออกมาบางๆ นัยน์ตาดุดันที่ส่อแววเศร้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มให้น้อยๆ “ขอบคุณ...ที่ฟังเรื่องราว...ของแบมนะ”


“อ..อือ”มาร์คต้วนยิ้ม “อ่า.. มาร์คต้องกลับแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ”


“มาร์ค..จะมา..หาตอนกลางคืนอีกมั้ย”


เมื่อได้ยินคำลา แบมก็รีบเอ่ยปากถามเพราะคงไม่มีโอกาสบ่อยๆ เขาอยากจะคุย..เขากับผู้ชายที่ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาที่หวาดกลัวหรือรังเกียจถึงแม้ว่าเขาจะเป็นทั้งงูเป็นทั้งคนแบบนี้


“อ่า..ถ้าที่บ้านไม่ได้ถาม ก็อาจจะมาอีก..”มาร์คทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะยิ้มตอบออกมา “ไว้มาคุยกันอีกนะ มีอีก หลายเรื่องเลยที่มาร์คอยากจะถาม”


“ขอบคุณ...ที่ไม่รังเกียจ...”


“ไม่รังเกียจหรอก..มาร์คชอบแบมจะตายไป”



 

งูจงอาง เป็นงูที่กินงู รวมไปถึงงูจงอางที่มีขนาดเล็กกว่า




 

เขาค่อนข้างงงเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวที่เขาคุ้นเคยปรากฏตัวอยู่ในศูนย์จิวัยสัตว์เลื้อยคลานแห่งนี้


“พี่ลิซ่า! มาทำอะไรเนี่ย คิดถึงผมหรอ”


“ฉันไม่คิดถึงเด็กน้อยแบบแกหรอกมาร์คต้วน!”หญิงสาวในชุดกาวน์ยกยิ้มให้กับน้องชายคนสนิทเล็กน้อย อย่างสนิทสนม ก่อนเด็กน้อยที่ถูกว่าก็อดโวยวายออกมาไม่ได้


ลิซ่า คือนักชีววิทยาชาวไทย ที่สนใจสัตว์เลื้อยคลานไม่น้อยเลยทีเดียว เธอถูกลุงของมาร์คต้วนตามตัวมาที่เกาหลีเพราะมีเรื่องของจงอางตัวแรกที่ถูกพบ เธอค่อนข้างประหลาดใจที่ด็อกเตอร์พูดแบบนั้นเพราะขนาดที่ทำงานของเธอยังพบจงอางน้อยมากๆ นับประสาอะไรกับกรุงโซลที่ศิวิไลซ์แบบนี้


แต่พอมาที่เกาหลี งูพิษขนาดใหญ่ตรงหน้าเธอ..มันก็เป็นจงอางอย่างที่ด็อกเตอร์พูดจริงๆ


“แล้วสรุปพี่มาทำไมเนี่ย?”


“มาดูน้องแบมของนายไง..แบมใช่มั้ย?”


“อ่า...ใช่”


มาร์คต้วนที่ถูกถามถึงจงอางที่พึ่งพูดคุยกันไปเมื่อคืน ก็มีท่าทีกระอักกระอวลไม่น้อยเมื่อคืนเขาก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะเอาแต่คิดถึงแบมในร่างคน ถึงเจ้าตัวจะบอกเล่าว่าเขาผอมลงไปเยอะแต่เนื้อตัวของเขามันก็ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัสไปหมด


อ่า..เหมือนเขาจะหลงประเด็นไปนะ..


“น้องแบมทำไมหรอพี่?”


“หลังจากที่พี่คุยกับลุงนายแล้ว”ลิซ่ายิ้มออกมาอย่างนึกสนุก “ถึงเวลาที่จะต้องขยายพันธุ์จงอางในเกาหลีแล้ว ล่ะ!


“หา!?


ไอ้รูปประโยคแบบนั้น...มันหมายความว่าอะไรนะ?




 

จงอางเพศผู้ เพศหญิง สองสามตัวถูกปล่อยไว้ในห้องกระจกที่มีแบมอยู่ ในช่วงมีนา-เมษาแบบนี้ เป็นช่วงที่จงอางกำลังจับคู่กันอย่างเมามันเลยล่ะ


แต่การที่จะจับคู่กับตัวเมียได้เนี่ย มันจะต้องมีศึกชิงนางกันเล็กน้อยซึ่งจงอางที่ตัวเล็กกว่าแบมก็ต้องพ่ายแพ้ไป และในคืนเดียวกัน.. มันก็เป็นคืนเข้าเรือนหอของงูที่กลายร่างเป็นคนได้อย่างแบม


มาร์คยังไม่ได้บอกเรื่องที่แบมกลายเป็นคนให้ลุงตัวเองฟัง เพราะวันนี้มันมีเรื่องราวเกิดมากมายหลังจากการปรากฏตัวของนักชีววิทยาสาวชาวไทย แถมเขาก็ไม่รู้ว่าจะเล่าให้ลุงฟังอย่างไร


งูกลายเป็นคนเพราะถูกพัฒนาสายพันธุ์แล้วฉีดเข้าไปในรังไข่ ฟักออกมาเป็นครึ่งคนครึ่งงูแบบนี้หรอ


ตั้งแต่ออกไปทานมื้อเย็นกับลิซ่า มาร์คกลับมาก็เอาแต่นอนคิดถึงอีกคน.. อ่าตอนกลางคืนก็ต้องเป็นคนสินะ นั้นแหละคนที่อยู่ที่อยู่ในศูนย์วิจัยกลับอีกหนึ่งสาวในห้อง แบมจะรับมือได้ใช่มั้ยนะ..


แต่ถ้าเกิดเขาไม่รู้ว่าตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับแบม..เขาก็คงนอนไม่หลับ คิดแบบนั้นก็ลุกไปคว้าเสื้อฮู้ตสีแดงก่อนจะพุ่งตัวไปยังศูนย์วิจัยสัตว์เลื้อยคลานทันที




 

และเมื่อเขาก้าวเข้าไปในศูนย์บรรยากาศที่เหมือนกับเมื่อวานทำให้เขารีบเร่งฝีเท้ามากกว่าเดิมจนกระทั่งมาถึงห้องกระจกขนาดใหญ่ที่มีร่างแน่งน้อยเปลือยเปล่าของแบมนั่งอยู่ที่มุมห้อง


แล้ว..จงอางตัวเมียล่ะ?


“แบม..”


มาร์คต้วนเอ่ยเรียกอีกคนเมื่อเปิดประตูห้อง แบมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับนัยน์ตาสีดำดุดันแต่คานี้ก็มีการกระพริบตาบ้างให้มาร์คต้วนได้ชื่นใจ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าการกระพริบตาก็คงจะเป็น..


“จงอางอีกตัวล่ะ?”


มาร์คเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง..อย่าลืมสิว่า จงอางทั่วไปเขาไม่ได้เป็นมิตรเหมือนแบมในร่างู แถมอีกอย่างเขาก็หลงรักงูพันธุ์นี้มานานมากแล้ว แต่ลึกๆก็แอบกลัวว่าจะถูกกัดเพราะไม่ระวังด้วย แต่คำตอบของอีกคนก็ทำให้มาร์คต้วนเออเร่อไป 2 นาทีอย่าง..


“กินไปแล้ว...”


“ห..ห๊ะ?!


“กิน..เข้าไปแล้ว”


“หมดเลยอะนะ?”


“อือ กินหมด..ไปทั้งตัวเลย”แบมช้อนนัยน์ตาดุดันขึ้นมา พร้อมกับตอบใบหน้าเรียบนิ่ง “แบมสื่อสารกับมันไม่รู้เรื่อง..”


อ่า.. คงเป็นเพราะแบมไม่ใช่งูปกติสินะ


มาร์คต้วนขยับเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมร่างบางเอาไว้ ถึงแม้ว่าแบมจะไม่ได้หนาวแต่อย่างน้อยมันก็บดบังสายตาของเขาได้บ้าง


“แบมพยามคุยกับมัน...”แบมพูดพร้อมกับนัยน์ตาดุดันที่เริ่มสั่นไหว “แต่ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง แบมเลย..”


“ฆ่า..หรอ”


มาร์คถามด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว เขาก็เคยเห็นจงอางฆ่าสัตว์ กัดงูด้วยกันมาก็เยอะแต่การที่ได้ถามหัวอกงูแบบนี้มันก็เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่มากๆสำหรับเขา


ไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไง จะต้องแสดงสีหน้าออกมายังไงดี


“ใช่..”แบมตอบเสียงเรียบช้าๆ “แต่แบมกลัว กลัวโดนว่า แบมเลยกินเข้าไปหมดเลย”


เขาว่าได้ยินว่ากัดงูอีกตัวจนตายยังไม่รู้สึกสยองเท่ารู้ว่ากินจงอางที่ขนาดตัวไม่ต่างกันเข้าไป เขาก็พอรู้มานั้นแหละว่าจงอางเป็นงูชนิดเดียวบนโลกที่กินงูด้วยกันเป็นอาหารรวมไปถึงเพื่อนร่วมสายพันธุ์อย่างจงอางด้วยกัน..


แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ากินจงอางที่มีขนาดตัวเกือบเท่ากันแบบนี้มาก่อน


ก็..แปลกดี..มั้ง


“อ่า..”


“ทำไม..ทำไมล่ะมาร์ค”แบมตวัดสายตามาจ้องคนที่อยู่ข้างๆ “ทั้งๆที่แบมเป็นงูครึ่งหนึ่งทำไมแบมถึงคุยกับมันไม่ได้!


แบมดูเสียใจไม่น้อย ในสถานภาพอสรพิษเขาก็คงเหงาไม่น้อยที่ไม่สามารถสื่อสารกับเพื่อนร่วมสายพันธุ์ได้ มันคงโดดเดี่ยวท่ามกลางความสง่างามและเป็นเหนือ


“อ่า.. เป็นเพราะแบมพิเศษไง”มาร์คต้วนพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังมีท่าทีเศร้าสร้อย แบมหันมามองมาร์คอีกครั้งก่อนจะกระพริบหนึ่งทีนัยน์ตาดุดันกำลังจ้องมาอย่างสงสัย “อย่าน้อยใจไปเลยแบม แบมยังมีมาร์คที่ค่อยคุยด้วยนะ”


แบมที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหัวใจฟูคับอกขึ้นมา คราแรกเขาเพียงประทับใจและอยากผูกมิตรเพียงเท่านั้น เพราะเขาไม่เคยได้สัมผัส ใกล้ชิดกับคนที่ไม่เคยรังเกียจเขาแต่ในตอนนี้หัวใจดวงน้อยกำลังสั่นไหวไปกับรอยยิ้ม สายตาและคำพูดแสนหวานของผู้ชายที่เปรียบเสมือนเพื่อนของเขาคนแรก


อสรพิษ...ตัวนี้คงกำลังหลงหลุมรักผู้ชายคนนี้หมดหัวใจแล้วละ..




100%

ขอโทษค่ะตัดจบไม่ได้ ยาวเกินโควต้าที่ตั้งไว้5555555
ตอนหน้าขอยาดสปอยว่าแซร่บมั่กกกกก
ดาร์กไม่เท่าแต่แซ่บไม่แพ้ นวมบ.แน่นอนคั้บ ฮิ้ๆๆๆๆ
บางอย่างก็เป็นเรื่องจริงแต่หลายๆอย่างเราก็โม้ขึ้นมา ถ้าอยากได้ข้อมูลแน่ๆแน่นๆเสิร์ชในกูเกิ้ลเด้อ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

594 ความคิดเห็น

  1. #553 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 12:33
    น้องแบมลูกกก กอดดดดดดดด หนูพิเศษไงคะ ไม่ต้องกลัวนะ~
    #553
    0
  2. #341 @fujinoii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:31

    สงสารน้องหนีไปอยู่กับพี่มาร์คเลยมั้ย กลัวว่าสักวันจะมีคนอื่นมาเห็นน้องตอนกลายร่างเป็นคน น้องจะได้รับอันตรายเอา

    #341
    0
  3. #121 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 12:23
    ระวังตัวด้วยนะมาร์ค
    #121
    0
  4. #9 หญิงคนงาม (@kaew12345) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 19:24
    สงสารแบมมมมหื้อ
    #9
    0
  5. #5 bigbangwife (@bigbangwife) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:41
    รอตอนหน้าแทบไม่ไหวแร้วววววว
    #5
    0
  6. #4 Joyler (@Joyler) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 23:29
    แงงงง สงสารน้องง
    #4
    0