( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,038 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    73

    Overall
    140,038

ตอนที่ 12 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 11 ] ช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

ช่วยเหลือ

 

ช่างเป็นเรื่องที่ไม่ได้นอกเหนือความคาดหมายซะจริงๆ ในจำนวนผู้ชมที่เข้ามาชมการสอบรอบที่สองในสนามที่ 3 แห่งนี้ พวกเขาคาดคิดว่าองค์หญิงน้อยต้องทำเรื่องเข้าจนได้ เพราะหม้อปรุงโอสถที่เริ่มเกิดรอยร้าวนั้นนั่นเอง

“ดูท่าครั้งนี้ องค์หญิงน้อยก็คงสอบเข้าไม่ได้อีกตามเคย”

เป็นเสียงพูดคุยที่ทำเอาท่านแม่ทัพกุมขมับตัวเองทันที เวรกรรมอันใดของเขากันที่จะต้องมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กผู้หญิงและไหนจะยังพกพาเอาความซวยมาด้วยเต็มเปี่ยมเช่นนี้

ทำไมวาสนาของเขาไม่มีบุปผางามร่ายล้อมเลยสักนิดเดียว

เอาชีวิตบุรุษของเขาคืนมา!

เอาคืนมา!

ท่านแม่ทัพเริ่มตัดพ้อต่อโชคชะตา ภายนอกนั้นปรากฏใบหน้างดงามในวัยเยาว์เริ่มซีดเซียว ดวงตาเรียวหงส์คลอด้วยน้ำตาจนดวงตานั้นทอประกายแวววาว ริมฝีปากจิ้มลิ้มเม้มลงเข้าหากันด้วยความรันทดหดหู่ในหัวใจ

“องค์ชายพะย่ะค่ะ นางสงสารนางงนะพ่ะย่ะค่ะ”เสียงของชายหนุ่มอายุคงสักราวๆ 18 ปี พูดขึ้น ดวงตาข้างหนึ่งถูกปิดเอาไว้ด้วยหนังสัตว์คัดไว้กับศรีษะ ในขณะที่อีกข้างกลับใสกระจ่างราวกับหมู่ดาวในนภาเวลากลางคืน ดวงตาของเขานั้นมืดบอดข้างหนึ่งมานานนับ 5 ปีแล้ว มันเป็นผลพวงจากการที่เขาเอาตัวเข้ามาช่วยเหลือผู้เป็นองค์ชายที่เขาติดตามผู้นี้

องค์ชายโจวเฟิงหยาง

หนึ่งในเชื้อพระวงศ์ของแคว้นโฉวจง ที่อนาคตมีสิทธิ์ขึ้นครองบัลลังค์ในฐานะองค์จักรพรรดิ

ใบหน้าที่งดงามนั้นแฝงเอาไว้ด้วยความหยิ่งทะนง เขาแผ่กลิ่นอายเยือกเย็นเฉกเช่นเดียวกับภูเขาน้ำแข็งแห่งแคว้นโฉวจง ที่ทั้งหนาวเย็นและบาดลึกไปจนกระทั่งถึงจิตวิญญาณ คิ้ว ตา จมูก ปาก ล้วนแล้วสมกับเป็นบุรุษสูงศักดิ์ ท้วงท่าพลิ้วไหวดั่งสายลมหนาวแต่กลับแข็งแกร่งราวกับหินผา ไม่มีวันแตกหักยิ่งกว่าเหล็กกล้า สตรีใดพบเห็นทุกคนล้วนแทบคุกเข่าอ้อนวอนร้องขอซึ่งความรัก แต่ก็เป็นเช่นทุกครั้ง เขาไม่ได้พิษสวาทสตรีผู้อ่อนแอและเปราะบาง

ข้างกายเขาไม่มีสตรีแม้อายุจะ 18 ปีแล้วก็ตาม

เขาไม่ต้องการภาระเพิ่มเติม องค์ชายผู้ที่ยังไม่ขึ้นบัลลังค์ สตรีเพศคือจุดอ่อนมากที่สุดของเขา

“มีเรื่องใดที่ต้องสงสารนาง”เขาเอ่ยเสียงเรียบ คราแรกเขากำลังคิดจะเดินผ่านสนามสอบนี้ไป แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจนั่งดูสนามสอบที่ 3 เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาหลังจากออกมาจากแคว้นโฉวจง

“หม้อปรุงโอสถของนางเกิดรอยร้าวพ่ะย่ะค่ะ”บุรุษตาเดียวเอ่ยบอก

“เจ้าสงสารรึ?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเจ้าช่วยนางได้?”

“หม่อมฉันช่วยไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ แต่หากว่าเป็นองค์ชายแล้วย่อมช่วยนางได้”

“เจ้าเห็นข้าช่วยใครอื่นที่ไม่รู้จักงั้นรึ”เขาถามกลับ การยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือผู้อื่นในฐานะของเขาแล้วเสี่ยงยิ่งกว่านัก การไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาย่อมจะเป็นการดีที่สุด

“ที่นี่ไม่ใช่แคว้นโฉวจง หม่อมฉันขอร้องเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

เสี่ยวหลุนใจดี

นิยามที่ทุกคนรับรู้ดี แม้แต่องครักษ์ทั้ง 12 สายของเขาที่เฝ้าติดตามเขามาตลอดก็รับรู้ว่าเสี่ยวหลุนนั้นเหมือนผ้าสีขาวที่ตรงข้ามกับผู้เป็นองค์ชาย

ทั้งๆที่มีคนคอยพูดเสมอว่าองครักษ์ข้างกายผู้ที่เตรียมตัวเป็นใหญ่นั่นจะต้องแข็งแกร่ง จิตใจไม่อ่อนแอ ตัดสินใจเฉียบขาด เชื่อฟังผู้เป็นนาย แต่ในทุกสิ่งที่กล่าวมาไม่ใช่องครักษ์อย่างเสี่ยวหลุนเลยสักนิด เขาเป็นองครักษ์ที่องค์ชายโจวเฟิงหยางรับมาจากเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่ดันเซ่อซ่าเข้าไปรับธนูอาบยาพิษชนิดพิเศษให้กับองค์ชาย จนตาข้างหนึ่งบอดสนิทไร้หนทางรักษา องค์ชายจึงถือเป็นบุญคุณ ทั้งๆที่เขาไม่ได้อยากรับการตอบแทนนี้ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขานั้นล้วนแล้วแต่เกิดจากความเซ่อซ่าของตัวเขาเองทั้งนั้น ทั้งยศองครักษ์และเงินช่วยเหลือครอบครัวของเขานั้นก็เกินพอที่จะตอบแทนบุญคุณในครั้งนั้นได้

แต่นี่องค์ชายกลับพาเขาติดตามออกมาจากแคว้นโฉวจงเพื่อตามหาแพทย์โอสถที่สามารถใช้พลังรักษาควบคู่กับสมุนไพรไกลถึงแคว้นหมิงซือที่พวกเขาได้รับข่าวมาว่าเป็นแคว้นเล็กๆแห่งการศึกษานั่นเอง

“ได้ ข้าจะช่วยนาง แต่เป็นเพราะเจ้าขอร้องหรอกนะ”โจวเฟิงหยางพูดเสียงเรียบ เขาเคารพการตัดสินใจของเสี่ยวหลุนเสมอ

“ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ”เสี่ยวหลุนยิ้มดีใจ ดวงตาสุกใสเป็นประกายราวกับเด็กน้อย

โจวเฟิงหยางพยักหน้า ก่อนจะยกมือเรียวแกร่งที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังขึ้นมา ตรงบริเวณนิ้วชี้ของเขานั้นปรากฎว่ามีลายเส้นสีแดงคล้ายปานแต่เป็นแค่เพียงลายเส้นที่ไม่ได้สร้างความสนใจกับใคร แต่มันกลับเป็นตัวบ่งบอกได้ว่าคนผู้นี้เป็นผู้ใช้อักขระขั้นสูงระดับสูงกว่าหกนั่นเอง

มือของเขาขีดเขียนแล้วก็วาดอักขระขึ้นมาหนึ่งตัว ก่อนจะใช้พลังส่งวงเวทอักขระนั้นตรงไปยังหม้อโอสถที่มีรอยร้าวและปริ่มๆว่าแตกอยู่ตลอดเวลาหากเอามือแตะ ไม่นานหม้อโอสถที่มีรอยร้าวนั้นก็เกิดอาการหยุดนิ่ง เด็กหญิงที่ดูคล้ายกำลังตกที่นั่งลำบากจ้องหม้อปรุงโอสถเขม็ง เพราะเขาทราบดีว่ามีวงเวทอักขระหนึ่งวงปรากฏขึ้นเหนือหม้อปรุงโอสถ ก่อนจะทำการสมานหม้อของเขาอย่างรวดเร็วและทรงพลัง

 

ท่านแม่ทัพกวาดสายตาไปโดยรอบเพื่อมองหาผู้ที่ช่วยชีวิตหม้อปรุงโอสถของเขาเอาไว้

“เป็นผู้ใช้อักขระอีกแล้ว”เขาพึมพำ

ไม่ผิดไปอย่างที่เขาคิด เพราะเขาเห็นวงเวทอักขระลวดลายไม่ได้สลับซับซ้อนมากมายอะไร เป็นเพียงวงเวทระดับธรรมดาที่ผู้ใช้ระดับสูงแทบจะไม่ต้องใช้พลังมากมาย

ธาตุน้ำ สายจำเพาะน้ำแข็งหรือไม่ก็ต้องเป็นหิมะสินะ

เขามองดูเส้นสายวงเวทที่โอบล้อมหม้อปรุงโอสถของเขา บริเวณรอบๆนั้นปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งยิ่งตามรอยแตกร้าวที่เคยเกิดขึ้นนั้นยิ่งเกาะกลุ่มกันอย่างหนาแน่นก่อนมันจะค่อยแทรกซึมเข้าไปในหม้อปรุงโอสถแล้วหายออกไป

“มันเกิดอะไรขึ้น”

“นั่นสิ นั่นมันพลังอะไร”

“องค์หญิงสิบสี่มีพลังเช่นนั้นด้วยเหรอ?”

“เหมือนสายพลังยุทธ์ธาตุน้ำไม่มีผิด แต่น้ำอะไรเย็นจนเป็นน้ำแข็งเช่นนั้นได้”

นี่คือเสียงบรรดาลูกขุนในศาล พวกเขาซักถามกันเอง เพราะท่านแม่ทัพไม่คิดจะตอบกลับ เห็นๆอยู่ว่ามันหาใช่ธุระกงการอะไรของเขาไม่

เขาเห็นว่ามันใกล้หมดเวลาแล้วก่อนจะเร่งมือเพื่อปรุงโอสถในขั้นต่อไปทันที เรื่องของคนที่ให้การช่วยเหลือเขานะช่างก่อน หากคนผู้นั้นต้องการเผยตัวคงจะมาแจ้งแก่เขาเอง มือเรียวนั้นปลดปล่อยพลังสายสีขาวที่กำลังเปล่งประกายออกมาจากเล็บมือทั้ง 5 นิ้วอย่างแผ่วเบา

ไม่นานหม้อปรุงโอสถใบนั้นก็สั่นไหวอีกครั้งหนึ่ง แต่มันเป็นแรงสั่นไหวที่ไม่รุนแรงมากนักเมื่อเทียบกับการเกิดรอยร้าวเมื่อสักครู่นี้

ภายในหม้อปรุงโอสถมีน้ำสีใสสะอาดมีกลิ่นบริสุทธิ์อยู่ประมาณหนึ่ง มือเรียววางผ้าขาวที่อยู่ใกล้ๆนั้นขึ้นมาเทกรองเอากากใยที่หลงเหลือทิ้ง แล้วทำการต้มยานั้นอีกครั้งหนึ่ง เพื่อปลดปล่อยพลังรักษาให้แทรกซึมเข้าไปในตัวยา

“องค์หญิงสิบสี่ทำอะไรนะ”เสียงเอ่ยถามดังขึ้นมาจากผู้ชม และมันก็ช่างสร้างความสงสัยให้แก่องค์ชายสี่ที่อยู่กับบรรดาอาจารย์สายผู้ปรุงโอสถช่นกัน

เขาไม่ทราบว่าน้องสาวของเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่

มือเรียวค่อยปล่อยพลังรักษาให้เพิ่มขึ้นอีกระดับ ออร่าสีขาวจากปลายเล็บมือแปรเปลี่ยนเป็นส้มอ่อนๆสะท้อนอยู่ภายใน แต่ไม่มีผู้ใดรับรู้ เพราะมันเป็นระดับพลังของผู้ใช้พลังรักษาขั้นต้นระดับห้าที่กำลังเข้าใกล้ระดับกลางเท่านั้น ในแคว้นหลิ่งซานมีจำนวนคนที่มีพลังรักษาขั้นกลางมีไม่ถึงสิบคนและระดับสูงแทบจะนับด้วยนิ้วมือข้างเดียวได้

ภายนอกนั้นเหมือนกับการปรุงโอสถมิผิด ต่างก็เพียงแต่การปลดปล่อยพลัง แม้จะสร้างความฉงนสงสัยให้กับผู้คนแต่นั้นก็เลือนหายไปเช่นเดิม เพราะไม่มีใครติดใจสงสัย หนำซ้ำพวกเขายังไม่เห็นพลังที่ส่งออกมาจากเรียวมือสวยนั้นอีกด้วย จะมีก็เพียงแต่องค์ชายต่างแคว้นที่ขมวดคิ้วเคร่งคิด แต่ก็กลับคลายออกเช่นเดิม

“ไปกับเถอะเสี่ยวหลุน ดูเหมือนแคว้นหมิงซือจะยังไม่มีคนที่เราตามหา”

“พ่ะย่ะค่ะ”

สองร่างนั้นหายไปทันทีที่การตามหาคนไม่สำเร็จ บางทีอีกสัก 2 – 3 ปี เขาค่อยกลับมาเยือนที่แคว้นหมิงซือใหม่ก็ย่อมได้

ไม่แน่ว่าสตรีที่เสี่ยวหลุนอุตส่าห์ขอร้องให้ช่วย อาจจะเป็นคู่ชีวิตขององครักษ์หนุ่มข้างกายเขาก็เป็นได้

องค์ชายโจวเฟิงหยางคิดในใจ เขานั้นเป็นหนี้บุญคุณเสี่ยวหลุน คนอย่างเขานั้นต้องตอบแทนให้ถึงที่สุดอยู่แล้ว

 

.....(ต่อ).....


เวลาในการทำการทดสอบสนามที่ 3 จบลงแล้ว ทุกคนที่เข้าสอบต่างก้าวถอยออกห่างจากโต๊ะที่ใช้สำหรับตั้งหม้อปรุงโอสถสองก้าว บางคนนั้นถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่ปรุงโอสถออกมาได้ตรงตามเวลาที่กำหนด ส่วนบางคนก็เริ่มตาแดงร้องไห้เพราะโอสถไม่ออกมาเป็นไปตามที่คาดคิดไว้

เอาเถอะ! เขาเองก็มีสภาพไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นๆมากหรอก กว่าจะผ่านมาได้ก็ต้องขอบคุณผู้ที่ใช้อักขระธาตุน้ำผู้นั้นที่ช่วยชีวิตหม้อปรุงโอสถของเขาเอาไว้ได้

หากไม่เช่นนั้นแล้ว เห็นทีเขาคงจะไม่สามารถทำตามเป้าหมายที่วางเอาไว้ได้เป็นแน่ เขาไม่คิดจะเข้าสอบปีหน้าหรอกนะ มันนานเกินรอที่จะเชยชมสตรีผู้งดงามทั้งหลาย

“เอาล่ะ เชิญอาจารย์ทุกท่านได้ตรวจดูโอสถและทดสอบพลังรักษาได้เจ้าค่ะ”อาจารย์สาวแสนสวยในที่นั้นพูดขึ้น ทำให้เหล่าอาจารย์คนอื่นๆต่างลุกจากเก้าอี้นั่ง

องค์ชายสี่หมิงซือเป่าเดินตรงมายังผู้เป็นน้องสาวด้วยแววตาเสียใจที่ไม่อาจช่วยเหลือสิ่งใดได้ แต่ก่อนที่เขาจะเดินมาถึงตัวน้องสาวนั้น ก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออาจารย์สาวเดินเข้ามาขว้างทางเอาไว้ซะก่อน

“จะไปไหนเพคะองค์ชายสี่”แววตานั้นดูเหย่อหยิ่งแต่องค์ชายสี่หาได้สนใจไม่ เขาเพียงแค่ต้องการได้พูดคุยกับผู้เป็นน้องสาวเขาเท่านั้น

“หลีกทางให้ข้าด้วยเหมยอี”เขาพูดเสียงเรียบ แต่สตรีตรงหน้ากลับยืนนิ่งเฉย

“หม่อมฉันเพียงแค่ถามว่าพระองค์จะไปไหน?”

“มุนษย์ก็คือมนุษย์ วางมาดเช่นไรก็ไม่ได้ทำให้สูงค่าแตกต่างกัน มันวัดระดับกันที่จิตใจ เจ้าเคยได้ยินสิ่งนี้ไหมเหมยอี”

มันเป็นคำพูดของเยว่จวน สนมที่รักของเขาเอง ในครั้งที่เหมยอีไปเยือนวังหลวงในงานต้อนรับทูตจากแคว้นหลงโหลวครั้งก่อน พวกนางทั้งสองเคยปะทะคารมกัน เรื่องนี้ที่เขาทราบเพราะสนมซูเจินเป็นคนบอกแก่เขาเอง นางบอกว่าเป็นเหมยอีที่หาเรื่องพวกนางก่อน

เขาไม่ไดชมชอบเหมยอี เพราะเขามีภรรยาแล้วถึง 2 คน และทั้งคู่ก็เป็นพี่น้องกัน รักใคร่กลมเกลียวกันดี แม้ว่าพวกนางจะเป็นเพียงแค่สามัญชนเท่านั้นก็ตาม แต่ความรู้ความสามารถใช่จะด้อยกว่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นๆ

“หึ คำพูดสนมที่รักหรือเพคะ”เหมยอีเบะปาก นางรักองค์ชายสี่มาก่อน แล้วเหตุใดเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปีเขากลับคว้าเอานางไพร่สามัญชั้นต่ำขึ้นมาเป็นสนมในตำหนัก ทั้งๆที่นางกับเขามีเค้าว่าจะได้หมั้นหมายกันแล้วแท้ๆ

แต่ยังโชคดีที่นางพวกนั้นยังไม่ตั้งครรภ์ มิเช่นนั้นนางเองก็คงจะยังไม่มีหวัง รอเพียงแค่สมรสพระราชทานจากองค์จักรพรรดิเท่านั้น นางก็จะครอบครองตำหนักขององค์ชายสี่และสนมที่รักของเขางั้นรึ

นางเองก็มีแผนที่จะกำจัดของนางงอยู่แล้วเช่นกัน

“สนมก็คือสนมนะเพคะ ตอนนี้หม่อมฉันยังถูกวางให้เป็นว่าที่พระชายาเอกในองค์ชายสี่อยู่”

“งั้นรึ?”องค์ชายสี่ว่าพร้อมแววตาที่เหยียดยิ้ม

เขารู้นางไม่ได้รักเขา แต่นางกำลังอยากจะเอาชนะเขาและสนมของเขา เยว่จวนและซูเจิน

“หลีกทางให้ข้าเหมยอี ข้าไม่ได้มีเวลามาสนใจเจ้า”

“ไม่เพคะ หม่อมฉันไม่ยอมหลีกทางแน่”

“ทำไม?”เขาเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เพราะพระองค์กำลังจะทำผิดกฎ”

“ผิดกฎ? เจ้าเอาที่ไหนมาพูด”เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ บ่งบอกชัดว่าเริ่มหมดความอดทนเต็มที แทนที่เขาจะได้ไปหาน้องสิบสี่และเลือกศิษย์สายตรงสักคน แต่กลับต้องมายืนพูดคุยกับนางที่เขาไม่ได้ปราถนาจะข้องแวะด้วย

“เห็นได้ชัดว่าพระองค์จงใจจะเดินไปหาองค์หญิงสิบสี่”

“พี่น้องไปมาหาสู่กันผิดกฎด้วยรึ?”องค์ชายสี่พูดเสียงเย็น

“ไม่ผิด หากจะเป็นแค่ไปมาหาสู่ แต่นี่หม่อมฉันทราบว่าองค์ชายคิดจะรับองค์หญิงสิบสี่มาเป็นศิษย์สายตรง”เหมยอีฉีกยิ้ม นางคิดว่าตัวเองเป็นผู้ที่เหนือชั้นกว่า

“งั้นรึ?”

“ตามกฎแล้วศิษย์อาจารย์ต้องไม่เคอยเกี่ยวข้องกันมาก่อน เรื่องนี่องค์ชายสี่น่าจะรู้ดี”

“ในเมื่อเจ้าคิดว่าข้ารู้ดี ใยเจ้าจะต้องมาบอกซ้ำด้วยเล่าเหมยอี เปิ่นหวางได้บอกเจ้าแล้วหรือยังว่าจะกระทำผิดกฎ หึ...ไร้สาระ”เขาพูดก่อนจะเดินจากไป

เขาไม่ได้ชื่นชอบนางที่เป็นแบบนี้ แต่สาเหตุมาจากพระบิดาของเขาที่อยากจะให้องค์ชายคนใดคนหนึ่งแต่งงานกับนางเพื่อคานอำนาจแม่ทัพหลวงอย่างตระกูลไฉก้ง และในบรรดาองค์ชายทั้งหลายที่มีอายุพอจะแต่งกับนางได้ก็คงมีเพียงพี่รอง พี่สาม น้องห้า และน้องหกเท่านั้น แต่พี่รองไม่มีใครยอมต่อกร พี่สามก็ช่างเป็นนักพนันที่ดีงามเสียจนแม่ทัพหลวงคงไม่ไว้วางใจ ส่วนน้องห้านั้นถูกขับออกจากวังหลวงและน้องหกไม่ทานว่าเดินสายขอทานที่ไหน เหตุนี้จึงต้องตกมาเป็นเขา ที่มีอายุพอจะออกเรือนสูสีกับนาง ซึ่งหากแต่งนางเข้ามาแล้วนางจะมีตำแหน่งพระชายาเอกที่สูงกว่าสนมของเขาทั้งสองคนเป็นแน่ เพราะด้วยฐานะชาติตระกูลที่สูงศักดิ์กว่านั่นเอง

“องค์ชายหาว่าหม่อมฉันไร้สาระ”แต่นางยังตามมาราวี

“ใช่ เปิ่นหวางพูดเช่นนั้น”เพื่อเป็นการตีศักดิ์ที่เหนือกว่า บอกเป็นนัยๆให้นางได้รับรู้ว่าเวลานี้เขาเป็นองค์ชาย นางเพียงแค่คุณหนูตระกูลท่านแม่ทัพหลวงเท่านั้น (เปิ่นหวาง = ตัวข้าองค์ชายผู้นี้, เปิ่นกง = ตัวข้าองค์หญิงผู้นี้ *เหมือนเป็นคำพูดที่หยิ่งทะนงตนเองจากเดิมสักเล็กหน่อย)

“แล้วอีกเรื่องก็คือ เจ้าควรแต่งงานออกเรือนไปเสียเถอะ อย่าได้คิดรอข้า รังแต่จะทำให้เจ้าและตระกูลเสียหน้าเสียเปล่าๆ เพราะไม่มีใครบังคับข้าหรอกเหมยอี หรือหากเจ้ายังไม่พบบุรุษต้องใจ ข้าเองก็สามารถแนะนำให้เจ้าได้สักคนหากเจ้าต้องการ”องค์ชายสี่พูดด้วยแววตาไร้รอยยิ้ม ใบหน้าของเหม่อยอีเขียวคล้ำลงมาก หน้ารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้รัก เพียงแต่จะให้นางตัดใจนั้นก็ทำไม่ได้ด้วยชื่อเสียงที่คนอื่นเอาไปซุบซิบนินทานั้นระบุชัดตำแหน่งนางคือว่าที่พระชายาเอกเท่านั้น

แล้วจะให้นางแต่งงานกับผู้ใด? ใครยังจะคิดสนใจในตัวนางเคยได้ชื่อว่าเป็นถึงว่าที่พระชายาเอกในองค์ชายสี่

“แล้วอีกอย่างหนึ่งที่เปิ่นหวางอยากจะสอนเจ้าก็คือ สตรีที่ดีไม่ใช้วิธีตามรังควานบุรุษที่หมายปองหรอกนะ มันไม่ใช่วิธีการแสดงความรัก แต่มันคือวิธีการสร้างความรำคาญชนิดหนึ่งเท่านั้น”

เขาไม่ได้สนใจคำพูดของเขาว่าร้ายกาจเพียงไหน ขอแค่สามารถสลัดนางให้หลุดไปจากวงโคจรของเขาได้ก็ถือว่าเขาได้ทำสำเร็จแล้ว เขาไม่ได้หวังบัลลังก์จักรพรรดิ เพราะฉะนั้นเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดพลาดใดๆกับการการจะทำให้ตระกูลไฉก้งแค้นเคือง

พวกเขามีองค์ชายถึง 13 คน จะต้องยำเกรงผู้ใดอีกในแคว้นหมิงซือนี้

ในระว่างที่องค์ชายสี่กำลังจะก้าวเดินไปหาองค์หญิงสิบสี่ผู้เป็นน้องสาวนั้นก็ต้องชะงักอยู่กับที่เมื่อได้ยินคำพูดประโยคหนึ่งของอาจารย์สายปรุงโอสถพูดขึ้นเสียงดัง

“โอสถน้ำ! องค์หญิงสิบสี่คิดว่ากำลังทำอาหารเล่นหรืออย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”




.....

มาต่ออีกครั้งนะคะ ต่อจากที่เหลือ อิอิ อ่านแล้วคอมเม้นท์ว่าแสดงความคิดเห็นมั้งน๊า และต้องขอบคุณสำหรับคนที่เข้ามาอ่านด้วยนะคะ น่ารักที่ซู๊ดเลย

09/02/2017 (*แล้วจะตามแก้ไขคำผิดทีหลังนะคะ)

 ......

มาแย้วๆ มาพร้อมครึ่งแรก ครึ่งหลังรอพรุ่งนี้นะเจ้าค่ะ โบว์จะรีบปั่นต่อให้เสร็จ โน๊ะๆๆๆ ^^

08/02/2017

*แก้ไขคำผิด ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #1247 kwang-p2 (@Kwang-P) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 01:07
    พี่สี่ท่านช่างร้ายกาจจจจจ/ปรบมือรัวๆ เหมยอีถึงกับเงิบ
    #1247
    0
  2. #1032 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 00:54
    ด่าได้นิ่งมากค่ะพี่สี่
    #1032
    0
  3. #673 parkraerim (@parkraerim) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 01:01
    อูยยยยย องค์ชายสี่แรงงงงงง เอาจริงๆเราก็รำนางตั้งแต่มาถากถางท่านแม่ทัพละเหมือนเป็นผู้หญิงที่อยู่ดีๆไม่เป็นอ่ะ คนอะไรน่ารำคาญจริงๆ สตรีที่ดีต้องอยู่เป็นสิอ่อนหวานงดงามไม่ใช่คนแบบนี้! แต่ว่าก็ว่าเถอะ องค์ชายแต่ละคนก็แปลกขึ้นทุกทีที่มีคนรำลึกถึง 55555
    #673
    1
    • #673-1 kwang-p2 (@Kwang-P) (จากตอนที่ 12)
      21 มิถุนายน 2560 / 01:09
      ใช่ๆ อยากได้พี่ชายเค้าแต่ดันไปเปรี้ยวใส่น้องสุดรักเขาอีก ในสมองนางคิดอันใดอยู่
      #673-1
  4. #610 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:51
    โอ๊ย ลุ้นนนน
    #610
    0
  5. #261 แกงส้ม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:04
    ผลจะเป็นยังไง
    #261
    0
  6. #121 snantaza (@snantaza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:40
    โอ้ยยยท่านแม่ทัพต่อยแมร่งเล้ยย
    #121
    0
  7. #117 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:46
    ขอบคุณค่ะ
    #117
    0
  8. #116 M Noiiee (@maymayne) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:29
    รอค่าาาา
    #116
    0
  9. #115 อิอิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:47
    รออออออออออ

    ค้างงงงง

    หนักมากก
    #115
    0
  10. #114 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:20
    ช่างไม่รู้จักความหลากหลายเนาะ
    #114
    0
  11. #112 mimasopu (@mimasopu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:59
    ยาน้ำแล้วยังไง รักษาหายก็ใช้ได้ละ(เข้าข้างพระเอกรึนางเอกหว่า เต็มที่)
    ยัยครูนี่ก็แอบโง่นะ แทนที่จะเข้าทางองคืหญิง14
    ดูก็รู้บรรดาพี่ชายสปอยขนาดไหนถ้ารักพี่เขาก็มาเข้าทางน้องเรื่องอะไรๆจะได้ง่ายขึ้น
    นี่มาตั้งแง่ใส่องค์หญิงสมควรละที่ชายสีจะรำคาญ
    #112
    1
  12. #111 Mina_Chu+Chu (@lovelyztk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:53
    ยาน้ำทานง่ายจะตายนะคะ เด็กๆชอบ ยาเม็ดมันขม.... อ้าว มาผิดเรื่อง เอาเป็นว่าติดตามน้า~
    #111
    1
    • #111-1 Moress (@yolanda_adeline) (จากตอนที่ 12)
      9 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:47
      นั่นสิโน๊ะๆ ยาน้ำดีกว่าค่อยๆจิบ 5555
      #111-1
  13. #108 ..miran.. (@miranti) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:24
    โอสถน้ำแล้วอย่างไร รอดูฤทธิ์โอสถน้ำของท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ
    #108
    1
  14. #107 Mild Kornchanok (@samil) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:13
    ค้างงง ค้างงงงงงง
    #107
    0
  15. #106 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:05
    โหวค้างหนักกว่าเดิมอีก โอยรำแทนองค์ชายสี่ แล้วท่านอาจารย์มาว่าองค์หญิงตัวน้อยๆได้ไง!! จัดเลยค่ะองค์ชายสี่
    #106
    0
  16. #105 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:00
    โอสถน้ำแล้วผิดรึ!? บิดาท่านกำหนดให้ปรุงแต่ยาลูกกลอนรึไง!? ถ้าเช่นนั้นก็กำหนดมาว่าไม่รับโอสถน้ำ!!! มีหน้าที่ตรวจก็ตรวจไป! โวยเพื่อ??
    #105
    0
  17. #103 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:16
    องค์ชาย13องค์ถ้าตามปกติคงจะอันตรายเกินไปเพราะจะหันดาบเข้าหากันตอนไหนก็ได้ แต่เรื่องนี้แต่ละคนมีความชอบความถนัดแตกสายกันไปหมดแถมยังรักใคร่กลมเกลียวหวงน้องสาวคนเดียวกันมาก บางองค์ที่บ้าๆบอๆถูกเฉดหัวออกจากวังก็อาจจะมีเส้นสายอยู่ทั้งแผ่นดินก็ได้ใครจะรู้ องค์ชายแคว้นนี้เลยน่ากลัวมากจริงๆ
    #103
    0
  18. #100 Mina_Chu+Chu (@lovelyztk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:25
    เสี่ยวหลุนพระเอกไทป์อปป้า ละมุนจริงๆ~
    #100
    0
  19. #98 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:17
    เกรงว่าว่าที่คู่ชีวิตขององครักษ์ท่านคงต้องแปลงเพศเสียก่อนจึงจะดึงดูดองค์หญิงน้อยได้55555
    #98
    0
  20. #95 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:52
    พระเอกโน๊ะพระเอกชะมะ 5555 รอค่ะรอ ยานี่ต้องพิเศษมาแน่ๆเลย
    #95
    0
  21. #93 samby (@samby) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:42
    รอออออออ
    #93
    0
  22. #90 เนเน่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:22
    สนุกมากคะ รอๆนะคะ

    เสี่ยวหลุนหรือองค์โจวอะ

    อิอิ
    #90
    0
  23. #86 ท่านแม่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:51
    ฮั่นแน่ พระเอกใช่ป่ะ ท่านแม่
    #86
    0
  24. #84 lookkaewfin (@lookkaewfin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:43
    อ้าวอ้าวอ้าววว
    #84
    0
  25. #82 GYUZ (@gyugyu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:14
    #ทีมเสี่ยวหลุน
    #82
    0