( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,038 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    73

    Overall
    140,038

ตอนที่ 16 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 15] เตรียมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5527
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    19 ก.พ. 60

เตรียมตัว

 

หลังจากออกเดินทางกลับจ้าวได้ไม่นานจ้าวอสูรน้อยก็ติดตามมาทันด้วยความช่วยเหลือของเถาวัลย์เลือดผู้ติดตาม ที่เวลานี้กลับกลายเป็นกำไลข้อเท้าสีเลือดหงส์และดูงดงามปรากฏที่ข้อเท้าของจ้าวอสูรน้อยแบเบาะ ท่านแม่ทัพได้แต่ส่ายหน้า เอาเถอะ จบๆเรื่องสักที

เมื่อมาถึงที่วังหลวงนั้น หลี่กุ้ยเฟยรอคอยที่ตำหนักซิ่นก้งอยู่ก่อนแล้ว สตรีที่เขาเรียกว่าท่านแม่ถลาเข้ามาจับจูงมือเขาอย่างห่วงใยและรักใคร่ พอจะสอบถามเรื่องการสอบก็กลับต้องชะงัก เพราะสายตานั้นมองเห็นสิ่งแปลกปลอมตนหนึ่ง กำลังเกาะที่แขนของบุตรสาวตนเอง

สายตาไร้พิษภัยนั้น กระพริบถี่ๆ  ท่านแม่ของเขาก็ใจอ่อนยวบลงไปทันที พอสอบถามรู้ความจริง ท่านแม่ก็ยิ่งประคบประหงมร่างเด็กของจ้าวอสูรจนเรียกได้ว่าลืมบุตรสาวของตนไปเลย

เหอะ! เกิดมาแย่งชิงทุกอย่างจริงๆ  ไอ้อสูรแบเบาะ

“พี่สาวขอรับ ขนมอะไรอาย่อยจัง”

มันเรียกเขาว่าท่านแม่ เรียกแม่เขาว่าพี่สาว เอากับมันสิ!

“ขนมดอกกุ้ยฮัวจ้ะ กินเยอะๆนะ ดูสิเจียวเมิ่งตัวนิดเดียวเองนะ”

องค์หญิงน้อยฟังท่านแม่ของตนรักใคร่เอ็นดูจ้าวอสูรแบเบาะก็ได้แต่หมั่นไส้ ตัวมันนิดเดียวซะที่ไหน เจริญเติบโตสมบูรณ์กว่าเด็กรุ่นเดียวกันประมาณนี้ตั้งหลายคน จ้ำม่ำซะขนาดนั้น แก้มรึก็ออกจนจะยุ้ยลงมากองเสมอคอแล้วนะ

เหอะ!

ท่านแม่ทัพคิดอย่างคนพาล เมื่อเจียวเมิ่งได้รับความสนใจมากกว่าตน นางกำนัลดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราก็สนใจแต่จ้าวอสูรตนนั้นกันเสียหมด และไหนจะท่าแม่ผู้เเสนงดงามของเขาที่ใจดีใจงามตั้งชื่อให้เจ้าอสูรแบเบาะนั่นอีก

เจียวเมิ่ง หึ! น่ารักอ่อนโยน

ตรงไหนกัน เขาไม่เห็นจะมองออกสักนิด(?)

“ท่านแม่เพคะ ลูกง่วงแล้ว”

“งั้นเจ้าไปนอนเถอะซือซิง ไม่ต้องห่วงเจียวเมิ่งหรอก เดี๋ยวแม่จะดูแลเอง”ท่านแม่ตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มหวานให้กับเขาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปป้อนขนมดอกกุ้ยฮัวให้กับจาวอสูรแบเบาะต่อ

เพ้ย! มันมาแย่งความรักความสนใจจากท่านแม่ผู้งดงามของเขาด้วยหรือนี่!

ไอ้มารความรัก!

“ท่านแม่ขอรับ เจียวเมิ่งไปนอนด้วยคนสิ”

“ไม่!”เขาสวนกลับทันทีที่เจ้าอสูรน้อยเสนอตัว

“ทำไมเล่าซือซิง ให้เจียวเมิ่งไปนอนกับลูกนะถูกแล้ว เพราะยังไงเจียวเมิ่งก็เป็นจ้าวอสูรของลูกนะ”ท่านแม่เอ่ยสมทบ

นางดีใจมากที่ผู้เป็นบุตรสาวมีอสูรเป็นถึงชั้นพัฒนาขั้นจ้าวอีกด้วย แม้ระดับจะยังเป็นแค่หนึ่งก็ตาม หลี่กุ้ยเฟยสั่งการให้ทุกคนเก็บปากเงียบ หากใครถามก็บอกเพียงแค่ว่าเจียวเมิ่งเป็นหลานชายของนางที่เกิดกับพี่สาวคนโต ที่แต่งงานกับพ่อค้าวาณิชย์แล้วเดินทางออกค้าขายยังต่างแดน จึงฝากหลานชายเอาไว้ให้ดูแลเท่านั้น

นางไม่ต้องการให้ใครคิดจะแย่งชิงจ้าวอสูรกับผู้เป็นบุตรสาว เพราะหากถึงขั้นนั้น นางกลัวว่าซือซิงจะรับมือกับคนที่เข้ามาต่อสู้แย่งชิงด้วยไม่ได้ เพราะบุตรสาวของนางไม่มีทักษะการต่อสู้เลยสักนิด(?)

“แต่ลูกเป็นเด็กผู้หญิงนะเพคะ”

เอาสิ! เขาจะยกข้ออ้างเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ในเมื่อเวลานี้เขาเป็นสตรีนี่น่า

หึ!

คนที่เพิ่งเห็นว่าตนเองเป็นสตรียิ้มย่อง

“แต่เจียวเมิ่งยังเป็นเด็กอายุก็เพียงเท่านี้เองนี่ลูก”ท่านแม่เหมือนจะขานความคิดเห็น ท่านแม่ทัพเห็นเช่นนั้นก็ตีหน้าเศร้าทันที

“ท่านแม่เพคะ  หากลูกออกเรือนไปในอนาคต แล้วสามีของลูกรู้เรื่องเข้าว่าเคยนอนร่วมห้องกับผู้ชายมาก่อน ลูกคงอับอายขายหน้าเป็แน่เพคะ ถ้าชื่อเสียงของลูกมัวหมอง ลูกคงไม่มีหน้าสู้หน้าใครได้อีก”เขาว่าพลางบีบน้ำตา แม้มันจะแค่แดงๆไม่ยอมออกมาก็ตามที แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้ท่านแม่ของเขาที่คอยตามใจองค์หญิงผู้นี้เรื่อยมาใจอ่อนยวบ

“ได้ๆ งั้นแม่จะให้นางกำนัลจักห้องพักที่เรือนใกล้ๆให้เจียวเมิ่งก็แล้วกันนะ”

“เพคะ”ท่านแม่ทัพในร่างองค์หญิงน้อยพยักหน้า ไม่ได้แสดงออกถึงความดีใจอะไรออกมา เดี๋ยวมันจะไม่สมจริง

เมื่อก่อนเขาดูการแสดงแบบนี้ของสตรีมาเยอะ เพิ่งจะมีวันนี้แหละที่หัดเริ่มทำเป็นครั้งแรก อย่างน้อยก็ได้ผลเป็นที่น่าพึงพอใจ

“ท่านแม่”เด็กชายร่างเล็กเอ่ยเสียงอ่อย

มันรู้ว่ามันกำลังจะถูกทิ้งเป็นแน่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง

น้ำตาปริ่มๆจะไหลออกมาจากดวงตากลมโตแวววาวนั้น ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรงพยายามอดกลั้นเสียงสะอื่นเอาไว้จนเหล่านางกำนัลต้องมองด้วยความสงสารจับใจและท่านแม่ที่เอาแต่คอยลูบศีรษะกลมเล็กๆนั้นอย่างปลอบประโลม

เพ้ย! ไอ้อสูรนี่มันทำได้ดีกว่าเขาอีก

ท่านแม่ทัพคิดกรุ่นๆ ภายในใจเริ่มเจอคู่แข่งที่น่ากลัวเข้าให้แล้วสิเนี่ย

“ท่านแม่ให้เจียวเมิ่งนอนด้วยคนนะขอรับ”ริมฝีปากเล็กพูด รังสีความมีเสน่ห์แผ่กระจายออกมาในทันที ท่านแม่ทัพถึงกับเบือนหน้าหนี

นี่คือหนึ่งในพลังของจ้าวอสูรสายพฤกษา นอกจากเรียนรู้เร็วแล้วมันยังสามารถนำเอาจุดเด่นของต้นไม้ใบหญ้าหลากหลายชนิดมาเพิ่มเป็นพลังมนตราได้อีกด้วย

คล้ายกับที่มนุษย์ใช้อักขระ แต่ของพวกจ้าวอสูรไม่จำเป็นต้องสร้างมันจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

เห้อ! เวรกรรมของเขาเองและที่ดันใจดีไปช่วยชีวิตมันเอาไว้ได้

“นะๆขอรับ เจียวเมิ่งสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อไม่ซนเชื่อฟังท่านแม่”เด็กชายเริ่มพูดสีหน้าจริงจัง

“แน่ใจนะว่าจะไม่ดื้อไม่ซน เชื่อฟังที่ข้าพูด”ท่านแม่ทัพถามย้ำ

“แน่ใจขอรับ!”จ้าวอสูรน้อยรับคำ

“งั้นอย่างแรกที่ข้าจะให้เจ้าทำก็คือ...ห้ามเรียกข้าว่าท่านแม่อีก”

“ถ้าไม่ให้เรียกว่าท่านแม่จะให้เรียกว่าอะไรขอรับ ท่านพ่อหรือ?”เด็กชายเอียงคอถามอย่างสงสัย

คราวนี้ท่านแม่ทัพยิ้มร่า อยากจะบอกว่าตามนั้นได้ก็ดี แต่ทว่าท่านแม่ของเขากลับสวนขึ้นกลางคันเสียก่อน

“ไม่ได้นะเจียวเมิ่ง ซือซิงเป็นสตรี เจ้าจะเรียกท่านพ่อไม่ได้"หลี่กุ้ยเฟยปรามเจียวเมิ่ง ในขณะที่ท่านแม่ทัพถึงกับหน้าหงิก

“เจ้าควรจะเรียกซือซิงว่าพี่สาว”

“เหมือนที่เรียกพี่สาวนะหรือขอรับ”เจียวเมิ่งถามหลี่กุ้ยเฟยต่อ นางถึงกับหัวเราะชอบใจ

“และต่อไปเรียกพี่สาวว่าท่านน้านะเจียวเมิ่ง”

หลังจากเริ่มต้นให้เจียวเมิ่งนับญาติครั้งใหญ่ หนึ่งร่างเพรียวบางและหนึ่งร่างเล็กสมบูรณ์ก็เดินจับจูงมือกันกลับห้องพัก เจียวเมิ่งไม่ดื้ออย่างที่พูด หลังกลับห้องมาเด็กชายตัวน้อยก็นอนหลับอุตุ๊ก่อนที่ท่านแม่ทัพจะหลับเสียอีก

เขาขยับตัวลุกขึ้นมาจากเตียงนอนของตน ก่อนจะเริ่มต้นเข้าสู่สมาธิเพื่อทะลวงพลังยุทธ์เข้าสู่ระดับที่สูงขึ้นกว่าเดิม และเหมือนจ้าวอสูรน้อยจะทราบว่าเขาคิดจะทำอะไร มันถึงได้เอี้ยวกายมานอนหนุนตักเขาราวกับคนเป็นแม่ลูกกันจริงๆ

กระแสความอุ่นร้อนและเย็นยะเยือกไหลผ่านทั่วทั้งร่างกายเล็ก มันเริ่มสร้างแสงสว่างนวลๆเมื่อพลังงานนั้นหมุนเวียนไปโดยรอบร่าง เขากำหนดจิตตั้งมั่นแน่วแน่เพื่อมองให้เห็นกระแสพลังขาวนวลนั้น ธาตุขององค์หญิงสิบสี่คือธาตุน้ำ เพราะฉะนั้นกระแสพลังที่เขาสัมผัสได้จึงเย็นสบายบวกกับความสดชื่นของธาตุดินและธาตุไม้ในกายของจ้าวอสูรน้อยที่หมุนเวียนไปทั่วๆทั้งร่างของเขา เวลานี้ล่วงเลยมานานเหงื่อก็เริ่มไหลซึมกาย ชุดนอนสีขาวนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ส่วนจ้าวอสูรตัวน้อยยังคงนอนหลับอย่างที่เคยเป็น มันรับรู้ถึงกระแสพลังเกื้อหนุนได้ดี

ท่านแม่ทัพมองตามกระแสพลังเย็นสบายนั้นไป ก่อนจะใช้พลังในกายพุ่งทะยานตามกระแสพลังเส้นเล็กๆที่ค่อยๆไหลผ่าน พลังเย็นสบายผ่านประตูที่หกด้วยการใช้พลังเกื้อหนุนของจ้าวอสูรน้อย ก่อนที่เขาจะติดตามกระแสพลังต่อไปยังประตูใหญ่บานหนึ่ง

ประตูบานนี้มีลวดลายสลักเป็นชิ้นทอง 2 ชิ้นที่หน้าประตู เขาเคยเห็นมันมาครั้งหนึ่งเมื่อตอนที่เป็นท่านแม่ทัพไป๋อิ่งฉินผู้ยิ่งใหญ่และหากเขาสามารถทะลวงประตูนี้ไปได้เขาจะข้ามผ่านขั้นต้นไปสู่ขั้นกลางระดับศูนย์ อันเป็นขั้นที่สามารถพัฒนาไปถึงขั้นหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว

เขาใช้พลังยุทธ์ที่สะสมนั้นสร้างมวลสารให้กลายเป็นเหมือนหอกแหลมคม สายตาจับจ้องไปยังบานประตูนั่นอย่างนิ่งงัน ตั้งสมาธิและหลอมรวมมันให้ผนึกยู่ในหอกเล่มนั้น พลังทั้งของเขาและจ้าวอสูรนั้นมีมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพียงแค่เริ่มขยับกระแสพลังรูปร่างเป็นหอกนั้นบานประตูขั้นกลางระดับศูนย์ก็สั่นไหว

ท่านแม่ทัพก้าวไปด้วยความรวดเร็ว ขั้นกลางนั้นมีแรงกดดันเพียงนิดเดียวเท่านั้น ทำให้เขาสามารถเดินไปทะลวงประตูขั้นกลางได้สำเร็จ และผลที่น่าพึงพอใจกว่านั้นคือเขาสามารถทะลวงระดับหนึ่งได้ในเวลาต่อมา ประตูขั้นกลางระดับหนึ่งเปิดออกกว้างจนมองเห็นประตูระดับต่อไป

วิธีการทะลวงพลังยุทธ์นั้นน้อยคนนักที่จะสามารถทำและเข้าใจได้ มันต้องมีอาจารย์ที่ดีคอยชี้แนะ เช่นเดียวกันกับเขาที่มีอาจารย์ดีคอยชี้แนะ เขาถึงสามารถทะลวงพลังยุทธ์ขั้นสูงได้ภายในเวลาแค่ปีเดียว ซึ่งตอนนั้นเขามีอายุเพียง 14 ปีเท่านั้น

เขาฝึกทั้งพลังยุทธ์ การต่อสู้ พลังรักษา และการปรุงโอสถ ด้วยวัยเพียง 17 ปี ความรอบรู้ของเขาในตอนนั้นเมื่อเทียบกับตอนนี้เขายังคิดว่าเขายังทำมันได้ไม่ดีหนัก หลังจากสำเร็จพลังยุทธ์และพลังรักษาในระดับสูงสุด เขาถึงได้มีโอกาสฝึกใช้อักขระตอนอายุ 18 ปี ซึ่งตอนที่อยู่ในร่างนี้เขาเพียงแค่พยายามฝึกแต่ก็ทำไม่ได้ อาจจะเพราะพลังยุทธ์ของเขามีไม่เพียงพอก็เป็นได้ หากเขาสามารถทะลวงพลังยุทธ์จนถึงขั้นสูงสุดระดับสี่ถึงหก เขาอาจจะสามารถใช้อักขระได้บ้าง เพราะฉะนั้นหลังจากนี้เขาควรเร่งฝึกพลังยุทธ์ก่อนเป็นอันดับแรก

ท่านแม่ทัพถอนสมาธิออกมา ก่อนจะค่อยๆจัดแจงท่านอนให้กับจ้าวอสูรน้อยที่เหมือนจะหลับอย่างมีความสุข เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานอ่อนๆที่กระจายทั่วทั้งร่างเล็กนั้นก็ทราบทันทีว่าจ้าวอสูรตัวน้อยปลดผนึกพลังตนเองเพื่อช่วยเขาทะลวงพลังยุทธ์นั่นเอง

เขาลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อไปซักซ้อมกระบวนท่าต่างๆเพื่อปรับให้เข้ากับพลังยุทธ์ที่มีเพิ่มมากขึ้น เป็นเพิ่มสมดุลให้กับร่างกายขององค์หญิงสิบสี่ที่มีขนาดเปราะบางร่างตุ๊กตากระเบื้องนี้

เมื่อเหนื่อยหอบจึงได้กลับมาเปลี่ยนชุดแล้วเข้านอนตามเดิม พอเช้ามืดของอีกวันเขาก็ฝึกพลังรักษาต่อเช่นนี้ตลอดสามวัน และผลที่ได้นั้นก็ยังรวดเร็วจนน่าใจหาย เพราะพลังขององค์หญิงสิบสี่นั้นเหมาะสมที่จะพัฒนาในด้านนี้อยู่แล้ว พลังรักษาจึงเเทบจะก้าวกระโดด หลังจากที่เขาหลอมรวมพลังรักษาขั้นต้นให้สร้างเป็นต้นไม้ขนาดเล็ก ดึงเอาพลังธรรมชาติที่อยู่บริเวณโดยรอบตำหนักมาเป็นอาหาร พลังรักษาที่มีกิ่งไม้เพียงก้านเดียวถูกบรรจุด้วยยอดใบครบหกใบนั้นก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งก้าน ก่อนจะแยกใบเล็กๆอีกกว่าสามใบ เป็นที่แน่ชัดว่าด้วยเวลาผ่านไปเพียงสามวันพลังรักษาของเขาก้าวกระโดดไปจนถึงขั้นกลางระดับสามแล้ว

ส่วนพลังยุทธ์นั้นยังคงอยู่ที่เดิม เพราะหลายวันมานี้จ้าวอสูรน้อยนอนหลับไม่ได้สติราวกับจำศีล จึงยังไม่สามารถใช้พลังเกื้อหนุนเขาได้เต็มที่ อย่างมากเขาก็เพียงแค่เดินสำเร็จประตูขั้นกลางระดับสองเท่านั้น

ส่วนเรื่องปรุงโอสถเขาแทบไม่ได้แตะต้องใดๆกับมัน เขาเพียงแค่หัดฝึกใช้พลังหลอมโอสถเพียงแค่ไม่กี่ครั้งก็ถือว่าว่าพอถูไถในฐานะศิษย์สายผู้ปรุงโอสถได้บ้าง แม้ไม่ชำนาญแต่ทางสำนักศึกษาหลวงคงไม่ไล่ออกหรอก

เจียวเมิ่งยังไม่ตื่นเหมือนเดิมหรือลูก

เพคะท่านแม่เขาตอบหลี่กุ้ยเฟยที่สอบถามเรื่องของจ้าวอสูรตัวน้อย เมื่อได้รับคำตอบเดิมๆก็พยักหน้า

วันนี้แม่ แม่จะให้ช่างหลวงวัดชุดให้ลูกนะ

วัดทำไมกันเพคะเขาสงสัย

ความคุ้นชินในการเป็นองค์หญิงซือซิงทำให้เขาเริ่มพูดเพคะได้อย่างสนิทปากนับจากครั้งแรกที่เริ่มพูด

เอาเถอะ! ไม่มีใครในโลกนี้กระอักกระอ่วนใจได้เท่ากับเขาอีกแล้วละ

วัดเพื่อตัดชุดสำหรับไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงไงเล่า

แต่ที่สำนักศึกษาหลวงนั้น การแต่งกายทางสำนักเป็นคนจัดหาให้นี่เพคะเขาขมวดคิ้วสงสัย

ชุดศิษย์ที่สำนักศึกษาหลวงจะแยกหญิงชาย จะต่างกันก็เพียงแค่พู่ประจำตัวศิษย์ที่จะคอยวัดระดับพลังซึ่งพู่จะมีแถบเกิดขึ้นหลากสีตามแต่ความสามารถของแต่ละบุคคล ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็ทราบมาจากนางกำนัลผู้กว้างขวางเหล่านั้นอีกทีหนึ่ง ส่วนเรื่องชุดนั้นทางสำนักศึกษาหลวงออกแบบมาให้มีลักษณะเดียวกันจะต่างคงเป็นแค่เนื้อผ้าเท่านั้น

ลูกซือซิง เรื่องนี้แม่คุยกับทางสำนักศึกษาหลวงแล้ว เราตัดเองได้เพียงแต่ต้องยึดแบบจากทางสำนักเท่านั้น ผ้าไหมที่แม่ได้รับพระราชทานจากเสด็จพ่อของเจ้านั้นเป็นผ้าไหมชั้นดี และยิ่งเสด็จพ่อของเจ้าทราบว่าเจ้าได้เข้าเรียนแล้ว รู้ไหมว่ามีผ้าแพรเนื้อดีและเครื่องประดับอีกหีบใหญ่ส่งมาให้เจ้า

เสด็จพ่อผู้เป็นจักรพรรดิของเขาเป็นบุคคลเรืองอำนาจ เขาเคยเข้าพบบ่อยๆเพียงแต่ไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็เป็นเพียงแค่เสด็จพ่อที่เห่อลูกสาว ลองนางสนมคนอื่นมีลูกสาวให้อีกคงไม่วายจะลืมเขา

ซึ่งเขาเองก็ภาวนาให้เกิดขึ้นโดยเร็ววัน

เขาปฏิเสธท่านแม่ไม่ได้ ตลอดหลายวันมานี้เขาจึงต้องนั่งวัดตัวและเลือกเครื่องประดับ เก็บของย้ายออกมาจากวังหลวงเพื่อเดินทางไปยังตำหนักพักร้อนของเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ไม่ห่างจากสำนักศึกษาหลวงมากนัก ท่านแม่ติดตามเขามาด้วยไม่ได้ซึ่งมันก็ดีแล้วสำหรับเขาเอง เพราะจะได้มีเวลาสงบสติอารมณ์ก่อนเข้าสำนักศึกษาหลวง

ตลอดเวลาที่เหลือสองวันก่อนเข้าศึกษา เขามักจะศึกษาประวัติสาวงามเอาไว้ โดยเฉพาะความชื่นชอบที่สาวงามแต่ละคนชื่นชอบนั้น

เขาแทบจะสามารถจดตำราได้เกือบหนึ่งตำราสำหรับวิธีการเข้าหาสาวงามเหล่านั้น ซึ่งเขามักยึดเอาคำพูดที่ว่ารู้เขารู้เราแม้นรบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งเอาไว้ก่อน เพราะฉะนั้น ตลอดสองวันที่เขาต้องจมอยู่กับตำหนักพักร้อนแห่งนี้ เขาจะต้องเตรียมตัวศึกษากลยุทธ์พิชิตใจสาวงามให้จงได้

ท่านแม่ทัพยิ้มย่องในใจ ในขณะที่จ้าวอสูรตัวน้อยที่หลับตลอดระยะเวลาเกือบสองอาทิตย์ก็สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยอาการของคนที่เพิ่งตื่นนอนใหม่ๆ

“ท่านแม่ขอรับ เช้าแล้วเหรอขอรับ”

เพ้ย! ไหนว่ามันจะเชื่อฟังเขาไง นี่ถ้าไม่ใช่ว่าเป็นสัตว์อสูรของเขาเขาคงไม่พกมันมาด้วยเป็นแน่

“เจ้าควรเรียกข้าว่าอะไรเจียวเมิ่ง”

“ท่านแม่”ร่างเล็กขมวดคิ้วงงๆ

“ท่านพ่อ”ท่านแม่ทัพย้ำคำ เพราะคิดว่าเจ้าหนูคงหลงลืมไปเสียแลว แต่เปล่าเลย

“พี่สาวต่างหากเล่าขอรับ”เด็กชายฉีกยิ้มกว้าง

มันหลอกเขาหรือนี่

ท่านแม่ทัพคิดอย่างหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้ เดี๋ยวจะหาว่ารังแกเด็ก(?)

“เจ้าตื่นก็ดีแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปศึกษาที่สำนักศึกษาหลวง และข้าไม่สามารถจะพกเจ้าไปได้ด้วยในทุกๆที่หรอกนะเจียวเมิ่ง เจ้าต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน”เขาเริ่มเข้าเรื่องสีหน้าจริงจัง มันไปก็แย่งความรักของเขาไปหมดนะสิ เรื่องนี้เขายอมไม่ได้

“ข้าเองก็มีเรื่องจะบอกท่านแม่...เอ่อ พี่สาวซือซิงเหมือนกันขอรับ”เจียวเมิ่งเมื่อเห็นซือซิงตีสีหน้าเข้มใส่ก็เรียกเปลี่ยนคำพูด ร่างเล็กป้อมฉีกยิ้มประจบประแจงทันที

“เรื่องอะไร?”องค์หญิงสิบสี่เดินเข้ามานั่งที่เตียงนอนใกล้จ้าวอสูรตัวเล็กอย่างสงสัย แม้ร่างกายจะตัวเล็กและเด็กไปบ้าง แต่เขาเริ่มสัมผัสได้ว่าความคิดของเจ้านี่ยังมีจุดหนึ่งที่เขาเข้าไปไม่ถึง

“เจียวเมิ่งไม่อยากนอนอยู่ข้างนอกแล้วขอรับ ท่านแม่ทำไมไม่ให้เจียวเมิ่งเข้าไปนอนในที่ของเจียวเมิ่งสักที อยู่ข้างนอกเจียวเมิ่งรู้สึกไม่ดีเลยขอรับ”

จริงสิ! เจ้าเจียวเมิ่งเป็นอสูรของเขาและสัตว์อสูรส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ที่ตราประจำพันธะของตนเอง ซึ่งมันจะติดอยู่ที่ร่างกายของคนทำพันธะสัญญาหากผู้ทำพันธะสัยญาไม่อนุญาตสัตว์อสูรก็ไม่สามารถกลับเข้าไปในตราประจำพันะได้ ท่านแม่ทัพเช่นเขาเองเมื่อก่อนไม่เคยทราบเพราะเท่าที่รู้นั้นว่าเมื่อ500ปีก่อนมนุษย์และสัตว์อสูรไม่จำเป็นต้องทำพันะสัญญากันและสามารถอยู่ร่วมกันได้เพราะสามารถสื่อสารกันรู้เรื่อง สัตว์อสูรอยู่ต่างสัตว์อสูรส่วนมนุษย์ก็อยู่ในส่วนของมนุษย์เช่นกัน

“ได้ เราอนุญาตให้เจ้ากลับได้”

“เย้! ขอบคุณขอรับท่านแม่ ท่านแม่ใจดีที่สุดเล้ย!”จ้าวอสูรในร่างเด็กชายตรงเข้าสวมกอดร่างของเด็กหญิงเอาไว้แน่น ความเสียใจที่อสุรต้องทำพันธะสัญญากับมนุษย์มันไม่เคยรู้สึก มันรู้แค่เพียงว่าอ้อมกอดท่านแม่คนนี้อบอุ่นที่สุด และมันโหยหามานานกว่าพันปีแล้ว

ริมฝีปากเล็กจุมพิตข้างแก้มองค์หญิงสิบสี่อย่างรวดเร็วจนเขาไม่ทันได้ตักเตือน ร่างเล็กของเจ้าอสูรก็หายไปอย่างรวดเร็ว ลวดลายรูปเครือดอกไม้ป่าสีเขียวปรากฏเป็นลำแสงสีแดงวาบหนึ่งก่อนจะหายไป มันเกิดขึ้นบริเวณนิ้วมือขององค์หญิงสิบสี่นั่นเอง

เอาล่ะ ต่อไปนี้เขาก้ไม่จำเป็นต้องกังวนใจกับเจียวเมิ่งแล้ว เดินหน้าตามเด็ดบุปผางามได้เต็มที่ คราวนี้แหละเขาจะต้องเป็นผู้เด็ดบุปผางามที่เลื่องชื่อในแคว้นหมิงซือให้จงได้ อย่างน้อยต้องชนะพี่เก้าของเขาที่มีนางสนมผู้งดงามเต็มตำหนักผู้นั้นสักสองขั้นเป็นอย่างต่ำ

ท่านแม่ทัพตั้งปณิธานอันแรงกล้าด้วยแววตาแวววาบเมื่อนึกถึงเรือนร่างสตรีที่แสนจะเต็มไม้เต็มมือ อื้ม รสเสน่หาเมื่อคราหลังฝังตรึงใจยิ่งหนัก อยากสัมผัสอีกสักครา

 

.....

มาแบบจบตอน พรุ่งนี้ไม่อัพนะคะ จะอัพวันเว้นวันหรือตามแต่ว่าโบว์จะมีเวลาปั่นตอนไน-_- อย่าเพิ่งหนีหายกันไปน๊า เพราะงานโบว์ยุ่งมากเลย ทำแทนพี่ในแผนกที่เขาลาอะคะ เห้อ!

ว่างๆจะมาตามแก้คำผิดนะคะ อาจไปติดขัดก็บอกด้วยน๊า เพราะปั่นเสร็จก็อัพเลย^.^ ตอนนี้จะพูดถึงความเปลี่ยนแปลงและเตรียมตัวของตัวนางเอก(?)ของเรื่องนะคะ อาจจะไม่สนุกสักเท่าไหร่ อิอิ ฝากคอมเมนท์ด้วยน๊า

19/02/2017

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #1478 ~[P]u[M]ki[N]~ (@pinkhina) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 00:29
    ได้สมปรารถนาค่ะ แต่เป็นชายหนุ่มนะคะท่าน เอ็นดูน้องเจียวเมิ่ง น่าร๊ากก
    #1478
    0
  2. #1238 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 20:44
    ต้องฮาเร็มหนุ่มสิ 55555+
    #1238
    0
  3. วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 15:51
    ท่านแม่ทัพเนี่ยไม่คิดจะยอมรับความจริงเลยนะว่าตัวเป็นผู้หญิงอายุแค่10ขวบเอง จะหื่นไปไหน แต่อย่างว่านะถ้าทำตัวเป็นเด็กผู้หญิงสิบขวบก็ไม่ฮาเนอะ
    #1138
    0
  4. #1036 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:10
    เจียวเมิ่งน่ารักกกก
    #1036
    0
  5. #614 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 11:49
    วันๆคิดแต่แบบนี้นะท่านแม่ทัพ555 ระวังจะได้ช.แทนล่ะ555555
    #614
    0
  6. #285 แกงส้ม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:59
    ออกวาดลวดลายให้เต็มที่เลยนะ
    #285
    0
  7. #284 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:44
    กองทัพฮาเร็มรอน้องซือซืออยู่ 555
    #284
    0
  8. #283 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:33
    ขอบคุณค่ะ
    #283
    0
  9. #282 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:12
    ยังพยายามนะท่านเเม่ทัพ5555
    #282
    0
  10. #281 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:17
    สงสัยจะได้หนุ่มๆมาแทน
    #281
    0
  11. #280 สาวกท่านแม่(ทัพ) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    สตรีๆๆๆๆ ท่องเอาไว้นะคุณแม่(ทัพ)55
    #280
    0
  12. #279 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:49
    555 น่ารัก / รอค่ะ
    #279
    0
  13. #278 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    ท่านแม่ทัพมุ่งมั่นยิ่งนัก
    #278
    0
  14. #277 โมนิค (@nafacia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:29
    รอตอนต่อไป
    #277
    0
  15. #275 คนเฝ้าติดตาม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:22
    สนุกดี จะรออ่านนะ
    #275
    0
  16. #274 tanyaluck1976 (@tanyaluck1976) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:19
    รอค่ะสนุกมาก
    #274
    0
  17. #272 Ka.Ning (@king_kisskiss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:05
    หืมจะเด็ดบุบผางาม รึท่านจะโดนชายงามเด็ดคะ ถถถถ
    #272
    0
  18. #271 lookkaewfin (@lookkaewfin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:02
    ชนะพี่เก้าของเท่าโอ้้้
    #271
    0
  19. #270 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:50
    แกไม่มีตรงนั้นแล้วนะอย่าลืมมม
    #270
    0
  20. #269 werchu (@werchu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:37
    555 ท่านนนแม่ ท่านช่างสมหญิงเสียนี่กระไรรรรร! // เราอยากจะเห็นท่านพ่อแล้วววว อิอิ
    #269
    0
  21. #268 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:19
    น่าร้ากกกกกกกก รอตอนต่อไปค่ะ ท่านแม่ทัพเริ่มชินกับมารยาทสตรีแล้ว นี่ถ้าประจำเดือนมาคงกรี๊ดวังแตก
    #268
    0