( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,043 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,909 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    78

    Overall
    140,043

ตอนที่ 22 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 21 ] ผู้ใช้อักขระขั้นจ้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    5 มี.ค. 60

ผู้ใช้อักขระขั้นจ้าว


ผู้ใช้อักขระธาตุน้ำ สายจำเพาะน้ำแข็ง ชั้นพัฒนาขั้นจ้าวระดับเจ็ด!

เสียงตะโกนก้องในใจนั้นทำให้นางแทบเข่าทรุด หัวใจเต้นแรงจนยากจะควบคุม หากไม่ใช่เพราะนางที่มีพลังของผู้ใช้อักขระก็ไม่มีทางรับรู้ระดับพลังของคนผู้นี้ได้แน่

องค์หญิงสิบสี่มองการต่อสู้ที่เริ่มขึ้นตรงหน้าอย่างหวาดหวั่นในใจ เมื่อเปรียบเอาพลังผู้ใช้อักขระของเธอกับคนผู้นี้ ก็ไม่ได้ต่างจากการเอาก้อนกรวดไปเทียบกับดวงดาว

....

ความห่างชั้นช่างไกลนัก!

....

เกราะปกป้องน้ำแข็งถูกเรียกออกมาใช้ มันเป็นปราการที่คุ้มกันร่างกายของผู้ใช้อักขระ เรือนร่างสูงนั้นแผ่ไอเย็นรุนแรง จนเกิดน้ำแข็งเกาะตามโต๊ะ เก้าอี้ หรือแม้แต่ไฟระย้าบนผนังโรงเตี๊ยม มันแพร่น้ำแข็งออกจากบริเวณที่ผู้ใช้อักขระผู้นั้นยืนอยู่ เสาหินมีเกล็ดน้ำแข็งลอยเกาะพร้อมทั้งค่อยๆกัดกินอย่างน่ากลัว

คนที่สลบเพราะเสียงหวีดร้องของนางเงือกเริ่มมีสติ แต่ยังไม่ทันจะได้หนีเกล็ดน้ำแข็งนั้นก็แพร่เข้าใส่ หากถูกเพียงนิดก็จะเกิดแผลเวอะหวะได้อย่างน่ากลัว 

ผู้มีพลังยุทธ์จึงรีบสร้างเกราะป้องกันตัวก่อนจะหลบหนี

เวลานี้ผู้ใช้พลังขั้นสูงสุดทั้ง 10 คนที่ปกป้องโรงเตี๊ยมแห่งนี้ได้สลายหายไปแล้ว ภายในโรงเตี๊ยมจึงเกิดแรงสั่นสะทือนราวแผ่นดินไหว ผู้คนเริ่มทยอยหลบหนี ไม่ว่าจะเป็นทางหน้าต่างประตูหรือแม้แต่พังผนังโรงเตี๊ยมออกไป

น้องสิบสี่!

เป็นเสียงของพี่เก้าที่ดังก้อง เมื่อพบว่าองค์หญิงน้อยยังคงอยู่ที่เดิม ด้วยการลอยตัวอยู่เหนือพื้นดิน นอกกายมีพลังอักขระปกป้องเอาไว้แน่นหนา รวมทั้งอีชุนอี้ที่อยู่ไม่ห่าง เขาลอยตัวอยู่ข้างกายองค์หญิงน้อยนั่นเอง ส่วนพลังปกป้องนั้นเป็นสิ่งที่องค์หญิงน้อยร่ายให้ไว้ เขาจึงไม่หวั่นใจ

องค์ชายเก้าและองค์ชายสิบเร่งต้อนผู้คนให้ออกไปจากโรงเตี๊ยมแห่งนี้โดยเร็วที่สุด ความชุลมุนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของนางมากนัก เมื่อเปรียบเทียบกับบุรุษที่ห่างออกไปตรงหน้า

พลังรุนแรงเกินไปแล้ว!

คำพูดที่ดังกึกก้องในใจนั้น เกิดขึ้นซ้ำๆกัน

ฟิ้ว! 

โครม!

เสียงของพลังลมปะทะเข้ากับปรากการน้ำแข็งดังสนั่น แต่แทนที่มันจะส่งผลกระทบกับปราการน้ำแข็งนั้นให้พังทลายกลับยิ่งไปส่งเสริมความหนาวเย็นให้จับขั้วหัวใจมากขึ้นกว่าเดิม

หลงหวั่ง เจ้าก็รู้ว่าไม่มีทางเอาชนะองค์ชายของข้าได้เสี่ยวหลุนตะโกนก้อง พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ไม่ควรปรากฎบนใบหน้าที่มีที่คาดตาหนังปกปิดดวงตาที่ไร้แววเอาไว้

แม้ปากจะพูดแต่มือซ้ายก็วาดลวดลายเป็นวงแหวนอักขระอะไรบางอย่างขึ้น ก่อนที่พื้นดินใต้โรงเตี๊ยมจะเคลื่อนไหวราวกับมีสัตว์อสูรเกิดขึ้นมาจากพื้นดิน

องค์หญิงสิบสี่ที่ยังคงเฝ้าอยู่ในเหตุการณ์เริ่มเห็นท่าไม่ดี เตรียมจะหนีแต่สายตาเรียวหงส์ดันเหลือบมองไปเห็นนางเงือกสาวที่นอนดิ้นทุรนทุรายจากพิษร้ายของอสรพิษน้ำจืด หน้าอกขาวซีดนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีคล้ำม่วงขึ้นมาในทันที 

อดเสียดายในใจไม่ได้(?)

อสรพิษน้ำจืดกับนางเงือกนั้นเป็นศัตรูกัน 

ข้อนี้ชาวดินแดนหลิ่งซานย่อมรู้ดี ไม่แปลกที่บุรุษชุดดำผู้นั้นจะเลือกใช้อสรพิษน้ำจืดเพื่อสังหารนางเงือกตรงหน้า

โครม!

เสียงระเบิดของปราการน้ำแข็งนั้นทำให้นางต้องหันกลับไปมองด้วยความตกใจ เมื่อบุรุษในชุดดำที่มีระดับขั้นผู้ใช้อักขระแค่ชั้นพัฒนาขั้นเงินระดับสาม แต่กลับมีความสามารถโจมตีผู้ใช้อักขระขั้นที่สูงกว่าได้

อย่าฝืนเลย ร่างกายของเจ้ารองรับพลังไม่ได้มากนักหรอก

ผู้ใช้อักขระผู้นี้ป่วยงั้นรึ?

คำตอบดังก้องในใจเมื่อได้ยินบทสนทนาของคู่ต่อสู้ทั้งสอง

แต่เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่าหลงหวั่ง คู่ต่อสู้ของเจ้ามันคือข้าต่างหากเสี่ยวหลุนพูดพร้อมกับทะยานขึ้นสูง

เขามีธาตุดิน สายจำเพราะหิน ชั้นพัฒนาขั้นเงินระดับสามเช่นกัน

แรงของธาตุดินนั้นมีความหนาและอัดแน่นกว่าธาตุลมมากนัก เมื่อเกิดแรงปะทะกันขึ้น ฝ่ายที่เสียเปรียบจึงเป็นธาตุลมแม้จะอยู่ระดับเดียวกันก็ตาม

แต่ข้อเสียของธาตุดินก็คือ การวาดวงแหวนอักขระนั่นเอง มันซับซ้อนมากกว่าธาตุอื่นๆมาก

....

มิน่าล่ะชายผู้นั้นถึงลงมือโจมตีก่อน

....

องค์หญิงน้อยจับตามองไปยังชายผู้สวมหมวกปกคลุมใบหน้านั้นพร้อมกับใช้ความคิด แต่ดูเหมือนว่าคนถูกแอบมองจะรู้ตัวจึงได้หันหน้ามายังทิศทางที่เธอหลบซ่อนอยู่

ใบหน้านวลเนียนรีบแย้มรอยยิ้มตอบกลับ ในขณะที่อีชุนอี้ที่ลอยอยู่ไม่ห่างสะดุ้งสุดตัว

องค์หญิงน้อยเขาสะกิดร่างบอบบางที่ยังครุ่นคิด

มีอะไรรึอี๋เอ่อร์?”คนไม่สำนึกตัวว่ากำลังถูกจับได้นั้นถามกลับ

เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ

ข้ายังอยากจะดูอยู่เลย

พลังพวกเราสองคนสู้คนพวกนั้นไม่ได้หรอกนะอีชุนอี้แสดงความคิดเห็น

เขายังอยากดูแลกิจการของตระกูลอยู่นะ ยังไม่อยากต้องให้ท่านพ่อท่านแม่ของเขาลำบากตอนแก่

แต่นางเงือกนั่น...

เจ้าอย่าบอกว่าอยากได้อีชุนอี้เลิกคิ้วถาม ใบหน้างามจึงส่ายหน้า

นางเห็นหน้าอกเขียวคล้ำแล้วอดช้ำใจไม่ได้ต่างหากเล่า ถึงเวลานี้นางจะมีมันอยู่ก็ตามที แต่มันก็ดูไม่ถนัดเหมือนของผู้อื่น และถึงแม้นางอยากจะมีสามีแต่แค่อยากจะชื่มชนเรือนร่างสตรีของผู้อื่นบ้างก็แค่นั้น

จริงๆ! (?)

ท่านแม่ขอรับแรงดึงที่แขนเสื้อนั้นทำให้นางก้มหน้าลงมองทันที

“ออกมาทำไมเจียวเมิ่ง?”นางเอ่ยถามเสียงเครียด

ใบหน้าเด็กชายอายุ 7 ขวบนั้นยังคงอ้วนกลมสมบูรณ์กว่าเดิมมากนัก แขนขาป้อมประกอบไปด้วยเนื้อหนังมังสาราวสัตว์อสูรสายพันธุ์หมู ยิ่งผิวขาวอมชมพูระเรื่อนั่นยิ่งดูเหมือนเข้าไปใหญ่

นี่นางเลี้ยงจ้าวอสูรสายพันธุ์พฤกษาหรือว่าจ้าวหมูอสูรสายพันธุ์กินกับนอนกันแน่

เพ้ย! ใครก็ได้อบนาที

“ก็ออกมาช่วยท่านแม่สั่งสอนพวกมันไงขอรับ”

เวร! การสั่งสอนเมื่อ 5 ปี ก่อน นางยังจดจำมิเคยลืมเลือน

“เจ้าอย่าทำตัวให้เกะกะ อยู่ห่างๆคนพวกนั้นไว้”

“อยู่ห่างๆแล้วข้าจะสั่งสอนพวกมันได้อย่างไรเล่าขอรับท่านแม่”

เพ้ย! นางไม่ได้อยากจะกระโจนลงไปรวมต่อสู้กับคนพวกนั้นด้วยหรอกนะ มันไม่ใช่หน้าที่ของนาง ที่อยู่ตรงนี้ก็แค่อยากจะดูแค่นั้นเอง หากเกินตัวนางก็จะเพ่นเหมือนกัน

“เจ้าโตแล้ว คิดเองเป็นใช่ไหม?”นางบอกปัด

“ขอรับ?”เด็กชายรับคำเสียงใส

แต่ภายในใจกลับคัดค้าน ก็ในเมื่อเถาวัลย์เลือดบอกว่าสั่งสอนในความหมายของมนุษย์ คือ การเข้าไปทำร้ายหรือต่อสู้กับอีกฝ่าย แต่ทำไมท่านแม่บอกให้สั่งสอนอยู่ห่างๆกันเล่า

เขาล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ(?)

 

เสี่ยวหลุนยังคงต่อสู้อยู่กับหลงหวั่ง ส่วนบุรุษผู้ใช้อักขระกลับยังคงนั่งนิ่งเฉยอยู่กับที่ราวกับไม่สนใจผู้ใด สายตาคมกริบนั้นจับจ้องไปยังอสรพิษน้ำจืดที่ยังอยู่กับที่ เพื่อมองดูเหยื่อของมันขาดหายใจไปอย่างช้าๆ

แม้ระดับพลังของมันจะเป็นเพียงขั้นสูงสุดระดับหก แต่มันก็สามารถสังหารนางเงือกได้อย่างง่ายดาย

หางยาวของอสรพิษน้ำจืดสีครามนั้นเริ่มเคลื่อนตัวออกห่างจากนางเงือกทีละน้อย กระแสกดดันนั้นส่งผลให้เกิดแผลเล็กยาวที่บริเวณท้องของมันถึงสามแผล เกล็ดน้ำแข็งค่อยๆกระจายออกไปทั่ว ส่งผลให้มันกรีดร้องทุรนทุราย เจ็บปวดไม่แพ้นางเงือกสาวที่ถูกพิษ

องค์หญิงสิบสี่อยากจะเข้าไปช่วยเหลืออยู่เหมือนกัน แต่เนื่องด้วยนี่ไม่ใช่กิจอะไรที่นางจะเข้าไปยุ่ง จึงทำได้เพียงมองผิวนางเงือกที่เป็นสีคล้ำสนิทจนเกือบดำ มีเพียงประกายแสงสีขาวกระจ่างจากไข่มุกเท่านั้นที่ยังส่องประกายเจิดจ้าราวกับมีชีวิต

นางเงือกตัวหนึ่งจะมีไข่มุกติดตัวเพียงลูกเดียว

พวกมันเรียกไข่มุกชนิดนี้ว่า ไข่มุกแห่งท้องทะเล

เมื่อนางเงือกตาย ไข่มุกก็จะสลายหายไปด้วย ภายในเวลา 24 ชั่วยาม คือ 2 วันนั่นเอง

ไข่มุกแห่งท้องทะเล เป็นหนึ่งในเครื่องปรุงโอสถปรับสมดุลธาตุและเพิ่มพลังยุทธ์ที่หาได้ยากยิ่ง จากหลายเดือนที่ผ่านมามีข่าวคราวว่าพบซากนางเงือกที่มีจำนวนเพียงน้อยนิดตายอย่างไร้ที่มาที่ไป

ที่ชายทะเลและแม่น้ำใหญ่มีซากนางเงือกลอยมาติดเป็นจำนวนมาก ทั้งๆที่นางเงือกเป็นเผ่าพันธุ์ที่หายากแท้ๆแต่ก็ตายอย่างเป็นปริศนาจำนวนมากเช่นกัน

แสงเรืองคล้ายลำแสงปริศนาตรงเข้าไปหาไข่มุกแห่งท้องทะเลอย่างแผ่วเบา เมื่อนางมองตามจึงทราบว่าเป็นพลัชายหนุ่มผู้ใช้อักขระคนนั้นนั่นเอง เขาต้องการไข่มุกแห่งท้องทะเลเม็ดนี้

ฟิ้ว! 

ฉึก!

ลูกธนูจากชายชุดดำอีกจำนวนสามคนที่เข้ามาสมทบ ทำให้นางกระชากอีชุนอี้และเจียวเมิ่งหลบไปให้ไกลกว่าเดิม

ทราบแน่ชัดว่าไม่ได้มีแค่บุรุษปริศนาเจ้าของอสรพิษน้ำจืดเพียงคนเดียว

แต่มีมากกว่านั้น!

ราวกับว่าต้องการมาขัดขว้างการประมูลนางเงือกในครั้งนี้

ไข่มุกแห่งท้องทะเลลอยอยู่กลางอากาศ ส่วนชายหนุ่มผู้ใช้อักขระขั้นจ้าวผู้นั้นกลับต้องมาต่อสู้กับบุรุษชุดดำปริศนาถึงสามคน

สายตาคมกริบจ้องมองไข่มุกแห่งท้องทะเลอีกครั้งหนึ่งราวกับชั่งใจอะไรบางอย่างก่อนจะเหลือบกลับมามองยังองค์หญิงสิบสี่ที่หลบอยู่อีกมุมโดยมีเจียวเมิ่งเกาะแขนข้างหนึ่งเอาไว้หนึบ

“ท่านแม่ไม่ช่วยเขาเล่าขอรับ?”เด็กชายเอ่ยถาม

“สั่งสอนแบบเจ้ารึ?”นางสวนกลับ เจียวเมิ่งจึงพยักหน้า

“ข้าทำไม่ได้หรอกนะ”

“ทำไมเล่าขอรับ?”ดวงหน้ากลมป้อมเอ่ยถาม

ก็แค่ทำร้ายร่างกายใครสักคนเท่านั้นเอง ง่ายจะตายไป (?)

“ก็เพราะว่า อุบ!

ในขณะที่นางกำลังพูดคุยกับเจียวเมิ่งนั้น ก็ปรากฏว่ามีอะไรบางอย่างลอยตรงเข้ามาที่ปากของนาง ความเร็วนั้นนางเกือบลืมตัวกลืนกินมันลงไป แต่พอคายมันออกมาจึงพบว่ามันคือไข่มุกแห่งท้องทะเลนั่นเอง

“นี่...”

“ท่านแม่ขอรับ”

“องค์หญิงน้อย”

ทั้งนาง เจียวเมิ่งและอีชุนอี้ได้แต่พูดเท่านั้น เมื่อสายตาของทั้งสามคนมองไปยังทิศทางที่เกิดการต่อสู้

         ก็พบว่าเวลานี้ คนที่สู้กันอยู่ได้ทะยานหายลับเพื่อติดตามชายทั้งสองคนไปแล้ว แต่ก่อนไปก็ปรากฏพลัเสียงทุ้มต่ำๆดังขึ้นไม่ห่างรับรู้ได้เฉพาะแต่นางเท่านั้น

“แล้วข้าจะกลับมารับคืน”

เพ้ย!

นี่ถ้ารั้งไม่ได้แล้วนางเผลอกลืนมันลงไปติดคอตาย ปานนี้เขาไม่ต้องตามนางไปเอาตอนตายหรือไง

เลวมาก!

องค์หญิงน้อยนึกสบถอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

....

 

 

 

สั้นไปไม่ถือสานะคะ เพราะโบว์ก็พยายามปั่นแย้วเพื่อไม่ให้คนอ่านรอ วันนี้ทำงานหนัก ตกเย็นไปขายของช่วยญาติ สรุปพิมพ์ในมือถือก็ช้าเหลือเกิน ไม่สู้ในคอม แต่ก็นะ...ถ้าเด้งขึ้นอีกคือจะมาตามแก้คำผิดนะคะ เพราะว่าโบว์ปั่นเสร็จก็ลงเลย ไปซักผ้าแปป เดี๋ยวมาตามแก้

01/03/2017

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #1043 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:36
    ใช่เลวมากๆๆๆๆ
    #1043
    0
  2. #959 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 22:26
    พระเอกใกล้จะใกล้ชิดกับซือซิงแล้ว
    #959
    0
  3. #893 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 17:16
    พระเอกแน่ๆ หิหิ
    #893
    0
  4. #763 โอ้ไง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 22:28
    หลัวววววววเธอไง
    #763
    0
  5. #742 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 15:54
    จำได้สินะ...
    #742
    0
  6. #622 Meatboll (@meatboll) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 13:30
    พระเอกไงล่ะะะะะ
    #622
    0
  7. #522 Natty (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 23:02
    55555 โดนบังคับกินไข่มุกเฉยเลย
    #522
    0
  8. #518 แกงส้ม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 20:11
    กำลังพูดอยู่ ไข่มุกลอยเข้าปากซะงั้นอ่ะ ดีนะยังไม่ลงไปท้องเลย
    #518
    0
  9. #512 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 18:10
    ของหมั้น???
    และ..สงสารนางเงือกอ้ะ

    ปล. ปราการน้ำแข็ง/ไม่แปลกที่/สายจำเพาะหิน/เขียวคล้ำ/ชื่นชม/ก็จะเผ่น/ให้สั่งสอน/ทีละน้อย
    #512
    0
  10. #510 werchu (@werchu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 17:12
    คนที่โยนไข่มุขนี่พระเอกใช่มั้ยยยย กรี้ๆๆๆ
    #510
    0
  11. #509 Hani_021 (@smile21natnicha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 12:41
    ดีดเข้าปาก 555555 แม่นางเลิกหมกมุ่นในหน้าอกสตรีสักที ถถถถถถ
    #509
    0
  12. #506 ปิ่นนะคุคุ (@narupin-578-sana) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 08:02
    คนที่โยนไข่มุกเข้าปากคงเป็รเสี่ยวหลุนองครักษ์ของโจวจิ้นอิ๋งใช่มั้ยคะ เย้ๆ จะมีโมเม้นแล้วววววว
    #506
    0
  13. #505 Yanieye (@eyeyani) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 07:28
    ร ออออออ
    #505
    0
  14. #504 Beebiboo (@Beebiboo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 07:05
    โอ้ รอดูต่อปาย
    #504
    0
  15. #503 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 06:28
    5555เข้าปากไปเเล้ววว
    #503
    0
  16. #502 New1521 (@New1521) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 03:15
    มีไรน่ารักแบบนี้ติดตามค่ะ
    #502
    0
  17. #501 ★ω★_M (@takam07554) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 00:01
    555 เอางี้เลยนะ
    #501
    0
  18. #500 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:37
    ขอบคุณค่ะ...แหม่...น่าจะติดคอ
    #500
    0
  19. #499 korawan-ni (@korawan-ni) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 23:10
    มาไวๆๆนะ ขอบคุณค่ะสนุกมากเลย
    #499
    0
  20. #498 lukbua (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:57
    โท่วววว อุดมการณ์อนุรักษ์หญิงงามท่านแม่ทัพไปไหนแล้ว ปล่อยนางเงือกตายเฉย ใช่ซี้ กลับใจเป็นอยากได้สามีแทนแล้วนี่ 555555
    #498
    0
  21. #497 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:45
    ยอดชายของท่านแม่ทัพ
    #497
    0
  22. #496 annaaa (@anna_anna) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:37
    มาต่อไวๆน้า
    #496
    0
  23. #495 Alistna (@fernps) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:18
    ฉากคุ้นๆเหมือนในเรื่องชายาสะท้านแผ่นดิน
    #495
    1
    • #495-1 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 22)
      2 มีนาคม 2560 / 07:46
      เอ่อ ตีกันในโรงประมูลนี่ มีหลายเรื่องนะคะ ไม่ใช่แค่ชายา เป็นเพื่อนพื้นเพของนิยายจีนเลยค่ะ 555
      #495-1
  24. #494 janjirasuso (@janjirasuso) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:07
    ขอบคุณคะ
    #494
    0
  25. #493 เอฟี่ (@famvyza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 22:00
    สู้ๆนะไรท์

    ท่านแม่ทัพเกือบโดนชำแหละแล้วไหมล่ะ
    #493
    0