( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,052 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,911 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    87

    Overall
    140,052

ตอนที่ 25 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 24 ] ต่อโคลงกลอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

* นิยายเรื่องนี้ขอใช้กลอนสุภาพนะคะ มิอาจจะไปแต่งเทียบเคียงโคลงคู่โคลงกลอนของจีนได้ เพราะให้ความหมายอาจจะไม่รื่นหูสำหรับคนไทย(แต่พอแต่งแล้วอาจจะฟังเหมือนลิเกเกินไป 555+) และผู้เขียนเองไม่มีความสามารถถึงเพียงนั้น...นะ You

*โจวจิ้นอิ๋ง เปลี่ยนชื่อนะคะ นางเพิ่งไปเปลี่ยนอำเภอมาเมื่อวานนี้(?) เป็น โจวเฟิงหยาง แจ้งมาให้ทราบโดยทั่วกัน

 

ต่อโคลงกลอน


 “พี่สิบสอง น้องถามอะไรพี่หน่อยสิองค์หญิงน้อยกระซิบถามพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ

ถามพี่ก็ได้นะน้องสิบสี่เป็นพี่สิบที่ร้องทัก เขาเองก็เบื่อที่พวกตาแก่นั่นถกเถียงกันเรื่องหัวข้อสำหรับการประลองในงานชมบุปผาอีก 6 วันที่จะถึง

ข้าก็ถามทั้งสองคนนะแหละนางบอก

พวกพี่คิดว่าการที่บุรุษจ้องมองสตรีนานๆแปลว่าหลงรักได้หรือไม่?”...เพราะเมื่อก่อนหากนางพึงพอใจใคร นางก็มักจะจ้องสตรีนานๆเช่นกัน แต่สตรีเหล่านั้นต่างอายม้วน ไม่ได้เป็นอย่างนางแบบนี้

ก็อาจจะเป็นไปได้พี่สิบพยักหน้า

แต่เจ้าต้องดูด้วยนะ บางที่สตรีผู้นั้นอาจจะมีหางงอกออกมาจากลำตัวก็ได้ บุรุษผู้นั้นเลยต้องนั่งวินิจฉัยโรคนานเป็นพิเศษพี่สิบสองตอบกวน

เพียะ!

นางจึงตีเข้าให้ที่หน้าขา เลียนแบบวิธีตีของซุนฮวานั่นเอง

นี่น้องสิบสี่พี่เจ็บนะ

ปกติฮวาเอ๋อร์ตีพี่บ่อยนินางตอบพร้อมยักคิ้วกวนกลับ พวกเขาแทบลืมองค์หญิงน้อยที่แสนขี้อายไปตอนไหนไม่ทราบ แต่แบบนี้พวกเขาว่ามันดีกว่าเมื่อก่อนมาก ที่น้องสิบสี่รู้จักพูดคุยกับพี่ชายทั้งหลายอย่างสนิทสนมกว่าตอนยังเด็กที่เล่นแต่กับนางกำนัล

ฮวาเอ๋อร์ใช้มือตีนิ ส่วนเจ้า...”

ข้าก็ใช้มือพี่สิบสองนางสวน องค์ชายสิบที่นั่งอยู่ถัดจากองค์ชายสิบสองถึงกับหัวเราะร่า อย่างขำขัน

ก็เจ้าใช้มือตีอยู่หรอกน้องสิบสี่ แต่แรงมือเจ้าน่าจะเปรียบเป็นแรงของเท้าสักคู่เสียมากกว่า

พี่สิบ!”นางค้อนกลับองค์ชายสิบแทบคอจะหัก

พึ่งพาหาความช่วยเหลือไม่ค่อยจะได้เลยจริงๆ

อะๆ พี่สิบหยอกเจ้าเล่นหรอกน้องพี่ แล้วที่เจ้าถามแบบนั้นทำไมรึ? ใครมาแอบมองเจ้านานๆพี่สิบถามกลับ

ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่….”ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวจบการประกาศสรุปหัวข้อจึงดังขึ้น พวกเขาจึงเงียบและตั้งใจฟัง                                  

การสรุปหัวข้อปีนี้ของฝ่ายชาย คือ ประลองสัตว์อสูร พลังยุทธ์และกระบี่

แทบจะไม่มีส่วนใดต่างออกไปจากหลายๆปีที่ผ่านมาสักนิดเดียว

ส่วนของฝ่ายหญิง คือ เพลงพิณ หลอมโอสถ และวาดภาพ

ชนะ 2 ใน 3 ถือว่าเป็นยอดบรุษและยอดหญิงแห่งแคว้น แต่ที่ผ่านมาต้องชนะทั้งหมดถึง 3 ครั้งถึงจะเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่ายอดบุรุษและสตรีแห่งแคว้นหมิงซือ และของรางวัลในปีนี้คือหยดน้ำค้างจากบัวหิมะพันปี ที่พันปีถึงจะมีน้ำค้างเกาะอยู่สามหยด กับเงินรางวัลถึงพันชั่ง ที่ดินพระราชทานอีก 4 แปลง พร้อมบ้านอีก 2 หลัง และข้ารับใช้คนละ 10 คน คัมภีร์อักขระ 1 เล่ม และยังมีสิทธิ์ไปศึกษาในสถานศึกษาหลวงฟรี 1 ปี แต่ต้องเป็นผู้ที่ไม่ใช่ศิษย์เท่านั้นถึงจะได้สิทธิ์ข้อสุดท้ายนี้

องค์หญิงสิบสี่ยังคงรับรู้ถึงสายตาของบุรุษแปลกหน้าผู้นั้นได้ดี เหมือนกับว่าจะไม่ได้มาชมบุปผาแต่มาชมนางแทน

เพ้ย!เหมือนจะดี แต่มันไม่ได้ดีเลยนะที่ต้องมานั่งระแวงตนอยู่ตลอดเวลา เห็นทีนางคงต้องเข้าไปพูดคุยกันให้ชัดแจ้งแถลงไข หากเป็นบุรุษตรงตามที่ต้องการ แน่นอนที่นางพร้อมพลีกายถวายตัวแน่(?)...แต่หากไม่ใช่ก็แล้วไป

งานรื่นเริงในค่ำคืนนี้ถูกจุดอีกครั้งหลังสรุปหัวข้อการประลองจบ

ซุนฮวาออกไปแต่งโคลงกลอนชมบุปผา ส่วนพี่สิบสองรึจะพลาด เขาออกไปต่อกลอนชมนางได้อย่างไพเราะเพราะพริ้ง จนสตรีทั้งแคว้นพากันอิจฉาตาร้อนพราวทันที เพราะทั้งคู่ทั้งเหมาะสมกันดี และองค์ชายสิบสองก็ไม่มีพระสนมนางกำนัลอุ่นเตียง เป็นบุรุษที่เพียบพร้อมในด้านความรักโดนแท้จริง หากสตรีใดตกแต่งเข้าไปในตำหนัก ย่อมเป็นหนึ่งไม่มีสอง

แต่ดวงเรื่องผู้ชายของใครก็ของมันจะแบ่งดวงที่ดีๆให้กันได้ก็ไม่เคยปรากฏ องค์หญิงน้อยได้แต่นั่งหน้าเศร้าเหงาหงอยอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิม ส่วนคนอื่นก็ต่างรื่นเริง พูดคุยกันระหว่างหนุ่มสาว ถึงแม้วันนี้นางจะโดดเด่นทั้งรูปร่าง อาภรณ์และความสามารถ แต่จะอย่างไรเล่าเมื่อไม่มีใครกล้าเข้ามาหานาง

“องค์หญิงสิบสี่เพคะ มีจดหมายถึงองค์หญิงเพคะ”เป็นนางกำนัลคนหนึ่ง นางไม่ทราบว่ามาจากพระสนมคนใด หรืออาจจะเป็นนางกำนัลสักคนที่ได้รับเงินจากใครมาเพื่อส่งจดหมาย

เรื่องนั้นนางไม่ใคร่จะใส่ใจ เพราะนางแค่สนใจเฉพาะข้อความในจดหมายเท่านั้น

องค์หญิงน้อยรับจดหมายมาเปิดออกอ่าน ใบหน้านวลหวานมีเพียงแค่ความแปลกใจและสงสัยเท่านั้น

เฝ้ามองบุปผาที่สูงศักดิ์

ข้านึกรักบุปผางามถวิลหา

แม้ศักดิ์นั้นเสมอเคียงข้างกายา

แต่ดวงใจยอดฟ้าคิดเช่นไร

เพ้ย! เขียนโคลงกลอนมาเกี้ยวนางถึงเรือเชื้อพระวงศ์เชียวรึ? ท่าทางจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

นางคิดขณะมองไปตามสายตาของนางกำนัล นางกำนัลมีท่าทางเขินอาย ไม่คิดว่าตนเองจะได้เป็นแม่สื่อให้กับองค์หญิงน้อยแคว้นหมิงซือของตนกับองค์ชายแคว้นโฉวจงที่เก่งกล้าสามารถ

ใครๆก็ทราบว่าบุรุษที่มาจากแคว้นนี้นั้นเก่งกาจเหนือใคร หากองค์หญิงอภิเษกด้วยย่อมจะเสริมให้แคว้นหมิงซือรุ่งเรืองขึ้นไปอีก นางเริ่มคิดเกินหน้าที่นางกำนัล

“ไปนำพู่กันกับกระดาษมาให้ข้า”เป็นคำสั่งเล็กน้อย โชคดีนักที่เหล่าพี่ชายของนางเวลานี้ออกไปเกี้ยวพาราสีสตรีอื่นเสียแล้ว หนึ่งในนั้นคือพี่เก้าที่ออกไปตามหาหัวใจดวงใหม่(?) เช่นองค์หญิงแคว้นเฟิงนั่นเอง

โถ่ๆ บุรุษผู้มากรัก

นางคิดราวกับว่าเมื่อก่อนตนก็ไม่ได้เป็นเช่นองค์ชายเก้าเช่นนั้นแหละ

เมื่อกระดาษกับพู่กันมาวางตรงหน้าขององค์หญิงน้อย ความแปลกใจก็ฉายชัดในความคิดของบุคคลที่เห็น จริงอยู่ว่าสถานที่นี้มีสิ่งของที่จำเป็นทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นกระดาษ พู่กัน พิณ ขลุ่ย หนังสือ น้ำชา ขนม ทุกอย่างจัดสรรมาเพื่อความสะดวกสบายยามชมบุปผา ใครใคร่จะทำอะไรก็ทำ ใครใคร่จะพูดคุยกันก็พูดคุย เพราะงานชมบุปผานั้นเปิดกว้าง โดยเฉพาะในวันแรกที่เปิดงาน ทุกอย่างยังไม่เป็นทางการมากนัก ยกเว้นเพียงช่วงหัวค่ำที่จะถกเถียงถึงหัวข้อการประลองในแต่ละค่ำคืน

ใบหน้างดงามแย้มรอยยิ้มหยัน ก่อนจะหยิบพู่กันขึ้นมาตวัดเป็นตัวอักษรโคลงกลอนที่งดงามแต่คนอ่านต้องถึงกับจุกอกแน่นอน

อันตัวเรามิอาจเทียบเคียงบุปผา

ใช่ด้อยค่าแต่สูงส่งย่อมจะรู้

จะเทียบเคียงเสมอศักดิ์ต้องตรองดู

ไม่แน่คู่ของท่านอาจอื่นไกล

นางเขียนเสร็จก็รอให้แห้งเล็กน้อยก่อนจะพับแล้วส่งมันกลับให้นางกำนัลคนเดิม เพื่อนำไปส่งยังบุรุษปริศนาที่เดาว่าคงเป็นคนเดียวกันกับที่เฝ้ามองนางอย่างรุนแรงนั่น

เหอะ! ให้มันรู้ไป ใครกันกล้าเทียบนางกับบุปผา นางย่อมต้องสูงส่งกว่ามาก และที่ว่าศักดิ์เสมอกันแล้วอย่างไรต่อให้ศักดิ์สูงกว่า นางไม่แลไม่สนใครจะทำอันใดนางได้

ความภูมิใจในหน้าตาและความสามารถของตนนั้นทำให้นางนั่งสำเริงสำราญใจเมื่อเขียนจดหมายจบไปแล้ว การชมบุปผาในค่ำคืนนี้เป็นลี่เฟยจูที่อาสาออกไปวาดภาพในค่ำคืนวันชมบุปผาต่อจากซุนฮวา

คนต่อไปคงจะเป็นนาง หรือไม่ก็เป็นอีชุนอี้ 4 หยกน้อยผู้เลื่องชื่อนั่นเอง

“องค์หญิงเพคะ”นางกำนัลคนเดิมมาอีกครั้ง ในมือถือกระดาษพับไว้หนึ่งแผ่น และนางแน่ใจว่ามาจากคนเดิม

มือเรียวหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมาเปิดอ่าน ไม่ได้เกรงสายตาว่าใครจะแอบดูหรือไม่ เพราะนางไม่สนใจ

มังกรเคียงหงส์นั่นเทียมฟ้า   

ดวงจันทราเคียงดารานภากว้าง

บุปผาหอมเคียงภมรมิอาจวาง

เปรียบน้องนางจะเคียงกายมิหายไป

นางอ่านจบก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น ช่างกล้าหาญนัก ชักอยากจะเห็นหน้าแล้วสิ

ความคิดองค์หญิงน้อยเริ่มเห็นความสำราญใจ ไม่แน่ว่าบุรุษผู้นี้อาจจะเป็นบุรุษที่นางเฝ้ารอก็ย่อมเป็นไปได้

ยังไม่ทันที่นางจะตอบกลับจดหมาย นางกำนัลอีกคนก็ตามมามอบจดหมายฉบับใหม่ให้แก่นางอีกครั้ง คราวนี้มือเรียวไม่ได้ชั่งใจ รับจดหมายออกมาเปิดอ่านทันที คิ้วงามขมวดเข้าหากันแน่น

ถึงขนาดนัดนางไปเจอ!

ใจกล้าหาญกว่าบุรุษที่นางเคยเจอเสียอีก ได้นางจะไปยลโฉมบุรุษผู้คิดเสมอศักดิ์เคียงกายองค์หญิงเช่นนางดูสักครั้ง

เรือนร่างบอบบางกำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งองค์หญิง เสียงของลี่เฟยจูก็ดังขึ้นมาขัดเสียงก่อน เพราะรายการต่อไปนั้นเป็นนางที่จะต้องออกไปแสดงความสามารถเมื่อมีคนเชื้อเชิญนางออกไป

“ไปหยิบขลุ่ยไม้มาให้เปิ่นกงที”คำพูดแสนหวานนั้นถูกเอื้อนเอ่ยมาจากริมฝีปากเล็กกระจับ

ท่วงท่าการเดินเหินนั้นสามารถสะกดสายตาของผู้ชมได้อย่างง่ายดาย แต่กลับไม่ใช่บุคคลหนึ่งเดียวที่แอบหลบกายเข้ามาในงานชมบุปผา หวังเพื่อมองดูศัตรูคู่อาฆาตที่ปราถนาชีวิตของเขา

โชคดีที่เขารู้จักกับท่านอาจารย์เว่ยหย่ง มิฉะนั้นคงไม่มีใครจะสามารถปรุงโอสถปรับสมดุลธาตุให้กับเขาได้ทันต่อกรกับองค์ชายจ้าวหลิว โอรสในองค์จักรพรรดิคนปัจจุบัน ที่ต้องการฆ่าเขาหรือไม่ก็ทำให้เขาบาดเจ็บจนพิการเพื่อไม่ให้เดินทางไปต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทในองค์จักรพรรดิที่อีก 2 ปีจะสละบัลลังก์ ให้กับองค์จักรพรรดิพระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์

“เสี่ยวหลุน เจ้ามองตามสตรีผู้นั้นไม่วางตาเชียวนะ”ใบหน้าเรียบเฉยเอ่ยแซวองครักษ์คนสนิท เสี่ยวหลุนเองถึงกับหน้าแดง

“หม่อมฉันคิดว่านางงดงามสูงส่งเหมาะสมกับเป็นพระชายาในองค์ชาย”

“หึ”เสียงในลำคอนั้นทำให้เสี่ยวหลุนขนลุก

เฟิงหยางจดจำได้ว่านางเคยพูดและมีกิริยาเป็นเช่นไร คนเช่นนี้รึจะเหมาะสมกับการเป็นพระชายาในเขา

เรือนร่างบางระหงเยื้องย่างมายืนบนเวที มือเรียวจับขลุ่ยไม้ขึ้นมาจรดริมฝีปากบางกระจับ สายลมราวเป็นใจมันพลิ้วไหวอย่างอ่อนโยนราวกับโอบอุ้มเอาร่างงามล่องลอยไปกับอากาศ

พลังอักขระที่เกิดจากวงแหวนเล็กๆนั้นทอประกายสว่างราวกับหิ่งห้อยยามค่ำคืน มันลอยเล่นลมคู่กับบุปผาสีชมพูอ่อนๆที่โรยตัวลงมาจากไหนไม่มีใครทราบ

มันเป็นเพียงการใช้อักขระเล็กๆสร้างความงดงามให้กับเรือนร่างนี้ ครั้งเมื่อตอนไปหอโคมเขียวบ่อยๆในสมัยอดีต นางก็เคยเห็น แต่ถึงแม้จะรู้แต่อดชื่นชมไม่ได้ว่ามันทำให้สตรีที่บรรเลงเพลงพิณหรือขลุ่ยไม้นั้นมีเสน่ห์เพิ่มมากขึ้น

เสียงผิวขลุ่ยดังจากระดับอ่อนหวานจนกระทั่งรุนแรงขึ้นไปเรื่อยๆพร้อมกับสายลมที่เริ่มโหมกระหน่ำราวกับกระชากจิตใจคนฟังให้ไปยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบ

ใช่แล้ว!

นางเล่นเพลงก่อนที่นางจะออกรบนั่นเอง

นางเคยเล่นเพลงนี้ให้พลทหารทุกนายมีกำลังใจพร้อมจะสู้ไปด้วยกัน เพื่อคว้าชัยชนะกลับมาฝากญาติพี่น้องของตนที่อยู่หนหลังให้ได้ร่วมยินดีกับชัยชนะ

จังหวะเพลงนั้นปลุกเร้าอารมณ์คนฟังให้จับอาวุธมั่น กระแทกใจส่วนลึกให้รับรู้อารมณ์ของเพลงผ่านการร่ายรำประกอบ แม้ไม่ได้ใช้มือ แต่ลำตัวของนางก็โยกย้ายราวกับผีเสื้อที่ต้องต่อสู้กับผึ้งหลวงตัวใหญ่เพื่อแย่งชิงเกสรดอกไม้อันมีน้ำหวานวิเศษ

เรียวขาตวัดยกสูงวาดเอากระโปรงให้พลิ้วไหวไปตามการต่อสู้นั้น ในขณะที่มือเรียวยังคงกดลึกปิดรูขลุ่ยไม้ ปากเรียวเล็กผิวลมส่งผ่านไปเป็นห้วงเสียงอันร้อนแรง

สายตาทุกคนจับจ้องมองไปยังร่างขององค์หญิงสิบสี่ ไม่ทราบนานเท่าไรที่เฝ้ามองการแสดงนั้น แต่มันกลับทำให้ผู้ชมในค่ำคืนนี้ได้มีคำพูดคำเล่าขานไปเล่าสืบต่อกันไปอีกหลายวันถึงองค์หญิงพระองค์นี้ในราชวงศ์หมิงซือ

“นางงดงามและมากความสามารถ”เป็นเสียงจ้าวหลิวที่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสมใจ

เขาจะต้องได้นางมาแนบกายให้จงได้!

เขาตั้งมั่น

ในขณะที่อีกฝั่งของนางกลับมีบุรุษอีกคนยังนั่งนิ่งฟังบทเพลงนั้นเงียบๆ พยายามตั้งใจฟังว่าเคยได้ยินมาจากที่ใด แต่สุดท้ายก็ได้ปล่อยทิ้งไป

มันอาจจะเป็นบทเพลงสักเพลงที่แคว้นหมิงซือสร้างขึ้นมา เขาไม่ควรจะใส่ใจให้มาก แต่ทำไมพอคิดจะลืมกลับไม่ลืม ยิ่งวิธีการผิวขลุ่ยประกอบกับการร่ายรำด้วยแล้ว

ทำไมเขาถึงได้อบอุ่นใจขึ้นมา

“กลับเถอะเสี่ยวหลุน”ร่างสูงสง่าลุกขึ้นจากที่นั่งมุมหนึ่ง แต่เมื่อหมุนตัวเตรียมเดินจากไป ใบหน้าเข้มก็กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง

“จะรีบไปไหนเล่าองค์ชายเฟิงหยาง”เป็นเสียงของหลงหวั่ง

“เจ้าแน่ใจรึ? ที่กล้ามาขัดขวางเปิ่นหวางตอนที่ร่างกายกลับมาปกติแล้ว”รอยยิ้มหยันปรากฎขึ้นมาที่ริมฝีกปากที่ขยับเพียงน้อยนิด แต่ทุกประโยคกลับสามารถทำให้คนฟังชะงักลงไปได้

“หลงหวั่ง เจ้ามารนหาที่ตายแล้วละ”เสียวหลุนยักคิ้วล้อเลียน

 

....

 

ท่ามกลางสายตาที่ผู้คนจับจ้องร่างบอบบางที่ค่อยๆผิวขลุ่ยให้แผ่วเบาและจบลงด้วยท่วงท่าที่ประกาศชัยชนะ ผู้คนในละแวกนั้นก็ส่งเสียงปรบมือเสียงดังกึกก้อง ใบหน้าหวานจึงแย้มรอยยิ้มสูงศักดิ์นั้นส่งไปให้กับทุกคน

เป็นปกติที่ชาวบ้านชาวแคว้นต่างสรรเสริญองค์หญิงน้อยหมิงซือซิงเป็นยอดหญิงแคว้นหมิงซือ ด้วยความสามารถ หน้าตา รูปร่าง และกิริยามารยาท ล้วนแล้วแต่สมกับการเป็นราชนิกูลทั้งสิ้น แตกต่างจากนางกำนัลหรือแม้แต่สหายสนิทที่อยู่ใกล้ชิดเท่านั้นถึงจะรับรู้ความบ้าในอีกมุมหนึ่งขององค์หญิง

พระบิดาของนางประทานขลุ่ยไม้แกะสลักให้กับนางเป็นของรางวัลหลัก ในขณะที่ของรางวัลรองก็มีอีกเป็นกอง นางเองต้องคอยหลบการเข้ามาของพี่หกทุกครั้งตลอดทั้งค่ำคืน

น่าแปลกที่คืนนี้นางไปพบตามคำเชิญของบุรุษผู้นั้นแล้ว แต่กลับไม่เจอใคร มีเพียงศาลาทรงแปดเหลี่ยมริมแม่น้ำที่ประดับตกแต่งด้วยโคมไฟ อยู่ไม่ห่างไกลจากเรือทั้ง 3 ลำเท่านั้น

“กลับเถอะ”คำพูดสั้นๆขององค์หญิงสิบสี่ทำให้นางกำนัลที่ติดตามยอบกายเดินตามนางจากไป โดยไม่ทันได้สังเกตุรอยเลือดปริศนาที่กระจุกอยู่เป็นกองตรงข้างศาลาแปดเหลี่ยม

สายตาคมเข้มที่กำลังทอดมองไปยังองครักษ์ที่ติดตามตนมาก็ให้คับแค้นใจ รถม้ากำลังเคลื่อนตัวออกห่างจากงานชมบุปผา นัดหมายที่นัดกับองค์หญิงสิบสี่ไม่ทันได้ร่ำลา เขาแค้นใจในองค์ชายโจวเฟิงหยางนัก

“เป็นเพียงแค่อดีตองค์ชาย กล้าดียังไงทำคนของข้าให้เป็นเช่นนี้ได้”เสียงทุ้มคับแค้นใจกดลึก

“สั่งการออกไป ให้หุ่นเงาออกไปจัดการมันซะ ไม่ตายไม่เลิก!

 

 

...

อะแฮ่ม! ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงที่คนอ่านนั้นได้ติดตามอ่านเรื่องของท่านแม่ทัพนะเจ้าค่ะ ส่วนการแก้ไขนิยายนั้นโบว์จะค่อยแก้ๆ นะคะ อันเนื่องมาจากความอืดผสมอาการขี้เกียจของโบว์แหะๆ และขอบคุณคนที่แนะนำนิยายเรื่องนี้นะคะ ไม่ว่าจะในเว็บหรือที่อื่น ขอบคุณคร่า เจอกันใหม่วันพุธนะคะ

ปล.ตอนตั้งชื่อว่าหลงหวั่งนั้น ทีแรกไรต์ตั้งชื่อว่าซินหวั่ง 555+ แต่พออ่านแล้วมันจะสิ้นหวังแทน เลยเปลี่ยน เอิ๊กๆๆๆ ชื่อตัวละครมั่วมากเจ้าค่ะ

06/03/2017

 



 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

47 ความคิดเห็น

  1. #1243 Fleur en Fleur (@phuengz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 13:28
    งง ผู้ชายอ่ะ ใครเป็นใคร
    #1243
    0
  2. #1046 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 01:49
    ผู้ใด๋เนื้องอกท่านแม่ทัพ??
    #1046
    0
  3. #960 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:05
    เฟิงหยางๆ เมื่อไหร่จะใกล้ชิดสนิทสนมกันเนี่ย
    #960
    0
  4. #822 Pooh645 (@0903549716) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 17:25
    ใครเป็นพระเอกล่ะเนี่ย งง แปป
    #822
    0
  5. วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 09:00
    สนุกมากคร้าาาา ^^
    #776
    0
  6. #745 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:45
    เอ๋~~~พ่อองค์ชายไปได้ยินมาจากไหนนนนน
    #745
    0
  7. #713 Aum's (@aum2244) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 23:08
    เพิ่งมาอ่านสนุกมากค่ะ
    #713
    0
  8. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 22:47
    สนุกมากฟเลยคร่าาา ขอโทษที่ไม่ได้เม้นทุกตอนน้า แต่อยากอ่านเรื่อยแล้วเม้นตอนสุดท้าย แต่งมาอีกเรื่อยๆนะคะ อ่านแล้วชื่นใจ
    #711
    0
  9. #708 นางสาวฤดูหนาว (@t_black) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:27
    สรุปคือ ตอนนี้ท่านแม่ทัพหายไปแล้ว ได้นังหนูนี่มาแทน
    #708
    0
  10. #705 TILLSON (@TILLSON) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 18:24
    เขาจะรักกันตอนไหนเนี่ยย 55555
    #705
    0
  11. #701 sweety18207 (@sweety1820) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 16:28
    เฟิงหยางคงไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนกับท่านแม่ทัพเก่านะ เห็นบอกว่าคุ้นเพลง คงไม่โป๊ะแตกหรอกนะ
    #701
    0
  12. #700 chanyeol_pp (@bulu) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 16:25
    ฮาตอนเป่าขลุ่ยนี้ล่ะ
    #700
    0
  13. #695 ริริน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 11:37
    ชอบมากค่ะ สนุกมาก รอนะ
    #695
    0
  14. #692 123_Care (@123_Care) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 10:15
    ต่อเร็วๆนะ
    #692
    0
  15. #689 Ribbin Bow (@bow21917001) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:58
    นางเอกรุกเร็ววว ความฝันอยู่ไม่ไกล
    #689
    0
  16. #672 do-pinpcy (@do-pinpcy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:24
    ทำไมไม่เห็นแววว่าพระนางจะรักกันได้นะ 5555
    ต่างคนต่างไม่สนใจกัน...อยากรู้ว่าจะรักกันได้ยังไง ลุ้น~!! เราอยากเสพความหวาน ความฟินบ้างงง จะรอวันนั้น~
    #672
    0
  17. #670 Krataituaglom (@Krataituaglom) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:16
    ทำไมตอนบอกว่าเป่าขลุ่ยปลุกใจทหาร เพลงบางระจันถึงลอยมาล่ะ~
    #670
    1
    • #670-1 Moress (@yolanda_adeline) (จากตอนที่ 25)
      7 มีนาคม 2560 / 06:19
      555 มีความไทยแท้ซะงั้น
      #670-1
  18. #669 Kan-nie (@Kan-nie) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 00:13
    ติดตามค่ะ
    #669
    0
  19. #664 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 23:14
    ขอบคุณค่ะ
    #664
    0
  20. #657 No-sugar (@mxqyz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:33
    อ่านมาถึงตอนนี้ยังคิดอยู่ว่า ใครจะโชคดีได้เป็นสามีท่านแม่ทัพคะพ??
    #657
    1
  21. #656 เยเฮท (@kjbbdmsct_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:25
    เฟิงหยางงงงง รุกเถอะ ถือว่าเลาขอ555555
    #656
    0
  22. #654 AM'BROCCOL! (@rorasa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:10
    ร้อยกรองในตอนนี้เขาเรียก กลอนสุภาพ หรือกลอนแปด ไม่ใช่โคลงเน้อ
    ถ้าเป็นโคลงสุภาพ วรรคทองที่น่าจะรู้จักกันดีคือ
    ..เสียงลือเสียงเล่าอ้าง อันใด พี่เอย.. ฯลฯ
    #654
    1
    • #654-1 Moress (@yolanda_adeline) (จากตอนที่ 25)
      6 มีนาคม 2560 / 20:20
      จ้ะ ข้าน้อยผิดไปแล้วท่านอาจารย์
      ข้าน้อยจะรีบไปแก้ไขบัดเดี๋ยวนี้
      #654-1
  23. #653 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 20:02
    ชอบนางมากเลยแล้วนางจะมีสามีสมใจไหมนิ
    #653
    0
  24. #652 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 19:57
    ในที่สุดก็เป็นหญิงกับเขาสักที พี่หลงจะหลงน้องสิบสี่ไหมหรือยังหวั่นเกรงความมั่นของนางอยู่ องครักษ์ก็ชงเข้มเหลือเกิน ส่วนอีกคนระวังนางเตะอัดฝาน่ะ
    #652
    0
  25. #651 ★ω★_M (@takam07554) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 19:47
    เมื่อไหนจะได้กระทบไหลกานนนนนน
    #651
    0