( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,038 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    73

    Overall
    140,038

ตอนที่ 27 : [ องค์หญิงซือซิง ที่ 26 ] จิบชายามบ่ายแก่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    11 มี.ค. 60

*ยังไม่แก้คำผิดนะคะ

จิบชายามบ่ายแก่


ภายในตำหนักฤดูร้อนวันนี้ เหมือนกับกำลังจะจัดงานเฉลิมฉลองแข่งกับงานชมบุปผาที่สวนดอกไม้กลางเมือง ศาลทรงแปดเหลี่ยมที่วิวดีที่สุดถูกจัดตกแต่งประดับประดาด้วยดอกไม้ต่างสายพันธุ์ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล ไหนจะชาและขนมที่คนในห้องเครื่องประจำตัวองค์หญิงจัดสรรก็ล้วนแล้วแต่เจริญหูเจริญตาทั้งสิ้น เหล่านางกำนัลต่างๆถูกกั้นให้อยู่เฉพาะในเขตตนเอง จะมีก็เพียงแต่นางกำนัลวัย 12 ปีที่ติดตามอยู่ข้างกายองค์หญิงสิบสี่เท่านั้น

แน่นอนว่านางส่งคนไปเทียบเชิญอีชุนอี้มาแล้ว แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมากลับทำให้นางต้องมานั่งคิดไม่ตกตลอดทั้งวันนี้

ข้าต้องเตรียมตัวขึ้นประลองสัตว์อสูร

เป็นประโยคสั้นๆแต่ได้ใจความ

คืนนี้งานชมบุปผา มีงานรื่นเริงทางฝั่งชายคือการประลองสัตว์อสูร

ทั้งชายทั้งหญิงย่อมต้องไปชม

หนึ่ง เพื่อเมี่ยงมองหาบุรุษที่เก่งกล้าสามารถ มีตำแหน่งหน้าที่การงานที่ดี

สอง เพื่อบุรุษจะได้ข่มบุรุษด้วยกันเอง เพื่อสตรีที่ติดพึงใจ

สาม เพื่อได้รางวัลชนะที่หากขอทานได้ก็กลายเป็นเศรษฐี หากเศรษฐีได้ก็กลายเป็นมหาเศรษฐี เพราะน้ำค้างจากบัวหิมะพันปีนั้นสูงค่ายิ่งหนัก แน่นอนหากขายย่อมได้มากกว่าพันชั่งเกือบสิบเท่า

“เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม?”

“เพคะองค์หญิง”นางกำนัลคนสนิทตอบรับ

“ดีมาก”รอยยิ้มอย่างผู้มีชัยเริ่มกระจ่างใสเต็มใบหน้างดงาม

เขาไม่ได้บอกนางว่าจะมาตอนไหน แต่ถ้าทุกอย่างพร้อมเร็วเท่าไหร่ก็หมายความว่าสิ่งที่คาดเดาไว้ย่อมจะสำเร็จเร็วเท่านั้น

เรือนร่างเพรียวบางแต่งกายด้วยผ้าสีขาวบางเรียบหรูจนเป็นเรื่องปกติสำหรับนางกำนัล นางไม่ใคร่จะสนใจว่าใครจะพูดว่าอะไร ในเมื่อคนงามจะใส่อะไรก็ย่อมงาม จะเปิดเผยส่วนไหนนั่นก็เป็นสิทธิ์ของนาง

“เปิ่นกงจะพักผ่อนห้ามใครรบกวนด้วย”

“เพคะองค์หญิง”นางกำนัลคนสนิทรับคำ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ความคิดเร็วสยดสยองกับแผนการที่องค์หญิงตระเตรียมไว้

เหตุใดองค์หญิงถึงมีสหายเป็นพวกตัดแขนเสื้อ

นี่ถึงขนาดไปจ้างชายหนุ่มรูปงามวัย 12-17 ปีมาเต็มตำหนัก เพื่อปรนนิบัติรับใช้สหายขององค์หญิงผู้นั้น และที่สำคัญกว่านั้นคือ นางเองต้องไปเก็บกวาดห้องไว้เผื่อว่าสหายผู้นั้นขององค์หญิงอยากจะพักผ่อนกับ....

เด็กชายเหล่านั้น!

โอ๊ย! นางคิดแล้วก็ให้เขินอายแทน นี่องค์หญิงของนางคิดได้ถึงขนาดนั้นเชียวหรือนี่

แล้วสหายผู้นี้ก็ช่างเป็นพวก....ฮึ้ย! นางคิดแล้วก็ได้ร้องในใจ เชื่อแล้วว่าตัวนางยังเด็กอยู่ไม่ควรคิดอะไรไปมากกว่าที่เจ้านายสั่ง

ร่างเล็กออกมาจากห้องบรรทมขององค์หญิงสิบสี่ก่อนจะสั่งบรรดานางกำนัลที่อยู่รับใช้ว่าห้ามใครรบกวนการพักผ่อนขององค์หญิง แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้การพูดคุยของเลห่านางกำนัลน้อยในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายนั้น สหายนางกำนัลอีกคนก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

“มาแล้วๆ”

“ใจเย็นๆสิอาหนิง เจ้ากำลังจะส่งเสียงรบกวนองค์หญิงอยู่นะ”สหายนางกำนัลอีกคนปรามด้วยเสียงเบา

อาหนิงหอบหายใจถี่ ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจอย่างช้าๆเพื่อระงับอาการตื่นเต้นและเนหื่อยหอบ

“เฟยเมี่ยว สหายขององค์หญิงมาแล้ว”อาหนิงหันไปบอกนางกำนัลประจำตัวองค์หญิงวัย 12 ปี เฟยเมี่ยวเองก็ตกใจเล็กน้อย แต่ก็กลับพยักหน้า

“องค์หญิงให้รับรองสหายให้ดี พวกเจ้าเองก็อย่าออกไปเพ่นพ่านแถวนั้นล่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของถิงกงกงไป”

ถิงกงกง เป็นขันทีที่อยู่รับใช้หลี่กุ้ยเฟยมาตั้งแต่ถูกแต่งตั้งในตำแหน่งกุ้ยเฟย ไม่แปลกที่องค์หญิงสิบสี่จะไหว้วานให้มาดูแลสหายได้ เพราะถิงกงกงนั้นเอ็นดูองค์หญิงสิบสี่ราวกับเป็นบุตรสาวที่ตนเองสามารถคลอดออกมาได้

“แต่ข้าอยากไปเห็นสหายขององค์หญิงนี่เฟยเมี่ยว”นางกำนัลอีกคนพูดขึ้น

“แต่ว่า...”

“ไม่มีใครรู้หรอกเฟยเมี่ยว”

“ใช่! องค์หญิงไม่ได้ห้ามสักหน่อยว่าไม่ให้พวกเราไปแอบดูสหายขององค์หญิงสำเริงสำราญกับเด็กหนุ่ม  โอ๊ยๆๆ พอแล้วๆเฟยเมี่ยว”

นางกำนัลน้อยถูกเฟยเมี่ยวหยิกเข้าให้ ทั้งนางและสหายยังเด็กนัก นางคิดว่าไม่ควรที่จะพูดเรื่องแบบนี้ แม้ใจนางอยากจะแอบดูเหมือนกันก็เถอะ

“งั้น สัก 1 เค่อ คงพอ”เฟยเมี่ยวพูดอย่างชั่งใจ

“เย้! อุ๊บ!”นางกำนัลน้อยเผลอส่งเสียงดัง ก่อนจะรีบเอามือปิดปาก เพราะกลัวองค์หญิงสิบสี่จะตื่นจากบรรทม

“ซู่ รีบไปรีบกลับกัน”อาหนิงบอก

“ใช่ๆ รีบไปรีบกลับ”

เหล่านางกำนัลน้อยเดินจากไป ทิ้งไว้แต่สตรีผู้กำลังนอนหลับอยู่ในห้องด้วยรอยยิ้มสยายเต็มใบหน้า

นางคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องมา และที่สำคัญกว่านั้นคือเขาจะต้องติดใจในตำหนักฤดูร้อนของนางจนขอกลับมาเยี่ยมเยือนบ่อยๆเป็นแน่ แผนการที่นางวางไว้ย่อมไม่พลาดไปจากที่คิด

หึหึ คราวนี้แหละ เขาย่อมคิดว่านางเป็นสหาย อยากรู้อะไรก็ได้รู้

แม้แต่วิธีการฝึกอักขระขั้นจ้าวนั่น!

นางจะเขียนออกมาเป็นตำราส่งให้พระบิดาฝึกฝนคน อย่างน้อยการมีผู้ใช้อักขระเพิ่มมากขึ้นจากเดิมย่อมเป็นเรื่องดี และจะดียิ่งขึ้นหากจะมีเพียงแคว้นหมิงซือ หากมีภัยร้ายใดๆจะได้ใช้คนได้ทันท่วงที และที่สำคัญกว่านั้นคือนางจพส่งไปให้ทหารในสังกัดของนางฝึกฝนอีกด้วย

หลายปีมานี้นอกจากการเร่งฝึกฝนแล้ว นางยังซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้อีกจำนวนหนึ่ง และมันเพียงพอสำหรับการศึกหรือมีเรื่องเร่งด่วนที่จำเป็นต้องใช้คน ค่ายทหารนี้อยู่ในการดูแลโดยตรงขององค์หญิงสิบสี่และเป็นการอนุญาตจากองคักรพรรดิเรียบร้อย

นางเองอดแปลกใจไม่ได้ว่าเพราะเหตุใดพระบิดาและองค์ชายทั้งหลายถึงรักใคร่นาง เรื่องขององค์ชายนั้นไม่แปลกเพราะว่านางเป็นเพียงองค์หญิงเพียงคนเดียวเป็นน้องสาวที่น่าทะนุถนอมเพียงคนเดียวในราชวงศ์(?)  แต่สำหรับบิดานอกจากเรื่องนี้แล้ว ท่านแม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนที่องค์หญิงสิบสี่เกิดนั้น มีนักพรตรูปหนึ่งเดินทางมาที่วังหลวงโดยไร้ทิศทาง นักพรตรูปนั้นได้ทำนายว่า...ร่างกายนี้จะมีคุณแก่แผ่นดิน

นางพอจะเข้าใจว่าคงต้องเกิดเหตุการณ์อะไรบางอย่างในอนาคต นางในเวลานี้ควรเตรียมการ แต่จะเป็นเหตุการณ์อย่างที่คิดไว้หรือไม่ เรื่องนี้ก็สุดจะรับรู้ได้ แต่นางที่เป็นองค์หญิงของแคว้นก็ควรที่จะตระเตรียมการเอาไว้ให้ดี

ร่างเพรียวบางขยับตัวให้เข้าที่ ก่อนจะนอนกอดผ้าห่มผืนหนาอย่างสบายใจ

วันนี้คงต้องนอนให้เต็มอิ่มเพราะตอนค่ำนางต้องไปงานชมบุปผาเพื่อเป็นเกียรติแก่คนประลองในฐานะเชื้อพระวงศ์

เรื่องอื่นคงต้องพับเก็บเอาไว้ก่อน

 

นางกำนัลน้อยเดินกลับมาจากการแอบชมความสำเริงสำราญใจของสหายองค์หยิงเป็นที่เรียบร้อย ใบหน้าทั้งหมดนั้นแดงระเรื่อ ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา จนกระทั่งเฟยเมี่ยวเองที่เป็นคนดึงรั้งสติออกมาได้ก่อนเป็นคนแรก

“คราวนี้ก็กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้แล้วนะ”

“ได้สิ”

“อืม”

“ใช่ๆ”

พวกนางขานรับคนละแบบ ภายในใจกำลังคิดวุ่นวายว่า บุรุษเป็นไปได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ? และขันทีที่อยู่ในวังหลวงเหล่า พวกเขาจะเป็นแบบนี้ด้วยหรือไม่?

 

 ......(ต่อ)......



เสียงบรรเลงพิณยังดังสลับกับเสียงขลุ่ย ความงดงามของหมู่มวลบุปผานั้นย่อมสร้างสุนทรียภาพทางอารมณ์ของคู่หนุ่มสาวได้อย่างง่ายดาย วันนี้องค์ชายเจ็ดได้นำศิษย์สายผู้ใช้ดนตรีมาประเดิมงานนี้เป็นงานแรก ความไพเราะของดนตรีนั้นสามารถจรรโลงใจคนฟังได้อย่างไม่ต้องสงสัย ผสมกับสายตาที่มองชมบุปผาและจิบน้ำชากินขนมยามค่ำแล้ว ความอุ่นซ่านก้เกิดขึ้นได้หากหนุ่มสาวพบกันในงานนี้

ตาสบตา ความรักคงผลิบานเป็นแน่แท้

แต่...มันก็ไม่ใช่สำหรับองค์หญิงสิบสี่ เพราะเวลานี้นางเหี่ยวเซาใกล้ตายในวัยเพียง 15 ปี

“ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น”นางเปรยกับนางกำนัลน้อย ที่ยังคงอยู่ไม่ห่าง

ตรงหน้าของนางเป็นสนามประลองสัตว์อสูร วันนี้พี่รองของนางดูมีความสุขมาก สัตว์อสูรที่ลงประลองวันนี้ก็ช่างมีแต่ระดับที่ค่อนข้างสูง การโจมตีช่างน่าลุ้นระทึกแต่ไม่ใช่สำหรับนาง

“เมื่อตอนสายเหตุใด สหายข้าถึงได้กลับก่อนเล่า ข้าให้เจ้าไปบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าข้าจะรีบออกไปพบ”

นางยังข้องใจ แต่ผู้เป็นนางกำนัลน้อยกลับหน้าแดง

“เอ่อ อาจเป็นเพราะว่า....”

“เพราะว่าอะไร? มีสิ่งใดที่ข้าทำแล้วไม่ถูกใจสหายของข้างั้นรึ?”

นางคิดว่าแล้วคิดอีกกว่าจะลงมือทำ วางแผนมาก็เสียดิบดี เพราะอะไรกัน?

“องค์หญิงเพคะ สหายเช่นนั้นอย่าคบหาด้วยเลยเพคะ”เฟยเมี่ยวว่าสีหน้าจริงจัง

“ทำไมเจ้าพูดเช่นนี้เล่า”

“เชื่อหม่อมฉันสักครั้งนะเพคะ”เฟยเมี่ยวว่าก่อนจะคุกเข่าลงนั่งกับพื้นตรงหน้าองค์หญิงสิบสี่ ครั้งนี้นางตัดสินใจแล้ว เป็นตายร้ายดีเช่นไรนางก็จะทำ ต่อให้องค์หญิงจะโกรธและไล่นางออกไปจากตำแหน่งนางกำนัลประจำกายก็ตามที

“หม่อมฉันขอร้อง”

นางย่อมเอาหัวโคกลงกับพื้นดิน องค์หญิงน้อยรีบร้องห้าม แม้นางจะไม่เข้าใจเหตุผลของนางกำนัลน้อยผู้นี้ก็ตาม

“ลุกขึ้นเถอะ หากเจ้าบอกเหตุผลที่สมควรข้าก็จะรับคำร้องขอของเจ้า”นางแค่ต้องการเหตุผล

บนโลกนี้ทุกอย่างย่อมเกิดขึ้นด้วยเหตุผลและสิ้นสุดด้วยเหตุผลทั้งนั้น

หรือนางเองจะคิดมากไป

เมื่อตอนเป็นแม่ทัพใหญ่ นางต้องฝ่าฝันอุปสรรคมามาก การคิดน้อยๆเป็นเรื่องที่คนเป็นแม่ทัพไม่ควรทำ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นต้องคิด สังเกตุและวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน เพราะหากอยู่ในวงล้อมศัตรู มีช่องโหว่เพียงช่องเดียวก็มีโอกาสจะชนะ แต่จะชนะด้วยวิธีไหนนี่แหละที่นางต้องคิดอย่างรอบคอบ ใช่ว่าคนเป็นแม่ทัพต้องมีดีแต่รบพุ่งชนะข้าศึกเพียงอย่างเดียว ความคิดนั้นต้องละเอียดรอบคอบเสียจนมดสักตัวก็ต้องนับได้

การทำสิ่งใดแล้วผลที่ออกมาต้องได้อย่างที่ทำ เท่านั้นจึงถือว่าสำเร็จ

มีเพียงคำว่าไม่ได้กับคำว่าได้เท่านั้น ไม่มีคำว่าเกือบจะได้ หรือเกือบจะไม่ได้

“หม่อมฉัน...”

“อ้าว! นั่นเสี่ยวหลุนนิ”นางลุกพรวดขึ้นโดยที่นางกำนัลน้อยยังไม่ทันจะพูดจบ เฟยเมี่ยวมองตามสายตาขององค์หญิงสิบสี่ที่กำลังเตรียมเดินไปหาบุรุษผู้นั้น นางจึงรีบลุกขึ้นเดินตามไปในทันที

“เสี่ยวหลุน”นางเอ่ยเรียก

เมื่อเสี่ยวหลุนมองตามเสียงเรียกนั้นก็พบเข้ากับองค์หญิงสิบสี่ที่เดินตรงมาทางตน ด้วยความที่ศักดิ์นั้นต่างชั้น เขาจึงยกมือขวาขึ้นวางไว้แนบอกซ้ายเป็นการคารวะตามธรรมเนียมแคว้นโฉวจง

“คารวะองค์หญิงสิบสี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอกเสี่ยวหลุน ที่ข้ามาที่นี่เพียงแค่อยากจะถามว่าเป็นเช่นไรบ้าง”

เสี่ยวหลุนมีสีหน้าแปลกใจ เขาไม่เข้าใจกับสิ่งที่องค์หญิงสิบสี่พูดออกมา

“เรื่องอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“อ้าว ก็เรื่องที่ข้านัดองค์ชายของเจ้าไปเยี่ยมที่ตำหนักไง ข้าออกมาไม่ทันองค์ชายของเจ้ากลับไปเสียก่อน”เมื่อองค์หญิงน้อยกล่าวจบ เสี่ยวหลุนก้เข้าใจขึ้นมาในทันที

“เรื่องนั้นนี่เอง แต่ว่า...”

“เปิ่นหวางมิได้ไป ต้องขออภัยเจ้าด้วย”เป็นเสียงเย็นของบุรุษที่อยู่ในหัวข้อสนทนานั่นเอง

องค์ชายโจวเฟิงหยาง

“หมายความว่าเช่นไร ที่บอกว่าไม่ได้ไป”องค์หญิงน้อยเริ่มตระหนักแล้วว่าเกิดอันใดขึ้น หากบุรุษตรงหน้าของนางไม่ได้ไป แล้วใครกันที่ไปตำหนักฤดูร้อนของนาง?

องค์หญิงน้อยสีหน้าย่ำแย่ลงมาในทันที

“เจ้าเป็นอันใดรึ?”เฟิงหยางถามด้วยความสงสัย เพียงแค่เขาไม่ได้ไปเหตุใดองค์หญิงน้อยถึงได้มีสีหน้าที่สลดลงได้มากถึงเช่นนี้ได้

“เปล่าหรอก ข้าไม่เป็นอันใด”นางบอกปัด “แล้วทำไมท่านไม่ไปตามคำเชิญข้าล่ะ”

“เจ้าย่อมรู้ดีว่าเพราะเหตุใดใยต้องถาม”

“ข้า...”นางอ้ำอึ้ง

เหตุเพราะหุ่นเงาที่ไล่ล่าองค์ชายเฟิงหยางนั้นไม่ยอมจบง่ายๆด้วยการนำของที่เชื่อมโยงกับเป้าหมายออกแต่เพียงเท่านั้น เขายังต้องใช้พลังอักขระอย่างมากที่จะสกัดเอากลิ่นอายของเป้าหมายจากประสาททั้ง 5 ออกไปให้ได้

คนที่เป็นเจ้านายหุ่นเงาทั้ง 10 ตัวนี้ย่อมเป็นคนที่มีความสามารถด้านการพลิกแพลงการใช้อักขระได้เป็นอย่างดี แม้ไม่ได้เป็นผู้ใช้อักขระขั้นสูงมากแต่ความน่ากลัวก็หาได้ธรรมดา

เฟิงหยางต้องใช้พลังถึงสองในสามส่วน หากต้องฟื้นพลังกลัยบคืนก็ไม่แปลกถ้าเขาจะไม่มาตามที่ได้นัดหมายไว้

โธ่! หมิงซือซิงเอ่ย

นางคร่ำครวญเป็นชื่อตนเอง

แล้วใครเล่าไปตำหนักฤดูร้อนในช่วงเวลานั้น?

องค์หญิงน้อยปรายตาไปมองนางกำนัลที่ติดตามมาทันที เฟยเมี่ยวเองนั้นเวลานี้รับทราบแล้วว่า สหายที่องค์หญิงหมายถึงเป็นใครและบุรุษที่ไปในวันนี้ย่อมไม่ใช่

แต่เหตุใดมันช่าง...

นางไม่อยากคิดต่อ เมื่อตอนที่แอบไปดูนั้นสภาพร่างกายของเด็กชายและหนุ่มน้อยๆทั้งหลายอยู่ในสภาพที่เปื่อยเปล่า มีเพียงกางเกงตัวดียว แถมสีมันก็ช่างสดใสเสียด้วย พวกเขากำลังถือขนมและน้ำชาไปยังศาลาทรงแปดเหลี่ยมที่รับรองด้วยเด็กชายอีกสองคนกำลังรินน้ำชาให้บุรุษรูปงามหนึ่งคน

บุรุษผู้นั้นเหมือนจะแปลกใจ แต่พอมีเด็กชายสวมกางเกงตัวเดียวเดินเข้าไปหา เด็กชายคนนั้นก็แกล้งสะดุดล้มลง กอดบุรุษรูปงามผู้นั้นและเบียดร่างกายเข้าหาตักแกร่งนั้นอย่างออดอ้อน

เพ้ย!

ด้วยความตกใจในตอนนั้นทั้งตนและนางกำนัลต่างรีบวิ่งหนีออกมา เพราะยังไงพวกนางก็เป็นสตรีจะให้ไปแอบดูแอบมองเรื่องแบบนั้นก็ไม่เป็นการสมควรอย่างยิ่ง

แค่ที่เห็นพวกนางก็ต้องนอนฝันร้ายเป็นแน่

“ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าจะพาพวกท่านไปเองก็แล้วกัน”นางบอกเสียงใส

“ขอบพระทัยองค์หญิงสิบสี่”เสี่ยวหลุนยกมือกุมกันก่อนจะโค้งศรีษะเป็นเชิงคำนับองค์หญิงน้อยหนึ่งครั้ง

“ไม่เป็นไรเสี่ยวหลุน เช่นไรข้าก็เห็นเจ้าเป็นสหาย เรื่องแค่นี้ข้าย่อมทำให้สหายได้”

“หม่อมฉันมิกล้า”เสี่ยวหลุนแย้มรอยยิ้ม

เขานึกถูกชะตาความจริงใจขององค์หญิงสิบสี่ยิ่งนัก เหมือนได้คุยกับสหายเก่า

เป็นสตรีที่ไม่เหมือนสตรีทั่วไปที่ต้องมาเขินอายยามได้พูดคุยกับบุรุษแปลกหน้า ไม่ต้องมาวางทีท่าเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จากที่ใด นางดูแล้วช่างเหมาะคบหาด้วยยิ่งนัก อย่างน้อยการมีหญิงงามล่มเมืองสักคนมาอยู่ใกล้ๆกับองค์ชายของเขา อาจจะทำให้องค์ชายเปลี่ยนใจคิดอยากจะมีชายาสักคนก็เป็นไปได้

อย่างน้อยก็เพื่อความสุขของผู้เป็นองค์ชายของตน

 





.....

จบตอนละนะ เห็นเงาลางๆของพ่อสื่อยังเอ่ย อิอิ ไม่คิดว่าจะมีคนคอมเม้นท์คาดคะเนความคิดไรต์ได้ (สงสัยจะบ้าพอๆกัน) 555+ ไปละนะ ไปปั่นตอนต่อไปก่อน จะลงพรุ่งนี้ให้จงได้ ถ้าไม่ได้จะบอกในเฟสนะ หรืออาจจะมาตามแก้คำผิดแล้วบอกในนี้

โบว์ไม่ชอบแก้คำผิดเลยอะ แต่ตัวเองก็ดันเขียนผิดบ่อยๆซะด้วย เพราะถ้าโบว์มาตามอ่านซ้ำจะทำให้ต้องแก้จังหวะเนื้อหาไปด้วยตลอด แล้วตอนนั้นก็จะยาวไปเรื่อย ยังไงก็ไปก่อนนะ อิอิ ^^

11/03/2017

 

......

ขอมาแค่นี้นะคะ ไม่ไหวจริงๆงานยุ่ง กองเอกสารเยอะมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาลงอีกครึ่งให้เสร็จนะคะ

ขอโทษจริงๆสำหรับใครที่อยากจะอ่านเต็มบทน่า T.T 

แต่....เอาไปคิดกันเองนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ อิอิ ^_^

10/03/2017

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

56 ความคิดเห็น

  1. #1048 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 02:05
    เสี่หลุนน่ารัก
    #1048
    0
  2. #990 Loveloveyou_nnc (@Loveloveyou_nnc) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 16:07
    ใครไปอ่ะ คาใจ
    #990
    1
  3. วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 21:40
    โอ๊ย อยากรู้ว่าใครที่ไป 555555555555
    #986
    0
  4. #965 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 13:29
    ใครไปวังซือซิงล่ะ
    #965
    0
  5. #892 denesa222777dia (@denesa222777dia) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 17:16
    ใครไปว้า
    #892
    0
  6. #850 หนูมาลีมีแมว (@beamy002) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 13:35
    หายไปนานเลย
    #850
    0
  7. #842 คิโดะ คาจิ (@shino77) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 16:28
    ไม่รู้เป็นอะไรแต่เลิฟเชียร์เสี่ยวหลุนอ่าาาาา
    เสี่ยวหลุนหน้าร้ากกกกกก
    #842
    0
  8. #841 nantika966 (@nantika966) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 23:55
    อยากให้องค์รักษ์เป็นพระเอกอ่ะ เพราะเป็นคนที่คิดจะช่วยนางเอกคนแรก ใจดี ซื่อๆตรงๆ น่ารัก
    #841
    1
  9. #837 Boot-MIC (@boot-mic) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:18
    ใครไปที่นั่นหนอ
    #837
    0
  10. #835 danNY (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 08:38
    ใครอ่ะ โอ๊ยอยากรู้ พี่ๆละเปล่า
    #835
    0
  11. #834 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 01:11
    ละใครมาละหว่า?

    ปล. ก็เกิดขึ้นได้/เหี่ยวเฉา/เอาหัวโขก/สังเกต/ก็เข้าใจ/กลับคืน/เปลือยเปล่า
    #834
    0
  12. #833 tamakorn1 (@tamakorn1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 00:34
    ใครรรรรรรร ต่อด่วนน
    #833
    0
  13. #832 o นู๋ น้ำหวาน o (@namwan34) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:47
    ครายยยยยย
    #832
    0
  14. #831 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 21:46
    รอนะค่ะ
    #831
    0
  15. #830 archmess (@anyfearless) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 20:31
    ลุ้นๆ ใครไปเจอของดีแล้ววิ่งหนีนะ
    #830
    0
  16. #829 แกงส้ม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 20:00
    แล้วใครไปกันหล่ะ
    #829
    0
  17. #828 ★ω★_M (@takam07554) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:38
    แล้วเค้าเป็นใครหน่อ
    #828
    0
  18. #827 Qzaxgun (@gzb1-realster) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:34
    องค์ชายดูนิ่งมากกกก ดูไม่มีความสนใจอะไรเลย555555555555
    #827
    0
  19. #826 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:29
    ใครอะใคร งง ใคร~~~
    #826
    0
  20. #825 Chalida Chomboonma (@dai45) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 19:26
    คงไม่ใช่องค์ชาย5นะ555555
    #825
    0
  21. #824 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:54
    ใครที่โดน5555
    #824
    0
  22. #823 mikami (@worawichani) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:11
    แล้วใครอยู่ในตำหนัก
    #823
    0
  23. วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 17:16
    ขอบคุณคระบ
    #821
    0
  24. #820 เอฟี่ (@famvyza) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 16:02
    ไผมาหาองค์หญิง ถถถถ
    #820
    0
  25. #818 pariyagorn (@pariyagorn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 15:24
    ไรท์ต่อค่ะต่อ~~~~
    #818
    0