( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,038 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,912 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    73

    Overall
    140,038

ตอนที่ 28 : [ องค์หญิงหมิงซือซิง ที่ 27 ] ใกล้ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

ใกล้ตัว


การประลองสัตว์อสูรก็ไม่ได้แตกต่างไปจากการประลองที่องค์ชายรองจัดขึ้น เพียงแต่ครั้งนี้มันจัดขึ้นโดยมีเจ้าของสัตว์อสูรลงไปแทน สามารถเรียกสัตว์อสูรได้จำนวนแค่ 3 ตัวเท่านั้น หากฝ่ายใดสามารถแย่งชิงธงจากมือของเจ้าของสัตว์อสูรอีกฝ่ายได้ คนผู้นั้นก็ถือว่าชนะ

เป็นเสมือนการจัดทัพบัญชารบอีกอย่างหนึ่ง

“ที่นี่ชอบเล่นสนุกเช่นนี้รึ?”เสียงเย็นเอ่ยถามขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังลานประลองที่จัดให้ลอยต่ำกว่าผู้ชมแล้วคุมอีกชั้นด้วยพลังยุทธ์ระดับสูงสุดเพื่อป้องกันการโจมตีของสัตว์อสูรที่อาจจะส่งมายังผู้ร่วมชมการประลอง

“ท่านว่าอะไรนะ?”องค์หญิงน้อยเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ใบหน้าขาวซีดเหมือนคนเมืองหนาวหันกลับมาสบนัยน์ตากระจ่างใสไร้มารยาคู่นั้นของสตรีตรงหน้าแล้วก็ให้แปลกใจไม่สาง อยากจะถามเหมือนกันว่านอกจากการเล่นสนุกแล้วสตรีในแคว้นหมิงซือก็เป็นเช่นนางทุกคนหรือไม่?

“ข้าถามว่าที่นี่ชอบเล่นสนุกเช่นนี้รึ?”

“อ่อ ที่นี่ก็แบบนี้แหละ คนในเมืองนี้รักความสนุก มีความสุขที่ได้ทำอะไรที่ตนเองชื่นชอบ”นางพูดพร้อมกับแย้มรอยยิ้มจริงใจ

นางเองก็รู้สึกว่าแคว้นนี้มีสีสันที่แปลกตาแปลกใจกว่าแคว้นอื่นมาก เพราะอย่างแรกๆคือไม่มีสงครามเรื่องการเมือง ไม่มีใครคิดชิงแย่งอำนาจ ไม่มีใครอยากเป็นรัชทายาท ไม่มีขุนนางที่มักใหญ่ใฝ่สูงเกินตน แม้ว่าการทหารของแคว้นหมิงซือจะอ่อนด้อย แต่ก็ไม่ได้ทำให้ประชาชนเดือดร้อน โจรลักเล็กขโมยน้อยมีประปราย คนไม่มีอันจะกินก็มีอยู่บ้างแต่ไม่มาก เพราะแคว้นหมิงซือเป็นแคว้นแห่งการค้าขาย ย่อมไม่แปลกที่ชาวแคว้นนี้จะมีอาชีพค้าขาย หากไม่มีกินก็รับจ้างตามเรือสินค้าที่จอดเทียบท่าตลอดชายฝั่ง มีป่าเขาที่มากกว่าแคว้นอื่น สัตว์ป่าก็มีมากมาย เกษตรกรรมก็เจริญก้าวหน้า เป็นแคว้นใหญ่ที่ถือว่าสมบูรณ์แบบ

และแคว้นที่สมบูรณ์ย่อมไม่มีเรื่องต้องกังวลใจใด ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข ความสนุกเฮฮาจึงเกิดขึ้น เทศกาลที่แคว้นหมิงซือนี่นับได้ว่ามีทุกเดือน เดือนละครั้งถึงสองครั้ง เป็นงานรื่นเริงผ่อนคลายจิตใจและเป็นการชักจูงชาวแคว้นอื่นเพื่อเข้ามาเที่ยวเล่นและทำการค้าขายในแคว้นได้อีกด้วย

“ทำไมเพคะ ที่แคว้นโฉวจงของท่านไม่มีเช่นนี้รึ?”องค์หญิงน้อยย้อนถาม

“ก็อาจจะมี”เขาตอบเพียงเท่านั้น แต่เรียกให้คิ้วเรียวหงส์นั้นขมวดเข้าหากันทันที

ก็อาจจะมี..หมายความว่าอะไร?

“ข้าเคยได้ยินมาว่าที่แคว้นโฉวจงนั้นหนาวเย็นตลอดทั้งปี”

ไม่ผิด เพราะในอดีตนั้นท่านแม่ทัพเคยเดินทางไปเยือนแคว้นเหนืออยู่บ้าง เพียงแต่ไปยังไม่ถึงใจกลางเมืองหลวง เนื่องด้วยภูมิทัศน์ของแคว้นเหนือมีเพียงแค่สีขาวของเกล็ดหิมะ และไม่เอื้ออำนวยหากใครที่ไม่ใช่ชาวแคว้นเดินทางไปยังที่นั่น ความหนาวเย็นนั้นน่ากลัวมากเลยทีเดียว ทหารกล้าหลายคนนอกจากป่วยแล้วยังเกือบเอาชีวิตไม่รอด

แคว้นเหนือนั้นราวกับเป็นแคว้นที่ต้องคำสาปแห่งความหนาวเหน็บตลอดกาลเลยก็ว่าได้

“เป็นความจริง”เขาพูดเสียงเรียบ นัยน์ตาคมเข้มมองไปยังลานประลองที่กำลังเริ่มต้นการแข่งขันเงียบๆ แต่เป็นองค์หญิงสิบสี่เองที่ไม่คิดจะเงียบเสียง

“ข้าชื่อหมิงซือซิง เป็นองค์หญิงสิบสี่ของแคว้นหมิงซือแห่งนี้ หากท่านต้องการให้ข้าช่วยเหลืออันใดก็บอกได้ถ้าไม่เกินความสามารถของข้านะ”ใบหน้าหวานล้ำยังคงแย้มรอยยิ้มจริงจังตอบกลับ

ว่ากันว่าหากเราอยากจะได้ความจริงใจจากอีกฝ่ายเราต้องแสดงความจริงใจให้อีกฝ่ายรับรู้เสียก่อน

นัยน์ตาคมเข้มหันกลับมามององค์หญิงน้อยที่นั่งอยู่ข้างตนอีกครั้ง ตาดอกท้อของคนด้านข้างนั้นใสกระจ่างปราศจากสิ่งเจือปนใดๆเหมือนที่ผ่านมา

“วันนี้เจ้าได้ดื่มโอสถชนิดใดมาหรือไม่?”

“ทำไมเพคะ?”นางเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

ก็เหตุเพราะวันนี้เจ้ามาแปลก ไม่มีสายตาเจ้าเล่ห์คอยคิดกลอุบายอยู่ตลอดเวลานะสิ’’

เขาคิดแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

“ช่างเถอะ”เขาบอกปัด

เขามาที่นี่เพราะต้องการไข่มุกแห่งท้องทะเลเมื่อได้แล้วก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป เพียงแต่ที่ยังอยู่ก็เพราะเขามีภารกิจอีกอย่างที่ยังไม่สามารถทำสำเร็จได้มาเนิ่นนาน

นั่นคือการตามหาแพทย์โอสถสายผู้ปรุงโอสถและสายผู้ใช้พลังรักษาควบคู่ไปด้วยกันนั่นเอง

เขาเพียงแค่อยากให้เสี่ยวหลุนกลับมามีดวงตาอีกข้างเหมือนคนปกติ ก่อนจะกลับไปแคว้นโฉวจงอีกครั้งเพื่อเข้าประลองชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นโฉวจง

และแคว้นโฉวจงเองก็เป็นแคว้นอันมีชื่อเสียงด้านการแพทย์มากที่สุดในทั้งหมด 16 แคว้น

ซึ่งเวลานี้เขาได้ส่งคนกระจายไปทั่วทั้งแคว้นแล้วเพื่อตามหาแพทย์โอสถที่เขาต้องการพบ เขาเชื่อว่าจะต้องพบในไม่ช้าอย่างแน่นอน

“ที่แคว้นโฉวจงของท่าน นิยมปลูกพืชชนิดไหนหรือเพคะ?”นางหาเรื่องถามเพื่อไม่ให้เงียบเกินไป

“เป็นพืชเมืองหนาว”

“แล้วผลไม้เล่าเพคะ”

“ก็เป็นผลไม้เมืองหนาวเช่นกัน”

“แล้วดอกไม้....”

“ดูเจ้าจะสนใจแคว้นโฉวจงมากเป็นพิเศษเลยนะ”สายตาคมเข้มไม่ได้มองคนข้างกายแต่รับรู้ได้ว่านางกำลังหาเรื่องคุย ทั้งๆที่ไม่ได้สนใจอะไรในพืชผักผลไม้ดอกไม้อะไรเหล่านี้มากนัก

“ก็...ก็ข้าได้ยินว่าไม่เคยมีใครไปถึงแคว้นโฉวจงมาก่อน”นางบอก แต่ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ไม่มีใครในแคว้นอื่นไปถึงแคว้นโฉวจงอันมีเทือกเขาน้ำแข็งกั้นกลางได้สักคน มีเพียงคนของแคว้นเท่านั้นถึงจะผ่านไปได้

“แล้วเจ้าได้ยินจากที่ไหนว่าแคว้นโฉวจงนั้นหนาวเย็นตลอดทั้งปี”เฟิงหยางหันมองสบตาของสตรีตรงหน้าอีกครั้ง

“ที่แคว้นโฉวจงมีภูเขาน้ำแข็งกั้นกลางออกห่างจากแคว้นทั้ง 15 แคว้น ย่อมไม่แปลกที่จะมีคนล่ำลือเช่นนั้น”นางตอบตามความจริง

“ดูเหมือนเจ้าชอบศึกษาภูมิศาสตร์บ้านเมืองของผู้อื่นนะองค์หญิงสิบสี่”

“โลกขององค์หญิงมันแคบ ไม่แปลกที่ข้าอยากจะศึกษาบ้าง ตำราในห้องสมุดหลวงก็มีออกมากมายไป”นางตอบกลับ ในขณะที่คนถามกลับนิ่งเงียบไป

เกิดความนิ่งเงียบนาน จนกระทั่งเสียงแตรถูกเป่าขึ้นเป็นการเริ่มบัญชาการรบของสัตว์ในการประลองนั่นแหละที่ทำให้ความเงียบงันจบไป

องค์หญิงสิบสี่นั่งมองการประลองอย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่สนใจว่าเวลานี้ตัวของนางอยู่ในที่นั่งของคนทั่วไปหาใช่เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ ใบหน้างามล้ำยังมีแววสนุกไปกับการประลองตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา หาได้สนใจคนข้างกายอีกต่อไป

หินอักขระสีขาวนวลสว่างขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะกระจายความร้อนที่พอจะทำให้เจ้าของหินรับรู้ได้ หินอักขระนี้เป็นหินที่ใช้ส่งข้อความระหว่างคนของเขากับเขาเท่านั้น ถูกสร้างมาเพื่อใช้ติดต่อข่าวสาร

มือแกร่งสัมผัสหินอักขระอย่างแผ่วเบา เขียนอักขระหนึ่งตัวลงไปในหินก่อนที่ข้อความสั้นๆประโยคเดียวจะลอยเด่นขึ้นมา

องค์หญิงหมิงซือซิง

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะเหลือบไปมองสตรีข้างกายที่ยังสนใจการประลองสัตว์อสูรตรงหน้า

ที่แท้คนที่เขาตามหาก็อยู่ใกล้ถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่

ใบหน้านวลงดงามนั้นแม้ว่าจะมองมุมใดก็ราวกับได้มองธิดาสวรรค์ตัวน้อยที่ลงมาเล่นซุกซนในโลกมนุษย์ ความงามที่แม้จะจริงจังกับเหตุการณ์ตรงหน้าก็มิได้ลดทอนความงามลงนั้น ทำให้คนที่มองต้องเบือนหน้าหนี

โดยหารู้ไม่ว่าธิดาน้อยนี้แท้จริงหาได้น้อยอย่างที่คิดไม่(?)

“รู้ไหมเพคะ เจ้าไก่ฟ้าตัวนั้นมันด่าเจ้าของมันดังลั่นเลยว่าไม่น่าเอามันมาสู้กับอสรพิษดินดำ”องค์หญิงน้อยพูดพร้อมกับหัวเราะ

“งั้นรึ?”เขาไม่ได้ตอบอะไรไปมากกว่านี้

ทราบแล้วว่านางไม่ได้มีความสามารถเฉพาะอย่างเดียวอย่างที่ทุกคนเห็นแต่นางมีมากกว่านั้น

บางทีการกระทำของนางอาจจะทำเพื่อปกป้องตัวเองจากผู้คนภายนอก(?) ย่อมเป็นไปได้

เฟิงหยางคิดเช่นนั้นก่อนจะนั่งนิ่งรับฟังคำพูดเจี๊ยวจ้าวนั้นขององค์หญิงน้อยอย่างอดทน

“ก็ใช่นะสิเพคะ ท่านดูนั้นสิเจ้าอสรพิษมันเคลื่อนไหวตัวสบายจะตาย มันแค่รอว่าเจ้าไก่ฟ้าตัวนั้นจะยอมตายหรือจะกระโดดหนีมันก่อนที่มันจะเขมือบลงท้อง”

“เจ้าเหมือนจะรู้ภาษาสัตว์อสูรนะ”เฟิงหยางถามเสียงเรียบ สายตาสบเข้ากับนัยน์เรียวหงส์นั้น ก่อนที่คนถูกจับได้จะแกล้งฉีกยิ้ม แล้วเบือนหน้ากลับไปมองยังสัตว์อสูรทั้งสองตัวอีกครั้ง

“โถ่! ก็ท่านดูมันทั้งสองตัวสิ ถึงจะรู้หรือไม่รู้ก็ดูออกว่าเจ้าไก่ฟ้ากำลังด่าเจ้าของมันอยู่”

นางกำลังแก้ตัวข้างๆคูๆ

องค์ชายต่างแคว้นพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น แต่คนที่พูดก็ได้แต่โล่งใจ นางไม่อยากให้คนต่างแคว้นทราบถึงความสามารถของนาง หากเกิดศึกสงคราม ความสามารถที่ลับคมไว้ย่อมจะมีประโยชน์ในภายภาคหน้า

“เจ้าคิดว่าเสี่ยวหลุนเป็นเช่นไรบ้าง”เสียงเย็นเอ่ยถาม ใบหน้างามจึงหันกลับมาจากเจ้าอสูรสองตัวที่เอาไว้บังหน้าด้วยความแปลกใจในคำถามขององค์ชายผู้นี้

“เสี่ยวหลุนก็เป็นคนดี มีความซื่อสัตย์ ดูเป็นคนจริงใจน่าคบหา”

นางถนัดนักเรื่องมองคน และนางเชื่อว่านางก็มองเสี่ยวหลุนไม่ผิดไปจากที่คิด

“เสี่ยวหลุนอายุน้อยกว่าข้าปีหนึ่ง ซึ่งก็เลยวัยมีครอบครัวมานานแล้ว”

“ก็จริงนะ เพราะบุรุษสมัยนี้มีนางเล็กๆเอาไว้อุ่นเตียงตั้งแต่อายุ 15 ปีหรือน้อยกว่านี้ด้วยซ้ำ”...รวมทั้งท่านแม่ทัพเมื่ออดีตด้วย เขาเคยเข้าหอโคมเขียวตอนแตกวัยรุ่น พอกลับมาที่จวนแม่ทัพของบิดาก็มีนางเล็กๆที่อายุมากกว่าและน้อยกว่าถึงสามคน พออยู่ตัว หากนางเล่านั้นคิดอยากจะมีครอบครัวในชนบทเขาก็ให้เงินไปใช้จ่ายมากมาย แค่คิดถึงช่วงเวลาในตอนนั้นแววตาที่เคยสดใสก็กลับมาหม่นหมองอีกครั้ง

ถึงจะพยายามทำใจมาหลายปีเรื่องการเป็นสตรี แต่เหตุใดมันก็ไม่แคล้วจบลงที่ความคิดเมื่ออดีตทุกครั้งไป

“แต่เสี่ยวหลุนไม่มี”..เขาเองก็เช่นกัน

แต่ประโญคหลังเขาไม่ได้พูดออกไป เพราะเขาไม่ได้ต้องการบอกใครในเรื่องนี้แต่ที่บอกกับนางเรื่องเสี่ยวหลุนนั้น เป็นความตั้งใจเมื่อในอดีตของเขาอยู่แล้วที่เคยคิดว่าทั้งคู่อาจจะมีวาสนาต่อกัน ถึงได้ช่วยเหลือ

ด้ายแดงถึงอยู่ไกลกัน หากถูกผูกไว้ด้วยกัน ปลายด้ายก็จะเริ่มหดสั้นแล้วชักนำคนทั้งสองมาพบกันอยู่ดี

แต่ก็นั่นแหละ

เขายังไม่ล่วงรู้ถึงสิ่งที่เห็นและสิ่งที่เป็น สตรีงามตรงหน้าหาได้อยากจะผูกด้ายแดงกับคนทั่วไป นางตั้งมาตรฐานบุรุษผู้ถูกเลือกมาเป็นสามีสูงเทียมฟ้าเชียวละ

“องค์หญิงเพคะ”เสียงนางกำนัลน้อยที่อยู่ข้างกายเริ่มอยู่ไม่นิ่งเมื่อพบเห็นบุรุษรูปงามอีกคนที่อยู่ไม่ไกล

ไม่ได้อะไรหากเป็นบุรุษทั่วไปเช่นที่มององค์หญิงน้อยอย่างเชยชม แต่นั่นเป็นถึงบุรุษที่ไปเยือนตำหนักฤดูร้อนวันนี้ขององค์หญิงสิบสี่ในช่วงเช้า เห็นทีนางเองต้องรายงานเสียแล้ว

“มีอะไรหรือ?”องค์หญิงน้อยหันไปถามนางกำนัลที่มีท่าทีร้อนใจ

“นั่นเพคะ คนผู้นั้นที่....”

นางยังไม่ทันจะพูดจบ ร่างสูงสง่าของคนที่กล่าวถึงก็เดินตรงเข้ามายังองค์หญิงสิบสี่เสียแล้ว ร่างเล็กของนางกำนัลวัย 12 ปีถึงกับถดถอยไปด้านหลังอย่างเสียดายที่ยังไม่ทันได้พูด

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมางานนี้ด้วยเช่นกัน มิเช่นนั้นคงเชิญให้ไปร่วมโต๊ะ”

เฟิงหยางหันไปมองยังเจ้าของเสียง สีหน้าก็กลับเย็นเหยียบขึ้นมาในทันที

“จ้าวหลิว”

 




....

ขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ หายไปนานเลย เพราะโบว์อ่านหนังสือเตรียมสอบ และที่สำคัญกว่านั้นคืองานก็ล้นมือซะด้วย เห้อ กลุ้มใจ

ตอนนี้ทราบแล้วนะคะว่าเป็นใคร 555 ใครน๊าที่ไปตำหนักฤดูร้อน อิอิ

24/03/2017

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #1099 pick-17 (@pick-17) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:57
    จ้าวหลิวนี่นิยมตัดแขนเสื้อรึ!!! จับอี้เอ๋อร์ใส่พานถวายด่วน 555555
    #1099
    0
  2. #1049 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 02:08
    ผู้ใด๋หว่าเจ้าหลิว
    #1049
    0
  3. #972 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 00:13
    จาวหลิวกินผู้ด้วยหรือออ
    #972
    0
  4. #968 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 13:46
    เฮียเฟิงจะจับซือซิงคู่เสี่ยวหลุนเหรอ
    #968
    0
  5. #897 Nai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:18
    เอิ่มถามไรท์นิด

    ประโยคที่ว่า "แคว้นโฉวจงก็เป็นแคว้นที่มีชื่อเสียงด้านการแพทย์มากที่สุด..."

    เฟิงหยางเลยส่งคนตามหาแพทย์โอสถ

    ไม่ใช่ว่าเป็นแคว้นหมิงซือเหรอคะ เพราะอยู่ที่แคว้นนี้
    #897
    1
    • #897-1 Moress (@yolanda_adeline) (จากตอนที่ 28)
      26 มีนาคม 2560 / 21:46
      เขียนแคว้นผิดค่ะ หลงๆลืมๆ เยอะเกิน ต้องขออภัยรีเดอร์ด้วยค่ะ ^^
      #897-1
  6. #896 Nai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:50
    ในที่สุดก็รู้ว่าใครไปหาท่านแม่ทัพ

    รอติดตามจ้า :)
    #896
    0
  7. #895 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 17:53
    รอต่อค่าา
    #895
    0
  8. #894 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 17:46
    พ่อสื่อพ่อชัก เดี๋ยวก็ชักเข้าตัวหรอก

    ปล. แปลกใจไม่สร่าง ?/เจี๊ยวจ๊าว/ดูนั่นสิ/นัยน์ตาเรียวหงส์ ?/ประโยคหลัง
    #894
    0
  9. #886 MoePunCH (@kuronekokuroneko) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 07:56
    ลึกๆยังทำใจไม่ค่อยได้สินะ555
    #886
    0
  10. #885 NekoWanz (@NekoWanz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:27
    ขอบคุณจ้า
    #885
    0
  11. #883 ISponynow (@aya_hime) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 20:28
    จ้าวหลิว??? ใครรรร
    #883
    0
  12. #882 Natty (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 20:25
    ขอให้สอบได้คะแนนเยอะ ๆ ค่ะ
    #882
    0
  13. #881 Daw Prdz KS (@doddydoody) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 16:54
    สู้ๆจ้าาา
    #881
    0
  14. #880 DelightLetters (@delightletters) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 16:17
    ขอให้ราบรื่น และสอบได้คะแนนดี ๆ ค่ะ
    #880
    0
  15. #879 依梅华 (@looktarnoolek011) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 13:18
    สู้ๆนะ
    #879
    0
  16. #878 Mintx2 (@Mintx2) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:33
    เย่ๆหายไปนานเลยคิดถึง ค้างอีกแล้ว 55555
    #878
    0
  17. #877 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 05:34
    องค์หญิงแม่ทัพ สู้ๆ หาสามีดีๆให้ได้นะ
    #877
    0
  18. วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 01:35
    ซือซือไม่ได้สร้างเกาะป้องกันตัวเอง นั่นอ่ะนิสัยนางจริงๆๆ
    #876
    0
  19. #875 rolypcy. (@roziie2536) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:23
    คนโดนแจ็คพ็อตนี่จ้าวหลิวนี่เอง5555555
    คิดถึงไรท์มาก ดีใจที่ไรท์อัพ
    ขอให้โชคดีกับการสอบนะคะ
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #875
    0
  20. #874 เอฟี่ (@famvyza) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:16
    ห้ะ ใครนะ ลืมจริงจัง555555+
    #874
    0
  21. #873 paidoi (@hathai09) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:49
    กลับมาแล้วดีใจจังคะ
    #873
    0
  22. #872 TILLSON (@TILLSON) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:20
    ลืมไปแล้วว จ้าวหลิวคือใครหว่าา5555
    #872
    0
  23. #871 UZUKI (@u_suwisa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 23:00
    โอ้ยยคิดถึงไรท์คือเกือบลืมไปแล้ว😢
    #871
    0
  24. วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:38
    ขอบคุณครับ
    #870
    0
  25. #869 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:28
    ขอบคุณค่ะ
    #869
    0