( 禠星 ) เป็นข้าเอง...องค์หญิงซือซิง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 140,044 Views

  • 1,534 Comments

  • 4,910 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    79

    Overall
    140,044

ตอนที่ 40 : [องค์หญิงซือซิง ที่ 39 ] จำเป็นต้องต่อสู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

บทที่ 39 จำเป็นต้องต่อสู้


รากเถาวัลย์เลือดหลายเส้นถูกผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเงินและขั้นทองตัดภายในกระบวนท่าเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็สามารถทำให้ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนชุลมุนวุ่นวายได้มากอยู่เหมือนกัน พอจะดึงเวลาให้พวกคนเหล่านั้นลำบากไม่น้อยเลยทีเดียว


ฟิ้ว!


เสียงของอาวุธที่เป็นเข็มที่ลงอักขระเอาไว้ถูกหญิงสาวสัดออกไปโดนศัตรูถึงสามคน ก่อนที่พวกเขาจะทรุดไปด้วยอาการมึนชาตามร่างกาย สาเหตุเพราะเข็มของนางแฝงเอาไว้ด้วยยาชาชนิดรุนแรงและเฉียบพลัน แม้ไม่ถึงกับเอาชีวิต แต่เวลาที่เกิดอาการชา นางสามารถลงมือซ้ำได้ในทันที


และคนเหล่านั้นก็ตายด้วยกระบวนท่าเดียว


แม้การสังหารศัตรูจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่ทว่าภายในความคิดก็ยังเรียกจ้าวอสูรสายพฤกษาตัวน้อยนั่นออกมา ไม่รู้จะกลัวอะไรหนักหนา


“เจียวเมิ่ง ออกมา!


น่าจะรอบที่ร้อยได้แลวที่เรียกจ้าวอสูรอันน่าอดสูตนนี้ออกมา แต่มันก็ไม่ยอมออกมา มันน่าขายหน้าเสียจริงๆ


“ท่านแม่ ข้ากลัวข้าไม่ออกไปนะขอรับ”


เสียงของเด็กอสูรขั้นจ้าวนั้นทำให้องค์หญิงสิบสี่นึกปวดหัว แทนที่จะมีสัตว์อสูรไว้ช่วยต่อสู้ แต่มันกลับล้างผลาญทรัพย์สมบัติแล้วไม่ยอมช่วยนางในยามขับขัน เห็นทีต้องหาทางเอาไปปล่อยทิ้งเสียแล้วล่ะ!


ฟิ้ว!


เข็มเงินชุดสุดท้ายถูกปล่อยออกไปในเวลาไล่เลี่ยกัน กระบวนท่าเดิมยังใช้ได้ผล แต่เข็มเงินกลับหมดเสียแล้ว


เพ้ย!ให้มันได้อย่างนี้สิ!

 

ในอีกด้านของการต่อสู้ องค์ชายหกใช้พลังกระแทกผู้ฝึกยุทธ์ไปอีกมุมหนึ่ง ก่อนจะโดนผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทองอีกสองคนโอบล้อมอีกครั้ง ท่วงท่าของคนทั้งคู่แค่ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ชำนาญด้านการรอบโจมตี


ตูม!


พลังยุทธ์สองสายวิ่งเข้าหาร่างขององค์ชายหกอย่างรวดเร็ว


ดวงตาขององค์หญิงสิบสี่หดเกร็งขึ้นมาในทันที พี่หกที่มีพลังในชั้นพัฒนาขั้นเงินระดับแปดย่างเข้าสู่ขั้นทองระดับหนึ่งไม่มีทางรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทองสองคนได้อย่างแน่นอน พลังห่างกันมากเกินไป แค่ศัตรูขั้นทองคนเดียวก็ถือว่ายากลำบากมากแล้ว นี่มีถึงสองคน!


จำเป็นต้องช่วยพี่หกก่อน


หญิงสาวคิดอย่างเคร่งเครียด ก่อนที่มือเรียวจะตัดสินใจวาดอักขระขั้นกลางจำนวนหนึ่งที่สามารถควบพลังลมปราณในอากาศให้กลายมาเป็นลูกบอลระเบิดวิ่งตรงไปยังผู้ฝึกยุทธ์ขั้นทองทั้งสองคนทันที


ตูม!


ตูม!


เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง มือเรียวอีกข้างไม่สามารถหยุดการตั้งรับการโจมตีของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเงินที่อยู่ไม่ไกลได้ ทำให้เวลานี้สมาธิการต่อสู้ควบสูงตามความเคยชินถึงขีดสุด


นิ้วเรียวทั้งห้านิ้ว เหมือนรอจังหวะและตัดสินใจทำมุทราสร้างอักขระเชือกหนึ่งเส้นขึ้นมา แม้มันจะไม่หนาแน่นพอจะควบคุมผู้ฝึกยุทธ์ได้ แต่มันก็พอทำให้นางสร้างอักขระประเภทโจมตีได้ทัน


ณ เวลานี้ สิ่งเดียวที่ทำให้องค์หญิงสิบสี่ยืนหยัดได้คือพลังอักขระขั้นกลางระดับห้าของตัวเองเท่านั้น เพราะพลังยุทธ์ของตัวเองนั้นอ่อนด้อยกว่าทุกคนมาก ที่ตัวเองสามารถช่วยเหลือองค์ชายหกได้นั่นก็เกิดขึ้นมาจากพลังอักขระล้วนๆ


ยิ่งการต่อสู้ยืดยื้อมากเท่าไร พลังของนางก็อ่อนแอลงมากเท่านั้น วินาทีที่ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถูกเชือกอักขระรัดและใช้พลังโจมตีอยู่นั้น พลังก็ถึงกลับสะท้อนกลับจนทำให้หญิงสาวต้องกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง


“ท่านแม่! ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ”


เสียงของเจียวเมิ่งทำให้นางยิ่งไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่


มันจะกลัวอะไรขนาดนั้น


มันเป็นสัตว์อสูรสายพฤกษาที่มีระดับพลังขั้นจ้าวเชียวนะ!


แต่เพราะเหตุใด นางถึงจับสัตว์อสูรจอมล้างผลาญผู้นี้


มันแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรกับนางเลยด้วยซ้ำ


แค่คิดก็ทำให้นางรู้สึกสูญเสียสติสัมปชัญญะทันที


“ออกมาเจียวเมิ่ง!!”เสียงของนางดังสะเทือน ปรากฏเป็นเสียงดังโครมเกิดขึ้นยังทิศทางหนึ่ง เมื่อเด็กอสูรขั้นจ้าวตัวเล็กถูกบังคับด้วยพลังจิตขั้นรุนแรงทำให้ไม่สามารถขัดขืยคำสั่งได้ ร่างกายของเด็กน้อยจึงได้ลอยออกมาตกกระแทกอยู่บนร่างของผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งของฝั่งนั้นอย่างพอดิบพอดี


“ท่านแม่..”เสียงเล็กสั่นเครือ


เจียวเมิ่งไม่เข้าใจ เหตุใดม่านแม่ที่แสนใจดี(?) ถึงได้โหดร้ายกับเขานัก


เขามองไปยังทิศทางไหนก็เห็นแต่คนตีกัน


ตีกันมันดีตรงไหน ไม่สู้วิ่งไล่จับกันยังจะดีกว่า ตีกันก็เจ็บเปล่าๆ ไม่ได้สนุกเลยสักนิด


ดวงตากลมโตเจือไปด้วยน้ำตา มองไปยังองค์หญิงสิบสี่เพื่อของความเห็นใจ เขาไม่อยากตีกับใครจริงๆนะ


“หึ”หญิงสาวส่งเสียงออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเรียกเถาวัลย์เลือดกลับ แต่เพราะแรงกระทบที่มีมากเกินไป ทำให้นางต้องกระอักเลือดคำโตออกมาอีกครั้ง


เห็นทีต้องหาสัตว์อสูรมาทำพันธะใหม่อีกสักหลายๆตัวเสียแล้ว เพราะหวังจะพึ่งพาเจ้าอสูรน้อยเจียวเมิ่งไม่น่าจะทำให้ชีวิตของนางรอดพ้นภยันตราย

 

ตูม!


เสียงระเบิดน้ำแข็งดังสนั่นเลื่อนลั่น จนทำให้แววตาดอกท้อต้องหันกลับไปมอง ในตอนที่เห็นร่างปราดเปรียวสูงใหญ่ของใครอีกคนที่อยู่ไม่ไกล ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาแทนที่


เขาตัดสินใจช่วยเหลือจริงๆนะเหรอ?


เห็นได้ชัดว่าภายในใจไม่ได้ไว้วางใจในตัวคนผู้นี้มากนัก เพราะเขาไม่มีความจำเป็นต้องช่วยเหลือนางหลายต่อหลายครั้งเช่นนี้ และนางก็รู้ว่าเขาออกจะรังเกียจนางเสียด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาถึงยังจะต้องทนอยู่เพื่อช่วยเหลือนางเช่นนี้


ความไม่เข้าใจนั้นยากที่จะทำให้นางวางหัวใจเอาไว้ได้ มันเหมือนโคมที่แขวนไว้สูงจนกลัวจะตกลงมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความหวาดหวั่นและเหน็บหนาวแทรกซึมเข้ามาในจิตใจอย่างช่วยไมได้


“อึก!


เสียงกระอักเลือดออกมาเป็นระยะจนทำให้ชุดสีเทาซีดๆอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉานทันที


จริงอยู่ที่พวกเขาอยากได้ตัวนาง แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะทำร้ายนางถึงตายไมได้ ต่อให้นางตายเลือดของหัวใจก็ยังเป็นเลือดของนางอยู่ดี


หัวใจหดเกร็ง ก่อนจะทำมุทราอีกครั้งบนกระบี่ที่พึ่งเก็บขึ้นได้ พลันเมื่ออักขระปรากฏตัวร่ายรอบกระบี่มันก็ราวกับมีจิตวิญญาณขึ้นมาในทันที กระบี่เล่มนั้นห่อตะบึงเข้าห้ำหั่นกับศัตรูตรงหน้าของนาง พอให้ได้ระบายลมหายใจออกมาบ้าง


องค์ชายรองที่อยู่อีกมุมก็มีสภาพไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ในเวลานี้สีของโลหิตก็เปรอะเปื้อนจนยากจะคาดเดาว่าสีของชุดที่สวมใส่เป็นสีแดงโลหิตตั้งแต่แรกหรือว่าพึ่งจะย้อมอาบมาจากการต่อสู้ในครั้งนี้


“แยกกันหนี!


เสียงพี่รองตะโกนดังลั่น เขาเองก็รู้ว่าไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้นานขนาดนั้น หากแยกกันหนีอาจยังพอจะแยกผู้ฝึกยุทธ์เหล่านี้ออกไปได้บ้าง มันคงง่ายที่จะเล็ดลอดสายตามากขึ้น


“หึ คิดว่าจะหนีได้งั้นหรอ?”เสียงของคนเป็นศัตรูตรงหน้าองค์ชายรองเย้ยหยัน พวกกับเวลานี้ก็เพิ่มความเร็วในการโจมตีมากขึ้น


เมื่อองค์ชายรองเห็นเช่นนั้น หัวใจก็หดเกร็งจนไร้ซึ่งความผ่อนคลาย มีแต่ต้องสู้เท่านั้นจึงจะมีโอกาส วิชายุทธ์ที่ร่ำเรียนมา คงมีเพียงครั้งนี้ที่ใช้เต็มทีเต็มพิกัดจนแทบจะรีดเค้นพลังออกมาโดยไม่สามารถห้ามปรามได้ ดวงตาปรากฏเสียงเลือดฝอยกระจายอย่างบ้าคลั่ง เวลานี้สัตว์อสูรที่ถูกเรียกให้ออกมาต่อสู้ล้วนถูกเรียกเก็บกลับทีละตัวอย่างรวดเร็ว เพราะอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้ที่ไม่อาจยึดยื้อต่อไปได้นานมากกว่านี้


หากเขาต้องสูญเสียสัตว์อสูรเหล่านั้นไป เขาก็แทบไม่เหลืออะไรอีกเลย


“หนีได้หรือไม่ได้ก็ลองดู”องค์ชายรองว่าเสียงเข้ม


พวกเขาทั้งหมดรู้ดีว่าเวลานี้พวกเขาอ่อนแอ ไม่สามารถต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากเหล่านี้ได้ จึงมีแค่เพียงวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้น


ทางฝ่ายองค์หญิงสิบสี่ แม้จะรู้ว่ามีแค่ต้องแยกกันหนี แต่ก็ยังหาหนทางฝ่าวงล้อมไม่ได้ ได้แต่ยิ้มขืนให้กับชะตาชีวิตของตัวเอง เมื่อห้าร้อยปีก่อนก็เพราะทุ่มสุดตัวทำสงครามกับดินแดนหลวงจึงต้องตกตาย มาเวลานี้ก็ต้องถูกคนฆ่าตายเพื่อเอาเลือดจากหัวใจเพื่อเปิดดินแดนหลวงไม่ต่างกัน


เพ้ย! ทำไมสวรรค์ช่างโหดร้ายกับนางเหลือเกิน


ไม่ว่าจะเป็นไป๋อิงฉินหรือองค์หญิงสิบสี่หมิงซือซิง ล้วนมีชะตากรรมที่ต้องถูกคนฆ่าตายซึ่งฉนวนมันก็เพราะดินแดนหลวงอย่างนั้นเหรอ?


พลัก!


แรงจากพลังยุทธ์ขั้นเงินกระแทกเข้าหน้าอกจนร่างลอยออกไปด้านหลังราวกับว่าวที่สายป่านขาด เลือดกระอักออกมามากกว่าปกติ ก่อนที่ผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ตรงหน้าจะเข้ามาจับองค์หญิงสิบสี่ได้ ร่างของเขาก็กลายเป็นน้ำแข็งจนน่าหวั่นเกรง


นั่นคือพลังของผู้ใช้อักขระธาตุน้ำ สายจำเพาะน้ำแข็ง ชั้นพัฒนาขั้นจ้าวระดับเจ็ดขององค์ชายแซ่โจวผู้นั้นนั่นเอง!


มือแกร่งคว้าร่างบอบบางที่หายใจรวยรินอย่างรวดเร็ว แรงรัดของอ้อมแขนแกร่งนั่นทำให้ความอบอุ่นสายหนึ่งสะท้านสะเทือนไปทั้งหัวใจ


เขายอมช่วยจริงๆสินะ


คิดได้ดังนั้นดวงหน้างามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดก็ผ่อนคลาย สายตาจับจ้องร่างแกร่งของคนที่โอบกอดนางเอาไว้เพื่อจดจำ ก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆหลับลงอย่างช้าๆ


เวลานี้ นางอยากขอฝากความหวังที่จะมีชีวิตรอดให้กับเขา หวังว่าพอลืมตาขึ้นมาจะไม่ได้ไปที่สะพานข้ามไปเกิดใหม่อีกครั้งนะ


ตูม!


ก่อนที่สติจะเลือนหายไป สัมผัสได้ถึงอาการรัดแน่นทั่วร่างราวกับพลังบางอย่างได้ระเบิดออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่สามารถฝืนคืนสติกลับมาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

.......


เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่ทราบ แพขนตาขององค์หญิงสิบสี่เริ่มขยับขึ้นอีกครั้งอย่างยากเย็น ร่างกายเจ็บระบมไปหมด จนต้องเผลอเปล่งเสียงร้องออกมา


เสียงของไม้ที่ถูกไฟเผาไหม้ยังคงดังลั่นอยู่ไม่ห่างไกลมากนัก สายตาที่เพิ่งขยับขึ้นนั้นยังคงมึนงงจากอาการเจ็บปวดอยู่จึงไม่ทราบเวลานี้ข้างกายมีใครบางคนกำลังทำแผลให้อย่างเบามือ แต่ต่อให้พยายามเบาแรงเพียงใดก็ยังส่งผลให้ความเจ็บแซบวนทั่วแผลอยู่ดี


“โอ๊ย!”นางร้องเสียงหลงทันทีที่แผลถูกน้ำชะล้าง


“ทนเอาหน่อยนะ ล้างแผลก่อนแล้วค่อยใส่ยา”เสียงทุ้มนั้นเรียกสติให้องค์หญิงสิบสี่ต้องหันไปมอง


“องค์ชายเฟิงหยาง?”


“อันที่จริงเจ้าเรียกข้าว่าเฟิงหยางก็ได้”เขาพูดด้วยสายตาแปลกประหลาด แต่นางก็ขานจะใส่ใจ


“เราหนีออกมาได้ยังไง?”องค์หญิงสิบสี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย จำได้ว่าตอนนั้นนางสลบไป


นางไม่เคยสลบท่ามกลางสนามรบมาก่อน นี่นับเป็นครั้งแรก แต่อาจจะเพราะร่างกายของสตรีเพศทำให้เกิดอาการแบบนี้ขึ้นมาได้


สตรีคือเพศที่อ่อนแอจริงๆ แม้นางจะมีจิตใจที่เข้มแข็งมากเพียงใดแต่ก็ยังฝืนร่างกายเอาไว้ไม่ได้


“เป็นเพราะสัตว์อสูรของเจ้าระเบิดพลังออกมา”เขาพูดเสียงเรียบ


“สัตว์อสูร?”นางมีสีหน้าแปลกใจ ก่อนที่ดวงตานางจะกระพริบหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก


หรือจะเป็นเจียวเมิ่ง?


เมื่อคิดได้จึงส่งพลังจิตเข้าไปในร่างกายจึงพบกับร่างเล็กของของจ้าวอสูรสายพฤกษาที่นางคุ้นเคยกำลังสะท้อนพลังสีเขียวเข้มบางอย่างทั่วทั้งร่างกาย ในใจก็พลันสะท้านเฮือกอย่างช่วยไมได้


พลังของเจียวเมิ่งลดลงเป็นขั้นจ้าวระดับนึ่งแต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย แค่หลับไปเท่านั้น ร่างกายเล็กๆนั้นก็หดสั้นลงไม่ต่างกัน เป็นการบ่งบอกว่าได้สูญเสียพลังไปของสัตว์อสูรสายพฤกษานั่นเอง


แต่แค่นี้นางก็พอจะวางใจได้บ้าง เถาวัลย์เลือดเองก็ต้องปรับพลังและรักษาบาดแผลไม่แพ้กัน


“แล้วพี่ชายของข้าล่ะ”นางเอ่ยถามเสียงเรียบ


“ต่างก็แยกย้ายกันหนี”


ต่างแยกย้ายกันหนีนั่นก็คือสิ่งที่ควรทำ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นตายเช่นไรเหมือนกัน


เวลานี้นางควรรักษาบาดแผลก่อนเป็นอันดับแรก เรื่องนี้สอนให้นางเริ่มวางแผนฝึกพลังยุทธ์ให้ก้าวหน้ามากขึ้น อย่างน้อยภายในเวลานี้ต้องข้ามไปขั้นทองแดงเท่านั้น ความเร็วของนางจึงจะเพิ่มมากขึ้น พลังธาตุลมที่อยู่ในร่างกายจึงจะมีประสิทธิภาพเพิ่มมากขึ้นด้วยเช่นกัน


“กินโอสถเพิ่มเลือดก่อนเถอะ”เขาเอ่ยเสียงเบา แต่แฝงเอาไว้ด้วยความห่วงใย


ความห่วงใยที่แปลกประหลาดจากบุรุษที่นางหมายตานี้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่รู้สึกว่าตัวนางได้ล่องลอยในอากาศ


“อืม”นางพยักหน้า เมื่อโจวเฟิงหยางป้อนโอสถเพิ่มเลือดให้กับองค์หญิงสิบสี่แล้ว ก็กลับไปเก็บตัวยาทาแผลอื่นๆต่อ


สายตาหวานยังทอดมองแผ่นหลังของเขาเงียบๆ ไม่นานก็เอ่ยประโยคที่ขับข้องใจออกมาอย่างแผ่วเบา เหมือนเป็นคำถามลอย ไมได้ต้องการคำตอบที่จริงจังมากหนัก


“เหตุใดต้องช่วยเหลือข้าเอาไว้หลายครั้งแบบนี้ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับข้าด้วย”


ใบหน้าคมหันกลับมา มองสบตากับนัยน์ตาดอกท้ออีกครั้ง คำตอบของเขายังคงเงียบงันอยู่นาน เพราะเขาเองก็ไม่ทราบเช่นกัน แม้จะเพราะเสี่ยวหลุนแต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด


เพราะอะไร?


“ถ้าหากวันใดเจ้าอยากให้ข้าตอบแทนเจ้ายังไงก็ขอแค่ให้บอกมา หากไม่ใช่ชีวิตของข้า ข้าพร้อมจะตอบแทนเจ้า”หญิงสาวพูดด้วยความแน่วแน่ ไร้ซึ่งปฏิกิริยาที่เคยเป็นมา


บางที หากไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ก็ขอแค่เป็นสหายกันแค่นั้นคงเพียงพอ


นางเองหากมีสหายเพิ่มขึ้นมาก็ถือว่าเป็นเรื่องดีกว่าไม่ดี


“อืม..”เขาเพียงแค่พยักหน้าตอบรับเท่านั้น


รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแปลกไป แต่ไม่รู้ว่าแปลกยังไง


ขณะที่ทั้งคู่กำลังเงียบงันกันอยู่นั่น บริเวณทิศเหนือเหมือนจะปรากฏคลื่นพลังยุทธ์บางอย่างกำลังผ่านมายังเส้นทางนี้ คิ้วเรียวขมวดจนเกือบเป็นเส้นตรงทันที


“มีคนกำลังมาทางนี้”เขาพูดเสียงเครียด


ดวงหน้างามที่ซีดเซียวก็ได้แต่หวาดหวั่นดันกายให้ลุกขึ้น ทำให้องค์ชายโจวเฟิงหยางต้องรีบเข้าไปประคอง


“เราควรรีบไป”


“ไม่ ตอนนี้เจ้ายังไม่สามารถขยับร่างกายได้ นอนพักสักหน่อย เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”


แม้ไม่มั่นใจในคำพูดของเขามากนัก แต่หญิงสาวก็ทำได้แต่พยักหน้าเท่านั้น เวลานี้ต่อให้คนที่มีพลังยุทธ์แค่ขั้นต้นก็สามารถฆ่านางได้อย่างง่ายดายแล้ว ครั้งนี้ต้องพึ่งพาเขาอีกเช่นเดิม


องค์ชายแซ่โจวหยิบก้อนหินขึ้นมาสี่ก้อน ก่อนจะทำมุทราบางอย่าง ก้อนหินเหล่านั้นก็เรืองแสงสีเงินขึ้นมา องค์หญิงสิบสี่จดจำได้ในทันทีว่าอักขระที่ปรากฏในก้อนกินทั้งสี่ก้อนนั้นคือค่ายกลภาพลวงตา


มันจะทำให้นางและเขาที่อยู่ตรงนี้เหมือนกับการหายตัว!


องค์ชายผู้นี้เก่งกาจสมแล้วที่เป็นผู้ใช้พลังอักขระขั้นพัฒนา


เสียงการเคลื่อนไหวที่ดังจากทางทิศเหนือทำให้พวกเขาได้แต่เฝ้ามองอย่างนิ่งงัน ไม่นานกลุ่มคนจำนวนหนึ่งจึงได้ปรากฏกายออกมาจากความมืด ดวงตาของคนทั้งสองถึงกับขมวดเข้าหากันในทันที


“จ้าวหลิว?”


เสียงเข้มเจือประกายประหลาดใจ

 

 

.....

มาแล้วนะคะ ขออภัยที่ไม่ค่อยถนัดฉากต่อสู้สักเท่าไหร่ ยังไงก็ช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ อิอิ

03/10/2018

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #1534 0006715115 (@0006715115) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:33
    มาต่อไวๆนะคะ
    #1534
    0
  2. #1532 H-ray (@H-ray) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 17:08
    รอนานเลยค่าาาา ตอนบะ1เดือนก้อได้นะค่ะ นี้จะสิ้นพย.61แล้ว รอค่าา
    #1532
    0
  3. #1524 เชบัลดรีม.(Azalea) (@beemmii141242) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 04:58

    ดูเหมือนทุกคนจะลืม จ้าวหลิวนะ 55555
    // ที่จริงเราก็คงลืม ถ้าไม่อ่านรวดเดียวจนมาถึงตอนปัจจุบันอะนะ

    ปล. แหมๆๆ เป็นห่วงเหล่าพี่ชายของนางเอกจังค่ะ~ (รี้ดเป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ 5555)

    #คงไม่มีดราม่าพี่ตาย(?)หรอกนะ

    อย่าพรากคนงามไปจากรี้ดดดดดดด~
    #1524
    0
  4. #1519 eatamare (@eatamare) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 12:31
    จ้าวหลิวคือใคร?
    #1519
    0
  5. #1518 Sweetsmile2557 (@Sweetsmile2557) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 10:17

    จ้าวหลิว....มาทำไม จะมาชิงคนไปเหรอ...

    #1518
    0
  6. #1517 0614961728 (@0614961728) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 08:01
    จ้าวหลิว คือครายยยยย
    #1517
    0
  7. #1516 bensansonninja (@bensansonninja) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:36
    ใครคือจ้าวหลิววะ
    #1516
    0
  8. #1515 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 07:28
    หลงรักตอนนางใกล้ตาย อยากอ่านความคิดตอนแม่ทัพสลบจัง
    #1515
    0
  9. #1514 OuWate (@OuWate) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 06:56
    รอๆๆๆ องค์ชายเริ่มหลงรักนางแล้วสิเนี่ย บอกมาๆๆอิอิ
    #1514
    0
  10. วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 04:54
    องค์ชายเริ่มใจอ่อนแล้วละสิ
    #1513
    0
  11. #1512 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 04:12
    ทำไมถึงช่วยกันน๊า
    #1512
    0
  12. #1511 Nutthamon Ping (@nutty78) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 03:32
    มาอัพแล้ว ดีใจ&ขอบคุณไรท์นะ
    #1511
    0
  13. #1510 Zevios (@filib999) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 01:40
    รอค่าาา
    #1510
    0
  14. #1509 ~[P]u[M]ki[N]~ (@pinkhina) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 00:25
    เกือบไปแล้วไหมละ ถ้าไม่ได้เจียวเมิ่งกับองค์ชายโจวช่วยคงแย่แน่ๆ
    #1509
    0
  15. #1508 บิลเลียส (@Ororite) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:55
    ขอบคุณค่ะ รอคอยองค์หญิงอยู่เสมอ
    #1508
    0
  16. #1507 Taywaranya (@0867837127) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 23:46

    ขอบคุณค่ะ
    #1507
    0