Happy Tree Friends...มิตรภาพนี้สีเลือด

ตอนที่ 10 : จดหมายลูกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร P.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ก.ย. 53

จดหมายลูกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร P.3


"หยุด! ลากมันเข้ามาในนี้เร็วเข้า!"เสียงของเพรเทลทำให้เรม่อนหยุดชะงัก แล้วลากร่างอันหายใจรวยรินของเมโทรเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆก่อนจะปล่อยให้เพรเทลจัดการทุกอย่างต่อ...

เกมจิ๊กซอว์ท่าทางจะเริ่มขึ้นแล้ว...

__________________________________________________________________________________________

"อือ...ที่นี่ที่ไหนเนี่ย"ดวงตาช้ำๆของเมโทรค่อยๆปรือขึ้นอย่างช้าๆ...ความปวดบริเวณแผลที่แก้มเริ่มจะจางหายไปกับความชา...

"รู้สึกตัวแล้วหรอครับ...คุณชาย..."เพรเทลที่นั่งกุมแอปเปิ้ลสีแดงสดไว้ในมือค่อยๆพูดขึ้น แล้วเดินเข้ามาใกล้ร่างที่ไร้พิษสงของเมโทร

"แก...ไอ้เลว! แกโดนดีแน่! " เมโทรยังไม่วายปากดี แม้เลือดที่มุมปากยังไม่แห้งสนิทนักนิสัยปากดีของหมอนี่ก็มักจะนำภัยมาให้เสมอ...แม้แต่ครั้งนี้ก็ด้วย...

ผลัวะ!!

เพรเทลชกเข้าไปที่ใบหน้าเมโทรอีกครั้ง เลือดที่กำลังจะแห้งแล้วกลับไหลออกมาเพิ่มอีก...น่าสมเพช !
คอเสื้อที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเมโทรถูกดึงขึ้นมาอย่างง่ายดาย ใบหน้าเปื้อนเลือดที่ถ้าไม่บอกนี่ก็คงไม่รู้ว่าเป็นใครแน่ๆ...

เพรเทลยังไม่หยุดความโหดร้ายเพียงเท่านั้น...
บอกแล้วไงครับ...เกมจิ๊กซอว์กำลังจะเริ่ม !!

"ฟังผมนะคุณชาย ^ ^ ผมมีอะไรสนุกๆมาให้คุณทำ ได้ข่าวมาว่าคุณชอบเล่นเกมท้าทายนี่ครับ...หึหึ...จะเป็นเกียรติแก่ไอ้หน้าจืดอย่างผมอย่างมากหากคุณชายมาเล่นเกมนี้....ฮ่า ฮ่า ฮ่า !!"เพรเทลพูดด้วยภาษาแสนสุภาพ...ช่างเป้นการดูถูกเมโทรที่สุภาพมาก...

"ถุย! ไม่ต้องมาทำเป็นสุภาพ ไอ้สวะ! ฉันไม่หลวมตัวไปเล่นอะไรโง่ๆกับแกหรอกโว้ย!! "เมโทรเริ่มปากดีอีกแล้ว... ไม่รู้สินะว่าตัวเองกำลังจะ 'ตาย'...

"แต่เกมนี้ผมว่าคุณชายต้องเล่นแน่ๆ...เพราะเป็นทางรอดเดียวครับ...."เรม่อนแทรกบทสนทนาเข้ามาเสียง่ายๆหลังจากฟังเมโทรพล่ามมานาน
"พวกหมาหมู่! แน่จริงก็มาตัวต่อตัวดิวะ! "เมโทรเอ๋ย...อยากตายเร็วก็ไม่บอก...
"งั้นก็ได้...ไอ้เรม! ออกไปซะ ! เกมนี้ฉันจะจัดการเอง..."เพรเทลพูดเป็นนัยๆว่าให้เรม่อนออกไปซะเพราะภาพที่จะเห็นต่อไปนี้อาจจะรุนแรงสุดๆ...ซึ่งเรม่อนก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ยอมออกไปแต่โดยดี...

"เอาล่ะ...กลับเข้ามาสู่เกมของผมต่อนะครับ ^ ^* กติกาก็มีไม่มาก...ก็แค่...หาจิ๊กซอว์ให้เจอ...ผมให้เวลาคุณ 10 นาที แล้วขอให้จำไว้ว่าอย่าคิดหนี!! เพราะผมจับตามองคุณอยู่ครับ ^ ^..."สิ้นเสียง เพรเทลก็ดินออกจากห้องไป...
 
"แล้วตูจะทำยังไงว๊ะ!! ขาก็ขยับไม่ได้! เอาล่ะวะ! เล่นให้มันจบๆ เผื่อไอ้โรคจิตนี่จะปล่อยไป..."เมโทรพยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่แล้วย้ายร่างอันหนักอึ้งไปทั่วห้อง...ในที่สุดก็พบจิ๊กซอว์เสียที...แต่ปัญหามันอยู่ที่...จิ๊กซอว์มันดันไปอยู่บนใบพัดของพัดลมน่ะสิ!!

"ชิท! แล้วจะเอาลงมายังไงล่ะวะ! แล้วเหลืออีกกี่นาทีวะเนี่ย!!"เมโทรเริ่มวิตกกังวล แต่เวลาไม่เคยคอยใคร...จริงไหมครับ...

"ปิ๊งป่อง...หมดเวลาครับคุณชาย...ราตรีสวัสดิ์..."เสียงเพรเทลดังมาจากข้างหลัง... พัดลมแต่ละตัวถูกเปิด ใบพัดลมหมุนด้วยความเร็วทำเอาสิ่งของที่อยู่ด้านบนใบพัดร่วงลงมาด้วย...

ทั้งเศษแก้ว..ใบมีดโกนเล็กๆนับร้อยใบ และยังไม่รวมของมีคมอื่นๆ ได้ตกลงมาจากใบพัดราวกับฝนตก...
แม้วิธีนี้จะไม่สะใจนัก...แต่อย่างน้อยก็ทำให้หาตัวคนร้ายไม่ได้...นับว่าแนบเนียนพอสมควรเลยทีเดียว...

"อ๊ากก! เห้ยย! อ๊ากก! โอ้ย! ...."สารพัดเสียงร่ำร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดดังไปลั่นห้อง ทำให้บุรุษสองคนที่ยืนอยู่ข้างนอกถึงกับแสยะยิ้มชวนขนลุกแล้วหัวเราะกันอย่างสะใจ... 

สภาพภายในจะเป็นอย่างไรกันนะ...
คงจะเต็มไปด้วยคราบเลือด...
และชิ้นส่วนอวัยวะล่ะมั้ง...

หึหึ...จบกันที...จดหมายลูกโซ่ปริศนา...

_________________________________________________________________________________________

เช้าวันต่อมา...

"กรี๊ดดด! นี่พวกเธอได้ข่าวมั้ยว่าอีตาเมโทรปากดีที่ลบหลู่จดหมายลูกโซ่น่ะตายแล้วนะเธอ!!"
"จริงหรอ!! สมน้ำหน้าแล้วล่ะ! บังอาจมาว่าพริ้นซ์ของฉันเป็นคนปล่อยข่าวด้วย! สมควรที่จะดดนคำสาปจดหมาย!!"
เสียงดังเซ็งแซ่ดังออกมาอีกแล้ว... คงจะเป็นกลุ่มขาเม้าท์กลุ่มเดิมสินะ...

อย่างไรก็ตาม...
จดหมายลูกโซ่นี่ก็ยังเป็นปริศนาอยู่ต่อไป...หึหึหึ....

 

10 ความคิดเห็น