Happy Tree Friends...มิตรภาพนี้สีเลือด

ตอนที่ 7 : จดหมายลูกโซ่ปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 82
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.ย. 53


จดหมายลูกโซ่ปริศนา


เพรเทลกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย โดยไร้วี่แววการตามล่าของ 'ไนท์แมร์' นักฆ่าหนุ่มระดับตำนานที่กำลังตามล่าเพรเทลอยู่โดนไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด...

เพรเทลพยุงเฮเซลขึ้นไปบนห้องนอน ก่อนจะกลับลงมานั่งลงบนโซฟาเบดตัวยาวสีครีมที่ห้องนั่งเล่นพลางถอนหายใจ
"เฮ้อ...อะไรวะเนี่ย..."เพรเทลสบถเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเปิดโน้ตบุคเครื่องโปรดเพื่อเข้าไปเช็กกระทู้ที่ตั้งไว้เหมือนปกติ

'คห.ที่ 2378 :: MidNight

ผมว่าฆ่าคนแบบแขวนคอก็น่าจะสะใจดีครับ...'

'คห.ที่ 2379 :: Lolli boy

เห็นด้วยกับความเห็นข้างบน -*-'

'คห.ที่ 2380 :: Onimaru

ฆ่าคนไม่เห็นสนุกเลยนะครับ = = '

เพรเทลค่อยๆเลื่อนเม้าส์ลงมาทีละนิดๆ 
"บ้าเอ้ย! ไร้สมองชะมัด ไม่มีวิธีสะใจๆกว่าแขวนคอแล้วรึไง ! "เพรเทลบ่นอุบอิบเมื่อเห็นความเห็นส่วนมากบอกว่าการแขวนคอเป็นการฆ่าที่สะใจที่สุด แต่เขากลับไม่คิดแบบนั้นจนกระทั่งเห็นความเห็นที่ 2400...

'คห.ที่ 2400 :: MidNight

ผมไปหาวิธีใหม่ได้แล้วๆๆ  ผมว่าให้ Leader ลองใช้จดหมายลูกโซ่สิครับ..'

"เฮ้ๆ จดหมายลูกโซ่งั้นหรอ...เจ๋ง!!"เพรเทลเริ่มคิดแผนได้อีกแล้ว แต่...ใครกันนะจะเป็นเหยื่อรายต่อไป!!!

________________________________________________________________________________________

จดหมายลูกโซ่ได้ถูกพิมพ์ขึ้นและได้ฟอร์เวิร์ดไปอย่างรวดเร็วโดยใช้เวลาไม่ถึง 1 ชั่วโมง แผนการของเพรเทลก็ได้เริ่มขึ้น...

"นี่เธอ! เธอได้จดหมายลูกโซ่เหมือนฉันมั้ย? "
"ได้สิแก! ฉันน่ะก็อปส่งแทบไม่ทัน แล้วอย่างนี้พริ้นซ์จะได้จดหมายลูกโซ่มั้ยน้า  เป็นห่วงจังเลย T T"
เสียงดังเซ็งแซ่เริ่มเกิดขึ้นหลังจากกลุ่มนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งได้จุดฉนวนเรื่องราวเกี่ยวกับจดหมายลูกโซ่ปริศนา

"โว้วๆ! คราวนี้เล่นแรงนะเพรเทล...^^ "เฮเซลที่ได้รับจดหมายเหมือนกันถึงกับต้องขำก๊ากเมื่อรู้ว่าคนปล่อยจดหมายนั้นคือเพรเทล
"ชู่ว!! เงียบน่า! ฉันรอดูอะไรสนุกๆอยู่..."เพรเทลยิ้มกว้างก่อนจะขำเล็กน้อย

"เพรเทล! เพรเทลโว้ย!!"เรม่อนวิ่งหน้าตาตื่นมาจากหน้าโรงเรียนแล้วตรงมาที่เพรเทล
"แกได้จดหมายนั่นมั้ย? แช่งซะอยากจะฆ่าตัวตายเลยว่ะ = [ ] =!!"เรม่อนไม่รอช้านีบถามไถ่ถึงจดหมายทันที เล่นเอาเพรเทลและเฮเซลขำก๊าก
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า !! ดักบัฟได้ตัวนึงแล้วว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"เพรเทลระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างดังทำเอาเรม่อนหน้าเหวอ
"ยะ...อย่าบอกนะว่าแก...= =' "เรม่อนรับรู้ได้ทันทีจากการพยักหน้ารับของเพรเทล
"ไอ้บ้าเอ้ยยย!!!"เรม่อนตรงเข้ามาแทบอยากจะชกหน้าเพรเทลซะตรงนั้นแต่เพราะมีเฮเซลอยู่จึงไม่กล้า = =

"ไอ้บ้าที่ไหนวะ ! เล่นส่งจดหมายลูกโซ่มา! อย่าให้รู้นะโว้ย พ่อจะเอามีดกรีดหน้าให้!!" เสียงนักเรียนชายร่างยักษ์พูดออกมาอย่างหัวเสียหลังจากได้รับจดหมายลูกโซ่ทั้งจากเพรเทลและคนอื่นๆที่ส่งต่อๆกันมา

"ฉันนี่ไง! มีอะไรงั้นหรอ!?"เพรเทลออกรับหน้าตาเฉย
"หึ! แกเองหรอ...เทวดาน้อยในสายตาสาวๆนี่เอง! แล้วถ้าหน้าแกเป็นรอยขึ้นมาฉันอยากจะรู้ซะจริง ยัยบ้าหน้าไหนจะชอบแก!"ว่าแล้วชายร่างยักษ์ก็ผลักเพรเทลล้มไปกองกับพื้นก่อนจะกระโดดขึ้นคร่อมแล้วหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
"ทำรอยตรงไหนดี! ที่แก้มเลยแล้วกัน! จะได้จำ! ว่าอย่ามาก่อกวนชาวบ้านเค้าแบบนี้!!"แล้วปลายมีดก็ได้กรีดลงที่แก้มเนียนๆของ
เพรเทลเป็นรอยสีแดงแต่ไม่ลึกมากเท่าไหร่นัก แต่ก็พอที่จะเป็นแผลเป็นได้เลย

"โถ่ว้อย! อะไรของแกวะ!" เพรเทลผลักเจ้ายักษ์นั่นออกจากตัวเองได้ก็ใช้มือเช็ดเลือดที่แก้ม
"หึ! นี่แค่สั่งสอน! จำชื่อฉันไว้ไอ้ลูกกรอก! ฉันชื่อ เมโทร! จำใส่สมองเล็กๆของแกไว้ด้วย แล้วอย่ามาก่อกวนคนอย่างฉันอีก!!"
นักเรียนชายร่างยักษ์ค่อยๆเดินจากไปภายใต้สายตานับพันคู่ที่จ้องมองมาทางเพรเทลที่ยืนเช็ดเลือดอยู่

"เมโทรงั้นหรอ...แกหาเรื่องผิดคนซะแล้ว!!"เพรเทลบ่นพึมพำแล้วรอยยิ้มชวนขนลุกก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเพรเทลอีกครั้ง..

เฮเซลเริ่มรู้สึกได้แล้วว่า...แผนจดหมายลูกโซ่ของเพรเทลเริ่มจะสัมฤทธิ์ผลแล้ว!!

10 ความคิดเห็น