Happy Tree Friends...มิตรภาพนี้สีเลือด

ตอนที่ 8 : จดหมายลูกกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร P.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ก.ย. 53



จดหมายลูกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร


"เมโทรงั้นหรอ...แกหาเรื่องผิดคนซะแล้ว !!"เพรเทลบ่นพึมพำแล้วรอยยิ้มชวนขนลุกก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเพรเทลอีกครั้ง...

เฮเซลเริ่มรู้สึกได้แล้วว่า...แผนจดหมายลูกโซ่ของเพรเทลเริ่มจะสัมฤทธิ์ผลแล้ว!!

__________________________________________________________________________________________

"โอ้โห! เมโทร กล้าทำขนาดนั้นเลยหรอ ??"
"ไม่จริงน่า! พริ้นซ์ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก! ไอ้คุณชายเมโทรกิ๊กก๊อกนั่นน่ะมันบ้าชัดๆ ! "
"รู้สึกว่าเมโทรจะบ้าหนักขึ้นทุกวันนะเนี่ย ! สงสัยจะอิจฉาพริ้นซ์ละมั้ง "
เสียงเหล่านักเรียนเริ่มดังขึ้นภายหลังจากรู้ข่าวการถูกทำร้ายของเพรเทล ส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าเพรเทลผิดแต่คิดว่าเมโทรเป็นบ้าเองเสียส่วนใหญ่...


เพรเทลเริ่มเจ็บจี๊ดที่รอยแผลบนหน้า... ยิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ความแค้นก็ยิ่งมากขึ้นๆเท่านั้น !
"ชิท! เจ็บชิบหอง!! ทำมือเบาๆหน่อยสิวะ! หน้าฉันไม่ใช่ผนังบ้านแกนะโว้ย !"เพรเทลเริ่มโวยวายหลังจากที่เรม่อนหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดที่บริเวณแผล
"อะไรของแกวะ ! อยู่นิ่งๆก็ไม่เจ็บแล้ว ! "เรม่อนเริ่มหัวเสียเล็กน้อยแต่ก็ยังคงลงมือละเลงแอลกอฮอล์บริเวณแผลต่อไป = [ ] =!!
"โอ้ย ๆๆ หยุดเลยแก ! ก่อนที่หมัดฉันจะไปกระแทกใส่ตาสีลูกดวอลนัทของแก !"เพรเทลเริ่มผละตัวออกจากเรม่อนที่นั่งทำหน้าเซ็งอยู่
"เดี๋ยวฉันทำเอง...เรม นายไปเข้าเรียนเถอะ ^ ^"ริรินที่เพิ่งเดินมาที่ห้องพยาบาลช่างเหมือนนางฟ้ามาโปรดเพรเทลเหลือเกิน = =
" .......ก็ดี...ตามสบายนะ เดี๋ยวฉันล็อกประตูให้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ^ o ^! "เรม่อนพูดให้ขำแต่ดูท่าทางเพรเทลจะไม่ขำด้วย...งานเข้าแล้วไง
"ไอ้เรม....แกตายยย!!"เพรเทลเริ่มต้นวิ่งไล่เรม่อนออกจากห้องพยาบาลไปจนถึงห้องเรียน = [ ] =! ก่อนจะค่อยๆเดินกุมแผลกลับมา

"คิก คิก ^ ^ ดูท่าทางนายจะหายแล้วนะ ^ ^"ริรินส่งยิ้มให้เพรเทลที่นั่งหอบแฮ่กๆอยู่บนเตียงคนไข้
"อะไรของเธอ =  = เห็นคนป่วยขำมากรึยังไง ???"เพรเทลทำหน้าบูดเล็กน้อยก่อนที่จะหลุดขำออกมาซะอย่างงั้น
"ฮ่ะๆ เอ้าๆ นั่งดีดีหน่อย เดี๋ยวก็ทายาไม่ได้กันพอดี ^ ^"ริรินค่อยๆหยิบสำลีชุบแอลกอฮอล์หมาดๆมาเช็ดเบาๆลงที่แก้มของเพรเทล
"เจ็บมั้ย ? "ขณะที่เพรเทลกำลังนั่งหน้าแดงอยู่จู่ๆริรินก็ถามขึ้นมาเล่นเอาเพรเทลเกือบตั้งตัวไม่ทัน
"อ๊ะ...มะ..ไม่หรอก..."เพรเทลตอบเบาาๆก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนอาการหน้าแดง
"เงยหน้าขึ้นหน่อยสิ ! เดี๋ยวก็ทายาไม่ได้พอดี เข้าเรียนสายฉันไม่รู้ด้วยนะ >o< "ริรินค่อยๆใส่ยาแดงลงบนแผลก่อนจะปิดด้วยผ้ากอสสีขาวแล้วใช้ปากกาเมจิกสีชมพูเขียนอะไรบางอย่างลงไป
"เฮ้ๆ เธอเขียนอะไรบนหน้าฉันเนี่ย ! "เพรเทลหยิบกระจกขึ้นมาก่อนจะเห็นข้อความที่เขียนด้วยเมจิกสีชมพูของริริน
"ก็...เขียนว่า...คิก คิก ^ ^ ไม่บอกดีกว่า ไปอ่านเอาเองนะ ^ ^"ริรินส่งยิ้มหวานก่อนจะเดินกลับไปที่อาคารเรียน  ทิ้งไว้ก็แต่เพรเทลที่นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวในห้องพยาบาล
_________________________________________________________________________________________

"เฮ้ยๆ ตกลงแกจะนั่งยิ้มหน้าบานอยู่ตรงนั้นทั้งวันเลยใช่มะ ??"เรม่อนที่เพิ่งวิ่งลงมาตามถามอย่างเซ็งๆ
"หึ ! แผลกายมีคนรักษาให้...แต่แผลใจน่ะ...มันแค้น ก็ต้องชำระ...จริงมั้ยวะเรม..."เพรเทลเริ่มกลับมาเย็นชาอีกครั้งเพราะความเจ็บแปลบที่แผลยิ่งตอกย้ำความแค้นทวีคูณ ! เห็นทีคราวนี้เพรเทลจะโกรธจัดซะแล้ว !!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

10 ความคิดเห็น