Happy Tree Friends...มิตรภาพนี้สีเลือด

ตอนที่ 9 : จดหมายลูกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร P.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ย. 53



จดหมายลูกโซ่ปริศนา - คุณชายเมโทร P.2

"หึ ! แผลกายมีคนรักษาให้...แต่แผลใจน่ะ...มันแค้น ก็ต้องชำระ...จริงมั้ยวะเรม..."เพรเทลเริ่มกลับมาเย็นชาอีกครั้งเพราะความเจ็บแปลบที่แผลยิ่งตอกย้ำความแค้นทวีคูณ ! เห็นทีคราวนี้เพรเทลจะโกรธจัดซะแล้ว !!

"เฮ้ย ! ไอ้จืด ! ชำระอะไรวะ ? "เมโทรค่อยๆเดินเข้ามาในห้องพยาบาลอย่างช้าๆโดยไม่สนใจเรม่อนที่ยืนอยู่เลยหลังจากได้ยินคำประกาศของเพรเทลเข้าให้ ก่อนจะดึงคอเสื้อเพรเทลขึ้น
"ก็รอยนี่ไงไอ้ยักษ์ ! แกทำหน้าหล่อๆของเพื่อนฉันต้องมีรอย แกหาเรื่องผิดคนซะแล้ว !!"เรม่อนวิ่งเข้ามาผลักเมโทรออกจากเพรเทลแล้วทำตาขวางใส่ พร้อมกับหักกระดูกที่มือและคอเสียงดังก็อกแก็กคล้ายอยากจะมีเรื่องเต็มที นัยตาสีลูกวอลนัทจ้องมองไปที่เมโทรอย่างเคียดแค้น
"หึ ! แกอยากเจ็บตัวรึไง ! อ๋อ...เจ้าหน้าจืดมันคงกระเป๋าหนักสิท่า แกถึงดูแลอย่างกับราชา ถึงกับยอมเจ็บตัวแทนแบบนี้น่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า น่าสมเพช !! "เมโทรพูดจาเย้ยหยันเรม่อนและเพรเทลอย่างหยาบคายและดูเหมือนความอดทนของเรม่อนจะถึงขีดสุดแล้ว!!
"แก ! ไปตายซะไป !!" เรม่อนพูดก่อนจะชกไปที่หน้าของเมโทรอย่างจัง แหวนขรุขระคล้ายหนามของเรม่อนได้ขูดเข้ากับใบหน้าของเมโทรเป็นรอยแผลคล้ายโดนสนับมือ

หลังจากหมัดแรก ย่อมมีหมัดที่สอง...แต่ก็ถูกห้ามไว้จนได้!
"พอเถอะเรม...เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก..."เพรเทลหยุดหมัดของเรม่อนไว้ก่อนที่จะไปกระแทกเข้ากับมุมปากของเมโทรที่ตอนนี้มีสีหน้าสะใจอย่างสุดขีด
"หึ! ทำตัวเป็นฮีโร่เข้าไป! อย่างแกจะทำอะไรฉันได้ ก็มีแต่เป็นเทวดาไปวันๆ น่าสมเพช!"เมโทรลุกขึ้นยืนพูดจาเยาะเย้ยถากถางแล้วเดินจากไป...


เพรเทลยืนอยู่ในท่าทางสงบและใบหน้าที่นิ่งเฉยเย็นชา...บ่งบอกได้ว่า...ตอนนี้เขาพร้อมที่จะตัดหัวคนได้แล้ว...

"แกหยุดฉันทำไมเพรเทล...หรือว่าแก...มีแผน?"
"ใช่...แกอยากจะร่วมด้วยไหมล่ะ...เย็นนี้ 4 โมง ไปดักหน้าห้องเรียนมันเลย...อ้อ! อย่าบอกเฮเซลล่ะ...งานนี้เฉพาะฉันกับนาย..."
เพรเทลชี้แจงแผนการต่างๆให้เรม่อนรับรู้ ก่อนจะกลับขึ้นห้องเรียนไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

_________________________________________________________________________________________

4 โมงเย็น...

"วันนี้พอแค่นี้...หัวหน้าห้อง!!..."
"ครับ! นักเรียน ! เคารพ !"
"ขอบคุณครับ/ค่ะ !"
เสียงสัญญาณบอกเลิกเรียนดังขึ้นก่อนที่เพรเทลและเรม่อนจะเดินไปที่ตึก 2...แน่นอน...ห้องเรียนของเมโทรนั่นเอง

"เฮ้ๆ เพรเทล นั่นจิ๊กซอว์นี่ นายเอามันมาทำไม?"เรม่อนสังเกตเห็นจิ๊กซอว์ตัวเล็กๆที่สร้อยของเพรเทล
"อ๋อ...ฉันมีเกมให้มันเล่นก่อนตายน่ะ...ไปถามเฮเซลมา หึหึ..."เพรเทลพูดยิ้มๆแล้วกุมจิ๊กซอว์ตัวนั้นแน่น

"เฮ้ย! นั่นไง ! จัดการเลยดีมั้ย ??!!"เรม่อนชี้ไปที่เมโทรที่เดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับเพื่อน 2-3 คนแล้วทำท่าจะถลาเข้าใส่แต่เพรเทลดึงคอเสื้อไว้ทัน
"ใจเย็นน่า...ทางนั้นมี 4 ทางเรามี 2 เข้าไปก้มีแต่ตายกับตายว่ะ ! คิดหน่อยสิโว้ย !"เพรเทลเตือนสติเรม่อนให้คิดทำให้เรม่อนใจเย็นลงบ้างเล็กน้อย
"เฮ้ยๆ พวกมันไปแล้วว่ะ เหลือเมโทรคนเดียวแล้ว เพรเทลแก...อ้าว! เฮ้ย! ไปไหนแล้ววะ??"เรม่อนที่แอบอยู่หลังเสาส่งสัญญาณให้เริ่มแผนแต่ดูท่าทางเขาจะช้ากว่าเพรเทลเสียอีก...

"เฮ้ๆ! ไอ้ยักษ์ตรงนั้นน่ะ! "เพรเทลเดินไปหยุดห่างจากเมโทรเล็กน้อยก่อนจะพูดเบี่ยงเบนความสนใจให้หันมามอง
"หึ! นึกว่าใคร...ไอ้หน้าจืดนี่เอง...มีอะไรล่ะ แกอยากเจ็บตัวขนาดนั้นเชียว?"เมโทรทิ้งกระเป๋าไว้ที่พื้นก่อนจะถลาเข้าไปกระตุกคอเสื้อเพรเทลขึ้นและ...
"โอ๊ะ! อัก..อะไรวะ....ฮ..เฮ้ย ! เลือด! เลือด! มาได้ไง ระ...หรือว่า..."เมโทรก้มลงไปมองที่เอวบริเวณที่มือที่ถือมีดของเพรเทลอยู่ก็ถึงกับต้องปล่อยคอเสื้อและทรุดลงไปกองกับพื้น... เพรเทลใช้มีดที่เตรียมไว้แทงเข้าที่บริเวณเอวด้านซ้ายก่อนจะนั่งลงแล้วแทงซ้ำที่ขาอีกสองข้างหลายแผลทำเอาเมโทรร้องไม่ออกและเดินไม่ได้เลยทีเดียว...

"เรม...ถึงทีแกแล้วว่ะ..."เพรเทลกระดิกนิ้วเรียกเรม่อนออกมา  นัยตาสีลูกวอลนัดจ้องมองมาที่เมโทรที่ร้องโอดโอยอยู่ก่อนจะเรม่อนจะปล่อยหมัดที่ใส่สนับมือที่ลับมาอย่างดีกระแทกเข้ากับใบหน้าและอีกหลายๆส่วนของเมโทร...กะจะให้กระอักเลือดตายกันเลยทีเดียว

"หยุด! ลากมันเข้ามาในนี้เร็วเข้า!"เสียงของเพรเทลทำให้เรม่อนหยุดชะงัก แล้วลากร่างอันหายใจรวยรินของเมโทรเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆก่อนจะปล่อยให้เพรเทลจัดการทุกอย่างต่อ...

เกมจิ๊กซอว์ท่าทางจะเริ่มขึ้นแล้ว...

TO BE CONTINUE...

10 ความคิดเห็น