ตอนที่ 14 : 11th Drop

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    4 พ.ค. 60

เวลาผ่านจนล่วงเลยมาถึงสองยามแต่ก็ยังมีบุคคลที่ยังคงง่วนกับการยกถังน้ำเข้าออกภายในท่ามกลางเสียงปรามจากบรรดาคนรับใช้เพราะเจ้าชายรัชทายาทแห่งแดนเทพกำลังแก่งแย่งหน้าที่หลักของพวกหล่อนไป

“องค์ชายเพคะ...ให้พวกหม่อมฉัน....”

“ไม่เป็นไรข้าจัดการได้พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”  เสียงทุ้มเอ่ยหนักแน่นเมื่อนายกล่าวเช่นนั้นมีหรือบ่าวจะกล้ายืนเสนอหน้าต่อ เหล่าคนรับใช้รีบวิ่งออกจากห้องไป

ธอร์ลูบใบหน้าไล่ความง่วงงันออกไปพลางลงมือนำผ้าชุบน้ำและบิดจนหมาดก่อนจะบรรจงเช็ดตัวให้ร่างไร้อาภรณ์ที่นอนไม่ได้สติอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ตามลำตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบราคะและรอยช้ำจากไฟโทสะเมื่อครู่หากในเวลานี้มันมอดลงเหลือเพียงความรู้สึกผิดที่เริ่มถาโถมเข้ามา

หากควบคุมอารมณ์ได้สักเพียงนิด

...หากลดทิฐิลงบ้าง

หากยอมทำตามสิ่งหัวใจร่ำร้อง…

หากเอื้อนเอ่ยถ้อยคำจากก้นบึ้งในจิตใจ

ถ้าหาก...

มือใหญ่เลื่อนไปลูบเรือนผมสวยพลางจัดแจงเช็ดใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเบามือก่อนมือจะต้องหยุดชะงักไปยามได้ยินเสียงละเมอถึงแม้จะไม่มีเสียงใดหลุดออกมาแต่สีหน้านั้นดูเจ็บปวดปานจะขาดใจ

ดวงตาสีฟ้าหม่นลงพลางเสมองอีกทาง ความเจ็บปวดบาดลึกเข้ามาในจิตใจทันที

ดวงหน้าหล่อเหลามองใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้มดวงหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและถ้อยคำจากห้วงลึกในจิตใจมันบ่งบอกชัดเจนว่าเขาได้ทำผิดพลาดร้ายแรง

และไม่มีวันได้รับการให้อภัย..

ร่างสูงลุกถอยออกห่างพลางมองด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“เจ้าคงกำลังฝันร้าย...และในฝันนั้นคงมีข้าอยู่”

สองขาของนักรบที่เคยก้าวอย่างองอาจบัดนี้ไร้ซึ่งความมั่นคงพยุงพาร่างตัวเองมาจนถึงบานประตูใหญ่ก่อนจะหยุดอยู่ด้านหน้าไม่มีความกล้าแม้แต่จะหันไปมองสบบุคคลที่กระทำรุนแรงเอาไว้


คนไร้หัวใจ...มันอาจจะจริงดั่งคำเจ้าว่า

ข้าอาจจะไร้หัวใจ ใช่ ข้าเคยสัญญากับตนเองเอาไว้ตั้งแต่คราที่เฮร่าจากไป

ว่าจะไร้หัวใจ...ฝังความเจ็บปวดและความรู้สึกต่างๆไป หยุดที่จะไขว่คว้าหาความรัก

เพราะมันเจ็บปวด...ถ้าหากมีความรักแล้วเจ็บปวดขนาดนี้...สู้ข้าไม่มีความรู้สึกนี้อีกเลยเสียดีกว่า

ข้าบอกตัวเองแบบนั้น...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฝ้าหลอกตัวเอง..เพราะความเป็นจริงแล้วข้ายังคงมีความรักให้เฮร่าตลอด..ไม่สามารถปล่อยความทุกข์นั้นไปได้

ปากข้าพยามผลักไสความรักออกให้ไกล

หากแต่ในราตรี...ข้ากลับกำลังนั่งนึกถึงใบหน้าของเฮร่า...เอื้อมมือไปพยายามไขว่คว้าภาพลวงตาที่สร้างขึ้นมาจากม่านน้ำตา

ข้ายังต้องการ...ต้องการความรักและต้องเป็นนาง...เป็นเฮร่าเท่านั้น

ข้าพร่ำบอก..พร่ำเสาะหาสตรีที่เหมือนนาง

คำตอบที่ได้คือ...ไม่มีใครแทนที่ใครได้และข้าคงจะไม่มีโอกาสจะได้มีความรักอีกแล้ว

ไม่มีวัน..เพราะไม่ว่าข้าจะทำอะไร...ข้าพยายามเท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าควรจะตัดใจจากนางอย่างไร

จนมาพบกับเจ้า...

คราแรกที่พบเจ้าทำให้ข้านึกถึงวันแรกที่เฮร่ามาเหยียบผืนแผ่นดินแอสการ์ดท่ามกลางกระแสเสียงครหาและถ้อยคำปรามาส

ด้วยสถานการณ์เช่นนั้น...ทั้งเจ้าและนางกลับมีใบหน้าทระนง แม้นจะถูกว่ากล่าวด่าทอในชาติกำเนิดถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยาม

ก็ไม่ย่อท้อ..ไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้พบเห็น

เชิดหน้าต่อสู้กับสิ่งเลวร้ายพวกนั้น

การมาของเจ้าทำให้ทุกค่ำคืนของข้าเปลี่ยนไป..ข้าต้องคอยคิดว่าเจ้าจะแอบออกไปกลางดึกแล้วหลงทางที่ใดหรือไม่

จะทำตัวแสบสันป่วนคนในวังหรือเปล่า

จะทำตัวดีๆกับครอบครัวข้าไหม

เจ้านอนหลับสบายดีหรือไม่

สายตาของเจ้าที่ไหววูบทุกครั้งที่เราสัมผัสกัน ใช่ว่าข้าไม่สังเกตเห็น..เพียงแต่ข้าไม่มั่นใจว่าเจ้าจะนึกคิดเช่นข้าหรือไม่

ข้ากลัวหากสักวันข้าถลำลึกกับเจ้า...หลงใหลในเจ้าจนถอนตัวไม่ขึ้น

เวลานั้น ...เจ้าก็จะเป็นแบบเฮร่า

เจ้าจะจากข้าไปอีกคน และข้าคิดว่าข้าไม่อาจทานทนความเจ็บปวดแบบนั้นได้อีกครั้ง..

ข้าจึงถอยห่าง..ห่างออกไป

พยายามไม่ใส่ใจใบหน้าเศร้าสร้อยยามข้าดำริถ้อยคำตรงข้ามสิ่งในใจ

ข้าต้องพยายามจะไม่แสดงท่าทางว่าหวง...และห่วงเจ้า ยามเจ้าไปกับใคร

ข้าเฝ้าหลอกตัวเองอีกครั้ง...และอีกครั้ง

ข้ากลัว..กลัวความรักเหลือเกิน

แต่เจ้าทำมันพัง

ตอนนี้จิตใจข้าร่ำร้องว่าต้องการมัน...ไม่อาจหักห้ามได้

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ในหัวของข้ามีเจ้ามากมายขนาดนี้…

ข้าไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าในครานี้...ข้าจดจำใบหน้าของเฮร่าไม่ได้

เพิ่งได้ตระหนักว่าเนิ่นนานมาแล้วที่นางจากไป ..ใบหน้า เสียง ข้าไม่สามารจดจำมันได้แล้วจริงๆ สิ่งที่เฝ้าทรมานข้าคือตัวข้าที่เฝ้ารำพึงภาพลวงตาที่สร้างมา

แต่มันกลับกำลังเกิดขึ้น...ความรู้สึกปวดร้าวนั้น

มันเจ็บปวดมากขึ้นยามรู้ว่าเจ้าโป้ปดสถานะตัวเอง

เจ้าไม่ใช่ ลาเวนนา ลาฟฟี่ซัน

เจ้าไม่ใช่แม้กระทั่งสตรีเพศ เจ้าเป็นใครสักคนที่ข้าไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนาม

เจ้าไม่มีความรู้สึกแบบเดียวกับที่ข้ามี

ที่เจ้าทำดีให้ข้า...ทำเหมือนมีใจ

เจ้าโกหก…

ข้ารู้สึกราวกับเป็นคนโง่เง่า

หากนึกย้อนดีๆ...ข้าไม่สามารถเชื่อคำพูดโป้ปดใดๆของเจ้าได้อีกแท้ๆ

แต่ทำไม...คำว่าเกลียดของเจ้า

ข้าถึงคิดว่ามันเป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียวในใจของเจ้ากัน


รอยยิ้มเหยียดประดับบนใบหน้าคมคายดวงตาสีฟ้าที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาหลุบลงก่อนจะสะกดความรู้สึกทั้งหมดกลับลงไปในห้วงลึก

ถูกแล้ว...เจ้าควรจะเกลียดข้าให้มากๆ

สียงทุ้มเค้นออกมาทั้งน้ำตาหารู้ไม่ว่าคนที่เคยหลับใหลได้ฟื้นคืนสติมาสักพักหากแต่ไม่มีแม้แต่แรงจะร้องเรียกหรือกล่าวชี้แจงเจตนารมณ์ของตนเอง

จะยอมลดทิฐิพยายามนึกหาถ้อยคำมาอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจและเลิกมองตนในแง่ร้ายสักที

เพราะในส่วนลึกของดวงใจก็แอบเข้าข้างตัวเอง...ในหลายๆครั้งสิ่งที่ร่างสูงกระทำไป

อีกฝ่ายก็อาจจะมีความรู้สึกดีๆเหมือนกับคนที่ตนแอบรู้สึก

เรียวปากที่พยายามเอื้อนเอ่ยหยุดชะงักลง ร่างกายที่เคยเจ็บปวดชาวาบไปทุกสัดส่วน

“ข้าเกลียดเจ้า...”     

เทพเจ้าไม่มีวันมอบความรู้สึกอื่นให้อสูรกายได้นอกเสียจากความ...ชิงชัง

ข้าเข้าใจแล้ว

ประตูปิดลงร่างอรชรกลั้นใจลุกขึ้นมาย่ำเท้าออกไปจากห้องบรรทมหลวง ประตูระเบียงถูกเปิดออกก่อนร่างไร้เรี่ยวแรงจะไปหยุดอยู่ริมระเบียง

มือเล็กแบขึ้นยามสัมผัสถึงอากาศหนาวเหน็บอุณหภูมิที่แตกต่างกันสิ้นเชิงจากภายนอก ดวงหยดสีขาวใสร่วงโรยลงมาจากฟากฟ้า

หิมะ...ในฤดูคิมหันต์ช่างน่าขัน

เกล็ดหิมะพราวระยับสัมผัสที่มือเรียวพร้อมความเข้มแข็งที่พังทลายลง

“ฮะๆ...สงสัยคืนนี้หยาดน้ำแข็งคงจะตกผิดที่ทาง...”   เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วบริเวณแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่


Snow Drop...or my tears drop?



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

913 ความคิดเห็น

  1. #900 Jennifer0412 (@Jennifer0412) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:00
    อิพี่ท้อต้องรับผิดชอบน้องนะอย่าใจร้อนทำอะไรวู่วามอีกล่ะ
    #900
    0
  2. #875 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 03:48
    <p>หน่วง หน่วงไปหมด เหมือนตัวละครจะคิดไปเองแต่สถานการณ์แบบนี้เป็นฉันฉันก็คิดแบบธอร์</p>
    #875
    0
  3. #854 Mamimilky (@Mamimilky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 12:29
    โอ้ยยย น้องงงง แงงงงงง ปวดใจอ่ะ
    #854
    0
  4. วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 15:42
    โอยยย เศร้าแรงงง ฮือ เมื่อไหร่จะรู้ความตริงกันนะ(;-;)
    #790
    0