{minj} only exception

ตอนที่ 7 : fem - my girl 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    6 มี.ค. 62







                                        03

      

   
เปิดเพลงฟังด้วยก็ได้ จะได้จั๊กจี้หัวใจแง 
T-ARA _ Like the First Time  


            เหตุการณ์ในวันที่ฝนตกยังคงอยู่ในหัวมินฮยอนมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ เขายอมรับว่าไม่สามารถสลัดภาพคนตัวเล็กในชุดเปียก ๆ ออกไปได้เลย ยิ่งอยากลืมเท่าไหร่ ภาพมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จนบางครั้งต้องถามตัวเองว่าเป็นความฝันหรือความจริง  


เขายอมรับว่าเขาก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่เวลาเห็นผู้หญิงสวย ๆ ในสภาพแบบนั้นก็อดจะคิดอะไรต่อมิอะไรไม่ได้ ที่รีบเอาเสื้อให้อีกฝ่ายคลุมก็เพราะกลัวตัวเองจะเลือดกำเดาไหลออกไปนั่นแหละ


ไม่ใช่...


เพราะเป็น เธอ คนนี้ต่างหากที่ทำให้มินฮยอนเป็นถึงขนาดนี้


จงฮยอนไม่ได้เป็นคนตัวเล็กมากแต่เมื่อเทียบความสูงกับเขาก็ตัวเล็กตัวน้อยอยู่ดี เธอไม่ได้ผอมบางเหมือนนางแบบแต่มีน้ำมีนวลเอวคอดเล็กสะโพกกลมกลึง เป็นหุ่นแบบที่มินฮยอนชอบ


และขาสวยๆ ที่เวลาใส่กระโปรงเทนนิสสั้นๆ มัน...

น่า....


มินฮยอนขยี้ผมตัวเองแรงๆ เรียกสติกลับมาก่อนคิดอะไรเลยเถิด ตอนนี้สิ่งที่เขาควรทำคือตั้งใจเรียนในวิชานี้ก่อนพักเที่ยงแล้วไปเรียนกีฬาต่อ เพื่อนรักทั้งสามพอเห็นท่าทางผิดปกติของเขาก็อดจะใส่ใจไม่ได้


มึงเป็นไรวะ”


เปล่าๆ กูเบลอนิดหน่อย”


เออมึง จำผู้ชายในไอจีคุณคนสวยได้มั้ย?” แจฮวานกล่าวขึ้นพร้อมหยิบโทรศัพท์ข้างตัวมากดอะไรสักอย่างส่งให้พวกเขาดู มินฮยอนแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะรูปชายที่ปรากฏเหมือนกับคนในรถที่มารับจงฮยอนวันนั้น


จำได้ๆ มีไรวะ” แดเนียลตอบและหยิบโทรศัพท์ของแจฮวานมาเลื่อนดูรูปของคนที่ถูกกล่าวถึง ไม่นานก็สบถเบาๆ “หล่อว่ะ”


กูไปสืบมา เป็นรุ่นน้องเราว่ะอยู่ปีสอง แม่งแฟนกันแน่ๆ”


เขาอาจจะเป็นพี่น้องกันก็ได้นะมึง” มินฮยอนถอนหายใจก่อนจะหันไปสนใจอาจารย์หน้าห้องต่อ ไม่ได้ไม่อยากรู้แต่แค่ไม่อยากรับรู้มากกว่า แค่คิดว่าคนตัวเล็กมีเจ้าของแล้วใจมันก็เจ็บแปลกๆ อยากจะถามอีกฝ่ายแต่ก็ไม่กล้า ขนาดแค่มองหน้ากันในวันนั้นมินฮยอนยังหน้าแดงหูแดงอยู่เลย แล้วนับประสาอะไรกับ.... เฮ้อ


ไอ้มินฮยอน”


ว่า?”


วันนี้มึงก็เข้าไปถามเลยดิ ว่าเขามีแฟนยัง” ซองอูพูดพร้อมเกาะไหล่เขาเหมือนเป็นความหวังสุดท้ายพร้อมกับสายตาของเพื่อนรักที่มองเป็นตาเดียว


ทำไมต้องเป็นกู กูไม่ได้อยากรู้”


แน่ใจ?”


เออ”


งั้นเดี๋ยวกูถามนะ” ซองอูพูดขึ้นทำเอามินฮยอนคิ้วกระตุก อีกฝ่ายยิ้มร้ายเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ มินฮยอนเม้มปากแน่น คิดหนักกับเรื่องตรงหน้า


ซองอูเป็นคนหล่อคมแบบที่ผู้หญิงชอบ เขายอมรับว่าเขากลัว... กลัวว่าคนน่ารักของเขาจะหลงเสน่ห์เพื่อนคนนี้ไป


เดี๋ยวกูถามเอง”

 

 



ชั่วโมงเรียนบ่ายวันศุกร์เวียนมาถึงเป็นสัปดาห์ที่สาม มินฮยอนในสัปดาห์แรกที่ทำหน้าเหม็นเบื่อตลอด ตอนนี้ก็เริ่มชินและปลงได้แล้ว บอกตัวเองให้ตั้งใจ ไม่อย่างนั้นเกรดเทอมนี้คงร่วงลงเหวเพราะวิชาหนึ่งหน่วยกิตนี้แน่ๆ


เขาเป็นคนประเภทหัวดีเพราะขยัน ทบทวนอ่านหนังสือ พรสวรรค์ที่พระเจ้าให้มาก็คือความจำแม่นเท่านั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะกลับห้องแล้วหยิบหนังสือเรียนมาเปิดอ่านทุกวันเลยน่ะนะ ว่างๆ เขาก็เล่นเกม เที่ยวเล่น สังสรรค์ร้านเหล้าเหมือนเพื่อนทั่วไป อาจเป็นเพราะภาพลักษณ์ที่ดูเรียบร้อยจากการแต่งตัวสะอาดสะอ้าน หรือการพูดจากับคนอื่นเลยทำให้หลายคนชอบคิดว่าเขาเป็นเด็กเรียนหน้าห้อง


ประสบการณ์ความรักก็ไม่ได้มากมายเหมือนเพื่อนในกลุ่ม เขาไม่ชอบความวุ่นวาย มีแฟนก็เหมือนชีวิตวุ่นวายมากขึ้น คบกันได้เดือนสองเดือนก็ต้องเลิกราไปหลายคน เพราะนิสัยเรื่องมากเรื่องเยอะของตัวเขาด้วยนั่นแหละ


นานมากแล้วที่ไม่รู้สึกใจเต้น หรือสนใจใครมากมายขนาดนี้


แต่กับจงฮยอนเป็นคนแรก ที่ทำให้รู้สึกหัวใจว้าวุ่นไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

 



วันนี้อากาศไม่ได้ร้อนมาก มีลมเย็นพัดพอให้เย็นชื่นใจเป็นครั้งคราว มินฮยอนใส่เสื้อโปโลกับกางเกงสีดำทั้งตัวเลยยิ่งทำให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วดูขาวยิ่งกว่าเดิม วันนี้เลยกลายเป็นว่าคนตัวสูงคงอยู่ในสายตาใครหลายคนตลอดเวลาเรียน


อาจารย์สอนทฤษฎีคร่าวๆ และให้นักศึกษาเริ่มแยกฝึก กลุ่มของมินฮยอนเลือกมาใช้คอร์ทเกือบสุดขอบสนาม มีเพื่อนจากคณะอื่นที่รู้จักกับเพื่อนๆ ของเขามาร่วมแจมด้วย เลยทำให้มนุษย์ป่วยทางกีฬาพอจะสนุกขึ้นมาบ้าง


แต่ถึงอย่างนั้นก็สนุกไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะตอนเสิร์ฟลูกแทนที่สายตาจะจับจ้องอยู่ที่ลูกเทนนิสกลมๆ  กลายเป็นว่าสายตาเจ้ากรรมมันดันไปหยุดชะงักอยู่ที่คนตัวเล็กคนนั้นแทน


วันนี้จงฮยอนใส่กระโปรงเทนนิสสีเทาเข้มกับเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำ ผมดำยาวจากปกติปล่อยสยายตอนนี้ถูกถักเปียสองข้าง แบบไหนก็น่ารักอยู่ดีในสายตาเขา


แล้วก็กระโปรงสั้นๆ นั่น มันไม่ดีต่อใจคนมองเลยสักนิด!


แค่คิดว่าคนน่ารักของเขาจะมีแฟนแล้ว ก็อยากจะเขวี้ยงไม้เทนนิสทิ้งไปซะ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คืออดทนเท่านั้น อดทน อดทน... โธ่เว้ย! แล้วจะต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่!


 

สองชั่วโมงผ่านไป อาจารย์เรียกรวมและให้นักศึกษาทุกคนมาลองเสิร์ฟ  โดยต่อแถวสลับกัน เมื่อคนหนึ่งเสิร์ฟเสร็จ ก็ย้ายฝั่งไปรับลูกเสิร์ฟของคนต่อไป ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ใครเหนื่อยก็ออกจากแถวไปก่อนแล้วค่อยกลับมาต่อใหม่ จนกว่าจะหมดเวลาเรียน


แล้วไม่รู้โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับมินฮยอนหนักหนา ต่อแถวไปต่อแถวมากลายเป็นว่าคนข้างหน้าเขาคือจงฮยอนไปได้...


มินฮยอนหายใจติดขัด  ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ พอมาอยู่ใกล้กันแบบนี้ยิ่งทำให้สติของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความคิดขี้ขลาดที่บอกให้เดินออกจากแถวไปซะ ดังขึ้นมาในหัว...


แต่ก่อนจะได้ตัดสินใจ จู่ๆ คนตัวเล็กก็ถูกดันถอยหลังมาจวนเจียนจะล้ม โชคดีที่เขามือไวดันไหล่อีกฝ่ายไม่ให้ล้มหงาย


เป็นบ้า ... มินฮยอนใกล้จะเป็นบ้าแล้ว


เมื่อกี้เขาเผลอจับตัวจงฮยอนไป พอเห็นอีกฝ่ายทรงตัวได้ก็รีบชักมือกลับมาเกาจมูกแก้เขิน จงฮยอนหันตัวมาจะขอบคุณ ก็ทำท่าตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาอยู่ด้านหลัง


ม...มินฮยอน”


อืม”


ขอบคุณนะ” มินฮยอนพยักหน้าน้อยๆ แสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาคล้ายกับชมว่าวันนี้ผูกเชือกรองเท้าดีหรือไม่


เอ่อ..คือ เราซักเสื้อมาคืนมินฮยอนแล้ว  ขอบคุณมากๆ เลยนะ” คนตัวเล็กพูดพร้อมกับทำท่าโค้งให้เขายกใหญ่


ไม่ๆ ไม่เป็นไรหรอก” มินฮยอนรีบโบกไม้โบกมือทำตัวเก้ๆ กังๆ จนอีกฝ่ายหัวเราะขำ จงฮยอนยกมือขึ้นปิดปากเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีชมพูระเรื่อ


ความจริงอยากจะคืนให้หลายวันแล้วแหละ แต่เราหาตัวมินฮยอนไม่เจอเลย ก็เลยเอามาให้วันนี้”


เฮ้ยไม่เป็นไรๆ ไม่ได้รีบใช้หรอก”


แล้วหลังเลิกเรียน มินฮยอนมีธุระอะไรต่อหรือเปล่า” เมื่อได้ยินคำถาม คนตัวสูงชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยายามตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบ ถึงแม้เสียงในหัวใจจะเต้นเร็วยิ่งกว่ารัวหน้ากลอง


ไม่มีนะ ทำไมเหรอ”


คือเราอยากจะเลี้ยงขนมขอบคุณสำหรับเสื้อน่ะ”


ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อยเอง” มินฮยอนอยากจะวิ่งหนีจากตรงนี้ไปเสีย พอถูกอีกคนชวน แม้ในใจอยากไปมากแค่ไหน ความวิตกกังวลก็ตีกันจนปวดหัวไปหมด ถ้าเผลอไปทำเรื่องตลกต่อหน้าจงฮยอนจะทำยังไง หรือ...ความคิดประเภท พอไปเลี้ยงของคุณเสร็จ แต่แฟนหนุ่มสุดหล่อของอีกคนมารับเหมือนครั้งก่อน หัวใจก็จะไม่สลายไปเลยหรือไง...


ไม่เอาสิ ให้ฉันเลี้ยงเถอะนะ นะๆ ๆ มินฮยอน แค่กินขนมเอง”


คือ...”


ก่อนที่มินฮยอนหาข้ออ้างมาปฏิเสธ อาจารย์ที่อยู่ข้างสนามก็เรียกให้จงฮยอนเข้าไปเสิร์ฟลูกเสียก่อน  คนตัวเล็กเดินไปยังมุมขวาของสนาม ขาเรียวทั้งสองข้างแยกออกจากกันเล็กน้อยพอดีกับช่วงไหล่ ก่อนจะโยนลูกขึ้นไปและเหยียดแขนขึ้นตีอย่างสวยงาม


อีกฝ่ายมีทักษะด้านนี้จนมินฮยอนรู้สึกอิจฉา เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ แต่กลายเป็นพวกไม่ได้เรื่อง คิดแล้วก็ได้แต่ทอดทอนหายใจปลงกับตัวเอง


ต่อไปเป็นตาเขาแล้ว ... จะมาปล่อยไก่ตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง ที่เจ้าพวกเพื่อนตัวดีอยู่แถวหลังสุด เลยมาเสนอหน้าแซวเขาตอนนี้ไม่ได้


มินฮยอนสูดหายใจเพื่อเรียกสติ ท่องทฤษฎีที่อาจารย์สอนตอนต้นชั่วโมงหนึ่งรอบ ก่อนจะค่อยๆ ทำตามอย่างเป็นขั้นเป็นตอน คนตัวเล็กที่เปลี่ยนไปอยู่ฝั่งตรงข้าม ลอบยิ้มกับท่าทีของเขา


 

มินฮยอนเกร็งจนแขนแทบจะเคล็ด ยังดีที่เขาไม่ทำเรื่องน่าอาย แต่การเสิร์ฟต่อหน้าคนทั้งคลาสก็ไม่ได้ดีเลิศอะไร ออกจะเรียกว่าล้มลุกคลุกคลานอย่างกับพวกเด็กเรียนใส่แว่นหนาๆเพราะสายตาสั้นที่เพิ่งมาจับไม้เทนนิสครั้งแรกอะไรประมาณนั้น


เฮ้อ... หรือเขาควรจะกลับไปใส่แว่นแบบสมัยมัธยมดีนะ


มินฮยอน อย่าลืมที่เราคุยกันไว้นะ” เสียงเจื้อยแจ้วของจงฮยอนดังขึ้นพร้อมกับหน้าตาน่ารักที่โผล่มาข้างๆ หลังจากตนหมดหน้าที่ในสนาม


อ...โอเค”


งั้น..ไปร้าน...”

 


 

 

 

 

 

 

วันนี้เป็นอีกวันที่จงฮยอนรอคอยมาตลอดสัปดาห์ ผู้ชายตัวสูงผิวขาวที่สวมชุดดำสนิททั้งตัวโดดเด่นกว่าใครในสายตาของเธอคนนั้นทำให้วันศุกร์บ่ายมีอะไรน่าตื่นเต้นขึ้นมา อย่างที่เร็นพูดมันก็ถูกนั่นแหละ... คนแบบนี้มันน่ามองจริงๆ แถมตอนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตอนท่องจำทฤษฎีก็ยิ่งทำให้ดูน่ามอง


ยิ่งเวลาสายตาเรียวคมที่ลอบมองมาทำให้เธออดยิ้มขำในใจไม่ได้ พวกผู้ชายที่ชอบทำท่าเก๊กๆ แต่พอหลุดมาดแล้วมันน่าเอ็นดูจะตายไป


แต่ก่อนเวลาชอบใคร เธอก็จะเปิดเผย  ไม่ได้คิดเก็บเงียบ กลัวจะเขินอาย แต่กับผู้ชายคนนี้ ทำให้หัวใจปั่นป่วนไม่หยุด


จะเข้าหาก็กลัว จะปล่อยผ่านไปก็ไม่ได้


ไม่รู้ฟ้าฝนเป็นใจหรืออย่างไร จู่ๆ เธอก็ไปอยู่เหตุการณ์ชวนอึดอัดที่ลานจอดรถในวันนั้นได้... ตอนแรกคิดแค่ว่าจะวิ่งไปหลบฝน พอเจออีกฝ่ายอยู่ใกล้ชิดขนาดนั้นก็สูญเสียความเป็นตัวเองไปเกินครึ่ง พูดมากไม่ได้เหมือนตอนอยู่กับเพื่อน คำพูดมีในหัวแต่ปากกลับไม่ขยับไป  


ทำอย่างกับเป็นครั้งแรกที่ได้ชอบใครสักคน ส่วนหัวใจก็เต้นไม่เป็นตัวเองสักครั้งเวลาที่นึกถึง


แค่คิดถึงหน้าอีกฝ่าย แก้มก็ร้อนขึ้นมาแล้ว  


ถ้าไม่อยากปล่อยอีกคนก็ต้องใจกล้าเข้าไว้ และเร่งเดินนำคนตัวสูงไปสักหนึ่งก้าว ...

 



พอหมดชั่วโมงเรียน จงฮยอนเก็บข้าวของเช็คหน้าเช็คผม ยืนหมุนซ้ายขวาหน้ากระจกจนพอใจว่าตัวเองดูดีแล้ว  จึงเดินไปรอที่ร้านก่อน  ร้านที่เลือกไว้เป็นคาเฟ่เล็กๆ ในมหาวิทยาลัย ช่วงศุกร์เย็นแบบนี้คนเลยไม่ค่อยมากนัก ถ้าไปกินอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็คงไม่มีใครตามมาขัดอะไร


ส่วนคนตัวสูงยังมาไม่ถึง เพราะเห็นเจ้าตัวบอกต้องไปส่งงานอะไรสักอย่างที่คณะก่อนถึงจะตามมาที่หลัง  มินฮยอนดูท่าทางจะเป็นพวกเด็กเรียนจริงๆ นั่นแหละ มีอย่างที่ไหน...เรียนกีฬาที่เป็นภาคปฏิบัติ แต่หลับตาท่องว่าต้องจับไม้องศาไหน ตีแรงขนาดเท่าใด ตามที่อาจารย์สอนน่ะ ...


จงฮยอนนั่งรอไม่นาน ร่างสูงสง่าก็เปิดประตูเข้าร้านมา กวาดสายตาไปรอบๆ ร้านก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอที่อยู่ก่อนแล้ว


รอนานมั้ย? ขอโทษทีนะ” มินฮยอนกล่าวเสียงสุภาพเสียจนจงฮยอนยิ้มขำเบาๆ ก็ลุคตอนนี้ของเขาหลังจากเปลี่ยนจากชุดเทนนิสเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงยีนเรียบร้อยเพราะต้องไปส่งงาน แถมในมือยังพะรุงพะรังไปด้วยหนังสือเอกสารต่างๆ อีก


ไม่นานหรอก เราสั่งขนมไปแล้ว เดี๋ยวรอเขามาเสิร์ฟแป๊บนะ มินฮยอนมาเหนื่อยๆ นั่งก่อนเถอะ” พูดจบก็อดสอดส่องสายตาสำรวจอีกฝ่ายไม่ได้ และเหมือนจงฮยอนจะไปเจอกับอะไรบางอย่างที่ทำเอาใจกระตุกเต้นรัวเข้าแล้ว...


 




การมากับจงฮยอนในวันนี้ มันทำให้มินฮยอนทั้งประหม่า ทั้งสับสน ทั้งวุ่นวายใจไปหมด ไอ้มันอยากจะมาก็อยากมาหรอก แต่ใครจะไปคิดว่าอะไรมันจะกะทันหันแบบนี้ แผนที่วางไว้ว่าเลิกเรียนจะไปส่งงานและเข้าไปคุยโปรเจคกับอาจารย์ เสร็จแล้วก็ไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสักหน่อยในเย็นวันนี้ต้องพับเก็บไปตามระเบียบ


จงฮยอนพูดเก่งกว่าที่เขาคิดไว้ หลังจากอีกฝ่ายยืนถุงเสื้อที่ซักรีดจนหอมฉุยมาให้แล้ว คนตัวเล็กพยายามหาเรื่องชวนคุยให้ไม่อึดอัด ซึ่งมันก็เป็นปกติอยู่แล้วสำหรับการคุยกันกับเพศตรงข้าม


แต่ที่ไม่ปกติก็คือมินฮยอนนี่แหละที่ไม่ปกติ ...


อยากจะลุกขึ้นตบหน้าตัวเองสักสองสามที แอร์ในร้านก็เปิดเย็นแล้วแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่เข้าร้านมาจนถึงตอนนี้หน้าของเขาก็ยังไม่หายร้อนลงไปได้สักนิด


ฉันนึกว่ามินฮยอนจะเป็นพวกเด็กเรียนอะไรแบบนี้ซะอีก” จงฮยอนเอ่ยด้วยความแปลกใจ หลังจากคุยกันเรื่องที่เขาชอบเล่นเกม ติดการ์ตูน ไม่ใช่พวกหมกตัวอยู่กับตำราอย่างที่อีกฝ่ายคิด


สมัยมัธยมก็อาจจะใช่นะ ตอนนั้นใส่แว่นหนาเลยล่ะ” พูดตอบไปพลางเกาท้ายทอยแก้เขิน เมื่อพูดถึงเรื่องราวสมัยก่อนที่ตัวเองเป็นเด็กชายใส่แว่นหนา


มินฮยอนเคยใส่แว่นด้วยเหรอ” คนตัวเล็กเอื้อมตัวและยื่นหน้าเข้ามาถามด้วยความสงสัย ดวงตาใสแจ๋วกลมโตที่อยู่ตรงหน้าทำเอามินฮยอนหน้าขึ้นสี


รู้สึกเหมือนจะเป็นวูบ ...


เขายกมือขึ้นกระแอมไอขยับตัวถอยหลังชิดติดกับเก้าอี้ ก้มหน้าลงต่ำพร้อมแสร้งยิ้มบาง ก่อนจะตอบอีกฝ่ายกลับไป


อ...อืม ตอนนี้ใส่คอนแทคเลนส์แทนน่ะ แต่ก็ยังใส่อยู่นะเวลาอ่านหนังสือหรือใช้คอม”


จริงเหรอ งั้นมินฮยอนต้องเรียนเก่งแน่ๆ เลยใช่มั้ย” จงฮยอนที่เมื่อครู่ลืมตัว พอเห็นท่าทางอีกคนก็ยิ้มบางตอบ กลับมานั่งท่าปกติ


ฮ่าๆ ไม่เห็นจะเกี่ยวกันสักหน่อย” พอตอบอีกฝ่ายเสร็จ ก็รู้สึกเหมือนจะเป็นลมไปจริงๆอีกครั้ง จงฮยอนกลับไปนั่งท่าเดิมก็จริง แต่สิ่งที่เพิ่มเติมมาคือท่านั่งไขว่ห้างที่...


มินฮยอนยกมือขึ้นพัดหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าว บ้า บ้า บ้า บ้าจริงๆ เว้ย


พอดีเทอมนี้มีวิชาคำนวณตัวหนึ่งที่เราไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่...”


อ๋อ เหมือนเทอมที่แล้ว คณะเราเรียนไปแล้ว ไว้เราไปค้นโน้ตมาให้แล้วกัน”


จริงเหรอ ดีจัง งื้อ แต่ว่าถ้าเราไม่เข้าใจ มินฮยอนช่วยสอนหน่อยได้มั้ย วิชานี้มันไม่ได้จริงๆ”   งื้อบ้างื้อบออะไรกันอีก!  มินฮยอนอยากจะวิ่งหนีออกไปเสียให้มันจบๆ  ไอ้ท่านั่งของแม่คุณก็นะ.. คนชอบคนขาสวยแบบเขา เวลาเห็นขาอ่อนขาวเนียนใต้กระโปรงสั้นๆ ก็ทำเอาเขาหัวใจจะวายตายอยู่แล้ว


ต้องรีบออกไปจากตรงนี้

ต้องรีบออกไปจากตรงนี้

ต้องรีบออกไปจากตรงนี้ !


แต่ถึงอย่างนั้น... หัวใจที่มันว้าวุ่นมาตลอดสัปดาห์ก็ยังย้ำเตือนตัวเขาเสมอ ว่าต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายที่มารับคนตัวเล็กในวันนั้นคือใครกันแน่


แต่ก็นะ...


“...ได้...ได้สิ แล้วปกติจงฮยอนกลับบ้านยังไงเหรอ แฟนมารับ?” ตอนแรกคิดจะขอตัวกลับก่อน แต่เหมือนหัวใจจะเร็วกว่าสมอง ปากเลยโพล่งประโยคนี้ออกไป


บ้า! เราไม่ได้มีแฟนสักหน่อย” จงฮยอนที่ได้ยินก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธใหญ่ ทำเอาคนตัวสูงเริ่มใจเย็นลงและย่นคิ้วถามต่อด้วยความอยากรู้


แล้วคนที่มารับตอนนั้น?”


อ๋อ คนนั้นน่ะเหรอ น้องชายเราเอง” พูดพร้อมยิ้มหวานให้เขา มินฮยอนไม่ค่อยจะเชื่อเต็มร้อยสักเท่าไหร่ เพราะรูปในไอจีที่เหล่าเพื่อนรักเปิดให้ดูเมื่อเช้าเหมือนเป็นพวกคู่รักข้าวใหม่ปลามันเสียมากกว่า


น้องชาย? เรานึกว่าเป็นแฟ…”


หมายถึงน้องชายแท้ๆ น้องชายพ่อแม่เดียวกันจริงๆ” มินฮยอนไม่ทันพูดจบประโยค คนตัวเล็กก็รีบสวนกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมหน้าตาจริงจัง ก่อนจะหยิบมือถือมากดขยุกขยิก ไม่นานก็ยื่นมาโชว์ให้มินฮยอนดู


อ่า... ก็คงจะเป็นน้องชายจริงๆ นั่นแหละ เล่นเปิดรูปครอบครัวให้ดูขนาดนี้...


มินฮยอนต้องไปฟังคนอื่นพูดมาแน่ๆ เลย ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามเราตรงๆ เลยนะ ไม่ต้องไปฟังคนอื่นแล้ว” จงฮยอนพูดน้ำเสียงแง่วๆ เหมือนแมวขู่ กอดอกทำปากเป็ดคล้ายกับงอนเขาอย่างไงอย่างงั้น


มินฮยอนลอบสูดหายใจ รู้แบบนี้ก็โล่งอกขึ้นมาหน่อยที่เจ้าเด็กรูปหล่อคนนั้นเป็นแค่น้องชายไม่ใช่แฟน


งั้น...ถ้าจะถาม เราจะติดต่อจงฮยอนทางไหนได้บ้างล่ะ”


ไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว กล้าๆ หน่อยก็แล้วกัน มินฮยอน...

 






--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กรี๊ดในที่สุดก็อัพสักที หลังจากหายไปนานมากๆๆๆๆๆๆ5555555555555555555555555  รีบแต่งมากเพราะเดี๋ยวจะไม่ว่างอีกยาวแน่ๆ T_________________________________T 

น้องเจของพวกเราเป็นพวกแพ้ผู้ชายใส่แว่น

ส่วนมินยอนี่ของพวกเราก็เป็นพวกแพ้คนขาสวย

แงงงงงงงงงงงงง55555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

120 ความคิดเห็น

  1. #95 toothminki (@toothminki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 05:24

    แอ๊ยยๆๆๆ ส่วนคนอ่านก็แพ้คู่นี้จังเลยค่ะ555555

    จงยอนสู้เค้านะลูก ยังไงอีกฝั่งก็แพ้ทางหนูอยู่แล้ว55555555

    #95
    0
  2. #93 TKJR (@rainbowkyuhyun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 03:24
    งุ้ยยยย เขินแทนมินฮยอน น้องเจก็รุกแรงนะคะเนี่ย 5555
    #93
    0
  3. #92 tea4 (@tea4) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 02:57
    แงงงงง เขินนนนรรนนมากกกกกก บ้าไปแร้ว
    #92
    0
  4. #91 จุนซูนูน่า (@ketthip) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 20:42
    เด็กแว่นอะไรขี้หื่นขนาดนี้ อ่านแล้วเขินค่ะเขินทากๆๆๆๆๆ
    #91
    0
  5. #90 MW🐳 (@hyunsoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 18:40
    มินหื่นนนนนน คิดแต่อะไรก็ไม่รู้ น้องเจต้องระวังนะคะลูก แต่นู๋ลุกผู้ชายหนักมากเลยค่ะน้องเจ
    #90
    0
  6. #89 dayisbreaking (@dayisbreaking) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:15
    โอ๊ยยย ปล่อยให้สาวรุกอะลูกกกก มินฮยอนจะวูบเลยหรอครับบ อ่านไปก็จะวูบตามเลยอะน้อง ตื่นเต้นแทนคุณผู้ชายเค้า เลือดกำเดาไหลมั้ยคะ5555 แล้วจงฮยอนก็สนใจเค้า รู้ด้วยนะว่าเค้าคิดไง ร้ายนะร้ายยยย แงงง นี่ไง เคลียร์แล้วนะว่าไม่มีแฟน ลุยจ้าลุย เขินนนน อ่านแล้วเขินตามจริงๆ
    #89
    0
  7. #88 poppud11 (@poppud11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 08:31

    ฮือ มาต่อแล้ว แงงงง เขินๆไปพร้อมมินฮยอนอ่ะ ละคือเป็นอะไรกับหุ่นเขามากป้ะ55555555 ไม่ไหวละนะเธอ แต่จงฮยอนก็บุกเต็มที่เหมือนกัน แงๆ น่ารักมากเลยค่า><

    #88
    0
  8. #87 12413 (@12413) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 02:35
    แงงงน่ารักกกก
    #87
    0
  9. #86 Aimiya247 (@Aimiya247) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 02:00
    เราก้ชอบคนขาสวยค่ะ ;_; เห็นแล้วปริ่มใจ~ ฮือออ น่ารักอ่ะ รุกกันคนละนิดทีละหน่อย ><
    #86
    0
  10. #85 unju (@unju) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 01:32
    ขอเบอร์เลยมิน สู้ๆ
    #85
    0