คัดลอกลิงก์เเล้ว

Fic Reborn TYL Yaoi

โดย :: ATOM ::

10 ปีให้หลังเมื่อสึนะต้องจบชีวิตลง ความรู้สึกเจ็บปวดของผู้พิทักษ์ นภาที่งดงามนั่นจะรู้ตัวบ้างไหม ว่าพวกเขาต้องการปกป้อง...ไม่ใช่ถูกปกป้อง...

ยอดวิวรวม

3,082

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


3,082

ความคิดเห็น


17

คนติดตาม


36
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 เม.ย. 58 / 20:40 น.
นิยาย Fic Reborn TYL Yaoi Fic Reborn TYL Yaoi | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



Thank you:

b e r l i n ❀

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 เม.ย. 58 / 20:40


 

            แอ๊ดด

อ้าว พี่ยามาโมโตะ พี่โกคุเดระ กลับมาแล้วเหรอครับแรมโบ้เอ่ยทักทายผู้พิทักษ์พิรุณและผู้พิทักษ์วายุที่เพิ่งกลับมาจากธุระที่ไปพร้อมกับนภา แต่พวกเขาไม่ตอบและดูมีท่าทีแปลกๆ ไป แล้วพี่สึนะล่ะ? ไม่ได้กลับมาพร้อมกันหรอกเหรอ???

            โอ้ สวัสดียามาโมโตะกับเจ้าหัวปลาหมึก พวกนายกลับมากันแล้วเหรอ แล้วสึนะล่ะ?”ผู้พิทักษ์อรุณที่เดินผ่านมาพอดีเข้ามาทัก แต่เจ้าสองคนนั้นก็ยังไม่ตอบ นี่เจ้าพวกนี้เป็นอะไรของมัน แบบนี้มันต้องเรียกขวัญกำลังใจกันแบบสุดขั้วววว!!!

            “…”ผู้พิทักษ์ทั้งสองยังคงเงียบและไม่ยอมตอบอะไร

            โฮ่ย เจ้าหัวปลาหมึก แกเป็นอะไรไป! โดนสาวทิ้งรึไง ไม่เป็นไร มาเข้าเป็นสมาชิกสมาคมมวยแห่งประเทศอิตาลีกับฉันก็ได้ สุดขั้ววว!!!”

            สึนะน่ะ…”ยามาโมโตะเอ่ยขัดเรียวเฮออกมา ถึงเขาจะไม่อยากพูดมากแค่ไหน ถึงจะรู้สึกคอแห้งผากมากแค่ไหนเขาก็ต้องบอกให้สองคนนี้รับรู้

            หืม สึนะ สึนะเป็นอะไรไปงั้นเหรอ? เฮ้ ยามาโมตะ! สึนะเป็นอะไรไป!!”เรียวเฮถามกลับด้วยความตื่นตกใจ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกังวลใจแบบแปลกๆ แล้วสิ ทั้งท่าทางของสองคนนี้ ทั้งคำพูดแปลกๆ ของยามาโมโตะ ตัวแรมโบ้เองก็เริ่มรู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

            สึนะน่ะ…”

            “สึนะอะไรล่ะ! รีบๆ พูดเข้าสิยามาโมโตะ!”

            สึนะน่ะตายแล้ว…”

            เรียวเฮกับแรมโบ้ถึงกับนิ่งไป แต่แรมโบ้ก็ตั้งสติได้ก่อน เขาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

            “หมายความว่ายังไงที่ว่าพี่สึนะตายแล้ว…”แรมโบ้พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และได้แต่หวังว่าเรื่องที่ยามาโมโตะพูดจะเป็นเรื่องโกหก ส่วนเรียวเฮได้แต่ยืนนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            “…”ยามาโมโตะไม่ตอบ เขาได้แต่ก้มหน้าลงหลบสายตา มือของเขากำแน่น และแววตาคู่นั้นเองก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

            “ฮะๆ ไม่เอาน่ายามาโมโตะ นี่นายพูดเล่นใช่มั้ย? เป็นไปไม่ได้หรอกน่าที่ว่าสึนะตายไปแล้วน่ะเรียวเฮหัวเราะฝืดๆ ออกมา มันจะเป็นไปได้ยังไงที่ว่าสึนะตายแล้วที่ว่านภาของพวกเขาตายไปแล้ว

            ใช่รุ่นที่สิบตายแล้ว…”โกคุเดระเอ่ยตอบแทนยามาโมโตะที่ไม่พูดอะไรออกมา มือของเขากำแน่นจนเล็บแทบจะจิกลงไปในเนื้อ ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่มันเกิดขึ้นแล้ว เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่สามารถแม้แต่จะทำอะไรได้เลย

            ผู้พิทักษ์ทั้งสองที่ได้ยินเรื่องนี้ตัวชาวาบ พวกเขารู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เสียงต่างๆ รอบตัวหายไปชั่วขณะ บอสของพวกเขาตายแล้วสึนะ ตายไปแล้ว

            นี่แกหมายความว่ายังไงเจ้าหัวปลาหมึก! สึนะจะตายได้ยังไง!!”เรียวเฮพุ่งเข้าไปหาโกคุเดระ เขากระชากคอเสื้อของโกคุเดระเข้าหาตัว เรียวเฮมองโกคุเดระด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว แต่ในลึกๆ ของแววตาคู่นั้นก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังความหวังที่อีกฝ่ายจะบอกว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องล้อเล่น

            “…”โกคุเดระได้แต่นิ่งเงียบ เขาไม่คิดจะตอบโต้อะไรทั้งนั้น มันเป็นความผิดของเขาเองความผิดของเขาที่ไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องนภาที่เขารักได้ อย่างเขาน่ะมันไม่เหมาะที่จะเป็นมือขวาของรุ่นที่สิบเลยสักนิด!

            นี่เจ้าหัวปลาหมึก! เจ้าหัวปลาหมึกพูดอะไรหน่อยสิ! เจ้าหัวปลาหมึก!!”เรียวเฮเขย่าตัวโกคุเดระอย่างแรง แต่ไม่ว่าจะเขย่าสักแค่ไหน โกคุเดระก็ไม่ยอมตอบโต้อะไรเลย เอาแต่ก้มหน้าเงียบท่าเดียว แรมโบ้เองก็ได้แต่มองด้วยสายตาเจ็บปวด พร้อมน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมา

            แปะ

            พอเถอะครับ รุ่นพี่

            ยามาโมโตะเดินเข้าไปแตะไหล่ของเรียวเฮ เขาเข้าใจความรู้สึกของเรียวเฮดี แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้มันไม่ใช่ความผิดของโกคุเดระไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้นแต่มันเป็นความผิดของเขาและทุกของคนที่ไม่สามารถปกป้องสึนะเอาไว้ได้

            “…”

            ตอนนี้เรียวเฮปล่อยมือออกจากตัวของโกคุเดระแล้ว ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ต่างคนต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง แรมโบ้ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่มุมห้อง โกคุเดระกับยามาโมโตะเองก็ได้แต่ก้มหน้าเงียบ ส่วนเรียวเฮก็ไม่สามารถแม้แต่จะพูดหรือตะโกนอย่างเช่นเดิมได้

 

            อรุณโรยราหาได้เจิดจรัส

วายุคลุ้มคลั่งดั่งต้องพิษร้าย

พิรุณเย็นเฉียบมิอาจชำระ

อัสนีงามฟ้าร่ำไห้หลั่งน้ำตา

            .

            .

            .

จากการพูดคุยกันของคนในห้อง พวกเขาจะรู้ตัวบ้างไหม ว่ายังมีอีกบุคคลหนึ่งยืนพิงขอบประตูฟังพวกเขาอยู่ ดวงตาสองสีของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกหม่นแสงลง ประกายความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่ถูกจุดขึ้นโดยซาวาดะ สึนะโยชิมอดดับลงไป ริมฝีปากของเขาขบเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ใช่รุ่นที่สิบตายแล้ว…’

รุ่นที่สิบตายแล้ว…’

ตายแล้ว…’

ตาย…’

เสียงของผู้พิทักษ์แห่งวายุดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเขา วองโกเล่ตายแล้วซาวาดะ สึนะโยชิตายไปแล้วแววตาของเขาฉายความเจ็บปวดอันล้ำลึกออกมาแวบหนึ่ง มันเจ็บเจ็บยิ่งกว่าต้องตกนรกทั้งเป็น เจ็บยิ่งกว่าต้องถูกทดลองโดยพวกมาเฟียโสมมนั่นถึงผมจะทำท่าเหมือนเกลียดคุณ แต่ผมน่ะรักคุณมากเลยรู้รึเปล่า วองโกเล่และทั้งๆ ที่คุณเป็นคนช่วยผมออกมาจากคุกวินดีเช่แท้ๆ ทั้งๆ ที่ผมอุตส่าห์คิดว่าคุณคือบ้านอันแสนอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวของผมแล้วแท้ๆ แต่แล้วทำไมคุณกลับทอดทิ้งผมและเพื่อนๆ ของคุณเอาไว้แล้วหนีไปในที่ๆ ไกลแสนไกลจนเอื้อมไม่ถึงกันนะ

แต่ความเจ็บปวดนั่นมันก็ฉายออกมาเพียงแค่ชั่วขณะเดียวเท่านั้น แววตาของมุคุโร่กลับมาเป็นปกติ เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างที่เคย แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เจือจางจากรอยยิ้มนั่น เขาหันหลังกลับไปเพื่อดำเนินแผนการบางอย่าง

มิลฟีโอเลสินะ

จะกำจัดให้หมดเลยล่ะครับ

 

สายหมอกสีมืดอันโกรธเกรี้ยว

ไร้ซึ่งบุคคลให้รักและพักพิง

ไร้ซึ่งผู้ใดให้คอยปกป้องและพรางตัว

นภาฟ้ากว้างนั้นจะรู้บ้างไหม

ว่าตนสำคัญเพียงใด

            .

            .

            .

ณ ห้องญี่ปุ่นในฐานทัพวองโกเล่

คุณเคียวครับคุซาคาเบะเรียกผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ตอนนี้คงถึงเวลาแล้ว ที่เขาควรจะพูดเรื่องคุณซาวาดะกับคุณเคียวเสียที

ผู้พิทักษ์เมฆาแห่งวองโกเล่ไม่ตอบอะไร เพียงแค่ปรายตาไปมองผู้ขานชื่อของเขาเท่านั้น จากนั้นก็หันกลับมาจิบชาต่ออย่างไม่สนใจ

คุณซาวาดะน่ะเสียแล้วนะครับ…”คุซาคาเบะพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด แม้เขาจะไม่ได้รู้จักอะไรลึกซึ้งกับซาวาดะ สึนะโยชิ แต่เขาก็รักและเอ็นดูคุณซาวาดะเหมือนน้องชาย เป็นคุณซาวาดะที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงคุณเคียว แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็สัมผัสได้ แล้วอีกอย่าง คุณซาวาดะเองก็เป็นคนดี ตัวเขาเองก็รู้สึกเสียใจกับการสูญเสียครั้งนี้เช่นกัน

“…”ฮิบาริไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงจิบชาต่ออย่างเงียบๆ เมื่อคุซาคาเบะเห็นดังนั้นก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อ เขารู้ดีว่าคุณเคียวรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว และเขาเองก็รู้ดีด้วยเช่นกัน ว่าคุณเคียวรู้สึกเจ็บปวดมากแค่ไหน แต่ยังไงคนๆ นี้ก็คือคุณเคียว คุณเคียวเองก็มีวิธีจัดการกับความเจ็บปวดของตัวเองในแบบของคุณเคียว คุซาคาเบะลุกออกจากห้องนี้ไปอย่างรู้ใจผู้เป็นนาย ว่าคงไม่ต้องการให้ใครมายุ่งด้วยในเวลาแบบนี้

ปึก

เสียงปิดประตูดังเข้ามาในโสตประสาทของฮิบาริ เคียวยะ เขาวางถ้วยชาลง หลับตาลงช้าๆ ด้วยความหงุดหงิดในใจ เขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้ที่สุด ความรู้สึกอ่อนแอที่ไม่สามารถทำอะไรได้ ความรู้สึกใจหายเวลาที่คนๆ นั้นไม่อยู่ เขารับรู้ได้ว่านี่คือความเจ็บปวด และเขาเกลียดความรู้สึกแบบนี้จริงๆ มันเหมือนกับเขาเป็นเพียงแค่สัตว์กินพืชอ่อนแอ และคนที่ทำให้เขารู้สึกแบบนี้ได้ก็มีเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้คนๆ นั้นก็ไม่อยู่ซะแล้ว

หึ เจ้าสัตว์กินพืช"

คุณบังอาจมากนะซาวาดะ สึนะโยชิ บังอาจมาทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ แล้วหายตัวไป บังอาจมาทำให้ความคาดหวังในการสู้กับคุณของผมต้องจบลงไป บังอาจมาทำให้ผมรู้สึกอ่อนแอแบบนี้ และคนที่บังอาจทำให้คุณต้องจบชีวิตลงไป ผมจะจัดการมันเอง!

มิลฟีโอเล จะขย้ำให้ตาย!”

 

เมฆาเมฆปุยขาวลอยละล่อง

ถูกจองจำร้อยรัดด้วยสายใย

ยินยอมยืนเคียงข้างนภาลัย

แต่เหตุใดนภางาม จึงหายไป

            .

            .

            .

ทุกๆ เหตุการณ์อยู่ในสายตาของคนๆ หนึ่งตลอดเวลา เขากดหมวกให้ต่ำลงมาปิดใบหน้าของตัวเอง แล้วเดินออกมาจากมุมมืด เขาเดินเข้าไปใกล้หน้าหลุมศพลูกศิษย์จอมห่วยของตัวเอง อีกไม่นานจะมีการจัดพิธีศพอย่างเป็นทางการ พิธีที่ยิ่งใหญ่เพื่อมอบให้แก่วองโกเล่รุ่นที่สิบ

เขาเป็นหนึ่งในสามคนที่รู้เรื่องแผนการของสึนะ ตัวเขาเองใช่ว่าจะเห็นด้วยกับการทำลายแหวนและการตายไปของสึนะ แต่ตัวเขาก็ไม่คิดจะเข้าไปขวาง เพราะเขารู้ดีนี่คือหนทางที่สึนะเลือกเอง เขาไม่มีสิทธิ์อะไรจะเข้าไปห้าม สึนะเองก็เติบโตขึ้นมากจากครั้งแรกที่ได้เจอกัน จากเจ้าห่วยสึนะ กลายมาเป็นบอสวองโกเล่ผู้ยิ่งใหญ่ กลายเป็นผืนฟ้าที่งดงามจนใครๆ ก็หลงรักแต่แน่นอน เมื่อมีคนรัก ก็ย่อมต้องมีคนเกลียด เพราะงั้นเจ้านั่นถึงต้องจบชีวิตลงไงล่ะ เพราะมันเป็นวัฏจักร

แต่ตัวเจ้านั่นจะรู้บ้างมั้ย ว่าการตายของตัวเองจะส่งผลที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหนจะส่งผลยังไงต่อโลกมืดจะส่งผลยังไงต่อคนที่รักแก จะต้องมีใครเสียใจและหลั่งน้ำตาบ้าง ทั้งเจ้าพวกนั้น ฮารุ เคียวโกะ วาเรีย หรือแม้แต่พวกลูกน้องที่เคารพและรักในตัวแก นี่ขนาดยังไม่รวมหม่าม้ากับอิเอมิสึ แล้วก็รุ่นที่เก้า มันยังมีมากขนาดนี้ แกเคยรู้สึกตัวบ้างรึเปล่า เคยรู้สึกผิดบ้างมั้ยพวกเขาไม่ได้ต้องการให้แกมาปกป้องเพียงฝ่ายเดียว แต่พวกเขาต้องการปกป้องแกด้วยและฉันเองก็รู้สึกแบบเดียวกับเจ้าพวกนั้นแกเข้าใจบ้างมั้ย เจ้าห่วย

แกนี่มันห่วยตลอดกาลจริงๆ นะ สึนะ…”

 

นภางามอันเลื่องชื่อ

ผู้เป็นนายแห่งฟ้าอันไพศาล

เคยรู้ตัวบ้างไหมฟ้าสีคราม

หากไร้เจ้าจะมีใครคงอยู่กัน

ผลงานอื่นๆ ของ :: ATOM ::

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

17 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 20:09
    เศร้าอ่ะนำ้ตาไหลแพบ
    #17
    0
  2. #16 IneKO
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:37
    เศร้าเลยสึนะลูกแม่ แต่งต่อเถอะค่ะไรท์ อยากอ่านที่มาที่ไปอ่ะค่ะ
    #16
    0
  3. #15 Absolute_1a (@phimchanokliew) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 11:35
    โอ่ยยย ซึ้งงงง น้ำตาจะไหล
    #15
    0
  4. วันที่ 19 เมษายน 2558 / 19:33
    ไรท์คะขอเศร้ากว่านี้อีกค่ะ 

    ปล.น้ำตาใกล้จะไหลแต่มันยังไม่ไหลอะค่ะ



    #14
    0
  5. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 21:21
    สำหรับใครที่อ่านไม่ค่อยออกเพราะมันมืด ให้คลุมดำเอานะคะ เพราะไรท์ไม่ค่อยแน่ใจว่าสีของตัวอักษรควรเป็นสีขาวหรือสีเทาแบบนี้ดี ขาวก็แสบตา เทาก็อ่านยาก ดำนี่ไม่เห็นเลย เพราะฉะนั้นตามสะดวกของทุกคนนะคะ ชอบแบบนี้ก็อ่านไปเรื่อยๆ ชอบสีขาวก็คลุมดำอ่านได้เลยค่ะ ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 เมษายน 2558 / 21:22
    #13
    0
  6. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 21:00
    เศร้ามากอ่ะคะTOT อยากอ่านต่ออ่ะ
    #12
    0
  7. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 18:02
    ชอบอะ อยากให้แต่งต่อ
    #11
    0
  8. วันที่ 17 เมษายน 2558 / 03:29
    แต่งต่อเถอะค่ะอยากอ่าน//plese~~!!
    #10
    0
  9. #9 Wiliwan Nuchcharoen (@team2545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 00:42
    เศร้ามากๆ ต่อไปนภาที่กว้างใหญ่จำต้องหม่นแสงสินะ #น้ำตาไหลเลยอ่า TT-TT
    #9
    0
  10. #8 tonparneiei (@tonparneiei) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 14:14
    ผมนี่เศร้าเลยครับ
    #8
    0
  11. #7 AllTsuna
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:18
    เศร้าจังT0T

    อยากอ่านต่อนะคะ

    มาต่อเถอะ*u*
    #7
    0
  12. วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:39
    เศร้าจัง T^T
    น่าจะมีของพวกวาเรียด้วยเนอะ
    #6
    0
  13. วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 13:24
    แต่งมั่วๆนะคะ

    แต่สังเกตุได้ว่าไม่คล้องจองกันเลย 


    #5
    1
    • 11 มีนาคม 2558 / 22:09
      ฮะๆ ไม่หรอกค่ะ ^^ ตัวไรท์รู้สึกชื่นชอบความคิดนี้ของคุณRoseBlack18มากเลยค่ะ ถ้าได้แต่งต่อล่ะก็ ขอนำมุมมองความคิดแบบนี้มาใส่ในตัวละครนะคะ ^_^(คาดว่าคงไม่ได้แต่งต่อในเร็วๆ นี้หรอกค่ะ อารมณ์ยังไม่มาและความขี้เกียจก็ยังไม่ไป...-.-)
      #5-1
  14. วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 13:23
    นภาอันกว้างใหญ่

    ตอนนี้ไร้ชีวี

    แต่ยังคงความงาม

    หากแต่ห้ามแตะต้อง

    ดั่งเช่นของต้องห้าม

    เหมือนท้องฟ้าสีคราม

    ที่ไร้แสงเงา


    #4
    0
  15. #3 nen gon (@14127703) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 21:02
    คือแบบบบ น่าจะมีต่ออ่าาน้าาเนอะๆๆ @@
    #3
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #3-2 ST.Sugarnin (@zamaiok) (จากตอนที่ 1)
      4 มีนาคม 2558 / 18:37
      ค่ะ ตอนแรกก็ว่าจะแต่งเป็นเรื่องยาวแหละค่ะ ^^ จะแต่งทั้งฉากก่อนสึนะตาย ตอนเจอกับเบียคุรัน และตอนวองโกเล่ต่อสู้กับมิลฟีโอเลด้วยค่ะ แต่ด้วยความขี้เกียจจึงยังไม่ได้ทำ (. .;;) รวมทั้งไม่คิดว่าจะมีคนอยากอ่านต่อด้วย...จะรับการแต่งต่อไว้พิจารณานะคะ!

      ปล.คุณnen gonคะ ชอบรูปประจำตัวของคุณมากค่ะ(คุโระโกะจังงงง คิดถึงจังเลย ยังรักกับอาคาชิจจิและทุกๆ ดีอยู่มั้ยยยยย)

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มีนาคม 2558 / 18:39
      #3-2
  16. วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 16:05
    เศร้าจัง นภาได้หายไปแล้ว
    #2
    0
  17. #1 sly
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 14:45
    ซึ้งอ่ะ(TAT)
    #1
    0