คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF : Little Red Riding Hood [AKAMAYU]

หมาป่า...ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้ล่าเสมอไปหรอกนะ หากไม่ระวัง หมาป่าอาจจะเป็นฝ่ายถูกกินก็ได้

ยอดวิวรวม

582

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


582

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 59 / 02:21 น.
นิยาย SF : Little Red Riding Hood [AKAMAYU] SF : Little Red Riding Hood [AKAMAYU] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
เพราะภาพนี้แท้ๆเลยเกิดฟิคสั้นๆเรื่องนี้ขึ้นมา
 
เนื่องจากช่วงนี้กำลังบ้าการ์ตูนหลายๆเรื่อง และKNBเป็นหนึ่งในการ์ตูนที่กำลังติดในขณะนี้
 
และเกิดจากการที่เราชอบมายุซังเป็นอันดับสามในเรื่อง และชอบที่มายุซังเป็น เคะ มากๆ
 
แต่หาอ่านยากมากTTOTT
 
อาคามายุ นี่นับเรื่องที่เจอได้เลย น้อยมากๆ
 
เลยถือโอกาสแต่งเองซะเลย555
 
 
 
 
 
 
 
ปล. ส่วนเรื่องอื่นๆที่ค้างไว้ก็รอกันหน่อยนะ พอดีช่วงนี้ (ยอมรับแบบตรงๆไม่อ้อมค้อมเลยจ้า)
 
ไม่ค่อยได้ดูทางวงเกาหลีเท่าไหร่แล้ว แต่ที่ยังติดตามมีแค่บีเอพี ONLY จริงๆ
 
ส่วนหนึ่งคือลืมพล็อตและขี้เกีย--- //แอ๊ฟ รองเท้าใครรับที่ช่องหนึ่งนะครับ
 
 
 
 
 
 
 
ขอบคุณธีมสวยๆ themy butter
 
 
 
 


เม้นด้วยน้าาาาาาาา
 
 
? themybutter

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 59 / 02:21


 
 
 
 
 
Title :  little Red Riding Hood 
 
Couple : AKASHI & MAYUZUMI
 
Aothor : หนอนน้อยJS 
 
Note : ทำใจก่อนอ่านหนูน้อยหมวกแดงภาคนี้... เราเตือนคุณแล้ว
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ใครบอกว่าหมาป่าเป็นผู้ล่า...?
ถ้าไม่ระวัง ฝ่ายที่จะถูกกินอาจไม่ใช่หนูน้อยหมวกแดงก็ได้...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 Little Red Riding Hood 
 
 
 
 
 
 
“อาคาชิคุง ผมฝากผลไม้ไปเยี่ยมคางามิคุงหน่อยสิครับ พอดีคางามิคุงเขาป่วย” หนุ่มจืดจางที่สุดในหมู่บ้านเอ่ยก่อนจะยื่นตระกร้าผลไม้ที่จัดเรียงสวยงามมาให้ผม 
 
 
 
 
เจ้าของชุดคลุมสีแดงและนัยน์ตาสองสีเลิกคิ้วมองอีกคนอย่างประหลาดใจ แต่ก็รับตระกร้าผลไม้นั่นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงเรียบ
 
 
 
 
“หืม? ไม่กลัวฉันเอากรรไกรแทงหมอนั่นตายคาบ้านหรือไงเท็ตสึยะ”
 
 
 
 
“ไม่หรอกครับ”
 
 
 
 
“หึ ไหนๆก็ว่าง ฉันจะไปให้ก็ได้”
 
 
 
 
 
 .......
 
 
 
 
 
‘อาคาชิคุง...จำไว้นะครับว่าอย่ากลับให้มืดมากนัก อย่าไปกับใครหรือตามเสียงอะไรทั้งนั้น ให้เดินอยู่ในเส้นทาง อย่าแวะไปที่ไหนเด็ดขาด เพราะว่า...’
 
 
 
 
“เพราะว่าแถวนี้...มีหมาป่าอาวะวาดอย่างนั้นสิ?” อาคาชิเอ่ยแล้วยกยิ้มที่มุมปาก อะไรกันที่ทำให้เท็ตสึยะถึงกับเอ่ยปากเตือนเขาเสียยืดยาวแบบนั้น มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือยังไงเจ้าหมาป่าที่พูดถึงกัน
 
 
 
 
หนูน้อยหมวกแดงเดินไปตามทางที่ถูกสร้างไว้เรื่อยๆโดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง และไม่ได้สนใจคำเตือนของเพื่อนจืดจางเลยสักนิด 
 
 
 
 
หนูน้อยหมวกแดงแวะนั่งพักที่ต้นไม้ใหญ่และหยิบแอปเปิ้ลในตระกร้าออกมากินแก้หิวหนึ่งลูก ก่อนจะนึกสนุกเล่นตุกติกกับแอปเปิ้ลและผลไม้อื่นๆทั้งตระกร้า ต่อจากนั้นเขาก็แวะเด็ดดอกไม้สีแดงจากทุ่งดอกไม้เพื่อเอาไปฝากแสงของเพื่อนจืดจาง
 
 
 
 
แต่เขาไม่รู้เลยว่าทุกๆการกระทำของเขาตกอยู่ในสายตาของ ‘ใคร’ มาตลอด
 
 
 
 
หูและหางสีเงินของหมาป่าที่ชาวบ้านล่ำลือนักหนาว่าช่วงนี้ออกอาละวาดเสียบ่อยครั้ง นัยน์ตาสีเทามักจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ริมฝีปากบางผลุบยิ้มขึ้นมาจนเห็นเขี้ยวสีขาว เป็นกริยาที่หมาป่าสีเงินเป็นบ่อยตอนเห็นเหยื่อที่น่ารัก
 
 
 
 
และตอนนี้หนูน้อยหมวกแดงเป็นเป้าหมายของหมาป่าเสียแล้ว...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เวลาผ่านไปจนพลบค่ำหนูน้อยหมวกแดงที่เอาแต่เถลไถลก็ยืนอยู่หน้าบ้านของคางามิ ไทกะเสียที ประตูไม้เก่าๆที่ถูกปลวกกัดไปเป็นจุดๆถูกล็อกไว้อย่างดีจากข้างใน 
 
 
 
 
ปัง!!
 
 
 
 
ฝ่าเท้าถูกเคนให้แก่ประตูไม้ผู้น่าสงสาร ที่บัดนี้กลายเป็นแค่เศษไม้ผุๆเท่านั้น หนูน้อยหมวกแดงเดินเข้าไปในบ้านของคางามิแล้วมุ่งหน้าไปที่เตียง ซึ่งเหมือนจะมีใครนอนอยู่ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คงไม่ใช่คางามิ ไทกะแน่ๆ
 
 
 
 
นัยน์ตาสองสีไล่สำรวจร่างใต้ผ้าห่มผืนหนาตั้งแต่หัวจรดเท้าของคนที่นอนอยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ
 
 
 
 
“นายน่ะ...ใคร?”
 
 
 
 
 
“...”
 
 
 
 
 
ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลที่นอนอยู่บนเตียง...
 
 
 
 
 
“นายไม่ใช่คางามิ เป็นใครกันล่ะ?”
 
 
 
 
 
“...”
 
 
 
 
 
คำตอบที่ได้ก็เป็นความเงียบเหมือนครั้งที่แล้ว จนหนูน้อยหมวกแดงชักจะหมดความอดทน
 
 
 
 
 
“มัวนอนอยู่แบบนี้จะดีหรอ อย่างน้อยก็ตอบผมสักหน่อยเถอะ”
 
 
 
 
 
 
ฟึ่บ!
 
 
 
 
 
 
มือเรียวกระชากผ้าห่มผืนหนาที่คลุมตัวอีกคนออกก่อนจะโยนมันออกไปไกลๆ หูและหางสีเงินถูกเปิดออกมาให้หนูน้อยหมวกแดงให้เห็นเต็มๆตา 
 
 
 
 
 
 
“คุณหมาป่า...สินะ”
 
 
 
 
 
 
หมาป่าสีเงินค่อยๆหันหน้าไปทางอีกคนที่ดึงผ้าห่มออกก่อนจะลอบยิ้มบางๆ หมาป่าลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางเอ่ยถามกับเด็กน้อยที่ตนมองเป็นเหยื่อในวันนี้
 
 
 
 
 
 
“แปลกนะที่เห็นฉันแล้วไม่หนีแบบนี้”
 
 
 
 
 
“ก็อยากเจอไงล่ะครับ หมาป่าที่ชาวบ้านและเท็ตสึยะบอกว่าชอบอาละวาดและกลัวนักกลัวหนาจะเป็นยังไง”
 
 
 
 
 
 
“แล้วเป็นยังไงล่ะ”
 
 
 
 
 
 
“หึ...” หนูน้อยหมวกแดงยิ้มก่อนจะยื่นมือสัมผัสปลายคางของหมาป่าสีเงิน นัยน์ตาสองสีจดจ้องที่ใบหน้าของหมาป่าเนิ่นนาน ในขณะที่อีกฝ่ายก็จ้องเขากลับเช่นกัน
 
 
 
 
 
 
“มองอะไรนักหนา”
 
 
 
 
 
 
“ก็แค่กำลังคิดน่ะ...” หนูน้อยหมวกแดงยิ้มก่อนจะประทับริมฝีปากที่แก้มนุ่มของหมาป่า แล้วค่อยเริ่มพูดต่อหลังจากที่อีกฝ่ายตั้งท่าจะโวยวาย “คิดว่าหมาป่าก็ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด จิฮิโระซัง :)”
 
 
 
 
 
 
 
“...!!!”
 
 
 
 
 
 
“ออกจะน่ารักเสียมากกว่าด้วยซ้ำ หึ”
 
 
 
 
 
 
“พูดบ้าๆ อยากตายหรือไงเจ้าเด็กตาสีสอง เดี๋ยวฉันก็ฆ่าซะหรอก!!”
 
 
 
 
 
 
“ฆ่า? หมายถึงจะกินผมน่ะหรอ อยู่ต่อหน้าผมแบบนี้แล้วคิดว่าคุณยังจะมีโอกาสกินผมอยู่อย่างนั้นหรอครับ โอกาสมันหมดไปแล้วล่ะจิฮิโระซัง” 
 
 
 
 
 
 
หนูน้อยหมวกแดงยกมืออีกข้างที่บ้างตรงหน้าของอีกคน จิฮิโระเบิกตากว้างก่อนจะกระตุกแขนทั้งสองข้างของตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผล นัยน์ตาสีเทาตวัดมองอีกคนที่นั่งคร่อมเหนือตัวเขาอย่างโกรธๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายสะทกสะท้านสักนิด
 
 
 
 
 
 
“ปล่อย!”
 
 
 
 
 
 
“ถ้าปล่อยก็ไม่ใช่ผมสิ อ้อ ลืมไปเลยว่าคุณยังไม่รู้จักผมนี่นะ อาคาชิ เซย์จูโร่ พอจะรู้จักผมบ้างไหมล่ะครับ :)”
 
 
 
 
 
“...”
 
 
 
 
 
“พอเป็นแบบนี้แล้วผมก็ชักหิวขึ้นมาแล้วสิครับ จิฮิโระซัง”
 
 
 
 
 
 
พลั่ก!
 
 
 
 
 
 
อาคาชิผลักอีกคนให้กลับไปนอนราบกับเตียงตามเดิมก่อนจะตามคร่อมทันที ถึงยังไงเขาก็ไม่ต้องมาคอยระวังสองมือของจิฮิโระซังแล้ว เพราะเขาจัดการมัดมันไว้กับหัวเตียงตั้งแต่ตอนที่ชวนคุยกันแล้วล่ะ...
 
 
 
 
 
 
ฝ่ายหมาป่าเบิกตากว้างเมื่ออีกคนเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขาออกทีละเม็ดจนหมด ก่อนจะโน้มลงจูบเขา ละเลิงริมฝีปากจนเขาแทบจะเคลิ้มไปกับสัมผัสนั่น ทุกๆอย่างที่เด็กนี่ทำมันทำให้เขารู้ว่าเด็กนี่มันคิดจะทำอะไร!
 
 
 
 
 
 
แย่ แย่แน่ๆ หนีก็ไม่ได้ด้วยสิ
 
 
 
 
 
 
หมับ!
 
 
 
 
 
 
มือเรียวคว้าเข้าที่กรามของอีกฝ่ายก่อนจะออกแรงบีบเล็กน้อย นัยน์ตาสองสีจ้องราวกับออกคำสั่งด้วยสายตาที่ไม่ว่าใครก็ห้ามขัดขืนคำสั่ง แค่เป็นครู่เดียวสายตานั้นก็กลับมาอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์
 
 
 
 
 
 
“กินล่ะนะครับ :)”
 
 
 
 
 
 
จากนี้เอาไปจิ้น ฟินกันเองนะว่า หนูน้อยหมวกแดงของเราจะมีวิธี ‘กิน’ หมาป่ากันยังไง
 
 
 
 
 
 
 
END. 
FIN.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แถมๆ
 
 
 
 
 
 
บ้าเอ๊ย!
 
 
 
 
 
 
นี่มันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนั้นวะเนี่ย ชาติที่แล้วไปทำกรรมอะไรไว้นักหนาหรือเยี่ยงไรตอบบบบ! นอกจากจะเป็นหวัดบ้าบอแล้ว ยังจะต้องมาหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าเป็นชั่วโมงฟังเสียงคนกำลัง---ตื้ด---กันอีก อ้ากกก
 
 
 
 
 
 
จะออกไปก็เฉียดโดนกรรไกรปักหัว
 
 
 
 
 
เมื่อไหร่ไอ้ยันกรรไกรกับไอ้หมาป่าเวอร์จิ้นนั้นจะเลิกใช้บ้านคนอื่นเขาทำเป็นม่านรูดสักทีวะ ได้กันเป็นสิบรอบแล้วยังไม่หมดแรงกันอีกหรือยังไง
 
 
 
 
 
“ฉันอยากออกจากทีนี่ นายมารับฉันทีคุโรโกะTOT”
 
 
 
 
 
ไว้อาลัยให้กับคางามิ ไทกะ 1วินาที (._.V) สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้
 
 
 
 
 
 
THE END. จริงๆล่ะจ้าาา55
 
 
 
 
 
 
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เบบี้หนอนน้อยเจเอส จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:26
    รู้สึกอิจฉาคากามิ... เรามาสลับที่กันมั้ยจ๊ะ 5555555
    #6
    0
  2. วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 00:13
    คางามิเราอิจนายมากรู้ไหม
    #5
    0
  3. วันที่ 27 เมษายน 2559 / 22:18
    อิจฉาคางามิ ไอ่บ้าเอ๊ยยยยย
    #4
    0
  4. #3 โมโนซากะ มิโนริ
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 07:09
    ชาตินี้คงไม่ได้ออกหรอกคางามิ คงจะต่อกันอีกนาน=_=
    #3
    0
  5. #2 Doublecore
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 16:00
    ฟินมากๆๆๆ นายน้อยดูเป็นนายน้อยมาก พี่มายุก็เคะๆๆๆอย่างนี้แหละ สุดยอดค่ะ พอดีเราก็ชอบแดงมายุเหมือนกันเลยค่ะ ถ้าเป็นไปได้มาต่อนะคะ สู้ๆกับการแต่งฟิคค่ะไรต์





    สงสารและอิจฉาบากะงามิจังเลย555
    #2
    0
  6. #1 Doublecore
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 16:00
    ฟินมากๆๆๆ นายน้อยดูเป็นนายน้อยมาก พี่มายุก็เคะๆๆๆอย่างนี้แหละ สุดยอดค่ะ พอดีเราก็ชอบแดงมายุเหมือนกันเลยค่ะ ถ้าเป็นไปได้มาต่อนะคะ สู้ๆกับการแต่งฟิคค่ะไรต์





    สงสารและอิจฉาบากะงามิจังเลย555
    #1
    0